Leczenie substytucyjne u dorosłych, dzieci i młodzieży (0 do 18 lat):

• Zespoły pierwotnych niedoborów odporności (ang. primary immunodeficiency syndromes, PID) z upośledzeniem wytwarzania przeciwciał.

• Wtórne niedobory odporności (ang. secondary immunodeficiencies, SID) u pacjentów, u których występują ciężkie lub nawracające zakażenia, w przypadku których leczenie

  przeciwdrobnoustrojowe okazało się nieskuteczne oraz u których brak jest wykrywalnych

  swoistych przeciwciał (ang. proven specific antibody failure, PSAF)* lub stężenie IgG

  w surowicy wynosi < 4 g/l.

  *PSAF = niemożność uzyskania co najmniej dwukrotnego wzrostu miana przeciwciał IgG w odpowiedzi na szczepionkę polisacharydową i polipeptydową przeciwko pneumokokom

  Immunomodulacja u dorosłych, dzieci i młodzieży (0 do 18 lat):

• Pierwotna małopłytkowość immunologiczna (ang. primary immune thrombocytopenia, ITP) u pacjentów z dużym ryzykiem krwawień albo przed zabiegiem chirurgicznym w celu skorygowania liczby płytek krwi.

• Zespół Guillain-Barré.

• Choroba Kawasaki (w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym; patrz punkt 4.2).

• Przewlekła zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna (ang. chronic inflammatory

  demyelinating polyradiculoneuropathy, CIDP).

• Wieloogniskowa neuropatia ruchowa (ang. multifocal motor neuropathy, MMN).

Leczenie IVIg należy rozpoczynać i monitorować pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu zaburzeń układu odpornościowego.

Dawkowanie

Dawka oraz schemat dawkowania zależą od wskazań do stosowania produktu leczniczego.

Może zachodzić potrzeba ustalenia indywidualnej dawki leku dla każdego pacjenta w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentów z nadwagą lub niedowagą może zaistnieć konieczność dostosowania dawki ustalanej w oparciu o masę ciała.

Poniższe schematy dawkowania podano jako wskazówki.

Leczenie substytucyjne w pierwotnych zespołach niedoboru odporności

Schemat dawkowania powinien doprowadzić do osiągnięcia stężenia minimalnego IgG (oznaczanego przed kolejnym wlewem dożylnym) o wartości co najmniej 6 g/l lub mieszczącego się

w prawidłowym zakresie dla danej grupy wiekowej. Zrównoważenie poziomu przeciwciał (stężenia IgG w stanie stacjonarnym) wymaga 3–6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Zalecana dawka początkowa wynosi 0,4–0,8 g/kg jednorazowo, po czym podaje się dawkę co najmniej 0,2 g/kg co 3– 4 tygodnie.

Do osiągnięcia stężenia minimalnego IgG wynoszącego 6 g/l jest wymagana dawka rzędu 0,2–

0,8 g/kg/miesiąc. Odstęp pomiędzy dawkami po osiągnięciu stanu stacjonarnego wynosi 3–4 tygodni. Należy dokonywać oznaczania i oceny stężeń minimalnych IgG w odniesieniu do częstości występowania zakażeń. W celu zmniejszenia częstości występowania zakażeń bakteryjnych może być konieczne zwiększenie dawki w celu uzyskania wyższego stężenia minimalnego.

Leczenie substytucyjne we wtórnych niedoborach odporności (zgodnie z definicją w punkcie 4.1)

Zalecana dawka wynosi 0,2–0,4 g/kg co 3–4 tygodnie.

Należy dokonywać oznaczania i oceny stężeń minimalnych IgG w odniesieniu do częstości występowania zakażeń. W razie konieczności należy dostosować dawkę w celu uzyskania optymalnej ochrony przed zakażeniami. U pacjentów z utrzymującym się zakażeniem konieczne może być zwiększenie dawki; w przypadku niewystępowania zakażenia u pacjenta można rozważyć zmniejszenie dawki.

Immunomodulacja:

Pierwotna małopłytkowość immunologiczna

Istnieją dwa alternatywne schematy leczenia:

• 0,8–1 g/kg w pierwszym dniu leczenia, dawkę można powtórzyć jeden raz w ciągu 3 dni.

• 0,4 g/kg na dobę przez okres 2–5 dni.

