BMI i BSA
Obliczanie wskaźnika masy ciała i powierzchni ciała
Dodatkowe informacje
Uwaga
To narzędzie służy wyłącznie celom edukacyjnym i nie stanowi ani nie zastępuje profesjonalnej porady. Narzędzie nie powinno być wykorzystywane do stawiania diagnozy medycznej lub prowadzenia leczenia.
Opis ogólny
Wskaźnik masy ciała (BMI) jest najczęściej stosowaną metodą antropometryczną służącą do oceny stanu odżywienia. Jest to wstępne narzędzie przesiewowe służące identyfikacji potencjalnych zagrożeń dla zdrowia związanych z wagą, ułatwiające szybką interwencję.
BMI stanowi najbardziej użyteczny wskaźnik nadwagi i otyłości na poziomie populacji, ponieważ jest taki sam dla obu płci i dla wszystkich grup wiekowych dorosłych. Należy jednak traktować go jako wskaźnik orientacyjny, ponieważ może nie odpowiadać temu samemu poziomowi tkanki tłuszczowej u różnych osób. Zalety stosowania wskaźnika BMI to jego łatwość obliczania i niski koszt. Może być stosowany jako narzędzie przesiewowe do identyfikacji potencjalnych problemów zdrowotnych. Istnieją jednak również pewne wady korzystania ze wskaźnika BMI, np. nie uwzględnia on masy mięśniowej ani gęstości kości. Dlatego sportowcy lub osoby o dużej masie mięśniowej mogą mieć wysoki wskaźnik BMI, ale nie muszą zmagać się z nadwagą ani z otyłością. Ponadto wskaźnik BMI nie rozróżnia masy tłuszczowej od masy beztłuszczowej.
Istnieją dowody na to, że stosowanie wskaźnika BMI może być pomocne w praktyce, np. badania wykazały, że osoby z wyższym BMI są bardziej narażone na cukrzycę typu 2 i choroby układu krążenia. Należy jednak zauważyć, że wskaźnik BMI nie jest narzędziem diagnostycznym i powinien być stosowany w połączeniu z innymi pomiarami, takimi jak obwód talii i ciśnienie krwi.
Wskaźnik masy ciała (BMI) jest najczęściej stosowaną metodą antropometryczną służącą do oceny stanu odżywienia. Jest to wstępne narzędzie przesiewowe służące identyfikacji potencjalnych zagrożeń dla zdrowia związanych z wagą, ułatwiające szybką interwencję.
BMI stanowi najbardziej użyteczny wskaźnik nadwagi i otyłości na poziomie populacji, ponieważ jest taki sam dla obu płci i dla wszystkich grup wiekowych dorosłych. Należy jednak traktować go jako wskaźnik orientacyjny, ponieważ może nie odpowiadać temu samemu poziomowi tkanki tłuszczowej u różnych osób. Zalety stosowania wskaźnika BMI to jego łatwość obliczania i niski koszt. Może być stosowany jako narzędzie przesiewowe do identyfikacji potencjalnych problemów zdrowotnych. Istnieją jednak również pewne wady korzystania ze wskaźnika BMI, np. nie uwzględnia on masy mięśniowej ani gęstości kości. Dlatego sportowcy lub osoby o dużej masie mięśniowej mogą mieć wysoki wskaźnik BMI, ale nie muszą zmagać się z nadwagą ani z otyłością. Ponadto wskaźnik BMI nie rozróżnia masy tłuszczowej od masy beztłuszczowej.
Istnieją dowody na to, że stosowanie wskaźnika BMI może być pomocne w praktyce, np. badania wykazały, że osoby z wyższym BMI są bardziej narażone na cukrzycę typu 2 i choroby układu krążenia. Należy jednak zauważyć, że wskaźnik BMI nie jest narzędziem diagnostycznym i powinien być stosowany w połączeniu z innymi pomiarami, takimi jak obwód talii i ciśnienie krwi.
