ALOPRIL C.TAB 200MG/TAB

• Ήπιας έως μέτριας βαρύτητας αρτηριακή υπέρταση.

• Πρόληψη της στηθάγχης.

.

Ενήλικες:

Η συνήθης αρχική δόση είναι 200 mg μια φορά την ημέρα.

Ανάλογα με την ανταπόκριση του ασθενούς, η δόση μπορεί να αυξηθεί λίγες εβδομάδες αργότερα σε 400 mg μια φορά την ημέρα και ακολούθως σε 600 mg μία φορά την ημέρα .

Εάν πρόκειται να διακοπεί η θεραπεία, αυτό θα πρέπει να γίνεται σταδιακά σε μια περίοδο 1 έως 2 εβδομάδων.

Για τους υπερτασικούς ασθενείς είναι δυνατή η χορήγηση επιπρόσθετης αγωγής με άλλα αντιυπερτασικά φάρμακα, ιδιαιτέρως διουρητικά. Εάν αρχίσει η χορήγηση συνδυασμού, συστήνεται αυξημένη παρακολούθηση της πιέσεως.

Ειδικοί πληθυσμοί

Ηλικιωμένοι

Οι φαρμακοκινητικές ιδιότητες της σελιπρολόλης δεν διαφέρουν σημαντικά στα ηλικιωμένα άτομα.

Εντούτοις οι ηλικιωμένοι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά λόγω της ελαττωμένης νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας που είναι πιθανόν να συμβαίνουν σ’ αυτή την κατηγορία πληθυσμού.

Παιδιά:

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της σελιπρολόλης στα παιδιά δεν έχει ακόμα τεκμηριωθεί.

Ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία

Περιορισμένα δεδομένα είναι διαθέσιμα για τους ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία (βλ. παράγραφο 5.2).

Ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία

Η σελιπρολόλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ασθενείς με ήπια έως μέτριου βαθμού μειωμένη νεφρική λειτουργία. Σε ασθενείς με τιμές κάθαρσης κρεατινίνης 15-40 mL/min, ο καρδιακός ρυθμός θα πρέπει να παρακολουθείται και η θεραπεία θα πρέπει να επανεξεταστεί σε περίπτωση βραδυκαρδίας (λιγότερο από 50-55 παλμούς ανά λεπτό σε κατάσταση ηρεμίας). Η σελιπρολόλη δεν συνιστάται σε ασθενείς με κάθαρση κρεατινίνης μικρότερη από 15 mL/min.

Τρόπος χορήγησης

Η σελιπρολόλη πρέπει να λαμβάνεται μία φορά την ημέρα, κατά προτίμηση το πρωί.

Η σελιπρολόλη πρέπει να λαμβάνεται τουλάχιστον 30 λεπτά πριν ή 2 ώρες μετά το γεύμα (βλ. παράγραφο 5.2).

• Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.

• Οξέα επεισόδια άσθματος

• Μη αντιρροπούμενη καρδιακή ανεπάρκεια

• Καρδιογενές shock

• Κολποκοιλιακός αποκλεισμός 2ου ή 3ου βαθμού

• Σύνδρομο νοσούντος φλεβοκόμβου

• Σοβαρή βραδυκαρδία (καρδιακή συχνότητα μικρότερη από 50 ανά λεπτό)

• Υπόταση (συστολική αρτηριακή πίεση μικρότερη από 100 mm Hg)

• Φαιοχρωμοκύτωμα χωρίς θεραπεία

• Προχωρημένα στάδια περιφερικής αποφρακτικής αρτηριακής νόσου και σύνδρομο Raynaud

Σε ασθενείς με στεφανιαίά νόσο, η θεραπεία δεν πρέπει να διακόπτεται απότομα: η απότομη διακοπή των β-αποκλειστών των αδρενεργικών υποδοχέων σε ασθενείς με ισχαιμική καρδιακή νόσο μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση στηθαγχικών κρίσεων αυξημένης συχνότητας ή βαρύτητας ή επιδείνωση των συμπτωμάτων. Η δοσολογία θα πρέπει να μειώνεται σταδιακά, δηλαδή σε διάστημα 1-2 εβδομάδων. Παράλληλα εάν χρειάζεται, θα πρέπει να αρχίζει χορήγηση θεραπείας υποκατάστασης προκειμένου να αποφευχθεί η επιδείνωση της στηθάγχης.

