BICALUTAMIDE/RAFARM F.C.TAB 150MG/TAB
Πληροφορίες συνταγογράφησης
Λίστα ασφαλίσεων
Πληροφορίες έκδοσης
Περιορισμός συνταγογράφησης
Άλλες πληροφορίες
Όνομα φαρμάκου
Σύνθεση
Φαρμακευτική μορφή
Κάτοχος άδειας κυκλοφορίας (MAH)
Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately
Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.
Πάνω 36k αξιολογήσεις
SmPC - BICALUTAMIDE/RAFARM 150MG/TAB
Το Bicalutamide/RAFARM 150 mg ενδείκνυται είτε ως μονοθεραπεία είτε ως επικουρική θεραπεία σε ριζική προστατεκτομή ή ακτινοθεραπεία σε ασθενείς με τοπικά προχωρημένο καρκίνο του προστάτη που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο εξέλιξης της νόσου (βλέπε παράγραφο 5.1).
Το Bicalutamide/RAFARM 150 mg ενδείκνυται επίσης για τη διαχείριση ασθενών με τοπικά προχωρημένο, μη μεταστατικό καρκίνο του προστάτη για τον οποίο δεν θεωρείται κατάλληλος ή αποδεκτός ο χειρουργικός ευνουχισμός ή άλλη ιατρική παρέμβαση.
Δοσολογία
Ενήλικες άνδρες, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων: Η δοσολογία είναι ένα δισκίο 150 mg από το στόμα, μία φορά την ημέρα.
Το Bicalutamide/RAFARM 150 mg θα πρέπει να λαμβάνεται συνεχώς για τουλάχιστον 2 έτη ή έως την εξέλιξη της νόσου.
Ειδικοί πληθυσμοί
Νεφρική δυσλειτουργία: Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία.
Ηπατική δυσλειτουργία: Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με ήπια ηπατική δυσλειτουργία. Ενδέχεται να παρατηρηθεί αυξημένη συσσώρευση σε ασθενείς με μέτρια ή σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία (βλέπε παράγραφο 4.4).
Παιδιατρικός πληθυσμός
Το Bicalutamide/RAFARM αντενδείκνυται για χρήση σε παιδιά (βλέπε παράγραφο 4.3).
Τρόπος χορήγησης
Τα δισκία θα πρέπει να καταπίνονται ολόκληρα με υγρό.
Το Bicalutamide/RAFARM 150 mg αντενδείκνυται σε γυναίκες και παιδιά (βλέπε παράγραφο 4.6).
Το Bicalutamide/RAFARM 150 mg δεν πρέπει να χορηγείται σε ασθενή ο οποίος έχει παρουσιάσει αντίδραση υπερευαισθησίας στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.
Η συγχορήγηση τερφεναδίνης, αστεμιζόλης ή σισαπρίδης με το Bicalutamide/RAFARM αντενδείκνυται (βλέπε παράγραφο 4.5).
Η έναρξη της θεραπείας θα πρέπει να γίνεται υπό την άμεση επίβλεψη ενός ειδικού.
Η βικαλουταμίδη μεταβολίζεται εκτενώς στο ήπαρ. Τα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η αποβολή της μπορεί να είναι πιο αργή σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία και αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυξημένη συσσώρευση βικαλουταμίδης. Επομένως, το Bicalutamide/RAFARM 150 mg θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς με μέτρια ή σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία.
Θα πρέπει να εξεταστεί η διενέργεια περιοδικών ελέγχων της ηπατικής λειτουργίας λόγω της πιθανότητας ηπατικών μεταβολών. Οι μεταβολές αναμένεται στην πλειοψηφία τους να παρατηρηθούν εντός των πρώτων 6 μηνών της θεραπείας με Bicalutamide/RAFARM.
Σοβαρές ηπατικές μεταβολές και ηπατική ανεπάρκεια με τη βικαλουταμίδη 150 mg έχουν παρατηρηθεί σπάνια, ενώ έχουν αναφερθεί θανατηφόρες εκβάσεις (βλέπε παράγραφο 4.8). Η θεραπεία με Bicalutamide/RAFARM 150 mg θα πρέπει να διακοπεί εάν οι μεταβολές είναι σοβαρές.
