IBUPROFEN+PARACETAMOL/ALKALOID-INT F.C.TAB (200+500)MG/TAB

Το φαρμακευτικό προϊόν χρησιμοποιείται για την προσωρινή θεραπεία ήπιου έως μέτριου πόνου που σχετίζεται με ημικρανία, πονοκέφαλο, οσφυαλγία, πόνο κατά την έμμηνο ρύση, οδοντικό πόνο, μυϊκό πόνο, συμπτώματα κρυολογήματος και γρίπης, πονόλαιμο και πυρετό. Αυτό το προϊόν είναι ιδιαίτερα κατάλληλο για πόνο που απαιτεί ισχυρότερη αναλγησία από την ιβουπροφαίνη ή την παρακεταμόλη ως μονοθεραπεία.

Το Ibuprofen/Paracetamol Alkaloid-INT προορίζεται για ενήλικες ηλικίας 18 ετών και άνω.

Δοσολογία

Μόνο για βραχυχρόνια χρήση.

Η χαμηλότερη αποτελεσματική δόση θα πρέπει να χρησιμοποιείται για τη μικρότερη διάρκεια που απαιτείται για την ανακούφιση των συμπτωμάτων (βλ. παράγραφο 4.4).

Ο ασθενής πρέπει να συμβουλευτεί γιατρό εάν τα συμπτώματα επιμένουν ή επιδεινώνονται ή εάν είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσει αυτό το φάρμακο για περισσότερες από 3 ημέρες.

Ενήλικες: Ένα δισκίο πρέπει να λαμβάνεται έως και τρεις φορές την ημέρα με νερό. Αφήστε διάστημα τουλάχιστον έξι ωρών μεταξύ των δόσεων.

Εάν η δόση του ενός δισκίου δεν ελέγχει τα συμπτώματα, μπορούν να ληφθούν το μέγιστο δύο δισκία έως και τρεις φορές την ημέρα. Αφήστε διάστημα τουλάχιστον έξι ωρών μεταξύ των δόσεων.

Μην πάρετε περισσότερα από έξι δισκία (3.000 mg παρακεταμόλης, 1.200 mg ιβουπροφαίνης) εντός χρονικής περιόδου 24 ωρών.

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορούν να μειωθούν χρησιμοποιώντας τη χαμηλότερη αποτελεσματική δόση για το μικρότερο χρονικό διάστημα που απαιτείται για την ανακούφιση των συμπτωμάτων (βλ. παράγραφο 4.4).

Για την ελαχιστοποίηση των ανεπιθύμητων ενεργειών, συνιστάται οι ασθενείς να λαμβάνουν το Ibuprofen/Paracetamol Alkaloid-INT μαζί με τροφή.

Ηλικιωμένοι: Δεν απαιτούνται ειδικές τροποποιήσεις της δοσολογίας (βλ. παράγραφο 4.4).

Οι ηλικιωμένοι διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για τις σοβαρές συνέπειες ανεπιθύμητων ενεργειών. Εάν τα ΜΣΑΦ θεωρούνται απαραίτητα, θα πρέπει να χρησιμοποιείται η χαμηλότερη αποτελεσματική δόση για τη συντομότερη δυνατή διάρκεια. Ο ασθενής θα πρέπει να παρακολουθείται τακτικά για γαστρεντερική αιμορραγία κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ΜΣΑΦ.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Δεν προορίζεται για χρήση από παιδιά κάτω των 18 ετών.

Τρόπος χορήγησης

Για χορήγηση από το στόμα

• Υπερευαισθησία στην ιβουπροφαίνη, στην παρακεταμόλη ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1

• Σε ασθενείς με ιστορικό αντιδράσεων υπερευαισθησίας (π.χ. βρογχόσπασμο, αγγειοοίδημα, άσθμα, ρινίτιδα ή κνίδωση) που σχετίζονται με ακετυλοσαλικυλικό οξύ ή άλλα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ)

• Ιστορικό γαστρεντερικής αιμορραγίας ή διάτρησης, σχετιζόμενο με προηγούμενη θεραπεία με ΜΣΑΦ