Καρδιακή ανεπάρκεια: Σε ασθενείς με επαρκώς ελεγχόμενη καρδιακή ανεπάρκεια, η σελιπρολόλη απαιτεί αυστηρή ιατρική παρακολούθηση. Συμπτώματα καρδιακής αντιρροπήσεως θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως ένδειξη διακοπής της θεραπείας.

Κολποκοιλιακός αποκλεισμός πρώτου βαθμού: η σελιπρολόλη θα πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε ασθενείς με κολποκοιλιακό αποκλεισμό πρώτου βαθμού.

Στηθάγχη Prinzmetal: οι β-αποκλειστές μπορεί να αυξήσουν τον αριθμό και τη διάρκεια των στηθαγχικών κρίσεων σε ασθενείς με στηθάγχη Prinzmetal.

Περιφερικές κυκλοφορικές διαταραχές: λόγω της αγγειοδιασταλτικής δράσης της η σελιπρολόλη μπορεί να χορηγείται σε ασθενείς με περιφερικές κυκλοφορικές διαταραχές

(νόσος ή σύνδρομο Raynaud, διαλείπουσα χωλότητα). Ωστόσο συνιστάται η στενή παρακολούθηση των ασθενών αυτών.

Στους ασθενείς με ψωρίαση θα πρέπει να χορηγούνται β-αποκλειστές μόνο μετά από προσεκτική εξέταση καθώς η ψωρίαση μπορεί να επιδεινωθεί.

Άσθμα και βρογχοσπαστικές νόσοι: λόγω του β-1 επιλεκτικού αποκλεισμού και των ιδιοτήτων του β-2 αγωνιστή, η σελιπρολόλη μπορεί να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ελεγχόμενους ασθματικούς και σε ασθενείς με αντιρροπούμενη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.

Γενική αναισθησία: η λήψη αγωγής σελιπρολόλης πρέπει να αναφέρεται στον αναισθησιολόγο πριν από τη γενική αναισθησία. Εάν αποφασισθεί η διακοπή της σελιπρολόλης, πριν την επέμβαση, θα πρέπει να μεσολαβούν 48 ώρες μεταξύ της τελευταίας δόσης και της αναισθησίας. Εάν συνεχισθεί η χορήγηση της σελιπρολόλης, ιδιαίτερη φροντίδα απαιτείται όταν χρησιμοποιούνται αναισθητικά όπως ο αιθέρας, το κυκλοπροπάνιο ή το τριχλωροαιθυλένιο.

Επηρεασμένη νεφρική λειτουργία: βλέπε 4.2 «Δοσολογία και τρόπος χορήγησης».

Υπό θεραπεία φαιοχρωμοκύτωμα: η σελιπρολόλη δεν πρέπει να χορηγείται παρά μόνο μετά την επιβεβαίωση του άλφα αποκλεισμού. Θα πρέπει να πραγματοποιείται στενή παρακολούθηση της πιέσεως.

Σακχαρώδης διαβήτης: αν και η σελιπρολόλη δεν υπεισέρχεται στο μεταβολισμό των υδατανθράκων, λανθάνων σακχαρώδης διαβήτης μπορεί να εμφανιστεί ή ο ήδη υπάρχων να επιδεινωθεί (βλ. παραγράφους 4.5 και 4.8). Επιπλέον, η σελιπρολόλη όπως και άλλοι β- αποκλειστές, μπορεί να συγκαλύψει τα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας (όπως η ταχυκαρδία).

Θυρεοτοξίκωση: σε ασθενείς με υπερθυρεοειδισμό, τα κλινικά συμπτώματα της θυρεοτοξίκωσης (ταχυκαρδία και τρόμος) μπορεί να καλυφθούν.

Αλλεργικές αντιδράσεις έχουν παρατηρηθεί με τη σελιπρολόλη οι οποίες μπορεί να αυξήσουν την ευαισθησία έναντι των αλλεργιογόνων και τη βαρύτητα των αναφυλακτικών αντιδράσεων που μπορεί να προκληθούν από άλλα φάρμακα.

