HELPORAL SOL.INF 10MG/ML

Το HELPORAL ενδείκνυται για τη βραχυχρόνια αντιμετώπιση του μέτριου πόνου, ειδικά μετά από χειρουργικές επεμβάσεις και για τη βραχυχρόνια αντιμετώπιση του πυρετού, όταν η ενδοφλέβια χορήγηση δικαιολογείται κλινικά από μία επείγουσα ανάγκη θεραπείας του πόνου ή της υπερθερμίας και/ή όταν οι άλλες οδοί χορήγησης δεν είναι δυνατές.

Ενδοφλέβια χρήση.

Δοσολογία:

Δοσολογία που βασίζεται στο βάρος σώματος του ασθενή (παρακαλούμε δείτε τον πίνακα δοσολογίας παρακάτω):

* Πρόωρα νεογνά: Δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία ασφάλειας και αποτελεσματικότητας για πρόωρα νεογνά (βλ. παράγραφο 5.2).

**Μέγιστη ημερήσια δόση: Η μέγιστη ημερήσια δόση όπως παρουσιάζεται στον παραπάνω πίνακα αφορά ασθενείς που δεν λαμβάνουν άλλα προϊόντα περιέχοντα παρακεταμόλη και πρέπει να προσαρμόζεται ανάλογα λαμβάνοντας υπόψη τέτοια προϊόντα.

***Ασθενείς με μικρότερο σωματικό βάρος θα χρειαστούν μικρότερους όγκους.

• Το ελάχιστο μεσοδιάστημα μεταξύ των χορηγήσεων πρέπει να είναι τουλάχιστον 4 ώρες σε ασθενείς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης >50 ml/min).

• Το ελάχιστο μεσοδιάστημα μεταξύ των χορηγήσεων σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια (κάθαρση κρεατινίνης 10-50 ml/min) πρέπει να είναι -τουλάχιστον 6 ώρες.

• Το ελάχιστο μεσοδιάστημα μεταξύ των χορηγήσεων σε ασθενείς στους οποίους απαιτείται αιμοδιύλιση (κάθαρση κρεατινίνης <10 ml/min) πρέπει να είναι τουλάχιστον 8 ώρες.

• Η μέγιστη ημερήσια δόση δεν πρέπει να υπερβεί τα 3 g (βλ. παράγραφο 4.4) σε ενήλικες ασθενείς με χρόνια ή αντισταθμισμένη ενεργό ηπατική νόσο, ηπατοκυτταρική ανεπάρκεια, χρόνιο αλκοολισμό, χρόνιο υποσιτισμό (χαμηλά αποθέματα ηπατικής γλουταθειόνης), αφυδάτωση, σύνδρομο Meulengracht Gilbert, που ζυγίζουν λιγότερο από 50 kg.

• Να μην χορηγηθούν περισσότερες από 4 δόσεις σε 24 ώρες.

Τρόπος χορήγησης:

Για μία μόνο χρήση. Κάθε αχρησιμοποίητο διάλυμα πρέπει να απορρίπτεται.

Πριν από τη χορήγηση, το προϊόν πρέπει να επιθεωρείται οπτικά για τυχόν σωματίδια και αποχρωματισμό.

Το διάλυμα παρακεταμόλης χορηγείται ως ενδοφλέβια έγχυση 15 λεπτών. Ασθενής με σωματικό βάρος ≤ 10 kg:

• Η φιάλη του Helporal 10 mg/ml διάλυμα για έγχυση δεν πρέπει να κρεμιέται για την

  έγχυση λόγω του μικρού όγκου του φαρμακευτικού προϊόντος που πρόκειται να χορηγηθεί σε αυτόν τον πληθυσμό

• Ο όγκος που πρόκειται να χορηγηθεί πρέπει να αφαιρείται από τη φιάλη και να αραιώνεται

  σε διάλυμα χλωριούχου νατρίου 0,9% ή σε διάλυμα γλυκόζης 5% μέχρι ένα προς δέκα (ένας όγκος Helporal 10 mg/ml διάλυμα για έγχυση σε εννέα όγκους διαλύτη) και να χορηγείται σε διάστημα 15 λεπτών

• Πρέπει να χρησιμοποιηθεί μια σύριγγα των 5 ή 10 ml για την μέτρηση της κατάλληλης

  δόσης για το σωματικό βάρος του παιδιού και τον επιθυμητό όγκο. Ωστόσο αυτός δεν πρέπει ποτέ να υπερβαίνει τα 7,5 ml ανά δόση.

