HYQVIA SOL.INF 100MG/ML

Θεραπεία υποκατάστασης σε ενήλικες, παιδιά και εφήβους (0-18 ετών) με:

• Σύνδρομα πρωτοπαθούς ανοσοανεπάρκειας (PID) με μειωμένη παραγωγή αντισωμάτων (βλ. παράγραφο 4.4).

• Δευτεροπαθείς ανοσοανεπάρκειες (SID) σε ασθενείς που πάσχουν από σοβαρές ή υποτροπιάζουσες λοιμώξεις, έχουν ακολουθήσει μη αποτελεσματική αντιμικροβιακή αγωγή και παρουσιάζουν είτε αποδειγμένη ειδική αντισωματική ανεπάρκεια (PSAF*) είτε επίπεδα IgG στον ορό < 4 g/L.

  *PSAF = αποτυχία επίτευξης τουλάχιστον 2πλάσιας αύξησης στον τίτλο των IgG αντισωμάτων μετά από εμβολιασμό με πολυσακχαριδικό εμβόλιο και εμβόλιο πολυπεπτιδικών αντιγόνων κατά του πνευμονιόκοκκου.

  Ανοσορυθμιστική θεραπεία σε ενήλικες, παιδιά και εφήβους (0 έως 18 ετών) με:

• Χρόνια φλεγμονώδη απομυελινωτική πολυριζονευροπάθεια (CIDP) ως θεραπεία συντήρησης μετά από σταθεροποίηση με IVIg.

Η θεραπεία θα πρέπει να ξεκινά και να παρακολουθείται υπό την επίβλεψη γιατρού με εμπειρία στη θεραπεία διαταραχών του ανοσοποιητικού συστήματος.

Το φαρμακευτικό προϊόν θα πρέπει να χορηγείται μέσω της υποδόριας οδού. Η δόση και το δοσολογικό σχήμα εξαρτώνται από την ένδειξη.

Η δόση μπορεί να χρειαστεί να εξατομικευθεί σε κάθε ασθενή ανάλογα με τη φαρμακοκινητική (ΦΚ) και την κλινική ανταπόκριση. Η δόση που βασίζεται στο σωματικό βάρος ενδέχεται να χρειάζεται προσαρμογή για λιποβαρείς ή υπέρβαρους ασθενείς. Τα παρακάτω δοσολογικά σχήματα παραθέτονται ως κατευθυντήρια οδηγία.

Δοσολογία

Θεραπεία υποκατάστασης για PID

Ασθενείς πρωτοθεραπευόμενοι με ανοσοσφαιρίνη

Η δόση που απαιτείται για την επίτευξη ενός ελάχιστου επιπέδου IgG των 6 g/L είναι της τάξεως των 0,4 έως 0,8 g/kg σωματικού βάρους ανά μήνα. Το μεσοδιάστημα που απαιτείται μεταξύ των δόσεων για να διατηρηθεί μια σταθερή κατάσταση κυμαίνεται από 2 έως 4 εβδομάδες.

Τα ελάχιστα επίπεδα IgG πρέπει να μετρούνται και να αξιολογούνται σε συνδυασμό με τη συχνότητα εμφάνισης λοίμωξης. Για να μειωθεί το ποσοστό λοιμώξεων, ίσως χρειαστεί να αυξηθεί η δόση και να επιδιωχθούν υψηλότερα ελάχιστα επίπεδα IgG (> 6 g/L).

Κατά την έναρξη της θεραπείας, για τις πρώτες εγχύσεις συνιστάται, η σταδιακή αύξηση των μεσοδιαστημάτων θεραπείας από μία δόση κάθε 1 εβδομάδα έως και σε μία δόση

ανά 3 ή 4 εβδομάδες. Η αθροιστική μηνιαία δόση της IG 10% θα πρέπει να διαιρείται σε δόσεις 1 εβδομάδας, 2 εβδομάδων κ.λ.π. σύμφωνα με τα προγραμματισμένα μεσοδιαστήματα θεραπείας με το HyQvia.

Ασθενείς που έχουν προηγουμένως λάβει θεραπεία με ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg)

Για ασθενείς που μεταφέρονται απευθείας από IVIg ή που έχουν λάβει παλαιότερα μία δόση IVIg για την οποία υπάρχουν στοιχεία αναφοράς, το φαρμακευτικό προϊόν θα πρέπει να χορηγείται στην ίδια δόση και στην ίδια συχνότητα με την προηγούμενη θεραπεία IVIg. Εάν οι ασθενείς ακολουθούσαν παλαιότερα δοσολογικό σχήμα 3 εβδομάδων, η αύξηση του μεσοδιαστήματος στις 4 εβδομάδες μπορεί να επιτευχθεί με τη χορήγηση εβδομαδιαίων ισοδύναμων δόσεων.

Ασθενείς που έχουν προηγουμένως λάβει θεραπεία με υποδόρια ανοσοσφαιρίνη (SCIg)

Η αρχική δόση του φαρμακευτικού προϊόντος είναι ίδια με αυτή που χρησιμοποιήθηκε στη θεραπεία με SCIg, αλλά μπορεί να προσαρμοστεί σε μεσοδιάστημα 3 ή 4 εβδομάδων. Η πρώτη έγχυση πρέπει να γίνει μία εβδομάδα μετά την τελευταία θεραπεία με την προηγούμενα χορηγούμενη ανοσοσφαιρίνη.

Θεραπεία υποκατάστασης στις δευτεροπαθείς ανοσονεπάρκειες (SID)

Η συνιστώμενη δόση είναι 0,2 έως 0,4 g/kg κάθε 3 έως 4 εβδομάδες.

Τα ελάχιστα επίπεδα IgG πρέπει να μετρώνται και να αξιολογούνται σε συνδυασμό με την επίπτωση λοιμώξεων. Η δόση πρέπει να προσαρμόζεται όπως απαιτείται για την επίτευξη βέλτιστης προστασίας έναντι των λοιμώξεων. Ενδέχεται να χρειαστεί αύξηση σε ασθενείς με εμμένουσα λοίμωξη. Το ενδεχόμενο μείωσης της δόσης μπορεί να εξεταστεί όταν ο ασθενής δεν παρουσιάζει λοιμώξεις.

Ανοσορυθμιστική θεραπεία για CIDP

Πριν από την έναρξη της θεραπείας, η εβδομαδιαία ισοδύναμη δόση θα πρέπει να υπολογίζεται διαιρώντας την προγραμματισμένη δόση με το προγραμματισμένο μεσοδιάστημα μεταξύ των δόσεων σε εβδομάδες. Το τυπικό μεσοδιάστημα μεταξύ των δόσεων για το HyQvia είναι 3 έως 4 εβδομάδες. Η συνιστώμενη υποδόρια δόση είναι 0,3 έως 2,4 g/kg σωματικού βάρους μηνιαίως, χορηγούμενη σε 1 ή 2 συνεδρίες σε διάστημα 1 ή 2 ημερών.