Για τους ασθενείς που παρουσιάζουν αντικειμενική εξέλιξη της νόσου σε συνδυασμό με αυξημένη συγκέντρωση ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA), θα πρέπει να εξεταστεί η διακοπή της θεραπείας με Bicalutamide/RAFARM.
Η βικαλουταμίδη έχει αποδειχθεί ότι αναστέλλει το κυτόχρωμα Ρ450 (CYP3A4), επομένως θα πρέπει να δίνεται προσοχή όταν συγχορηγείται με φάρμακα που μεταβολίζονται κυρίως μέσω του CYP 3A4 (βλέπε παραγράφους 4.3 και 4.5).
Σε σπάνιες περιπτώσεις, έχουν αναφερθεί αντιδράσεις φωτοευαισθησίας σε ασθενείς που έλαβαν βικαλουταμίδη 150 mg. Θα πρέπει να δίνονται οδηγίες στους ασθενείς να αποφεύγουν την άμεση και υπερβολική έκθεση σε ηλιακό φως ή υπεριώδη ακτινοβολία κατά τη διάρκεια της λήψης θεραπείας με Bicalutamide/RAFARM 150 mg και να εξετάζεται η χρήση αντιηλιακών. Σε περιπτώσεις στις οποίες η αντίδραση φωτοευαισθησίας είναι πιο επίμονη ή/και σοβαρή, θα πρέπει να ξεκινήσει κατάλληλη συμπτωματική θεραπεία.
Το προϊόν αυτό περιέχει λακτόζη. Οι ασθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα δυσανεξίας στη γαλακτόζη, ανεπάρκεια της Lapp λακτάσης ή δυσαπορρόφηση γλυκόζης-γαλακτόζης δεν θα πρέπει να παίρνουν αυτό το φάρμακο.
Η θεραπεία ανδρογονικού αποκλεισμού μπορεί να παρατείνει το διάστημα QT.
Σε ασθενείς με ιστορικό ή παράγοντες κινδύνου παράτασης του διαστήματος QT και σε ασθενείς οι οποίοι λαμβάνουν ταυτόχρονα φάρμακα που μπορεί να παρατείνουν το διάστημα QT (βλ. παράγραφο 4.5), οι ιατροί θα πρέπει να αξιολογούν τη σχέση οφέλους-κινδύνου, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας ταχυκαρδίας δίκην ριπιδίου, πριν από την έναρξη θεραπείας με Bicalutamide/RAFARM.
Η θεραπεία με αντιανδρογόνα ενδέχεται να προκαλέσει μορφολογικές μεταβολές στα σπερματοζωάρια. Παρόλο που η επίδραση της βικαλουταμίδης στη μορφολογία του σπέρματος δεν έχει αξιολογηθεί και δεν έχουν αναφερθεί τέτοιες μεταβολές σε ασθενείς οι οποίοι έλαβαν το Bicalutamide/RAFARM, οι ασθενείς ή/και οι σύντροφοί τους θα πρέπει να χρησιμοποιούν επαρκή αντισύλληψη κατά τη διάρκεια και στη συνέχεια για 130 ημέρες μετά τη θεραπεία με Bicalutamide/RAFARM.
Έχει αναφερθεί δυναμική ενίσχυση των αντιπηκτικών δράσεων της κουμαρίνης σε ασθενείς που λαμβάνουν ταυτόχρονη θεραπεία με Bicalutamide/RAFARM, γεγονός το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο χρόνο προθρομβίνης (ΡΤ) και διεθνή κανονικοποιημένο λόγο (INR). Κάποια περιστατικά έχουν συνδεθεί με κίνδυνο αιμορραγίας. Συστήνεται στενή παρακολούθηση των PT/INR και θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο προσαρμογής της δόσης του αντιπηκτικού (βλέπε παραγράφους 4.5 και 4.8).