• Ο χρήστης θα πρέπει να ανατρέξει στις πληροφορίες του προϊόντος για οδηγίες δοσολογίας.

Για την αραίωση του διαλύματος για έγχυση το Helporal10 mg/ml δείτε την παράγραφο 6.6.

• Υπερευαισθησία στην δραστική ουσία, propacetamol hydrochloride (προφάρμακο της παρακεταμόλης) ή σε κάποιο από τα έκδοχα

• Οξεία ηπατοκυτταρική ανεπάρκεια (Child-Pugh >9)

Προειδοποιήσεις

Συνιστάται να χρησιμοποιήσετε μια κατάλληλη αναλγητική θεραπεία από το στόμα, όσο το δυνατόν συντομότερα αυτή η οδός χορήγησης είναι δυνατή.

Προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος της υπερδοσολογίας, ελέγξτε ότι άλλα συγχορηγούμενα φάρμακα δεν περιέχουν παρακεταμόλη ή υδροχλωρική προπακεταμόλη.

Δόσεις υψηλότερες από τις συνιστώμενες περικλείουν τον κίνδυνο πολύ σοβαρής ηπατικής

βλάβης. Κλινικά σημεία και συμπτώματα ηπατικής βλάβης (συμπεριλαμβανομένης της αιφνίδιας εκδήλωσης ηπατίτιδας, ηπατικής ανεπάρκειας, χολοστατικής ηπατίτιδας, κυτταρολυτικής ηπατίτιδας) παρατηρούνται συνήθως μετά τις 2 πρώτες ημέρες χορήγησης, με το μέγιστο να παρατηρείται συνήθως μετά από 4-6 ημέρες. Θεραπεία με αντίδοτο πρέπει να δίνεται το συντομότερο δυνατό (βλ. παράγραφο 4.9).

Η παρακεταμόλη μπορεί να προκαλέσει σοβαρές δερματικές αντιδράσεις. Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται για τα πρώιμα σημεία των σοβαρών δερματικών αντιδράσεων και η χρήση του φαρμάκου θα πρέπει να διακόπτεται με την πρώτη εμφάνιση δερματικού εξανθήματος ή οποιασδήποτε άλλης ένδειξης υπερευαισθησίας.

Συνιστάται προσοχή όταν η παρακεταμόλη χορηγείται ταυτόχρονα με φλουκλοξακιλλίνη λόγω του αυξημένου κίνδυνου μεταβολικής οξέωσης υψηλού χάσματος ανιόντων (HAGMA). Οι ασθενείς υψηλού κινδύνου για HAGMA είναι ιδίως τα άτομα με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία, σήψη ή υποσιτισμό, ειδικά εάν χρησιμοποιούνται οι μέγιστες ημερήσιες δόσεις παρακεταμόλης.

Μετά τη συγχορήγηση παρακεταμόλης και φλουκλοξακιλλίνης, συνιστάται στενή παρακολούθηση με σκοπό την ανίχνευση της εμφάνισης διαταραχών οξέος-βάσης, δηλαδή της HAGMA, συμπεριλαμβανομένης της αναζήτησης της ουροποιητικής 5-οξοπρολίνης.

Εάν η φλουκλοξακιλλίνη συνεχιστεί μετά τη διακοπή της παρακεταμόλης, συνιστάται να διασφαλιστεί ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις HAGMA, καθώς υπάρχει πιθανότητα η φλουκλοξακιλλίνη να διατηρεί την κλινική εικόνα της HAGMA (βλ. παράγραφο 4.5).