Η κλινική ανταπόκριση του ασθενούς θα πρέπει να αποτελεί τον βασικό παράγοντα που θα κρίνει την ανάγκη για προσαρμογή της δόσης. Ενδεχομένως να χρειαστεί προσαρμογή της δόσης για την επίτευξη της επιθυμητής κλινικής ανταπόκρισης. Επί κλινικής επιδείνωσης, η δόση μπορεί να αυξηθεί έως τη μέγιστη συνιστώμενη δόση των 2,4 g/kg μηνιαίως. Εάν η κλινική κατάσταση του ασθενούς είναι σταθερή, μπορεί να χρειαστούν περιοδικές μειώσεις της δόσης, για να παρατηρηθεί αν ο ασθενής εξακολουθεί να χρειάζεται θεραπεία με IG.

Συνιστάται ένα πρόγραμμα τιτλοποίησης που επιτρέπει τη σταδιακή αύξηση της δόσης με την πάροδο του χρόνου (σχήμα προοδευτικής κλιμάκωσης), ώστε να διασφαλιστεί η ανοχή του ασθενούς έως ότου επιτευχθεί η πλήρης δόση. Κατά τη διάρκεια της περιόδου τιτλοποίησης, η υπολογισμένη

δόση HyQvia και τα συνιστώμενα μεσοδιαστήματα μεταξύ των δόσεων πρέπει να τηρηθούν για την πρώτη και τη δεύτερη έγχυση. Κατά την κρίση του θεράποντος ιατρού, στους ασθενείς που έχουν καλή ανοχή στις 2 πρώτες εγχύσεις, οι επόμενες εγχύσεις μπορούν να χορηγηθούν με σταδιακή αύξηση της δόσης και των μεσοδιαστημάτων μεταξύ των δόσεων, λαμβανομένου υπόψη του όγκου και του συνολικού χρόνου έγχυσης. Μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο επιτάχυνσης του

προγράμματος τιτλοποίησης, εάν ο ασθενής ανεχθεί τους όγκους της SC έγχυσης και τις πρώτες 2 εγχύσεις. Δόσεις χαμηλότερες ή ίσες με 0,4 g/kg μπορούν να χορηγηθούν χωρίς την εφαρμογή προγράμματος τιτλοποίησης, υπό την προϋπόθεση της αποδεκτής ανοχής του ασθενούς.

Οι ασθενείς g πρέπει να λαμβάνουν σταθερές δόσεις* IVIg. Πριν από την έναρξη της θεραπείας με το φαρμακευτικό προϊόν, η εβδομαδιαία ισοδύναμη δόση θα πρέπει να υπολογίζεται διαιρώντας την τελευταία δόση IVIg με το μεσοδιάστημα χορήγησης των δόσεων IVIg σε εβδομάδες. Η αρχική δόση και η συχνότητα χορήγησης είναι ίδιες με αυτές της προηγούμενης θεραπείας του ασθενούς με IVIg. Το τυπικό μεσοδιάστημα μεταξύ των δόσεων για το HyQvia είναι 4 εβδομάδες. Για ασθενείς με λιγότερο συχνή χορήγηση IVIg (άνω των 4 εβδομάδων), το μεσοδιάστημα μεταξύ των δόσεων μπορεί να μετατραπεί σε 4 εβδομάδες, διατηρώντας παράλληλα την ίδια μηνιαία ισοδύναμη δόση IgG.

Όπως παρουσιάζεται στον ακόλουθο πίνακα, η υπολογισμένη δόση μίας εβδομάδας (1^η έγχυση) θα πρέπει να χορηγείται 2 εβδομάδες μετά την τελευταία έγχυση IVIg. Μία εβδομάδα μετά την πρώτη δόση, θα πρέπει να χορηγείται η επόμενη εβδομαδιαία ισοδύναμη δόση (2^η έγχυση). Το πρόγραμμα τιτλοποίησης μπορεί να διαρκέσει έως 9 εβδομάδες (Πίνακας 1) ανάλογα με τα μεσοδιαστήματα μεταξύ των δόσεων και την ανοχή.

*(Οι διακυμάνσεις έως ±7 ημερών στο μεσοδιάστημα μεταξύ των δόσεων ή έως ±20% στη μηνιαία ισοδύναμη δόση μεταξύ των εγχύσεων IgG του ασθενούς θεωρούνται σταθερή δόση.)

Πίνακας 1: Συνιστώμενο πρόγραμμα τιτλοποίησης της δόσης για μετατροπή από IVIg σε έγχυση του HyQvia

*Η 1^ηέγχυση ξεκινά 2 εβδομάδες μετά την τελευταία δόση IVIg.

Σε μία δεδομένη ημέρα έγχυσης, ο μέγιστος όγκος έγχυσης δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 1.200 mL για ασθενείς βάρους ≥ 40 kg ή τα 600 mL για < 40 kg. Ας υποθέσουμε ότι γίνεται υπέρβαση του μέγιστου ημερήσιου ορίου δόσης ή ο ασθενής δεν μπορεί να ανεχτεί τον όγκο έγχυσης. Σε αυτήν την περίπτωση, η δόση μπορεί να χορηγηθεί σε διάστημα πολλών ημερών, διαιρεμένη, με 48 έως 72 ώρες μεταξύ των δόσεων, ώστε να είναι δυνατή η απορρόφηση του υγρού έγχυσης στη θέση ή στις θέσεις έγχυσης. Η δόση μπορεί να χορηγηθεί σε έως και 3 θέσεις έγχυσης με μέγιστο όγκο έγχυσης 600 mL ανά θέση (ή όπως γίνεται ανεκτή). Εάν χρησιμοποιείτε τρεις θέσεις, ο μέγιστος όγκος είναι 400 mL ανά θέση.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Θεραπεία υποκατάστασης

Το πρόγραμμα χορήγησης δόσης για τα παιδιά και τους εφήβους (0 έως 18 ετών) είναι το ίδιο με αυτό των ενηλίκων. Η χορήγηση δόσης βασίζεται στο σωματικό βάρος και προσαρμόζεται σύμφωνα με την κλινική έκβαση. Τα παρόντα διαθέσιμα δεδομένα περιγράφονται στις παραγράφους 4.8, 5.1 και 5.2.

Ανοσορυθμιστική θεραπεία

Το πρόγραμμα χορήγησης δόσης για τα παιδιά και τους εφήβους (0 έως 18 ετών) είναι το ίδιο με αυτό των ενηλίκων. Η χορήγηση δόσης βασίζεται στην υπολογισμένη εβδομαδιαία ισοδύναμη δόση και προσαρμόζεται σύμφωνα με την κλινική έκβαση. Τα παρόντα διαθέσιμα δεδομένα περιγράφονται στις παραγράφους 4.8, 5.1 και 5.2.