• Leczenie można powtórzyć w przypadku nawrotu choroby.

Zespół Guillain- Barré

0,4 g/kg/dobę przez okres 5 dni (możliwe jest powtórzenie dawki w przypadku nawrotu).

Choroba Kawasaki

Należy podawać 2 g/kg w postaci pojedynczej dawki. Pacjenci powinni otrzymywać równocześnie

kwas acetylosalicylowy.

Przewlekła zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna (CIDP)

Dawka początkowa: 2 g/kg w dawkach podzielonych przez okres 2–5 kolejnych dni. Dawki podtrzymujące: 1 g/kg przez okres 1–2 kolejnych dni co 3 tygodnie.

Efekt leczenia powinien być oceniany po każdym cyklu; w przypadku braku efektu leczenia po 6 miesiącach leczenie powinno zostać przerwane.

W przypadku, gdy leczenie jest skuteczne, decyzja o długoterminowym leczeniu będzie podejmowana wedle uznania lekarza w zależności od odpowiedzi pacjenta i odpowiedzi na leczenie podtrzymujące. Może być konieczne dostosowanie dawkowania i przerw między dawkami do indywidualnego przebiegu choroby.

Wieloogniskowa neuropatia ruchowa (MMN)

Dawka początkowa: 2 g/kg w dawkach podzielonych przez 2–5 kolejnych dni.

Dawka podtrzymująca: 1 g/kg co 2–4 tygodnie lub 2 g/kg co 4–8 tygodni przez 2–5 dni.

Efekt leczenia powinien być oceniany po każdym cyklu; w przypadku braku efektu leczenia po 6 miesiącach leczenie powinno zostać przerwane.

W przypadku, gdy leczenie jest skuteczne, decyzja o długoterminowym leczeniu będzie podejmowana wedle uznania lekarza w zależności od odpowiedzi pacjenta i odpowiedzi na leczenie podtrzymujące. Może być konieczne dostosowanie dawkowania i przerw między dawkami do indywidualnego przebiegu choroby. W poniższej tabeli podsumowano zalecenia dotyczące dawki produktu leczniczego:

Tabela 1: Wskazania i zalecenia dotyczące dawkowania

Leczenie substytucyjne

Immunomodulacja

Dzieci i młodzież

Dawkowanie u dzieci i młodzieży (0–18 lat) nie różni się od dawkowania u dorosłych, ponieważ dla każdego ze wskazań jest określane na podstawie masy ciała i musi być dostosowane do odpowiedzi klinicznej w stanach wymienionych powyżej.

Zaburzenia czynności wątroby

Brak dowodów wskazujących na konieczność dostosowania dawki.

Zaburzenia czynności nerek

Nie należy dostosowywać dawki, jeśli nie jest to klinicznie uzasadnione, patrz punkt 4.4.

Osoby w podeszłym wieku

Nie należy dostosowywać dawki u pacjentów w wieku ≥65 lat, jeśli nie jest to klinicznie uzasadnione,

patrz punkt 4.4. Sposób podawania

Do stosowania dożylnego.

Normalną immunoglobulinę ludzką należy podawać we wlewie dożylnym z początkową szybkością wynoszącą 0,5 ml/kg mc./h przez 30 minut. W razie wystąpienia działania niepożądanego należy zmniejszyć szybkość podawania produktu leczniczego lub przerwać wlew dożylny. Przy dobrej tolerancji szybkość podawania można stopniowo zwiększać maksymalnie do wartości 6 ml/kg mc./h. Dane kliniczne uzyskane od ograniczonej liczby pacjentów wskazują ponadto, że pacjenci dorośli z pierwotnym niedoborem odporności (PNO) mogą tolerować szybkość podawania aż do 8 ml/kg mc./h. Dodatkowe środki ostrożności dotyczące stosowania, patrz punkt 4.4.

Jeżeli wymagane jest rozcieńczenie przed wlewem, to produkt leczniczy Deqsiga można rozcieńczyć 5% roztworem glukozy do docelowego stężenia 50 mg/ml (5% immunoglobulina). Instrukcje dotyczące rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Nadwrażliwość na substancję czynną (immunoglobuliny ludzkie) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą (patrz punkty 4.4 i 6.1).