In vitro μελέτες έχουν δείξει ότι η R-βικαλουταμίδη είναι αναστολέας του CYP 3A4, με μικρότερη ανασταλτική επίδραση στη δραστικότητα των CYP 2C9, 2C19 και 2D6. Παρόλο που οι κλινικές μελέτες που χρησιμοποιούν αντιπυρίνη ως δείκτη της δραστικότητας του κυτοχρώματος Ρ450 (CYP) δεν κατέδειξαν στοιχεία δυναμικού φαρμακευτικής αλληλεπίδρασης με τη βικαλουταμίδη, η μέση έκθεση της μιδαζολάμης (AUC) αυξήθηκε έως 80%, μετά τη συγχορήγηση βικαλουταμίδης για 28 ημέρες. Για φάρμακα με στενό θεραπευτικό δείκτη, μια τέτοια αύξηση θα μπορούσε να είναι σημαντική. Επομένως, αντενδείκνυται η ταυτόχρονη χρήση τερφεναδίνης, αστεμιζόλης και σισαπρίδης (βλέπε παράγραφο 4.3) και θα πρέπει να δίνεται προσοχή στη συγχορήγηση βικαλουταμίδης με ενώσεις όπως η κυκλοσπορίνη και οι αποκλειστές διαύλων ασβεστίου. Ενδέχεται να απαιτηθεί μείωση της δόσης αυτών των φαρμάκων, ιδίως εάν υπάρχουν ενδείξεις ενισχυμένης ή ανεπιθύμητης φαρμακευτικής επίδρασης. Για την κυκλοσπορίνη, συστήνεται η στενή παρακολούθηση των συγκεντρώσεων στο πλάσμα και της κλινικής κατάστασης ύστερα από έναρξη ή διακοπή της θεραπείας με βικαλουταμίδη.
Θα πρέπει να δίνεται προσοχή κατά τη συνταγογράφηση της βικαλουταμίδης σε συνδυασμό με άλλα φάρμακα τα οποία μπορεί να αναστείλουν την οξείδωση των φαρμάκων, π.χ. σιμετιδίνη και κετοκοναζόλη. Θεωρητικά, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυξημένες συγκεντρώσεις βικαλουταμίδης στο πλάσμα, γεγονός το οποίο θεωρητικά θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση των ανεπιθύμητων ενεργειών.
In vitro μελέτες έχουν δείξει ότι η βικαλουταμίδη μπορεί να εκτοπίζει τη βαρφαρίνη, ένα κουμαρινικό αντιπηκτικό, από τις θέσεις πρωτεϊνικής σύνδεσης. Υπάρχουν αναφορές για την αυξημένη δράση της βαρφαρίνης και άλλων κουμαρινικών αντιπηκτικών κατά την ταυτόχρονη χορήγηση με Bicalutamide/RAFARM. Επομένως, εάν το Bicalutamide/RAFARM 150 mg χορηγείται σε ασθενείς που λαμβάνουν ήδη κουμαρινικά αντιπηκτικά, συνιστάται η στενή παρακολούθηση του PT/INR και το ενδεχόμενο προσαρμογής της δόσης του αντιπηκτικού (βλέπε παραγράφους 4.4 και 4.8).
Καθώς η θεραπεία ανδρογονικού αποκλεισμού μπορεί να παρατείνει το διάστημα QT, η ταυτόχρονη χρήση Bicalutamide/RAFARM με φάρμακα που είναι γνωστό ότι παρατείνουν το διάστημα QT ή φάρμακα που είναι γνωστό ότι επάγουν ταχυκαρδία δίκην ριπιδίου, όπως αυτά της κατηγορίας IA (π.χ. κινιδίνη, δισοπυραμίδη) ή της κατηγορίας III (π.χ. αμιωδαρόνη, σοταλόλη, δοφετιλίδη, ιμπουτιλίδη), αντιαρρυθμικά φάρμακα, μεθαδόνη, μοξιφλοξασίνη, αντιψυχωσικά κλπ., θα πρέπει να αξιολογείται προσεκτικά (βλ. παράγραφο 4.4).
Παιδιατρικός πληθυσμός
Μελέτες αλληλεπιδράσεων έχουν πραγματοποιηθεί μόνο σε ενήλικες.
Κύηση
Η βικαλουταμίδη αντενδείκνυται στις γυναίκες και δεν πρέπει να χορηγείται σε έγκυες γυναίκες. Θηλασμός
Η βικαλουταμίδη αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Γονιμότητα
Σε μελέτες σε ζώα έχει παρατηρηθεί αναστρέψιμη μείωση της ανδρικής γονιμότητας (βλ. παράγραφο 5.3).