Drug screening tests: Η σελιπρολόλη μπορεί να προκαλέσει θετική αντίδραση όταν πραγματοποιούνται δοκιμασίες διερεύνησης φαρμάκων (drug screening tests) και οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται γι’ αυτό το ενδεχόμενο.

με άλλα φάρμακα και άλλες μορφές αλληλεπιδράσεων

Μη συνιστώμενοι συνδυασμοί:

Μη διϋδροπυριδινικού τύπου αποκλειστές των διαύλων ασβεστίου (π.χ. βεραπαμίλη και σε μικρότερο βαθμό η διλτιαζέμη): τόσο οι αποκλειστές των διαύλων ασβεστίου όσο και η σελιπρολόλη επιβραδύνουν την κολποκοιλιακή αγωγιμότητα και μειώνουν την καρδιακή συσταλτικότητα μέσω διαφορετικών μηχανισμών. Επομένως, πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά τα κλινικά συμπτώματα και το ηλεκτροκαρδιογράφημα κατά τη διάρκεια της θεραπείας με αυτό το συνδυασμό, ειδικά κατά την έναρξη της θεραπείας.

Γλυκοσίδες δακτυλίτιδας: συσχέτιση με β-αποκλειστές μπορεί να αυξήσει το χρόνο κολποκοιλιακής αγωγιμότητας.

Φλοκταφενίνη: Σε περίπτωση καταπληξίας ή υπότασης εξαιτίας της φλοκταφενίνης, οι β- αποκλειστές ελαττώνουν την αποτελεσματικότητα των φαρμάκων που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση των πιο πάνω συμπτωμάτων.

Φινγκολιμόδη: Η ταυτόχρονη χρήση της φινγκολιμόδης με β-αποκλειστές μπορεί να ενισχύσει τα βραδυκαρδιακά αποτελέσματα και δεν συνιστάται. Όπου κρίνεται αναγκαία αυτή η συγχορήγηση, συνιστάται κατάλληλη παρακολούθηση κατά την έναρξη της θεραπείας, π.χ. παρακολούθηση τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Φλεβοκομβική παύση μπορεί να συμβεί όταν οι β-αποκλειστές, συμπεριλαμβανομένων της σελιπρολόλης, χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα που είναι γνωστό ότι προκαλούν φλεβοκομβική παύση (βλ. Ενότητα 4.8).

Αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (εκτός από τους αναστολείς ΜΑΟ-Β): η ταυτόχρονη χορήγηση β-αποκλειστών και αναστολέων της μονοαμινοξειδάσης δεν συνιστάται λόγω της πιθανής υπότασης.

Κλονιδίνη: Οι β-αναστολείς μπορεί να επιδεινώσουν την απότομη αντανακλαστική αύξηση της αρτηριακής πίεσης, που μπορεί να ακολουθήσει τη διακοπή της κλονιδίνης. Εάν τα δύο φάρμακα συγχορηγούνται, το φάρμακο αποκλειστής των β-αδρενεργικών υποδοχέων θα πρέπει να διακοπεί αρκετές ημέρες πριν από τη διακοπή της κλονιδίνης.

Αλληλεπιδράσεις με αναστολείς πολυπεπτιδίων μεταφορέων οργανικών ανιόντωνς (OATPs) Η σελιπρολόλη είναι ένα υπόστρωμα των εντερικών μεταφορέων πρόσληψης OATPs, ειδικά του OATP1A2 και OATP2B1. Οι αναστολείς OATPs μπορεί να οδηγήσουν σε μείωση της απορρόφησης της σελιπρολόλης.

Οι χυμοί εσπεριδοειδών έχει δειχθεί ότι μειώνουν την απορρόφηση της σελιπρολόλης από τη γαστρεντερική οδό μέσω της αναστολής της δραστικότητας του μεταφορέα πρόσληψης OATP2B1, με αποτέλεσμα τη μείωση της AUC και Cmax κατά 90% περίπου. Οι ασθενείς θα πρέπει να συμβουλεύονται να αποφεύγουν αυτά τα ποτά.