Pacjenci z selektywnym niedoborem IgA, u których doszło do rozwoju przeciwciał przeciwko IgA, ponieważ podanie produktu leczniczego zawierającego IgA może spowodować wystąpienie reakcji anafilaktycznej (patrz punkt 4.4).

Identyfikowalność

W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu leczniczego.

Środki ostrożności dotyczące stosowania

Możliwych powikłań można często uniknąć, upewniając się, że pacjenci:

• nie wykazują nadwrażliwości na normalną immunoglobulinę ludzką poprzez początkowe

  powolne podawanie produktu leczniczego (0,5 ml/kg mc/h);

• w ciągu całego okresu podawania produktu leczniczego są starannie monitorowani pod kątem wszelkich objawów. Szczególnie pacjenci nie leczeni wcześniej normalną immunoglobuliną ludzką, pacjenci otrzymujący dotychczas alternatywny produkt leczniczy IVIg oraz , u których od poprzedniego wlewu upłynął długi okres, powinni być monitorowani w kontrolowanym środowisku opieki medycznej podczas podawania pierwszego wlewu i w pierwszej godzinie po jego podaniu w celu wykrycia oznak możliwych działań niepożądanych oraz w celu upewnienia się, że niezwłocznie otrzymają leczenie w nagłych przypadkach, jeśli wystąpią jakieś problemy. Wszystkich pozostałych pacjentów należy obserwować przez okres przynajmniej 20 minut po podaniu produktu leczniczego.

  W przypadku wszystkich pacjentów podawanie produktów leczniczych IVIg powoduje konieczność:

• dostatecznego nawodnienia przed rozpoczęciem wlewu dożylnego IVIg,

• monitorowania objętości wydalanego moczu,

• monitorowania stężenia kreatyniny w surowicy,

• unikania równoczesnego stosowania diuretyków pętlowych (patrz punkt 4.5).

  W razie wystąpienia działania niepożądanego należy zmniejszyć szybkość wlewu lub przerwać wlew dożylny. Wymagane leczenie zależy od istoty i ciężkości działania niepożądanego.

  Jeżeli u pacjentów chorych na cukrzycę wymagane jest rozcieńczenie produktu leczniczego Deqsiga do mniejszych stężeń, to można rozważyć użycie do rozcieńczenia 5% roztworu glukozy.

  Reakcja na wlew dożylny

  Niektóre działania niepożądane (np. ból głowy, zaczerwienienie skóry, dreszcze, ból mięśni, świszczący oddech, tachykardia, ból dolnej części pleców, nudności i obniżone ciśnienie krwi) mogą być związane z szybkością podawania wlewu dożylnego. Należy ściśle przestrzegać zalecanej szybkości wlewu podanej w punkcie 4.2. W trakcie podawania produktu leczniczego należy starannie monitorować pacjentów i obserwować ich stan, by zauważyć wszelkie objawy niepożądane.

  Działania niepożądane mogą występować częściej:

• u pacjentów otrzymujących normalną immunoglobulinę ludzką po raz pierwszy albo,

  w rzadkich przypadkach, po zmianie produktu leczniczego normalnej immunoglobuliny

  ludzkiej lub po dłuższej przerwie od czasu ostatniego podania produktu leczniczego.

• u pacjentów z aktywnym zakażeniem lub współistniejącym przewlekłym stanem zapalnym.

  Nadwrażliwość

  Reakcje nadwrażliwości występują rzadko.

  Produkt leczniczy Deqsiga posiada bardzo niską zawartość IgA (nie więcej niż 2 mikrogramy/ml). Preparaty pozbawione IgA wykazały lepszą tolerancję u niektórych pacjentów, którzy reagowali na preparaty IVIg z wyższym stężeniem IgA. Jednak nie jest znane progowe stężenie IgA, przy którym u pacjentów występuje nadwrażliwość.

  Anafilaksja może wystąpić u wszystkich pacjentów leczonych IVIg, w tym u tych

• z niewykrywalnym stężeniem IgA, u których występują przeciwciała przeciwko IgA

• uprzednio dobrze tolerujących leczenie normalną immunoglobuliną ludzką

  W przypadku wstrząsu należy wdrożyć postępowanie zgodne ze standardami medycznymi dotyczącymi leczenia wstrząsu.