Τρόπος χορήγησης

Το φαρμακευτικό προϊόν προορίζεται μόνο για υποδόρια χρήση, δεν πρέπει να χορηγείται ενδοφλεβίως.

Κάθε φιαλίδιο της IG 10% παρέχεται με την κατάλληλη αντίστοιχη ποσότητα rHuPH20 (βλ. Παράγραφο 6.5). Πρέπει να χορηγείται όλο το περιεχόμενο του φιαλιδίου της rHuPH20, ανεξάρτητα από το εάν χορηγείται όλο το περιεχόμενο του φιαλιδίου της IG 10%.

Τα 2 συστατικά του φαρμακευτικού προϊόντος πρέπει να χορηγηθούν διαδοχικά μέσω της ίδιας υποδόριας βελόνας. Πρώτα πρέπει να χορηγηθεί η rHuPH20 και εν συνεχεία η IG 10%.

Παράδειγμα: Στον ασθενή συνταγογραφούνται 110 γραμμάρια (g) HyQvia: Θα απαιτούνται

3 φιαλίδια των 30 g και 1 φιαλίδιο των 20 g για τη συνολική δόση 110 g/1.100 mL του συστατικού IG 10% του HyQvia. Ο όγκος της rHuPH20 θα είναι (3 x 15 mL + 1 x10 mL)=55 mL Εάν η δόση είναι μεγαλύτερη των 120 g, το HyQvia μπορεί να χορηγηθεί σε διάστημα πολλών ημερών, διαιρεμένη, με 48 έως 72 ώρες μεταξύ των δόσεων, ώστε να είναι δυνατή η απορρόφηση του υγρού έγχυσης στη θέση ή στις θέσεις έγχυσης.

Διαρροή από τη θέση έγχυσης μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια ή μετά την υποδόρια χορήγηση ανοσοσφαιρίνης, συμπεριλαμβανομένου του HyQvia. Εξετάστε το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσετε μακρύτερες βελόνες (12 mm ή 14 mm) ή/και παραπάνω από μία θέσεις έγχυσης. Οποιαδήποτε αλλαγή στο μέγεθος της βελόνας θα πρέπει να επιβλέπεται από τον θεράποντα ιατρό.

Κατ’ οίκον θεραπεία

Σε περίπτωση που η υποδόρια έγχυση του HyQvia χρησιμοποιείται για κατ' οίκον θεραπεία, η θεραπεία θα πρέπει να ξεκινήσει και να παρακολουθείται από έναν γιατρό με εμπειρία στην καθοδήγηση ασθενών για κατ' οίκον θεραπεία. Ο ασθενής ή ένας υπεύθυνος φροντίδας πρέπει να λάβει οδηγίες σχετικά με τις τεχνικές έγχυσης, τη χρήση αντλίας έγχυσης ή οδηγού σύριγγας, την τήρηση ημερολογίου θεραπείας, την αναγνώριση πιθανών σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν σε περίπτωση που αυτές εκδηλωθούν.

To HyQvia μπορεί να χορηγηθεί σε μια πλήρη θεραπευτική δόση σε έως και 3 θέσεις έγχυσης έως και κάθε 4 εβδομάδες. Προσαρμόστε τη συχνότητα και τον αριθμό των θέσεων έγχυσης, λαμβάνοντας υπόψη τον όγκο, τον ολικό χρόνο έγχυσης και την ανοχή, έτσι ώστε ο ασθενής να λαμβάνει την ίδια εβδομαδιαία ισοδύναμη δόση. Εάν κάποιος ασθενής παραλείψει μια δόση, χορηγήστε τη δόση που παραλείφθηκε το συντομότερο δυνατόν και στη συνέχεια, συνεχίστε τις προγραμματισμένες θεραπείες, όπως ισχύουν.

Υποβοηθούμενη από συσκευή έγχυση

Το συστατικό IG 10% πρέπει να εγχέεται με τη χρήση αντλίας. Το rHuPH20 μπορεί να χορηγηθεί με το χέρι ή να εγχυθεί με χρήση αντλίας. Πιθανόν να χρειάζεται μια βελόνα μεγέθους 24 gauge προκειμένου οι ασθενείς να μπορούν να εγχέουν με ρυθμό ροής 300 mL/ώρα/θέση έγχυσης. Ωστόσο, βελόνες με μικρότερες διαμέτρους μπορούν να χρησιμοποιηθούν εφόσον είναι αποδεκτοί χαμηλότεροι ρυθμοί ροής. Για το φιαλίδιο rHuPH20 μεγέθους 1,25 mL, χρησιμοποιήστε μια βελόνα 18 έως

22 gauge για να αναρροφήσετε το περιεχόμενο του φιαλιδίου, ώστε να αποτραπεί η εισχώρηση του πώματος μέσω πίεσης ή διάτρησης. Για όλα τα άλλα μεγέθη φιαλιδίων, μια συσκευή με ή χωρίς βελόνα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αναρρόφηση του περιεχομένου.

Θέση έγχυσης

Οι προτεινόμενες θέσεις έγχυσης του φαρμακευτικού προϊόντος είναι από τη μέση έως και την άνω κοιλιακή χώρα και οι μηροί. Εάν χρησιμοποιηθούν 2 θέσεις έγχυσης, τότε αυτές θα πρέπει να είναι ετερόπλευρες. Εάν χρησιμοποιηθούν τρεις θέσεις έγχυσης, πρέπει να βρίσκονται σε απόσταση τουλάχιστον 10 cm μεταξύ τους. Αποφεύγετε τις οστικές προεξοχές ή τις περιοχές με ουλές. Το προϊόν δεν θα πρέπει να εγχέεται εντός ή γύρω από περιοχή με λοίμωξη ή οξεία φλεγμονή λόγω του δυνητικού κινδύνου εξάπλωσης μιας εντοπισμένης λοίμωξης. Αποφύγετε θέσεις που απέχουν λιγότερο από 5 cm από τον ομφαλό.

Ρυθμός έγχυσης

Συνιστάται, το συστατικό rHuPH20 να χορηγείται σε σταθερό ρυθμό και ο ρυθμός χορήγησης της IG 10% να μην αυξάνεται πάνω από τους συνιστώμενους ρυθμούς, ιδιαίτερα όταν ο ασθενής έχει μόλις αρχίσει τη θεραπεία με HyQvia.