Όπως με όλα τα διαλύματα για έγχυση που διατίθενται σε φιαλίδια ή σάκους, απαιτείται στενή παρακολούθηση κυρίως στο τέλος της έγχυσης για την αποφυγή εμβολής αέρα (βλ. παράγραφο 6.6).

Η παρακεταμόλη πρέπει να χρησιμοποιείται με ιδιαίτερη προσοχή στις παρακάτω περιπτώσεις:

• Μη φυσιολογική ηπατική λειτουργία και Ηπατοκυτταρική ανεπάρκεια (Child-Pugh ≤9)

• Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων

• Σύνδρομο Meulengracht Gilbert (γνωστό ως μη-αιμολυτικό ίκτερο)

• Σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια (κάθαρση κρεατινίνης 10-50 ml/min), βλ. παραγράφους 4.2 και 5.2

• Χρόνια κατάχρηση αλκοόλ

• Χρόνιο υποσιτισμό (περιορισμένα αποθέματα της ηπατικής γλουταθειόνης)

• Χρήση ολικής παρεντερικής διατροφής

• Ταυτόχρονη χορήγηση ενζυμικών επαγωγέων

• Ταυτόχρονη χορήγηση ηπατοτοξικών παραγόντων

• Σε ασθενείς που πάσχουν από γενετικά προκαλούμενη ανεπάρκεια της G-6-PD (κυαμισμός) η εμφάνιση αιμολυτικής αναιμίας είναι δυνατή λόγω της μειωμένης κατανομής της γλουταθειόνης μετά από τη χορήγηση παρακεταμόλης

• Αφυδάτωση

Επιδράσεις στους εργαστηριακούς ελέγχους

Η παρακεταμόλη μπορεί να επηρεάσει τους ελέγχους για ουρικό οξύ που χρησιμοποιούν φωσφοροβολφραμικό οξύ και εξετάσεις σακχάρου στο αίμα με γλυκόζη-οξειδάση-υπεροξειδάση

Περιέχει νάτριο

Το φάρμακο αυτό περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά ml διαλύματος,

είναι αυτό που ονομάζουμε «ελεύθερο νατρίου».

• Η προβεσενίδη προκαλεί σχεδόν υποδιπλασιασμό της κάθαρσης της παρακεταμόλης, παρεμποδίζοντας τη σύζευξη με γλυκουρονικό οξύ. Θα πρέπει να εξετάζεται η το ενδεχόμενο μείωσης της δόσης της παρακεταμόλης, όταν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί ταυτόχρονα με προβενεσίδη.

• Η σαλικυλαμίδη μπορεί να παρατείνει το χρόνο ημίσειας ζωής απομάκρυνσης της παρακεταμόλης.

• Ο μεταβολισμός της παρακεταμόλης μειώνεται σε ασθενείς που λαμβάνουν φάρμακα που επάγουν την ενζυμική ενεργότητα όπως ριφαμπικίνη, βαρβιτουρικά, τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, ισονιαζίδη και ορισμένα αντιεπιληπτικά (καρβαμαζεπίνη, φαινυτοΐνη, φαινοβαρβιτάλη, πιριμιδόνη)

• Μεμονωμένες αναφορές περιγράφουν μη αναμενόμενη ηπατοτοξικότητα σε ασθενείς που λαμβάνουν αλκοόλ ή φάρμακα που επάγουν την ενζυμική ενεργότητα (βλ. παράγραφο 4.9)

• Ταυτόχρονη χορήγηση παρακεταμόλης και χλωραμφενικόλης μπορεί να παρατείνει τη δράση της χλωραμφενικόλης

• Η ταυτόχρονη χορήγηση παρακεταμόλης και ΑΖΤ (ζιδοβουδίνη) ενισχύει την τάση για ουδετεροπενία

• Η ταυτόχρονη χορήγηση παρακεταμόλης και από του στόματος χορηγούμενων αντισυλληπτικών μπορεί να μειώσει τον χρόνο ημίσειας ζωής απομάκρυνσης της παρακεταμόλης.