  Reakcje zakrzepowo-zatorowe

  Istnieją kliniczne dowody potwierdzające związek pomiędzy podawaniem IVIg i epizodami zakrzepowo-zatorowymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, incydent naczyniowo-mózgowy

  (w tym udar), zatorowość płucna i zakrzepica żył głębokich; przypuszcza się, że ich występowanie jest związane z relatywnym wzrostem lepkości krwi wskutek wysokiej podaży immunoglobulin

  u pacjentów narażonych. Należy zachować ostrożność, przepisując i podając wlewy dożylne IVIg u pacjentów otyłych oraz u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka epizodów zakrzepowych (takimi jak podeszły wiek, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, schorzenia naczyniowe bądź epizody zakrzepowe stwierdzone w wywiadzie, u pacjentów z nabytymi lub wrodzonymi zaburzeniami

  zakrzepowymi, u pacjentów po długotrwałych okresach unieruchomienia, z ciężką hipowolemią oraz z chorobami zwiększającymi lepkość krwi).

  U pacjentów narażonych na niepożądane reakcje zakrzepowo-zatorowe produkty IVIg należy podawać we wlewach o minimalnej szybkości i w najniższej możliwej dawce.

  Ostra niewydolność nerek

  Donoszono o przypadkach ostrej niewydolności nerek u pacjentów leczonych produktami leczniczymi IVIg. W większości przypadków zidentyfikowano czynniki ryzyka, takie jak istniejąca wcześniej niewydolność nerek, cukrzyca, hipowolemia, nadwaga, równoczesne stosowanie nefrotoksycznych produktów leczniczych lub wiek powyżej 65 lat.

  Oceny parametrów nerkowych należy dokonać przed wlewem dożylnym IVIg, szczególnie u pacjentów, u których stwierdzono potencjalnie zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, a następnie w odpowiednich odstępach czasu. W przypadku pacjentów z ryzykiem wystąpienia ostrej niewydolności nerek produkty lecznicze IVIg powinno się podawać z minimalną szybkością wlewu dożylnego oraz w najmniejszej możliwej dawce. W przypadku zaburzenia czynności nerek należy rozważyć przerwanie leczenia produktami leczniczymi IVIg.

  Chociaż doniesienia dotyczące dysfunkcji i ostrej niewydolności nerek były związane

  z zastosowaniem wielu dopuszczonych do obrotu produktów leczniczych IVIg zawierających różne substancje pomocnicze, takie jak sacharoza, glukoza i maltoza, to jednak produkty lecznicze zawierające sacharozę jako stabilizator miały nieproporcjonalnie duży udział w ogólnej liczbie przypadków. W przypadku pacjentów z grup ryzyka można rozważać zastosowanie produktów leczniczych IVIg, które nie zawierają tych substancji pomocniczych. Produkt leczniczy Deqsiga nie zawiera sacharozy, maltozy ani glukozy.

  Zespół aseptycznego zapalenia opon mózgowych (AMS)

  W związku z terapią IVIg zgłaszano AMS. Zespół z reguły rozpoczynał się w ciągu od kilku godzin do 2 dni po terapii IVIg. W badaniach płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) często stwierdza się pleocytozę do kilku tysięcy komórek na mm³, głównie granulocytów, oraz stężenia białka podwyższone do kilkuset mg/dl. AMS może występować częściej w związku z leczeniem dużymi dawkami IVIg (2 g/kg).

  Pacjenci, u których występują takie objawy przedmiotowe i podmiotowe, powinni zostać poddani dokładnemu badaniu neurologicznemu, w tym badaniom płynu mózgowo-rdzeniowego, w celu wykluczenia innych przyczyn zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

  Przerwanie leczenia IVIg powodowało remisję AMS w ciągu kilku dni bez następstw. Niedokrwistość hemolityczna

  Produkty IVIg mogą zawierać przeciwciała grupowe krwi, które mogą działać jak hemolizyny

  i indukować w warunkach in vivo powlekanie krwinek czerwonych immunoglobulinami, powodując dodatnią bezpośrednią reakcję antyglobulinową (test Coombsa) i rzadko hemolizę. W wyniku terapii IVIg może rozwinąć się niedokrwistość hemolityczna spowodowana zwiększoną sekwestracją krwinek czerwonych. Biorcy IVIg powinni być monitorowani pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych hemolizy (patrz punkt 4.8).