Πρώτα εγχέεται η πλήρης δόση του διαλύματος rHuPH20 σε ρυθμό 1 έως 2 mL/λεπτό (ή 60 mL/ώρα έως 120 mL/ώρα) ανά θέση έγχυσης ή όπως γίνεται ανεκτή. Εντός 10 λεπτών από την rHuPH20, αρχίστε την έγχυση της πλήρους δόσης της IG 10% ανά θέση, διαμέσου του ίδιου σετ υποδόριας βελόνας.

Συνιστώνται οι παρακάτω ρυθμοί έγχυσης για την IG 10% ανά θέση έγχυσης.

Πίνακας 2: Οι συνιστώμενοι ρυθμοί έγχυσης της IG 10% ανά θέση έγχυσης

Εάν ο ασθενής ανέχεται τις αρχικές εγχύσεις στην πλήρη δόση ανά θέση και στον μέγιστο ρυθμό, τότε επαφίεται στην κρίση του γιατρού και του ασθενούς το ενδεχόμενο αύξησης του ρυθμού των διαδοχικών εγχύσεων.

Για οδηγίες σχετικά με τον χειρισμό και την προετοιμασία του φαρμακευτικού προϊόντος πριν από τη χορήγηση, βλ. παράγραφο 6.6.

Το HyQvia δεν πρέπει να χορηγείται ενδοφλεβίως ή ενδομυϊκά.

Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία (IgG) ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1 (βλ. παράγραφο 4.4).

Υπερευαισθησία σε ανθρώπινες ανοσοσφαιρίνες, ιδιαίτερα σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις ανεπάρκειας IgA, όπου ο ασθενής έχει αντισώματα κατά της IgA.

Γνωστή συστημική υπερευαισθησία στην υαλουρονιδάση ή στην rHuPH20.

Ιχνηλασιμότητα

Προκειμένου να βελτιωθεί η ιχνηλασιμότητα των βιολογικών φαρμακευτικών προϊόντων, το όνομα και ο αριθμός παρτίδας του χορηγούμενου φαρμάκου πρέπει να καταγράφεται με σαφήνεια.

Προφυλάξεις κατά τη χρήση

Εάν το HyQvia χορηγηθεί κατά λάθος σε κάποιο αιμοφόρο αγγείο, οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν καταπληξία.

Πρέπει να ακολουθείται πιστά ο ρυθμός έγχυσης που συνιστάται στην παράγραφο 4.2. Οι ασθενείς, και ιδιαίτερα οι ασθενείς που ξεκινούν τη θεραπεία, πρέπει να παρακολουθούνται στενά καθ' όλη τη διάρκεια της έγχυσης.

Ορισμένες ανεπιθύμητες ενέργειες ενδέχεται να εμφανίζονται συχνότερα σε ασθενείς που λαμβάνουν ανθρώπινη φυσιολογική ανοσοσφαιρίνη για πρώτη φορά ή, σε σπάνιες περιπτώσεις, όταν γίνεται αλλαγή του προϊόντος ανθρώπινης φυσιολογικής ανοσοσφαιρίνης ή όταν έχει μεσολαβήσει μεγάλο χρονικό διάστημα από την προηγούμενη έγχυση.

Οι πιθανές επιπλοκές μπορούν να αποφευχθούν ωςεξής:

• βραδεία αρχική έγχυση του προϊόντος (βλ. παράγραφο 4.2).

• διασφάλιση ότι οι ασθενείς παρακολουθούνται προσεκτικά για οποιαδήποτε συμπτώματα καθ' όλη τη διάρκεια της έγχυσης. Συγκεκριμένα, ασθενείς πρωτοθεραπευόμενοι με ανθρώπινη φυσιολογική ανοσοσφαιρίνη όπως και ασθενείς που μεταφέρονται από ένα εναλλακτικό προϊόν ανοσοσφαιρίνης ή στους οποίους έχει μεσολαβήσει μεγάλο χρονικό διάστημα από την προηγούμενη έγχυση, θα πρέπει να παρακολουθούνται κατά τη διάρκεια της πρώτης έγχυσης και για την πρώτη ώρα μετά αυτής, προκειμένου να διαπιστωθούν πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες.

  Όλοι οι υπόλοιποι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για τουλάχιστον 20 λεπτά μετά τη χορήγηση.

  Όταν πρόκειται για θεραπεία κατ' οίκον, θα πρέπει να υπάρχει υποστήριξη από κάποιο άλλο υπεύθυνο άτομο που να μπορεί να αντιμετωπίσει τυχόν ανεπιθύμητες ενέργειες και να καλέσει βοήθεια σε περίπτωση εμφάνισης σοβαρής ανεπιθύμητης ενέργειας. Οι ασθενείς που ακολουθούν αυτοχορηγούμενη θεραπεία κατ' οίκον ή/και οι φροντιστές αυτών θα πρέπει να εκπαιδευτούν επίσης στην αναγνώριση των πρώιμων σημείων αντιδράσεων υπερευαισθησίας.

  Σε περίπτωση ανεπιθύμητης ενέργειας θα πρέπει ή να μειωθεί ο ρυθμός χορήγησης ή να διακοπεί η έγχυση. Η θεραπεία που θα απαιτηθεί εξαρτάται από τη φύση και τη βαρύτητα της ανεπιθύμητης ενέργειας. Σε περίπτωση καταπληξίας, διακόψτε αμέσως την έγχυση και θεραπεύστε τον ασθενή για καταπληξία.

  Σε κλινικές μελέτες, δεν παρατηρήθηκαν χρόνιες μεταβολές στο δέρμα. Πρέπει να υπενθυμίζεται στους ασθενείς να αναφέρουν τυχόν χρόνια φλεγμονή, οζίδια ή φλεγμονή που εμφανίζεται στη θέση έγχυσης και διαρκεί περισσότερο από λίγες ημέρες.

  Υπερευαισθησία στην IG 10%

  Οι πραγματικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας είναι σπάνιες. Μπορούν να εμφανιστούν ιδιαίτερα σε ασθενείς με αντισώματα κατά της IgA, οι οποίοι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται µε ιδιαίτερη προσοχή. Οι ασθενείς με αντισώματα κατά της IgA, για τους οποίους η θεραπεία με προϊόντα SCIg παραμένει η μόνη επιλογή, θα πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία με το HyQvia, μόνο υπό στενή ιατρική επίβλεψη.

  Σε σπάνιες περιπτώσεις, η ανθρώπινη φυσιολογική ανοσοσφαιρίνη μπορεί να προκαλέσει πτώση της αρτηριακής πίεσης με αναφυλακτική αντίδραση, ακόμα και σε ασθενείς που κατά το παρελθόν είχαν ανεχθεί καλώς προηγούμενη θεραπεία με ανθρώπινη φυσιολογική ανοσοσφαιρίνη.