Θα πρέπει να θεωρηθεί ότι θα υπάρξει μια περίοδος υπογονιμότητας ή αδυναμίας τεκνοποίησης στους άνδρες.
ν
Το Bicalutamide/RAFARM 150 mg δεν είναι πιθανό να μειώσει την ικανότητα των ασθενών να οδηγούν ή να χειρίζονται μηχανήματα. Ωστόσο, θα πρέπει να σημειωθεί ότι περιστασιακά μπορεί να παρουσιαστεί υπνηλία. Οι προσβεβλημένοι ασθενείς θα πρέπει να προσέχουν.
Στην παράγραφο αυτή, οι ανεπιθύμητες ενέργειες ορίζονται ως εξής: Πολύ συχνές (≥ 1/10), συχνές (≥ 1/100 έως < 1/10), όχι συχνές (≥ 1/1.000 έως < 1/100), σπάνιες (≥ 1/10.000 έως < 1/1.000), πολύ σπάνιες (< 1/10.000), μη γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).
Πίνακας 1 Συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών
| Κατηγορία/οργανικό σύστημα | Συχνότητα | Συμβάν |
| Διαταραχές του αιμοποιητικού και του λεμφικού συστήματος | Συχνές | Αναιμία |
| Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος | Όχι συχνές | Υπερευαισθησία, αγγειοοίδημα και κνίδωση |
| Διαταραχές του μεταβολισμού καιτης θρέψης | Συχνές | Μειωμένη όρεξη |
| Ψυχιατρικές διαταραχές | Συχνές | Μειωμένη σεξουαλική επιθυμία Κατάθλιψη |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | Συχνές | Ζάλη Υπνηλία |
| Καρδιακές διαταραχές | Μη γνωστές | Παράταση διαστήματος QT (βλέπε παραγράφους 4.4. και 4.5) |
| Αγγειακές διαταραχές | Συχνές | Εξάψεις |
| Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και του μεσοθωράκιου | Όχι συχνές | Διάμεση πνευμονική νόσοςε (έχουν αναφερθεί θανατηφόρες εκβάσεις). |
| Διαταραχές του γαστρεντερικού | Συχνές | Κοιλιακό άλγος Δυσκοιλιότητα Δυσπεψία Μετεωρισμός Ναυτία |
| Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων | Συχνές | Ηπατοτοξικότητα, ίκτερος, υπερτρανσαμινασαιμία |
| Σπάνιες | Ηπατική ανεπάρκειαδ (έχουν αναφερθεί θανατηφόρες εκβάσεις). | |
| Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού | Πολύ συχνές | Εξάνθημα |
| Συχνές | ΑλωπεκίαΔασυτριχισμός, επανεμφάνιση τριχών ΞηροδερμίαγΚνησμός | |
| Σπάνιες | Αντίδραση φωτοευαισθησίας |
| Διαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών | Συχνές | Αιματουρία |
| Διαταραχές του αναπαραγωγικούσυστήματος και του μαστού | Πολύ συχνές | Γυναικομαστία και ευαισθησία μαστώνβ |
| Συχνές | Στυτική δυσλειτουργία | |
| Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης | Πολύ συχνές | Εξασθένιση |
| Συχνές | Θωρακικό άλγος Οίδημα | |
| Παρακλινικές εξετάσεις | Συχνές | Αύξηση βάρους |
α. Οι ηπατικές μεταβολές σπάνια είναι σοβαρές και συχνά ήταν παροδικές, είτε υποχωρούσαν είτε βελτιώνονταν με συνεχή θεραπεία ή ύστερα από τη διακοπή της θεραπείας.
β. Η πλειοψηφία των ασθενών που λαμβάνουν βικαλουταμίδη 150 mg ως μονοθεραπεία, παρουσιάζουν γυναικομαστία ή/και πόνο στο στήθος. Σε μελέτες, αυτά τα συμπτώματα θεωρήθηκαν σοβαρά σε έως 5% των ασθενών. Η γυναικομαστία ενδέχεται να μην υποχωρήσει αυθόρμητα ύστερα από τη διακοπή της θεραπείας, ιδιαίτερα μετά από παρατεταμένη θεραπεία.