  Neutropenia/Leukopenia

  Zgłaszano przemijające zmniejszenie liczby neutrofilów i (lub) epizody neutropenii (czasami ciężkie) po zastosowaniu leczenia produktami IVIg. Występują one zwykle w ciągu kilku godzin lub dni po podaniu produktów IVIg i ustępują samoistnie w ciągu 7–14 dni.

  Ostre poprzetoczeniowe uszkodzenie płuc (ang. transfusion-related acute lung injury - TRALI)

  U pacjentów otrzymujących produkty lecznicze IVIg zgłaszano ostry niekardiogenny obrzęk płuc (ostre poprzetoczeniowe uszkodzenie płuc - TRALI). TRALI charakteryzuje się występowaniem ciężkiego niedotlenienia, duszności, przyśpieszonego oddechu, sinicy, gorączki i obniżonego ciśnienia krwi. Objawy TRALI zwykle występują w trakcie lub w ciągu 6 godzin od transfuzji, często w ciągu 1–2 godzin od transfuzji. Z tego powodu pacjenci otrzymujący produkty lecznicze IVIg muszą być monitorowani pod kątem płucnych działań niepożądanych, a w razie wystąpienia takich działań niepożądanych należy natychmiast przerwać wlew dożylny. TRALI jest stanem potencjalnie zagrażającym życiu i wymaga natychmiastowego leczenia na oddziale intensywnej terapii.

  Interakcje z testami serologicznymi

  Po podaniu immunoglobulin, przemijające zwiększenie poziomu we krwi różnorodnych biernie przeniesionych przeciwciał, może skutkować fałszywie dodatnimi wynikami testów serologicznych.

  Bierna transmisja przeciwciał przeciwko antygenom erytrocytów, np. antygenom A, B, D, może zakłócać wyniki niektórych testów serologicznych w kierunku przeciwciał reagujących z krwinkami czerwonymi, na przykład bezpośredniego testu antyglobulinowego (ang. direct antiglobulin test - DAT), bezpośredni test Coombsa.

  Podawanie produktu leczniczego Deqsiga może prowadzić do fałszywie dodatnich odczytów oznaczeń zależnych od wykrywania beta-D-glukanów w diagnostyce zakażeń grzybiczych. Ten stan może utrzymywać się przez tygodnie po wlewie produktu leczniczego.

  Czynniki zakaźne

  Produkt leczniczyDeqsiga jest wytwarzany z osocza ludzkiego. Standardowe działania w celu zapobiegania zakażeniom w związku ze stosowaniem produktów leczniczych przygotowywanych z ludzkiej krwi lub osocza obejmują selekcję dawców, badania przesiewowe poszczególnych pobranych próbek bądź całych pul osocza w kierunku swoistych markerów zakażenia oraz wprowadzenie skutecznych etapów procesu wytwarzania w celu unieczynnienia/usunięcia wirusów. Pomimo to, w przypadku podawania leków przygotowywanych z ludzkiej krwi lub osocza nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych. Dotyczy to również nieznanych lub pojawiających się od niedawna wirusów oraz innych patogenów.

  Podejmowane środki są uważane za skuteczne wobec wirusów otoczkowych, takich jak ludzki wirus niedoboru odporności (HIV), wirus zapalenia wątroby typu B (HBV) i wirus zapalenia wątroby typu C (HCV), a także wirusów bezotoczkowych, takich jak wirus zapalenia wątroby typu A (HAV)

  i parwowirus B19.

  Z doświadczeń klinicznych wynika, że nie występują przypadki transmisji wirusa zapalenia wątroby typu A czy parwowirusa B19 za pośrednictwem produktu leczniczego immunoglobulin; przypuszcza się, że zawartość przeciwciał w leku ma istotny udział w ochronie przeciwko tym wirusom.

  Zdecydowanie zaleca się, aby w przypadku każdego podania pacjentowi produktu leczniczego Deqsiga odnotować nazwę i numer serii produktu leczniczego, aby móc powiązać pacjenta z daną serią produktu leczniczego.

  Dzieci i młodzież

  U dzieci i młodzieży nie występują żadne szczególne zagrożenia dotyczące któregokolwiek

  z wymienionych powyżej zdarzeń niepożądanych. Ta grupa wiekowa może być bardziej podatna na przeciążenie nadmierną objętością płynów (patrz punkt 4.9).