• Εάν ένας ασθενής διατρέχει υψηλό κίνδυνο εμφάνισης οποιασδήποτε αλλεργικής αντίδρασης, το φαρμακευτικό προϊόν θα πρέπει να χορηγείται μόνο όταν υπάρχει διαθέσιμη υποστηρικτική φροντίδα για απειλητικές για τη ζωή αντιδράσεις.

• Οι ασθενείς θα πρέπει να είναι ενήμεροι για τα πρώιμα σημεία της αναφυλαξίας/ υπερευαισθησίας (όπως είναι η τοπική κνίδωση, ο κνησμός, η γενικευμένη κνίδωση, το αίσθημα σύσφιγξης του θώρακα, ο συριγμός και η υπόταση).

• Ανάλογα με τη βαρύτητα της σχετιζόμενης αντίδρασης και, την ιατρική πρακτική, μπορεί να χορηγηθεί προκαταρκτική φαρμακευτική αγωγή για την αποφυγή της.

• Εάν έχει διαγνωστεί αναφυλαξία ή υπερευαισθησία στην ανθρώπινη ανοσοσφαιρίνη, θα πρέπει να σημειωθεί στον φάκελο του ασθενούς.

Υπερευαισθησία στην rHuPH20

Οποιαδήποτε υποψία αντιδράσεων που μοιάζουν με αλλεργικές ή αναφυλακτικές αντιδράσεις μετά τη χορήγηση rHuPH20 απαιτεί, την άμεση διακοπή της έγχυσης και, εφόσον χρειάζεται, τη χορήγηση ενδεδειγμένης ιατρικής αγωγής.

Ανοσογονικότητα της rHuPH20

Σε ασθενείς που έλαβαν HyQvia σε κλινικές μελέτες, έχει αναφερθεί η ανάπτυξη μη εξουδετερωτικών και εξουδετερωτικών αντισωμάτων κατά του συστατικού rHuPH20. Υπάρχει το ενδεχόμενο διασταυρούμενης αντίδρασης τέτοιων αντισωμάτων με την ενδογενή υαλουρονιδάση, που είναι γνωστό ότι εκφράζεται στους όρχεις, την επιδιδυμίδα και το σπέρμα των ενήλικων αρσενικών. Δεν είναι γνωστό εάν τα αντισώματα αυτά έχουν κάποια κλινική σημασία στον άνθρωπο (βλ.

παράγραφο 4.8). Θρομβοεμβολή

Aρτηριακά και φλεβικά θρομβοεμβολικά επεισόδια συμπεριλαμβανομένων, του εμφράγματος του μυοκαρδίου, του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, της εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης και της πνευμονικής εμβολής έχουν συσχετισθεί με τη χρήση ανοσοσφαιρινών. Οι ασθενείς θα πρέπει να είναι επαρκώς ενυδατωμένοι πριν από τη χρήση των ανοσοσφαιρινών. Πρέπει να δίδεται προσοχή σε ασθενείς με προϋπάρχοντες παράγοντες κινδύνου θρομβοεμβολικών επεισοδίων (όπως είναι η προχωρημένη ηλικία, η υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης και το ιστορικό αγγειακών νόσων ή θρομβωτικών επεισοδίων, οι ασθενείς με επίκτητες ή κληρονομικές θρομβοφιλικές διαταραχές, οι ασθενείς με παρατεταμένες περιόδους ακινησίας, οι ασθενείς με σοβαρή υποογκαιμία, οι ασθενείς με νόσους που αυξάνουν τη γλοιότητα του αίματος). Παρακολουθείτε για σημεία και συμπτώματα θρόμβωσης και αξιολογήστε τη γλοιότητα του αίματος σε ασθενείς με κίνδυνο εκδήλωσης υπεργλοιότητας. Θρόμβωση μπορεί επίσης να εμφανιστεί και εν απουσία των γνωστών παραγόντων κινδύνου.

Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τα πρώιμα συμπτώματα των θρομβοεμβολικών επεισοδίων όπως, δυσκολία στην αναπνοή, άλγος και οίδημα άκρου, εστιακά νευρολογικά ελλείμματα και θωρακικό άλγος, και να συνιστάται η άμεση επικοινωνία με τον γιατρό τους αμέσως μόλις εμφανιστούν.

Αιμολυτική αναιμία

Τα προϊόντα ανοσοσφαιρίνης περιέχουν αντισώματα κατά των αντιγόνων των ομάδων αίματος (π.χ. A, B, D), που ενδέχεται να δράσουν ως αιμολυσίνες. Τα αντισώματα αυτά δεσμεύονται στους επιτόπους των ερυθροκυττάρων (γεγονός που ενδέχεται να ανιχνευτεί ως θετική άμεση δοκιμασία αντισφαιρίνης [DAT, (δοκιμασία Coombs)]) και, σπανίως, μπορεί να προκληθεί αιμόλυση. Οι

ασθενείς που λαμβάνουν προϊόντα ανοσοσφαιρίνης πρέπει να παρακολουθούνται για κλινικά σημεία και συμπτώματα αιμόλυσης.

Σύνδρομο άσηπτης μηνιγγίτιδας ΣΑΜ

Σύνδρομο άσηπτης μηνιγγίτιδας έχει αναφερθεί σε συνδυασμό με θεραπεία με IVIg και SCIg. Τα συμπτώματα ξεκινούν συνήθως εντός μερικών ωρών έως 2 ημερών μετά τη θεραπεία με ανοσοσφαιρίνη. Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται για τα πρώιμα συμπτώματα, τα οποία περιλαμβάνουν έντονη κεφαλαλγία, αυχενική δυσκαμψία, ζάλη, πυρετό, φωτοφοβία, ναυτία και έμετο. Η διακοπή της θεραπείας με ανοσοσφαιρίνη ενδέχεται να οδηγήσει σε ύφεση του συνδρόμου άσηπτης μηνιγγίτιδας εντός μερικών ημερών χωρίς επακόλουθα. Οι μελέτες του εγκεφαλονωτιαίου υγρού είναι συχνά θετικές για πλειοκυττάρωση σε επίπεδα μέχρι και αρκετές χιλιάδες κύτταρα ανά mm³, κυρίως από την κοκκιοκυτταρική σειρά, και αυξημένα επίπεδα πρωτεϊνών σε μέχρι και αρκετές εκατοντάδες mg/dl.

Το σύνδρομο άσηπτης μηνιγγίτιδας μπορεί να εμφανίζεται συχνότερα σε συνδυασμό με με IVIg σε υψηλή δοσολογία (2 g/kg). Από δεδομένα μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου, δεν παρατηρήθηκε σαφής συσχέτιση του ΣΑΜ με υψηλότερες δόσεις. ΣΑΜΥψηλότερη συχνότητα εμφάνισης παρατηρήθηκε σε γυναίκες.