• Η ταυτόχρονη χορήγηση παρακεταμόλης (4 g την ημέρα για τουλάχιστον 4 ημέρες) και από του στόματος χορηγούμενων αντιπηκτικών μπορεί να οδηγήσει σε ελαφρές διακυμάνσεις των τιμών INR. Σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει να υπάρχει αυξημένη παρακολούθηση των τιμών INR κατά τη διάρκεια της ταυτόχρονης χρήσης καθώς και για 1 εβδομάδα μετά την διακοπή της θεραπείας με παρακεταμόλη. Θα πρέπει να δίνεται προσοχή όταν η παρακεταμόλη χρησιμοποιείται ταυτόχρονα με τη φλουκλοξακιλλίνη καθώς η ταυτόχρονη πρόσληψη έχει συσχετιστεί με μεταβολική οξέωση υψηλού χάσματος ανιόντων, ειδικά σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου. (βλ. παράγραφο 4.4.).

Κύηση:

Η κλινική εμπειρία ενδοφλέβιας χορήγησης παρακεταμόλης είναι περιορισμένη. Ωστόσο, ένας μεγάλος αριθμός δεδομένων από τη χρήση από του στόματος θεραπευτικών δόσεων παρακεταμόλης σε έγκυες γυναίκες δεν καταδεικνύουν ούτε δυσμορφική ούτε εμβρυϊκή/νεογνική τοξικότητα. Από επιδημιολογικές μελέτες σχετικά με τη νευροανάπτυξη των παιδιών που έχουν εκτεθεί σε παρακεταμόλη εντός της μήτρας δεν προκύπτουν σαφή δεδομένα. Αν η χρήση της παρακεταμόλης κριθεί κλινικά απαραίτητη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια της κύησης. Ωστόσο, πρέπει να χρησιμοποιείται η μικρότερη αποτελεσματική δόση για το μικρότερο δυνατό χρονικό διάστημα και με τη μικρότερη δυνατή συχνότητα.

Θηλασμός:

Μετά την από του στόματος χορήγηση, η παρακεταμόλη απεκκρίνεται στο μητρικό γάλα σε μικρές ποσότητες. Δεν έχουν αναφερθεί ανεπιθύμητες ενέργειες σε θηλάζοντα βρέφη. Συνεπώς, το φάρμακο μπορεί να χρησιμοποιείται στις γυναίκες που θηλάζουν.

Δεν έχει αναφερθεί τέτοια επίδραση.

Η αξιολόγηση των ανεπιθύμητων ενεργειών βασίζεται στην ακόλουθη κατηγοριοποίηση της συχνότητας εμφάνισης:

Πολύ συχνές ≥1/10

Συχνές ≥1/100 έως <1/10

Όχι συχνές ≥1/1.000 έως <1/100

Σπάνιες ≥1/10.000 έως <1/1.000

Πολύ σπάνιες <1/10.000

Μη γνωστές Δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα

Όπως με όλα τα φαρμακευτικά προϊόντα που περιέχουν παρακεταμόλη, οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι σπάνιες ή πολύ σπάνιες. Αυτές περιγράφονται στον παρακάτω πίνακα:

* Πολύ σπάνιες περιπτώσεις αντιδράσεων υπερευαισθησίας με τη μορφή αναφυλακτικού σοκ, κνίδωσης, δερματικού εξανθήματος έχουν αναφερθεί και απαιτούν διακοπή της θεραπείας.

** Εμπειρία μετά την κυκλοφορία όταν η παρακεταμόλη χρησιμοποιείται ταυτόχρονα με

φλουκλοξακιλλίνη: γενικά παρουσία παραγόντων κινδύνου (βλ. παράγραφο 4.4).

*** Έχουν αναφερθεί πολύ σπάνιες περιπτώσεις σοβαρών δερματικών αντιδράσεων και απαιτούν διακοπή της θεραπείας.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες για την Ελλάδα στον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων, Μεσογείων 284, GR-15562 Χολαργός, Αθήνα, Τηλ: + 30 21 32040380/337, Φαξ: + 30 21 06549585, Ιστότοπος: http://www.eof.gr.