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Rozcieńczenie produktu leczniczego Deqsiga za pomocą 5% roztworu glukozy może spowodować podwyższenie stężenia glukozy we krwi.

Szczepionki zawierające żywe atenuowane wirusy

Podanie immunoglobulin może zmniejszać skuteczność szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy, takie jak wirusy odry, różyczki, świnki i ospy wietrznej, przez okres od co najmniej 6 tygodni do 3 miesięcy. Po podaniu niniejszego produktu leczniczego powinien upłynąć okres 3 miesięcy przed podaniem szczepionki z żywymi atenuowanymi wirusami. W przypadku szczepionki przeciwko odrze wspomniane zmniejszenie jej działania może utrzymywać się do 1 roku. Zatem u pacjentów otrzymujących szczepionkę przeciwko odrze powinno się sprawdzać poziom przeciwciał.

Diuretyki pętlowe

Unikanie jednoczesnego stosowania diuretyków pętlowych. Dzieci i młodzież

Wymienione interakcje dotyczą zarówno osób dorosłych, jak i dzieci.

Ciąża

Nie prowadzono do tej pory kontrolowanych badań klinicznych z grupą kontrolną oceniających bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego w czasie ciąży, dlatego też należy zachować ostrożność w przypadku stosowania produktu leczniczego u kobiet w ciąży. Wykazano, że produkty IVIg przenikają przez łożysko, co nasila się podczas trzeciego trymestru.

Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem immunoglobulin nie wskazuje na występowanie działań szkodliwych dla przebiegu ciąży lub dla płodu czy noworodka.

Karmienie piersią

Immunoglobuliny przenikają do mleka ludzkiego. Nie przewiduje się ich negatywnego wpływu na organizm noworodków/dzieci karmionych piersią.

Płodność

Doświadczenie kliniczne z immunoglobulinami sugeruje, że nie należy oczekiwać ich szkodliwego wpływu na płodność.

Produkt leczniczy Deqsiga wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów, jazdy na rowerze i obsługiwania maszyn, np. zawroty głowy lub nudności (patrz punkt 4.8). Pacjenci doświadczający podczas leczenia działań niepożądanych powinni poczekać na ich ustąpienie przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Działania niepożądane wywołane przez normalne ludzkie immunoglobuliny (według malejącej częstości występowania) obejmują (patrz również punkt 4.4):

• dreszcze, bóle głowy, zawroty głowy, gorączkę, wymioty, reakcje alergiczne, nudności, bóle stawów, obniżone ciśnienie krwi i umiarkowany ból dolnej części pleców;

• odwracalne reakcje hemolityczne, szczególnie u pacjentów z grupami krwi A, B i AB oraz

  (rzadko) niedokrwistością hemolityczną wymagającą przetoczenia krwi;

• (rzadko) nagłe obniżenie ciśnienia krwi oraz, w odosobnionych przypadkach, wstrząs anafilaktyczny, nawet wówczas, gdy pacjent nie wykazywał nadwrażliwości po poprzednim podaniu leku;

• (rzadko) przemijające reakcje skórne (w tym toczeń rumieniowaty skórny – nieznana częstość występowania);

• (bardzo rzadko) reakcje zakrzepowo-zatorowe, takie jak zawał serca, udar, zatorowość płucna, zakrzepica żył głębokich;

• odwracalne przypadki aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych;

• przypadki podwyższonego stężenia kreatyniny w surowicy i/lub występowanie ostrej niewydolności nerek;

• przypadki ostrego poprzetoczeniowego uszkodzenia płuc (TRALI).

  Tabelaryczna lista działań niepożądanych

  Tabela poniżej przedstawia klasyfikację układów narządowych MedDRA (SOC i preferowany

  termin).