Παρεμβολή σε ορολογικές δοκιμασίες

Μετά την έγχυση ανοσοσφαιρινών, η πρόσκαιρη αύξηση των διαφόρων αντισωμάτων που μεταφέρονται παθητικώς στο αίμα των ασθενών μπορεί να οδηγήσει σε ψευδώς θετικά αποτελέσματα κατά τις ορολογικές δοκιμασίες.

Η παθητική μεταφορά αντισωμάτων ενάντια στα επιφανειακά αντιγόνα των ερυθροκυττάρων (για παράδειγμα στα A, B, D), μπορεί να επηρεάσει ορισμένες ορολογικές δοκιμασίες για αντισώματα ερυθροκυττάρων, για παράδειγμα την άμεση δοκιμασία αντισφαιρίνης (DAT, άμεση δοκιμασία Coombs).

Οι εγχύσεις προϊόντων ανοσοσφαιρίνης μπορεί να οδηγήσουν σε ψευδώς θετικές μετρήσεις δοκιμασιών που εξαρτώνται από την ανίχνευση β-D-γλυκανών για τη διάγνωση μυκητιασικών λοιμώξεων. Αυτό μπορεί να συνεχιστεί για βδομάδες μετά την έγχυση του προϊόντος.

Μεταδιδόμενοι παράγοντες

Η ανθρώπινη φυσιολογική ανοσοσφαιρίνη και η ανθρώπινη λευκωματίνη του ορού (παράγοντας σταθεροποίησης της rHuPH20) παρασκευάζονται από ανθρώπινο πλάσμα. Τα ενδεδειγμένα μέτρα για την πρόληψη λοιμώξεων που προκαλούνται από τη χρήση φαρμακευτικών προϊόντων που παρασκευάζονται από ανθρώπινο αίμα ή πλάσμα περιλαμβάνουν, την επιλογή των δοτών, τον έλεγχο των μεμονωμένων δωρεών και των δεξαμενών πλάσματος για συγκεκριμένους δείκτες λοίμωξης και την εφαρμογή αποτελεσματικών σταδίων για την αδρανοποίηση/εξάλειψη ιών κατά την παραγωγική διαδικασία. Ωστόσο, όταν χορηγούνται φαρμακευτικά προϊόντα που παρασκευάζονται από ανθρώπινο αίμα ή πλάσμα, η πιθανότητα μετάδοσης λοιμογόνων παραγόντων δεν μπορεί να αποκλειστεί πλήρως. Το ίδιο επίσης ισχύει για άγνωστους ή νεοεμφανιζόμενους ιούς και άλλα παθογόνα.

Τα μέτρα που λαμβάνονται θεωρούνται αποτελεσματικά για ελυτροφόρους ιούς, όπως ο ιός Ανθρώπινης Ανοσοανεπάρκειας (HIV), ο ιός της Ηπατίτιδας Β (HBV) και ο ιός της Ηπατίτιδας C (HCV), καθώς και για τον μη ελυτροφόρο ιό της Ηπατίτιδας Α (HAV) και τον παρβοϊό B19.

Υπάρχει καθησυχαστική κλινική εμπειρία σχετικά με την έλλειψη μετάδοσης Ηπατίτιδας Α

ή παρβοϊού Β19 με τις ανοσοσφαιρίνες και εικάζεται επίσης ότι η περιεκτικότητα σε αντισώματα συμβάλλει σε σημαντικό βαθμό στην προστασία από τους ιούς.

Περιεκτικότητα σε νάτριο

Το συστατικό IG 10% είναι είναι αυτό που ονομάζουμε ελεύθερο νατρίου. Η rHuPH20 περιέχει τις ακόλουθες ποσότητες νατρίου ανά φιαλίδιο:

1,25 mL περιέχει 5,0 mg νατρίου.

2,5 mL περιέχει 10,1 mg νατρίου.

5 mL περιέχει 20,2 mg νατρίου.

10 mL περιέχει 40,3 mg νατρίου.

15 mL περιέχει 60,5 mg νατρίου.

Αυτές οι ποσότητες ισοδυναμούν με 0,25 έως 3% της συνιστώμενης από τον ΠΟΥ μέγιστης ημερήσιας πρόσληψης 2g νατρίου μέσω διατροφής, για έναν ενήλικα.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Οι αναφερόμενες προειδοποιήσεις και προφυλάξεις ισχύουν για ενήλικες και παιδιά.

Εμβόλια με ζώντες εξασθενημένους ιούς

Η χορήγηση ανοσοσφαιρίνης μπορεί να μειώσει την αποτελεσματικότητα των εμβολίων με ζώντες εξασθενημένους ιούς, όπως είναι τα εμβόλια, της ιλαράς, της ερυθράς, της παρωτίτιδας και της ανεμοβλογιάς, για μια περίοδο τουλάχιστον 6 εβδομάδων και έως και 3 μηνών. Μετά τη χορήγηση αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος, θα πρέπει να μεσολαβήσει διάστημα 3 μηνών πριν από τον εμβολιασμό με ζώντες εξασθενημένους ιούς. Στην περίπτωση του εμβολίου της ιλαράς, η μείωση της αποτελεσματικότητας του εμβολίου μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 1 χρόνο. Ως εκ τούτου, οι ασθενείς που εμβολιάζονται κατά της ιλαράς θα πρέπει να ελέγχουν τα επίπεδα των αντισωμάτων τους.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Οι αναφερόμενες αλληλεπιδράσεις ισχύουν για ενήλικες και παιδιά.

Κύηση

Η ασφάλεια αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος για χρήση κατά την εγκυμοσύνη δεν έχει τεκμηριωθεί σε ελεγχόμενες κλινικές μελέτες και κατά συνέπεια θα πρέπει να χορηγείται μόνο με προσοχή σε έγκυες γυναίκες και μητέρες που θηλάζουν.

Εννέα γυναίκες που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με HyQvia εγγράφηκαν σε ένα προοπτικό, μη ελεγχόμενο, πολυκεντρικό, μετεγκριτικό Μητρώο Εγκυμοσύνης (Μελέτη 161301). Από τις

8 εγκυμοσύνες με γνωστές εκβάσεις, υπήρξαν 8 γεννήσεις ζώντων νεογνών με φυσιολογικές βαθμολογίες APGAR. Δεν υπήρχαν συγκεκριμένες επιπλοκές κατά τον τοκετό. Δεν αναφέρθηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με αυτό το φαρμακευτικό προϊόν. Τέσσερις (4) μητέρες ελέγχθηκαν για αντισώματα δέσμευσης ή εξουδετέρωσης anti-rHuPH20 και δεν ανιχνεύθηκαν αντισώματα.