Zakresy wyników dla BMI
Niedowaga
≤ 18,49 kg/m²Prawidłowa masa ciała
18,5–24,99 kg/m²Nadwaga
25–29,99 kg/m²Otyłość I stopnia
30–34,99 kg/m²Otyłość II stopnia
35–39,99 kg/m²Otyłość III stopnia
≥ 40 kg/m²Wzory
BMI = waga / wzrost²
Docelowa waga = BMI × waga
BSA (Mosteller) = √(wzrost [cm] × waga [kg] / 3600)
BSA (DuBois) = 0,007184 × wzrost0,725 × waga0,425
Referencje
Keys, Ancel, et al. "Indices of relative weight and obesity." International journal of epidemiology 43.3 (2014): 655-665.
“A Healthy Lifestyle - Who Recommendations.” World Health Organization, World Health Organization, 6 May 2010, www.who.int/europe/news-room/fact-sheets/item/a-healthy-lifestyle---who-recommendations. Date accessed: April 2025.
Rubino, Francesco, et al. "Definition and diagnostic criteria of clinical obesity." The Lancet Diabetes & Endocrinology (2025).
Verbraecken, Johan, et al. "Body surface area in normal-weight, overweight, and obese adults. A comparison study." Metabolism 55.4 (2006): 515-524.
Wersja
4
O tym narzędziu
Wskaźnik masy ciała (BMI) jest najczęściej stosowaną metodą antropometryczną służącą do oceny stanu odżywienia. Jest to wstępne narzędzie przesiewowe służące identyfikacji potencjalnych zagrożeń dla zdrowia związanych z wagą, ułatwiające szybką interwencję.
BMI stanowi najbardziej użyteczny wskaźnik nadwagi i otyłości na poziomie populacji, ponieważ jest taki sam dla obu płci i dla wszystkich grup wiekowych dorosłych. Należy jednak traktować go jako wskaźnik orientacyjny, ponieważ może nie odpowiadać temu samemu poziomowi tkanki tłuszczowej u różnych osób. Zalety stosowania wskaźnika BMI to jego łatwość obliczania i niski koszt. Może być stosowany jako narzędzie przesiewowe do identyfikacji potencjalnych problemów zdrowotnych. Istnieją jednak również pewne wady korzystania ze wskaźnika BMI, np. nie uwzględnia on masy mięśniowej ani gęstości kości. Dlatego sportowcy lub osoby o dużej masie mięśniowej mogą mieć wysoki wskaźnik BMI, ale nie muszą zmagać się z nadwagą ani z otyłością. Ponadto wskaźnik BMI nie rozróżnia masy tłuszczowej od masy beztłuszczowej.
Istnieją dowody na to, że stosowanie wskaźnika BMI może być pomocne w praktyce, np. badania wykazały, że osoby z wyższym BMI są bardziej narażone na cukrzycę typu 2 i choroby układu krążenia. Należy jednak zauważyć, że wskaźnik BMI nie jest narzędziem diagnostycznym i powinien być stosowany w połączeniu z innymi pomiarami, takimi jak obwód talii i ciśnienie krwi.
BMI stanowi najbardziej użyteczny wskaźnik nadwagi i otyłości na poziomie populacji, ponieważ jest taki sam dla obu płci i dla wszystkich grup wiekowych dorosłych. Należy jednak traktować go jako wskaźnik orientacyjny, ponieważ może nie odpowiadać temu samemu poziomowi tkanki tłuszczowej u różnych osób. Zalety stosowania wskaźnika BMI to jego łatwość obliczania i niski koszt. Może być stosowany jako narzędzie przesiewowe do identyfikacji potencjalnych problemów zdrowotnych. Istnieją jednak również pewne wady korzystania ze wskaźnika BMI, np. nie uwzględnia on masy mięśniowej ani gęstości kości. Dlatego sportowcy lub osoby o dużej masie mięśniowej mogą mieć wysoki wskaźnik BMI, ale nie muszą zmagać się z nadwagą ani z otyłością. Ponadto wskaźnik BMI nie rozróżnia masy tłuszczowej od masy beztłuszczowej.
Istnieją dowody na to, że stosowanie wskaźnika BMI może być pomocne w praktyce, np. badania wykazały, że osoby z wyższym BMI są bardziej narażone na cukrzycę typu 2 i choroby układu krążenia. Należy jednak zauważyć, że wskaźnik BMI nie jest narzędziem diagnostycznym i powinien być stosowany w połączeniu z innymi pomiarami, takimi jak obwód talii i ciśnienie krwi.