  Częstości występowania oceniano według następującej konwencji: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

  W obrębie każdej grupy o określonej częstości objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

  Tabela 2: Działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych i po wprowadzeniu

  produktu leczniczego do obrotu

  Klasyfikacja układówi narządowych MedDRA(SOC)	Działanie niepożądane	Częstośćw przeliczeniu na pacjenta	Częstośćw przeliczeniu na wlew
  Zakażenia i zarażenia pasożytnicze	Aseptyczne zapalenie opon mózgowych	Niezbyt często	Rzadko
  Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Niedokrwistość	Często	Niezbyt często
  	Limfadenopatia	Często	Rzadko
  	Hemoliza	Nieznana	Nieznana
  Zaburzenia układuimmunologicznego	Nadwrażliwość	Niezbyt często	Rzadko
  	Reakcja anafilaktyczna	Niezbyt często	Rzadko
  	Wstrząs anafilaktyczny	Nieznana	Nieznana
  Zaburzenia metabolizmu i odżywiania	Zmniejszony apetyt	Często	Niezbyt często
  Zaburzenia psychiatryczne	Lęk	Często	Niezbyt często
  	Bezsenność	Często	Niezbyt często
  Zaburzenia układu nerwowego	Ból głowy	Bardzo często	Często
  	Zawroty głowy	Często	Niezbyt często
  	Migrena	Często	Niezbyt często
  	Parastezje	Często	Rzadko

  Klasyfikacja układówi narządowych MedDRA(SOC)	Działanie niepożądane	Częstośćw przeliczeniu na pacjenta	Częstośćw przeliczeniu na wlew
  	Zaburzenia smaku	Niezbyt często	Rzadko
  	Zaburzenia równowagi	Niezbyt często	Rzadko
  	Dyzartria	Niezbyt często	Bardzo rzadko
  	Amnezja	Niezbyt często	Bardzo rzadko
  	Przemijający napadniedokrwienny, mózgowy epizod naczyniowy, drżenie	Nieznana	Nieznana
  Zaburzenia oka	Zapalenie spojówek	Często	Rzadko
  	Obrzęk oka	Niezbyt często	Rzadko
  	Ból oka	Niezbyt często	Rzadko
  Zaburzenia ucha i błędnika	Zawroty głowy	Niezbyt często	Rzadko
  Zaburzenia serca	Tachykardia (w tym tachykardia zatokowa)	Często	Niezbyt często
  	Zawał mięśnia sercowego	Nieznana	Nieznana
  Zaburzenia naczyniowe	Nadciśnienie tętnicze (w tym ciśnienie krwi podwyższone)	Bardzo często	Często
  	Zaczerwienienie (w tymuderzenia gorąca)	Często	Niezbyt często
  	Zapalenie żył	Niezbyt często	Rzadko
  	Ochłodzenie obwodowych części ciała	Niezbyt często	Rzadko
  	Niedociśnienie	Nieznana	Nieznana
  	Zakrzepica żył głębokich	Nieznana	Nieznana
  Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia	Kaszel	Często	Niezbyt często
  	Przekrwienie śluzówki jamynosowej	Często	Niezbyt często
  	Wydzielina z nosa	Często	Niezbyt często
  	Ból jamy ustnej i gardła	Często	Niezbyt często
  	Duszności	Często	Rzadko
  	Zatorowość płucna	Niezbyt często	Rzadko
  	Obrzęk błony śluzowejjamy ustnej i gardła	Niezbyt często	Bardzo rzadko
  	Obrzęk płucny	Nieznana	Nieznana
  Zaburzenia żołądka i jelit	Nudności	Bardzo często	Często
  	Biegunka	Często	Niezbyt często
  	Wymioty	Często	Niezbyt często
  	Ból brzucha (ból w górnej części jamy brzusznej, ból dolnej części jamy brzusznej i tkliwość jamybrzusznej)	Często	Niezbyt często
  	Niestrawność	Często	Rzadko
  	Rozdęcie brzucha	Niezbyt często	Rzadko
  Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Wysypka (w tym wysypkarumieniowa, swędząca,plamisto-grudkowa, grudkowa)	Bardzo często	Niezbyt często
  	Skłonność do siniaków	Często	Niezbyt często
  	Pokrzywka	Często	Niezbyt często
  	Świąd	Często	Niezbyt często
  	Zapalenie skóry	Często	Rzadko