Συνδυασμοί που πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή:

Αντιαρρυθμικά φάρμακα κατηγορίας Ι (π.χ. δισοπυραμίδη, κινιδίνη) και αμιωδαρόνη: κίνδυνος διαταραχών στο ρυθμό και στην κολποκοιλιακή αγωγιμότητα. Επομένως πρέπει να γίνεται κλινική και ΗΚΓ παρακολούθηση.

Διλτιαζέμη: Aυξημένος κίνδυνος κατάθλιψης έχει αναφερθεί όταν συγχορηγούνται β- αναστολείς με διλτιαζέμη

Ινσουλίνη και από του στόματος αντιδιαβητικά φάρμακα: β-αδρενεργικός αποκλεισμός μπορεί να αποτρέψει την εμφάνιση των συμπτωμάτων της υπογλυκαιμίας, όπως ταχυκαρδία. Σε διαβητικούς που είναι υπό θεραπεία με σουλφονυλουρίες, η αποτελεσματικότητα της θεραπείας μπορεί να αυξηθεί και μπορεί να απαιτείται προσαρμογή των φαρμάκων.

Αναισθητικά φάρμακα: η θεραπεία με σελιπρολόλη πρέπει να αναφερθεί στον αναισθησιολόγο πριν από τη γενική αναισθησία (βλέπε παράγραφο 4.4). Η σελιπρολόλη, όπως και άλλοι β-αποκλειστές, εξασθενεί την αντανακλαστική ταχυκαρδία και αυξάνει τον κίνδυνο της υπότασης.

Αλληλεπιδράσεις με τους αναστολείς / επαγωγείς της P-γλυκοπρωτεΐνης: η σελιπρολόλη είναι ένα υπόστρωμα για τον μεταφορέα εκροής της P-γλυκοπρωτεΐνης (P-gp). Ταυτόχρονη χρήση με φάρμακα που αναστέλλουν την P-gp (π.χ. βεραπαμίλη, ερυθρομυκίνη, κλαριθρομυκίνη, κυκλοσπορίνη, κινιδίνη, κετοκοναζόλη και ιτρακοναζόλη) είναι πιθανό να

οδηγήσει σε αυξημένες συγκεντρώσεις στο πλάσμα σελιπρολόλης. Συγχορήγηση σελιπρολόλης 100 mg και του αναστολέα της P-gp, ιτρακοναζόλη, 200 mg οδήγησε σε μια αύξηση 80% στην AUC της σελιπρολόλης. Η μείωση της δόσης της σελιπρολόλης θα μπορούσε να εξεταστεί όταν χρησιμοποιείται ταυτόχρονα με φάρμακα που αναστέλλουν την P-gp.

Ταυτόχρονη χρήση με φάρμακα που επάγουν P-gp (π.χ. ριφαμπικίνη και βαλσαμόχορτο St. John´s) θα μπορούσε να οδηγήσει σε μειωμένες συγκεντρώσεις στο πλάσμα σελιπρολόλης. Η συγχορήγηση της σελιπρολόλης 200 mg και 600 mg ριφαμπικίνης μία φορά την ημέρα (od) για 5 συνεχόμενες ημέρες είχε ως αποτέλεσμα μία μείωση 40% στην AUC της σελιπρολόλης. Μια πιο έντονη επίδραση μετά τη μεγαλύτερης διάρκειας θεραπεία με ριφαμπικίνη, δεν μπορεί να αποκλειστεί. Μια προσαρμογή της δοσολογίας της σελιπρολόλης μπορεί να είναι απαραίτητη όταν η θεραπεία με ένα φάρμακο επαγωγέα της P-gp αρχίζει ή διακόπτεται.

Συνδυασμοί που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη:

Παράγωγα τη διυδροπυριδίνης όπως η νιφεδιπίνη: ο κίνδυνος υπότασης μπορεί να αυξηθεί. Υπάρχει επίσης ένας κίνδυνος καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με λανθάνουσα ή ανεξέλεγκτη καρδιακή ανεπάρκεια.

Η αρτηριακή πίεση πρέπει να παρακολουθείται στενά σε περίπτωση συγχορήγησης σελιπρολόλης και παραγώγων διυδροπυριδίνης ειδικά κατά την έναρξη της θεραπείας.