Υπάρχει ιδιαίτερος κίνδυνος για ηπατική βλάβη (συμπεριλαμβανομένου της αιφνίδιας εκδήλωσης ηπατίτιδας, ηπατική ανεπάρκεια, χολοστατική ηπατίτιδα, κυτταρολυτική ηπατίτιδα) σε ηλικιωμένους ασθενείς, μικρά παιδιά, ασθενείς με ηπατικές διαταραχές, χρόνιο αλκοολισμό, χρόνιο υποσιτισμό και σε ασθενείς που ταυτόχρονα λαμβάνουν φάρμακα που οδηγούν είναι ενζυμικοί επαγωγείς. Στις περιπτώσεις αυτές, η υπερδοσολογία μπορεί να αποβεί μοιραία.

Συμπτώματα υπερδοσολογίας

Τα συμπτώματα συνήθως εμφανίζονται εντός των πρώτων 24 ωρών και περιλαμβάνουν: ναυτία, έμετο, ανορεξία, ωχρότητα και κοιλιακό άλγος.

Υπερδοσολογία με 7,5 g ή περισσότερο παρακεταμόλης σε μια εφάπαξ χορήγηση σε ενήλικες ή 140 mg / kg βάρους σώματος σε εφάπαξ χορήγηση σε παιδιατρικούς ασθενείς, οδηγεί σε νέκρωση των ηπατικών κυττάρων, η οποία μπορεί να προκαλέσει πλήρη και μη αναστρέψιμη νέκρωση και στη συνέχεια ηπατοκυτταρική ανεπάρκεια, μεταβολική οξέωση και εγκεφαλοπάθεια, που μπορεί να οδηγήσουν σε κώμα και θάνατο. Ταυτόχρονα, παρατηρούνται αυξημένα επίπεδα ηπατικών τρανσαμινασών (AST, ALT), γαλακτικής δεϋδρογενάσης καις χολερυθρίνης σε συνδυασμό με μειωμένα επίπεδα προθρομβίνης, που μπορεί να εμφανιστούν 12 έως 48 ώρες μετά τη χορήγηση.

Τα κλινικά συμπτώματα ηπατικής βλάβης γίνονται συνήθως εμφανή αρχικά δύο μέρες μετά την έναρξη της χορήγησης, και φτάνουν στο μέγιστο μετά από 4 έως 6 ημέρες.

Θεραπεία της υπερδοσολογίας

• Άμεση νοσηλεία

• Πριν από την έναρξη της θεραπείας, και το συντομότερο δυνατόν μετά την υπερδοσολογία, θα πρέπει να λαμβάνεται ένα δείγμα αίματος για τον προσδιορισμό των επιπέδων της παρακεταμόλης στο πλάσμα.

• Η θεραπεία περιλαμβάνει την χορήγηση του αντίδοτου, Ν-ακετυλοκυστεϊνη (NAC), είτε ενδοφλεβίως ή από το στόμα, αν είναι δυνατόν κατά τη διάρκεια των πρώτων 10 ωρών. Η Ν- ακετυλοκυστεΐνη μπορεί επίσης να προσφέρει κάποιο βαθμό προστασίας, ακόμη και μετά από 10 ώρες, αλλά στην προκειμένη περίπτωση θα απαιτηθεί παρατεταμένη θεραπεία.

• Συμπτωματική θεραπεία

• Πρέπει να πραγματοποιούνται έλεγχοι της ηπατικής λειτουργίας κατά την έναρξη της θεραπείας και να επαναλαμβάνονται κάθε 24 ώρες. Συνήθως οι ηπατικές τρανσαμινάσες επιστρέφουν στο φυσιολογικό σε μία έως δύο εβδομάδες, με πλήρη αποκατάσταση της φυσιολογικής ηπατικής λειτουργίας. Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις, ωστόσο, η μεταμόσχευση ήπατος μπορεί να είναι απαραίτητη.

• Η αιμοκάθαρση μπορεί να μειώσει τη συγκέντρωση της παρακεταμόλης στο πλάσμα, αλλά οι επιδράσεις είναι περιορισμένες.