γ. Λόγω των συμβάσεων κωδικοποίησης που χρησιμοποιούνται στις μελέτες για τον πρώιμο καρκίνο του προστάτη (EPC), τα ανεπιθύμητα συμβάντα «ξηροδερμίας» κωδικοποιήθηκαν με τον όρο COSTART «εξάνθημα». Επομένως, δεν μπορεί να προσδιοριστεί χωριστή παράμετρος περιγραφής της συχνότητας για τη δόση βικαλουταμίδης 150 mg. Ωστόσο, θεωρείται η ίδια συχνότητα με τη δόση 50 mg.
δ. Αναφέρεται ως ανεπιθύμητη ενέργεια φαρμάκου κατόπιν επανεξέτασης των δεδομένων μετά την κυκλοφορία στην αγορά. Η συχνότητα έχει προσδιοριστεί από την επίπτωση των αναφερόμενων ανεπιθύμητων συμβάντων της ηπατικής ανεπάρκειας σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία στο ανοικτό σκέλος της βικαλουταμίδης των μελετών για τον πρώιμο καρκίνο του προστάτη (EPC) με 150 mg.
ε. Αναφέρεται ως ανεπιθύμητη ενέργεια φαρμάκου κατόπιν επανεξέτασης των δεδομένων μετά την κυκλοφορία στην αγορά. Η συχνότητα έχει προσδιοριστεί από την επίπτωση των αναφερόμενων ανεπιθύμητων ενεργειών της διάμεσης πνευμονίας στην τυχαιοποιημένη περίοδο θεραπείας των μελετών EPC με 150 mg.
Αυξημένος λόγος PT/INR: Έχουν καταγραφεί αναφορές περί κουμαρινικών αντιπηκτικών που αλληλεπιδρούν με το [Ονομασία προϊόντος] κατά την μετεγκριτική παρακολούθηση (βλέπε παραγράφους 4.4 και 4.5).
Αναφορά ανεπιθύμητων ενεργειών
Εάν παρατηρήσετε κάποια ανεπιθύμητη ενέργεια, ενημερώστε τον γιατρό ή τον φαρμακοποιό σας. Αυτό ισχύει και για κάθε πιθανή ανεπιθύμητη ενέργεια που δεν αναφέρεται στο παρόν φύλλο οδηγιών χρήσης. Μπορείτε επίσης να αναφέρετε ανεπιθύμητες ενέργειες απευθείας (βλ. λεπτομέρειες παρακάτω). Μέσω της αναφοράς ανεπιθύμητων ενεργειών μπορείτε να βοηθήσετε στη συλλογή περισσότερων πληροφοριών σχετικά με την ασφάλεια του παρόντος φαρμάκου.
Ελλάδα
Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων Μεσογείων 284
GR-15562 Χολαργός, Αθήνα Τηλ: + 30 21 32040380/337
Φαξ: + 30 21 06549585
Ιστότοπος: http://www.eof.gr
Κύπρος
Φαρμακευτικές Υπηρεσίες Υπουργείο Υγείας
CY-1475 Λευκωσία Φαξ: + 357 22608649
Ιστότοπος: www.moh.gov.cy/phs
Δεν υπάρχει εμπειρία με υπερδοσολογία στον άνθρωπο. Δεν υπάρχει ειδικό αντίδοτο. Η θεραπεία θα πρέπει να είναι συμπτωματική. Η αιμοκάθαρση μπορεί να μην είναι χρήσιμη, εφόσον η βικαλουταμίδη δεσμεύεται σε μεγάλο βαθμό σε πρωτεΐνες και δεν ανακτάται αμετάβλητη στα ούρα. Ενδείκνυται γενική υποστηρικτική φροντίδα, συμπεριλαμβανομένης της συχνής παρακολούθησης των ζωτικών σημείων.