Έχει αποδειχθεί ότι τα προϊόντα ανοσοσφαιρίνης διαπερνούν τον πλακούντα, και μάλιστα ακόμη περισσότερο κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου. Η κλινική εμπειρία με τις ανοσοσφαιρίνες υποδηλώνει ότι δεν αναμένονται επιβλαβείς επιδράσεις στην πορεία της εγκυμοσύνης, ή στο έμβρυο και το νεογνό.

Μελέτες ανάπτυξης και αναπαραγωγικής τοξικότητας με την rHuPH20 έχουν διεξαχθεί σε μύες και κονίκλους. Καμία ανεπιθύμητη ενέργεια στην εγκυμοσύνη και την ανάπτυξη του εμβρύου δεν

συσχετίστηκε με τα αντισώματα κατά της rHuPH20. Σε αυτές τις μελέτες, μητρικά αντισώματα κατά της rHuPH20 μεταφέρθηκαν στο νεογνό in utero. Οι επιδράσεις αντισωμάτων κατά του συστατικού rHuPH20 αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος στο ανθρώπινο έμβρυο ή στην εμβρυική ανάπτυξη ανθρώπων είναι προς το παρόν άγνωστες (βλ. παράγραφο 5.3).

Θηλασμός

Οι ανοσοσφαιρίνες απεκκρίνονται στο γάλα και ενδέχεται να συμβάλλουν στην προστασία του νεογνού από παθογόνα που έχουν ως πύλη εισόδου τους βλεννογόνους. Ένα βρέφος στο Μητρώο Εγκυμοσύνης (Μελέτη 161301) έλαβε θηλασμό. Όλα τα ανεπιθύμητα συμβάντα αναφέρθηκαν ως μη σχετιζόμενα με προηγούμενη ή τρέχουσα θεραπεία HyQvia.

Γονιμότητα

Προς το παρόν δεν υπάρχουν δεδομένα κλινικής ασφάλειας αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος στη γονιμότητα.

Η κλινική εμπειρία με τις ανοσοσφαιρίνες υποδηλώνει ότι δεν αναμένονται επιβλαβείς επιδράσεις από την IG 10% στη γονιμότητα.

Μελέτες σε ζώα δεν υποδεικνύουν άμεσες ή έμμεσες επιβλαβείς επιδράσεις των χρησιμοποιούμενων δόσεων rHuPH20 προς διευκόλυνση της χορήγησης της IG 10%, στην αναπαραγωγική ικανότητα (βλ. παράγραφο 5.3).

ν

Η ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων μπορεί να επηρεαστεί από κάποιες ανεπιθύμητες ενέργειες που συνδέονται με αυτό το φαρμακευτικό προϊόν, π.χ. ζάλη (βλ. παράγραφο 4.8). Οι ασθενείς που εμφανίζουν ανεπιθύμητες ενέργειες κατά τη διάρκεια της θεραπείας, θα πρέπει να περιμένουν έως ότου αυτές υποχωρήσουν προτού οδηγήσουν ή χειριστούν μηχανήματα.

Σύνοψη του προφίλ ασφαλείας

IG 10%

Ενδέχεται να εμφανιστούν σποραδικά ανεπιθύμητες ενέργειες όπως ρίγη, κεφαλαλγία, ζάλη, πυρετός, έμετος, αλλεργικές αντιδράσεις, ναυτία, αρθραλγία, χαμηλή αρτηριακή πίεση και μετρίου βαθμού οσφυαλγία.

Σπανίως, οι ανθρώπινες φυσιολογικές ανοσοσφαιρίνες μπορούν να προκαλέσουν αιφνίδια πτώση της αρτηριακής πίεσης και, σε μεμονωμένα περιστατικά, αναφυλακτική καταπληξία, ακόμη κι όταν ο ασθενής δεν έχει δείξει υπερευαισθησία σε προηγούμενη χορήγηση.

Τοπικές αντιδράσεις στη θέση έγχυσης: τοπική διόγκωση, άλγος, ερυθρότητα, σκλήρυνση, τοπική αίσθηση καύσου, κνησμός, μώλωπες και εξάνθημα ενδέχεται να εκδηλωθούν συχνά.

Με την ανθρώπινη φυσιολογική ανοσοσφαιρίνη έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις, παροδικής άσηπτης μηνιγγίτιδας, παροδικών αιμολυτικών αντιδράσεων, αύξησης του επιπέδου κρεατινίνης ορού ή/και οξείας νεφρικής ανεπάρκειας, βλ. παράγραφο 4.4.

Θρομβοεμβολικές αντιδράσεις όπως έμφραγμα του μυοκαρδίου, εγκεφαλικό επεισόδιο, πνευμονική εμβολή και εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση έχουν παρατηρηθεί σπανίως με προϊόντα IVIg και SCIg.

Για πληροφορίες σχετικά με την ασφάλεια από μεταδιδόμενους παράγοντες, βλ. παράγραφο 4.4.

rHuPH20

Οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν κατά την περίοδο μετά την κυκλοφορία της rHuPH20 σε παρόμοια σκευάσματα χορηγούμενα υποδορίως για τη διάχυση και την απορρόφηση υποδορίως χορηγούμενων υγρών ή φαρμακευτικών προϊόντων ήταν, ήπιες τοπικές αντιδράσεις στη θέση της έγχυσης, όπως ερύθημα και άλγος. Το οίδημα είναι η συχνότερα αναφερόμενη αντίδραση που σχετίζεται με την υποδόρια χορήγηση υψηλού όγκου υγρών.

Αντισώματα κατά της rHuPH20

Συνολικά 13 από τους 83 συμμετέχοντες που έλαβαν μέρος σε πιλοτική μελέτη PID ανέπτυξαν αντίσωμα ικανό να δεσμεύεται στην rHuPH20 τουλάχιστον μία φορά κατά τη διάρκεια της κλινικής μελέτης. Αυτά τα αντισώματα δεν είχαν δυνατότητα εξουδετέρωσης της rHuPH20. Δεν ήταν δυνατόν να αποδειχθεί χρονική συσχέτιση μεταξύ των ανεπιθύμητων ενεργειών και της παρουσίας αντισωμάτων κατά της rHuPH20. Δεν υπήρξε καμία αύξηση στη συχνότητα εμφάνισης ή στη βαρύτητα των ανεπιθύμητων ενεργειών σε ασθενείς που ανέπτυξαν αντισώματα στην rHuPH20.

Συνολικά 16 από τους 132 ασθενείς που έλαβαν rHuPH20 ανέπτυξαν δεσμευτικά αντισώματα

αντι-rHuPH20 τουλάχιστον μία φορά σε μελέτες για CIDP οι οποίες περιελάμβαναν 289 ασθενο-έτη παρακολούθησης. Δύο άτομα ανέπτυξαν εξουδετερωτικά αντισώματα αντι-rHuPH20. Δεν παρατηρήθηκαν προβλήματα αποτελεσματικότητας ή ασφάλειας με τη θετικότητα για δεσμευτικά ή εξουδετερωτικά αντισώματα.