  Klasyfikacja układówi narządowych MedDRA(SOC)	Działanie niepożądane	Częstośćw przeliczeniu na pacjenta	Częstośćw przeliczeniu na wlew
  	Rumień	Często	Rzadko
  	Nocne poty	Niezbyt często	Rzadko
  	Reakcja nadwrażliwości na światło	Niezbyt często	Rzadko
  	Zimne poty	Niezbyt często	Rzadko
  	Obrzęk naczynioruchowy	Niezbyt często	Bardzo rzadko
  Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej	Ból pleców	Często	Niezbyt często
  	Ból stawów	Często	Niezbyt często
  	Ból kończyn	Często	Niezbyt często
  	Kurcze mięśni	Często	Niezbyt często
  	Ból mięśni	Często	Niezbyt często
  	Osłabienie mięśni	Często	Niezbyt często
  	Drganie pęczkowe mięśni	Niezbyt często	Bardzo rzadko
  Zaburzenia nerek i dróg moczowych	Białkomocz	Niezbyt często	Rzadko
  Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Odczyny miejscowe	Bardzo często	Niezbyt często
  		Często	Niezbyt często
  		Często	Niezbyt często
  	miejscowy obrzęk)	Często	Rzadko
  		Niezbyt często	Bardzo rzadko
  	Zmęczenie (w tym letarg)	Bardzo często	Często
  	Gorączka (w tympodwyższona temperatura ciała)	Bardzo często	Niezbyt często
  	Dreszcze	Często	Niezbyt często
  	Obrzęk (w tym obwodowy,obrzmienie)	Często	Niezbyt często
  	Dolegliwości grypopodobne	Często	Niezbyt często
  	Złe samopoczucie	Często	Niezbyt często
  	Dyskomfort w klatce piersiowej	Często	Rzadko
  	Ucisk w klatce piersiowej	Niezbyt często	Rzadko
  	Uczucie gorąca	Niezbyt często	Rzadko
  	Uczucie pieczenia	Niezbyt często	Rzadko
  Badania diagnostyczne	Zwiększenie stężeniamocznika we krwi	Niezbyt często	Rzadko
  	Zmniejszenie liczbykrwinek białych	Niezbyt często	Rzadko
  	Zwiększenie aktywnościaminotransferazy alaninowej	Niezbyt często	Rzadko
  	Zmniejszenie wartościhematokrytu	Niezbyt często	Rzadko
  	Zmniejszenie liczby krwinek czerwonych	Niezbyt często	Rzadko
  	Zwiększenie stężeniakreatyniny we krwi	Niezbyt często	Rzadko

  • Wynaczynienie w miejscu wlewu

  • Ból w miejscu wlewu (w tym dyskomfort)

  • Obrzmienie w miejscu wlewu (w tym miejscowe obrzmienie,

  • Świąd w miejscu wlewu

  Klasyfikacja układówi narządowych MedDRA(SOC)	Działanie niepożądane	Częstośćw przeliczeniu na pacjenta	Częstośćw przeliczeniu na wlew
  	Zwiększenie częstościoddechów	Niezbyt często	Bardzo rzadko
  	Dodatni bezpośredniodczyn Coombsa	Nieznana	Nieznana
  	Zmniejszenie nasycenia tlenem	Nieznana	Nieznana
  Urazy, zatrucia i powikłania pozabiegach	Ostre poprzetoczenioweuszkodzenie płuc	Nieznana	Nieznana

  Opis wybranych reakcji niepożądanych

  Drżenia pęczkowe i osłabienie mięśni zgłaszano tylko u pacjentów z MMN. Dzieci i młodzież

  Częstość, rodzaj i nasilenie reakcji niepożądanych u dzieci są takie same, jak u dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

  Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

  Kwestie bezpieczeństwa dotyczące czynników zakaźnych, patrz punkt 4.4.

Przedawkowanie może prowadzić do nadmiernej ilości płynu w organizmie oraz zwiększonej lepkości krwi, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka, w tym niemowląt, chorych w podeszłym wieku lub

z zaburzeniami czynności serca lub nerek (patrz punkt 4.4). Dzieci i młodzież

Mniejsze dzieci poniżej 5 lat mogą być szczególnie podatne na przeciążenie nadmierną objętością płynów, dlatego w tej grupie pacjentów należy dokładnie obliczyć dawkę. Ponadto u dzieci z chorobą Kawasaki ryzyko jest szczególnie duże z uwagi na upośledzenie czynności serca, zatem należy ściśle kontrolować dawkę i szybkość podawania produktu leczniczego.