Φαρμακολογικές ιδιότητες - BICALUTAMIDE/RAFARM 150MG/TAB
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία:
Αντιανδρογόνα, κωδικός ATC L02 B B03 Μηχανισμός δράσης
Η βικαλουταμίδη είναι ένα μη-στεροειδές αντιανδρογόνο, χωρίς άλλη ενδοκρινική δράση. Δεσμεύεται στον άγριου τύπου ή φυσιολογικό υποδοχέα ανδρογόνων χωρίς να ενεργοποιεί την έκφραση γονιδίων, και με αυτόν τον τρόπο αναστέλλει το ερέθισμα του ανδρογόνου. Εμφανίζεται υποχώρηση όγκων του προστάτη λόγω αυτής της αναστολής. Κλινικά, η διακοπή της βικαλουταμίδης μπορεί να οδηγήσει στο «σύνδρομο απόσυρσης των αντιανδρογόνων» σε μια υποομάδα ασθενών.
Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια
Η βικαλουταμίδη 150 mg μελετήθηκε ως θεραπεία για ασθενείς με εντοπισμένο (T1-T2, N0 ή NX, M0) ή τοπικά προχωρημένο (T3-T4, οποιοδήποτε N, M0, T1-T2, N+, M0) μη μεταστατικό καρκίνο του προστάτη σε μια συνδυασμένη ανάλυση διπλά τυφλών μελετών ελεγχόμενων με εικονικό φάρμακο σε 8113 ασθενείς, όπου η βικαλουταμίδη χορηγήθηκε ως άμεση ορμονική θεραπεία ή ως επικουρική θεραπεία στη ριζική προστατεκτομή ή την ακτινοθεραπεία (κυρίως ακτινοβολία εξωτερικής δέσμης). Κατά τη διάρκεια των 9,7 ετών της διάμεσης παρακολούθησης, ποσοστό 36,6% και 38,17% όλων των ασθενών που έλαβαν βικαλουταμίδη και εικονικό φάρμακο, αντιστοίχως, είχε παρουσιάσει αντικειμενική εξέλιξη της νόσου.
Μια μείωση του κινδύνου αντικειμενικής εξέλιξης της νόσου παρατηρήθηκε μεταξύ των περισσότερων ομάδων ασθενών αλλά ήταν πιο φανερή σε εκείνους που διέτρεχαν τον υψηλότερο κίνδυνο εξέλιξης της νόσου. Επομένως, οι κλινικοί ιατροί μπορεί να αποφασίσουν ότι η βέλτιστη ιατρική στρατηγική για έναν ασθενή που διατρέχει χαμηλό κίνδυνο εξέλιξης της νόσου, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της επικουρικής θεραπείας ύστερα από ριζική προστατεκτομή, ενδέχεται να είναι η αναβολή της ορμονοθεραπείας έως ότου προκύψουν ενδείξεις εξέλιξης της νόσου.
Δεν παρατηρήθηκε διαφορά στη συνολική επιβίωση κατά τη διάρκεια των 9,7 ετών της διάμεσης παρακολούθησης με 31,4% θνησιμότητα (HR= 1,01, 95% ΔΕ 0,94 έως 1.09). Ωστόσο, κάποιες τάσεις ήταν εμφανείς στις διερευνητικές αναλύσεις υποομάδων.
Τα δεδομένα σχετικά με την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου και τη συνολική επιβίωση σε συνάρτηση με τον χρόνο βάσει των εκτιμήσεων Kaplan-Meier για ασθενείς με τοπικά προχωρημένη νόσο συνοψίζονται στους ακόλουθους πίνακες:
Πίνακας 2 Ποσοστό ασθενών με τοπικά προχωρημένη νόσο και εξέλιξη της νόσου σε συνάρτηση με τον χρόνο ανά θεραπευτική υπο ομάδα
| Πληθυσμός ανάλυσης | Σκέλος θεραπείας | Συμβάντα (%) σε 3 έτη | Συμβάντα (%) σε 5 έτη | Συμβάντα (%) σε 7 έτη | Συμβάντα (%) σε 10 έτη |
| Προσεκτικήπαρακολούθηση (n=657) | Βικαλουταμίδη 150 mg | 19,7% | 36,3% | 52,1% | 73,2% |
| εικονικό φάρμακο | 39,8% | 59,7% | 70,7% | 79,1% | |