Κατάλογος ανεπιθύμητων ενεργειών υπό τη μορφή πίνακα

Η ασφάλεια του HyQvia αξιολογήθηκε σε 228 ασθενείς που έλαβαν συνολικά 7.287 εγχύσεις στο πλαίσιο 6 κλινικών μελετών. Σε αυτές περιλαμβάνονταν 4 κλινικές μελέτες (160602, 160603, 160902 και 161101) σε 124 μεμονωμένους ασθενείς με πρωτοπαθή ανοσοανεπάρκεια που έλαβαν

3.202 εγχύσεις και 2 κλινικές μελέτες (161403 Epoch 1 και 161505) σε 104 μεμονωμένους ασθενείς με CIDP που έλαβαν 4.085 εγχύσεις HyQvia.

Ο πίνακας που παρουσιάζεται παρακάτω είναι σύμφωνος με τις Κατηγορίες Οργανικών Συστημάτων (ΚΟΣ και Προτιμώμενος Όρος) κατά MedDRA (27.1).

Οι συχνότητες ανά έγχυση έχουν αξιολογηθεί χρησιμοποιώντας την ακόλουθη συνθήκη: πολύ συχνές (≥1/10), συχνές (≥1/100 έως <1/10), όχι συχνές (≥1/1.000 έως <1/100), σπάνιες (≥1/10.000 έως

<1/1.000), πολύ σπάνιες (<1/10.000), μη γνωστής συχνότητας (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα). Εντός κάθε ομαδοποίησης συχνότητας, οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρουσιάζονται με σειρά φθίνουσας σοβαρότητας.

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες (ADR) επιλέχθηκαν βάσει της εκτίμησης του χορηγού. Στον πίνακα παρουσιάζονται όλα τα περιστατικά ADR (κατά τη διάρκεια της πρώτης δόσης ή μετά τη χορήγησή της), ανεξάρτητα από την εκτίμηση του ερευνητή ως προς την αιτιώδη σχέση. Για σκοπούς ανάλυσης, ορισμένοι προτιμώμενοι όροι έχουν συμπτυχθεί σε έναν ενιαίο, γενικό όρο.

Πίνακας 3: Συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών (ADR) που αναφέρθηκαν ανά έγχυση σε ασθενείς υπό θεραπεία με HyQvia σε κλινικές μελέτες (160602, 160603, 160902, 161101, 161403 Epoch 1 και 161505) και κατά την εποπτεία μετά την κυκλοφορία στην αγορά, ποσοστό αναφοράς ανά ασθενή ή ανά έγχυση.

• Τοπικές αντιδράσεις (συνολικές)

* Ανεπιθύμητα συμβάντα από την εποπτεία μετά την κυκλοφορία στην αγορά. Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών

Οι πιο συχνές τοπικές αντιδράσεις που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια των βασικών κλινικών μελετών περιλαμβάνουν άλγος στη θέση έγχυσης, ερύθημα στη θέση έγχυσης και οίδημα στη θέση έγχυσης. Οι περισσότερες από τις τοπικές αντιδράσεις ήταν ήπιες σε σοβαρότητα και αυτοπεριοριζόμενες. Στις μελέτες PID, 2 περιπτώσεις τοπικών ανεπιθύμητων ενεργειών ήταν βαριάς μορφής (άλγος στη θέση έγχυσης και διόγκωση της θέσης έγχυσης) και στις μελέτες CIDP,

4 περιπτώσεις ήταν βαριάς μορφής (εξαγγείωση στη θέση έγχυσης, φλεγμονή στη θέση έγχυσης, κνησμός της θέσης έγχυσης και αντίδραση στη θέση έγχυσης). Στις μελέτες PID, υπήρξαν

2 περιπτώσεις παροδικού οιδήματος γεννητικών οργάνων, η μία εκ των οποίων θεωρήθηκε βαριάς μορφής, που προέκυψαν από τη διάχυση του φαρμακευτικού προϊόντος από τη θέση έγχυσης στην κοιλιακή χώρα. Στις μελέτες CIDP, υπήρχε μια ήπια περίπτωση οιδήματος γεννητικών οργάνων (διόγκωση πέους). Δεν παρατηρήθηκαν δερματικές μεταβολές που να μην υποχώρησαν στη διάρκεια της κλινικής μελέτης.

Παιδιατρικός πληθυσμός

PID

Στη βασική μελέτη 160603 υπήρχαν 2 από τους 24 παιδιατρικούς ασθενείς με επίπεδα ολικών αντισωμάτων anti-rHuPH20 1:160 ή υψηλότερα. Κανένας δεν είχε αντισώματα εξουδετέρωσης.

Μια προοπτική, Φάσης 4, πολυκεντρική μελέτη στην Ευρώπη αξιολόγησε 42 παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας 2 έως < 18 ετών) οι οποίοι είχαν λάβει προηγουμένως θεραπεία με ανοσοσφαιρίνη

(Μελέτη 161504). Δεν παρατηρήθηκαν νεότερα στοιχεία που σχετιζονται με την ασφάλεια. Κανένας ασθενής δεν ήταν θετικός (τίτλος ≥ 160) για αντισώματα δέσμευσης anti-rHuPH20. Το HyQvia βρέθηκε ότι ήταν ασφαλές και ανεκτό μεταξύ των παιδιατρικών ασθενών (ηλικίας 2 έως < 18 ετών) με πρωτοπαθείς ανοσοανεπάρκειες PIDD.

Τα αποτελέσματα των κλινικών μελετών έδειξαν παρόμοια προφίλ ασφάλειας στους ενήλικες και στον παιδιατρικό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων της φύσης, της συχνότητας, της σοβαρότητας και της αναστρεψιμότητας των ανεπιθύμητων ενεργειών.

CIDP

Το HyQvia δεν έχει αξιολογηθεί σε κλινικές μελέτες σε παιδιατρικούς ή έφηβους ασθενείς (0 έως 18 ετών) με CIDP.

Ηλικιωμένοι ασθενείς

Πρωτοπαθής ανοσοανεπάρκεια

Σε μετεγκριτικές μελέτες για την ασφάλεια (ΕΕ 161302, ΗΠΑ 161406) συμπεριλήφθηκαν 15 και 77 ηλικιωμένοι ασθενείς, αντίστοιχα. Συνολικά, δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές ως προς την ασφάλεια μεταξύ των συμμετεχόντων με PID ηλικίας άνω των 65 ετών και των συμμετεχόντων ηλικίας μεταξύ 18 και 65 ετών.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς που αναγράφεται στο Παράρτημα V.

Οι συνέπειες της υπερδοσολογίας δεν είναι γνωστές.