Φάρμακα αναστολείς της συνθετάσης των προσταγλανδινών (π.χ. ιβουπροφαίνη, ινδομεθακίνη): μπορεί να μειωθεί η υποτασική δράση των β-αποκλειστών.

Φαρμακευτικά προϊόντα που μειώνουν την αρτηριακή πίεση (π.χ. τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, βαρβιτουρικά, φαινοθειαζίνες): η ταυτόχρονη χορήγηση μπορεί να ενισχύσει την επίδραση ορθοστατικής υπότασης των β-αποκλειστών.

Μεφλοκίνη: κίνδυνος βραδυκαρδίας.

Συμπαθομιμητικοί παράγοντες μπορεί να αντισταθμίσουν τις επιδράσεις των β-αναστολέων.

Κύηση:

Δεν διατίθενται ή είναι περιορισμένα τα δεδομένα (περιπτώσεις έκβασης εγκυμοσύνης λιγότερες από 300) από τη χρήση της σελιπρολόλης στις έγκυες γυναίκες.

Μελέτες σε ζώα δεν κατέδειξαν άμεση ή έμμεση τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα (βλέπε παράγραφο 5.3).

Ως προληπτικό μέτρο, είναι προτιμότερο να αποφεύγεται η χρήση της σελιπρολόλης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Άλλοι βήτα-αναστολείς μειώνουν την κυκλοφορία στον πλακούντα που μπορεί να προκαλέσει θάνατο του εμβρύου και πρόωρο τοκετό. Η επίδραση της σελιπρολόλης στην παροχή αίματος στον πλακούντα δεν είναι γνωστή.

Επίδραση στα νεογνά: στα νεογνά των οποίων οι μητέρες ελάμβαναν θεραπεία, η δραστικότητα β-αποκλεισμού παραμένει για μερικές ημέρες μετά τη γέννηση: αυτή η υπολειμματική δράση συνήθως δεν έχει κλινικές συνέπειες, υφίσταται όμως η πιθανότητα καρδιακής ανεπάρκειας η οποία χρειάζεται νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Δεν θα πρέπει να αυξάνεται ο όγκος του πλάσματος καθώς μπορεί να υπάρχει κίνδυνος οξέος πνευμονικού οιδήματος. Επιπλέον έχει αναφερθεί βραδυκαρδία, αναπνευστική δυσχέρεια και υπογλυκαιμία του νεογνού. Γι’ αυτό το λόγο συστήνεται προσεκτική παρακολούθηση του νεογνού (καρδιακός ρυθμός – επίπεδο γλυκόζης του αίματος) σε ειδική μονάδα για τις πρώτες 3 – 5 πρώτες ημέρες της ζωής.

Θηλασμός

Οι β-αποκλειστές εκκρίνονται στο ανθρώπινο μητρικό γάλα. Υπάρχουν ανεπαρκείς πληροφορίες σχετικά με την απέκκριση της σελιπρολόλης στο ανθρώπινο γάλα.

Δεν έχουν αξιολογηθεί οι κίνδυνοι υπογλυκαιμίας και βραδυκαρδίας για το βρέφος που θηλάζει. Ο κίνδυνος στα νεογέννητα / βρέφη δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Ως εκ τούτου, ο θηλασμός δεν συνιστάται κατά τη διάρκεια της θεραπείας με σελιπρολόλη.

Οι ασθενείς θα πρέπει να προειδοποιούνται για το ενδεχόμενο εμφάνισης ζάλης, κόπωσης, τρόμου, κεφαλαλγίας και εξασθένησης της οράσεως. Θα πρέπει να τους συστήνεται να μην οδηγούν ή να χειρίζονται μηχανήματα εάν εμφανιστούν αυτά τα συμπτώματα.

Η ταξινόμηση των ανεπιθύμητων ενεργειών ανάλογα με τη συχνότητα είναι η ακόλουθη: πολύ συχνές (≥ 1/10), συχνές (≥ 1/100 έως <1/10), όχι συχνές (≥ 1/1.000 έως <1/100), σπάνιες (≥ 1/10.000 έως <1/1.000), πολύ σπάνιες (<1/10.000), μη γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).

Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης

Μη γνωστές: υπογλυκαιμία, υπεργλυκαιμία (βλ. παράγραφο 4.4 και 4.5)

Ψυχιατρικές διαταραχές Συχνές: κατάθλιψη, Όχι συχνές: αϋπνία

Μη γνωστές: γενετήσια ορμή μειωμένη, παραισθήσεις, εφιάλτες

Διαταραχές νευρικού συστήματος

Συχνές: τρόμος, παραισθησία, κεφαλαλγία, αδυναμία, υπνηλία, ζάλη Μη γνωστές: συγκοπή

Οφθαλμικές διαταραχές

Μη γνωστές: ξηροφθαλμία, μειωμένη όραση

Διαταραχές των ώτων και του λαβυρίνθου:

Σπάνια (0,01-0,1%) εμβοές.

Καρδιακές διαταραχές

Όχι συχνές: αίσθημα παλμών,

Μη γνωστές: βραδυκαρδία, καρδιακή ανεπάρκεια και αρρυθμίες,φλεβοκομβική παύση σε ασθενείς με προδιάθεση (π.χ. ηλικιωμένους ασθενείς ή σε ασθενείς με προϋπάρχουσα βραδυκαρδία, φλεβοκομβική δυσλειτουργία ή κολποκοιλιακό αποκλεισμό)

Αγγειακές διαταραχές

Συχνές: εξάψεις, επιδείνωση των περιφερειακών αγγειακών διαταραχών, όπως η διαλείπουσα χωλότητα ή το φαινόμενο Raynaud (βλ. παραγράφους 4.3 και 4.4)

Όχι συχνές: υπόταση, περιφερική ψυχρότητα

Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και του μεσοθωράκιου

Όχι συχνές: δύσπνοια

Μη γνωστές: βρογχόσπασμος και διάμεση πνευμονίτιδα

Διαταραχές του γαστρεντερικού

Συχνές: έμετος, ναυτία, άλγος άνω κοιλιακής χώρας, ξηροστομία Μη γνωστές: διάρροια

Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού

Συχνές: υπεριδρωσία, ερύθημα, εξάνθημα, κνησμός

Μη γνωστές: δερματίτιδα ψωριασικόμορφος, ψωρίαση επιδεινωθείσα

Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού

Όχι συχνές: μυϊκοί σπασμοί, αρθραλγία

Μη γνωστές: συστηματικός ερυθηματώδης λύκος

Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού

Συχνές: στυτική δυσλειτουργία

Παρακλινικές εξετάσεις

Συχνές: αντιπυρηνικά αντισώματα

Μη γνωστές: ηπατικές τρανσαμινάσες αυξημένες

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες του τομέα της υγειονομικής περίθαλψης να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς: Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων

Μεσογείων 284

GR-15562 Χολαργός, Αθήνα Τηλ: + 30 21 32040380/337

Φαξ: + 30 21 06549585

Ιστότοπος: http://www.eof.gr

Συμπτώματα

Βραδυκαρδία, υπόταση, βρογχόσπασμος, και οξεία καρδιακή ανεπάρκεια και φλεβοκομβική παύση έχουν αναφερθεί κατά την υπερδοσολογία με β-αποκλειστές.

Θεραπεία

Καθώς δεν υπάρχει ειδικό αντίδοτο από υπερδοσολογία με β-αποκλειστές, η θεραπεία θα πρέπει να είναι συμπτωματική, υποστηρικτική και ο ασθενής θα πρέπει να βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση.

Θεραπεία

Καθώς δεν υπάρχει ειδικό αντίδοτο από υπερδοσολογία με β-αποκλειστές, η θεραπεία θα πρέπει να είναι συμπτωματική, υποστηρικτική και ο ασθενής θα πρέπει να βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση. Χορήγηση ενεργού άνθρακα μπορεί να αποτρέψει την απορρόφηση. Τεχνητός αερισμός μπορεί να καταστεί αναγκαίος. Όταν είναι απαραίτητο, η θεραπεία θα πρέπει να περιλαμβάνει γλυκαγόνη, ατροπίνη, και ισοπρεναλίνη ή dobutamide.