| Ακτινοθεραπεία (n=305) | Βικαλουταμίδη 150 mg | 13,9% | 33,0% | 42,1% | 62,7% |
| εικονικό φάρμακο | 30,7% | 49,4% | 58,6% | 72,2% | |
| Ριζική προστατεκτομή (n=1719) | Βικαλουταμίδη 150 mg | 7,5% | 14,4% | 19,8% | 29,9% |
| εικονικό φάρμακο | 11,7% | 19,4% | 23,2% | 30,9% |
Ανάλυση
Σκέλος θεραπείας
Συμβάντα σε 3
(%) Συμβάντα (%) Συμβάντα (%) Συμβάντα (%) σε σε 5 σε 7 10
Πίνακας 3 Συνολική επιβίωση σε τοπικά προχωρημένη νόσο κατά θεραπευτική υποομάδα
| πληθυσμός | έτη | έτη | έτη | έτη | |
| Προσεκτική παρακολούθηση (n=657) | Βικαλουταμίδη 150 mg | 14,2% | 29,4% | 42,2% | 65,0% |
| εικονικό φάρμακο | 17,0% | 36,4% | 53,7% | 67,5% | |
| Ακτινοθεραπεία (n=305) | Βικαλουταμίδη 150 mg | 8,2% | 20,9% | 30,0% | 48,5% |
| εικονικό φάρμακο | 12,6% | 23,1% | 38,1% | 53,3% | |
| Ριζική προστατεκτομή (n=1719) | Βικαλουταμίδη 150 mg | 4,6% | 10,0% | 14,6% | 22,4% |
| εικονικό φάρμακο | 4,2% | 8,7% | 12,6% | 20,2% |
Στους ασθενείς με εντοπισμένη νόσο που λαμβάνουν μονοθεραπεία με βικαλουταμίδη, δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά στην επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου. Δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στη συνολική επιβίωση στους ασθενείς με εντοπισμένη νόσο που έλαβαν βικαλουταμίδη ως ενισχυτική θεραπεία, ύστερα από ακτινοθεραπεία (HR=0,98, 95% ΔΕ 0,80 έως 1,20) ή ριζική προστατεκτομή (HR=1,03, 95% ΔΕ 0,85 έως 1,25). Στους ασθενείς με εντοπισμένη νόσο, η διαχείριση των οποίων σε διαφορετική περίπτωση γίνεται με προσεκτική παρακολούθηση, υπήρξε επίσης μια τάση προς μειωμένη επιβίωση σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο (HR=1,15, 95% ΔΕ 1,00 έως 1,32). Ενόψει αυτού, το προφίλ οφέλους-κινδύνου για τη χρήση βικαλουταμίδης δεν θεωρείται ευνοϊκό στους ασθενείς με εντοπισμένη νόσο.
Σε ένα χωριστό πρόγραμμα, η αποτελεσματικότητα της βικαλουταμίδης 150 mg για τη θεραπεία ασθενών με τοπικά προχωρημένο μη μεταστατικό καρκίνο του προστάτη στους οποίους ενδείκνυται ο άμεσος ευνουχισμός, καταδείχθηκε σε μια συνδυαστική ανάλυση 2 μελετών με 480 ασθενείς με μη μεταστατικό καρκίνο του προστάτη (Μ0) οι οποίοι δεν είχαν λάβει στο παρελθόν θεραπεία. Με θνησιμότητα 56% και διάμεση παρακολούθηση 6,3 έτη, δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ της βικαλουταμίδης και του ευνουχισμού στην επιβίωση (λόγος κινδύνου = 1,05 [ΔΕ 0,81 έως 1,36]). Ωστόσο, η ισοδυναμία των δύο θεραπειών δεν μπόρεσε να συναχθεί στατιστικά.
Σε μια συνδυαστική ανάλυση 2 μελετών με 805 ασθενείς με μεταστατική νόσο (Μ1) και θνησιμότητα 43%, οι οποίοι δεν είχαν λάβει στο παρελθόν θεραπεία, η βικαλουταμίδη 150 mg αποδείχθηκε ότι είναι λιγότερο αποτελεσματική από τον ευνουχισμό στον χρόνο επιβίωσης (λόγος κινδύνου = 1,30 [ΔΕ 1,04 έως 1,65]), με αριθμητική διαφορά στον εκτιμώμενο χρόνο έως τον θάνατο 42 ημέρες (6 εβδομάδες) κατά τη διάρκεια διάμεσου χρόνου επιβίωσης 2 ετών.
Η βικαλουταμίδη είναι ένα ρακεμικό μίγμα, με αντιανδρογόνο δράση η οποία βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στο R-εναντιομερές.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες σε παιδιατρικούς ασθενείς (βλέπε παραγράφους 4.3 και 4.6).
Απορρόφηση
Η βικαλουταμίδη απορροφάται καλά μετά από του στόματος χορήγηση. Δεν υπάρχουν ενδείξεις για κλινικά σημαντική επίδραση της τροφής στη βιοδιαθεσιμότητα.
Κατανομή
Η βικαλουταμίδη δεσμεύεται σε μεγάλο βαθμό σε πρωτεΐνες (ρακεμικό μίγμα 96%, (R)- εναντιομερές >99%) και μεταβολίζεται εκτενώς (οξείδωση και γλυκουρονιδίωση). Οι μεταβολίτες της αποβάλλονται μέσω των νεφρών και της χολής σε περίπου ίδιες αναλογίες.
Βιομετασχηματισμός
Το (S)-εναντιομερές αποβάλλεται ταχέως σε σχέση με το (R)-εναντιομερές, το οποίο έχει χρόνο ημιζωής για την αποβολή στο πλάσμα περίπου 1 εβδομάδα.
Κατά την ημερήσια χορήγηση βικαλουταμίδης 150 mg, το (R)-εναντιομερές συσσωρεύεται περίπου σε δεκαπλάσια ποσότητα στο πλάσμα ως συνέπεια του μεγάλου χρόνου ημίσειας ζωής του.
Σε σταθερή κατάσταση, οι συγκεντρώσεις του R-εναντιομερούς στο πλάσμα είναι περίπου 22 μg/ml κατά τη διάρκεια της ημερήσιας χορήγησης 150 mg βικαλουταμίδης. Σε σταθερή κατάσταση, το κατά κύριο λόγο ενεργό (R)-εναντιομερές αντιπροσωπεύει το 99% των συνολικών εναντιομερών στην κυκλοφορία.
Αποβολή
Σε μια κλινική μελέτη, η μέση συγκέντρωση R-βικαλουταμίδης στο σπέρμα ανδρών που λάμβαναν βικαλουταμίδη 150 mg ήταν 4,9 μg/ml. Η ποσότητα βικαλουταμίδης που ενδέχεται να χορηγηθεί σε μια γυναίκα σύντροφο κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής είναι χαμηλή και ισοδυναμεί με περίπου 0,3 μg/kg. Η ποσότητα αυτή είναι μικρότερη από εκείνη που απαιτείται για την πρόκληση μεταβολών σε απογόνους εργαστηριακών ζώων.
Ειδικοί πληθυσμοί
Η φαρμακοκινητική του (R)-εναντιομερούς δεν επηρεάζεται από την ηλικία, τη νεφρική δυσλειτουργία ή την ήπια έως μέτρια ηπατική δυσλειτουργία. Υπάρχουν ενδείξεις ότι σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία, το (R)-εναντιομερές αποβάλλεται με πιο αργό ρυθμό από το πλάσμα.
Φαρμακευτικές πληροφορίες - BICALUTAMIDE/RAFARM 150MG/TAB
Πυρήνας δισκίου Μονοϋδρική λακτόζη Ποβιδόνη K-25
Νατριούχο γλυκολικό άμυλο (τύπου Α) Στεατικό μαγνήσιο
Επικάλυψη Υπρομελλόζη (5cP)
Διοξείδιο του τιτανίου (Ε171) Προπυλενική γλυκόλη
Δεν απαιτούνται ειδικές συνθήκες φύλαξης για αυτό το φαρμακευτικό προϊόν.
Συσκευασίες κυψέλης (blister) από PVC/PVDC/αλουμίνιο με 28 ή 30 δισκία. Μπορεί να μην κυκλοφορούν όλες οι συσκευασίες.
Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα θα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.
-
Κάτοχος αδείας κυκλοφορίας
Rafarm A.E.B.E., Κορίνθου 12, Νέο Ψυχικό 15451, Αθήνα, Ελλάδα
-
Αριθμός(οι) άδειας κυκλοφορίας
-
Ημερομηνία πρώτης έγκρισης/ανανέωσης της άδειας
-
Ημερομηνία αναθεώρησης του κειμένου 02/2019