• Ενεργό ή ιστορικό υποτροπιάζοντος πεπτικού έλκους/αιμορραγίας (δύο ή περισσότερα διακριτά επεισόδια αποδεδειγμένης εξέλκωσης ή αιμορραγίας)

• Σε ασθενείς με διαταραχές πήξης του αίματος

• Σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια, σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια ή σοβαρή καρδιακή ανεπάρκεια (Κατηγορία IV κατά NYHA) (βλ. παράγραφο 4.4)

• Σε ταυτόχρονη χρήση με άλλα προϊόντα που περιέχουν ΜΣΑΦ, συμπεριλαμβανομένων εκλεκτικών αναστολέων της κυκλο-οξυγενάσης-2 (COX- 2) και δόσεων ακετυλοσαλικυλικού οξέος άνω των 75 mg ημερησίως – αυξημένος κίνδυνος ανεπιθύμητων ενεργειών (βλ. παράγραφο 4.5)

• Σε ταυτόχρονη χρήση με άλλα προϊόντα που περιέχουν παρακεταμόλη – αυξημένος κίνδυνος σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών (βλ. παράγραφο 4.5)

• Κατά τη διάρκεια του τελευταίου τριμήνου της εγκυμοσύνης, λόγω του κινδύνου πρόωρου κλεισίματος του εμβρυϊκού αρτηριακού πόρου με πιθανή πνευμονική υπέρταση (βλ. παράγραφο 4.6)

Ο κίνδυνος που σχετίζεται με την υπερδοσολογία παρακεταμόλης είναι υψηλότερος σε ασθενείς με ηπατική ανεπάρκεια επαγόμενη από αλκοόλ, χωρίς συμπτώματα κίρρωσης. Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, επικοινωνήστε αμέσως με έναν γιατρό, ακόμα και αν ο ασθενής αισθάνεται καλά, επειδή υπάρχει κίνδυνος καθυστερημένης, σοβαρής ηπατικής βλάβης.

Έχουν αναφερθεί περιστατικά μεταβολικής οξέωσης υψηλού χάσματος ανιόντων (HAGMA) λόγω πυρογλουταμικής οξέωσης σε ασθενείς με σοβαρή ασθένεια, όπως σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία και σήψη ή ασθενείς με υποσιτισμό ή άλλες πηγές έλλειψης γλουταθειόνης (π.χ. χρόνιος αλκοολισμός) που έλαβαν θεραπεία με παρακεταμόλη σε θεραπευτική δόση για παρατεταμένο χρονικό διάστημα ή συνδυασμό παρακεταμόλης και φλουκλοξακιλλίνης. Εάν υπάρχει υποψία HAGMA λόγω πυρογλουταμικής οξέωσης, συνιστάται άμεση διακοπή της παρακεταμόλης και στενή παρακολούθηση. Η μέτρηση της 5-οξοπρολίνης στα ούρα μπορεί να είναι χρήσιμη για τον εντοπισμό της πυρογλουταμικής οξέωσης ως υποκείμενης αιτίας της HAGMA σε ασθενείς με πολλαπλούς παράγοντες κινδύνου.

Για να μειωθεί ο κίνδυνος ανεπιθύμητων ενεργειών, χρησιμοποιήστε τη χαμηλότερη αποτελεσματική δόση για το μικρότερο χρονικό διάστημα που απαιτείται για τον έλεγχο των συμπτωμάτων (βλ. παράγραφο 4.2 και γαστρεντερικές και καρδιαγγειακές διαταραχές παρακάτω) και πάρτε το φαρμακευτικό προϊόν μαζί με τροφή (βλ. παράγραφο 4.2).

Απόκρυψη συμπτωμάτων υποκείμενων λοιμώξεων

Το Ibuprofen/Paracetamol Alkaloid-INT μπορεί να αποκρύψει συμπτώματα λοίμωξης, οδηγώντας ενδεχομένως σε καθυστερημένη έναρξη της κατάλληλης αγωγής και, επομένως, επιδεινώνοντας την έκβαση της λοίμωξης. Αυτό έχει παρατηρηθεί σε περιστατικά βακτηριακής πνευμονίας της κοινότητας και βακτηριακών επιπλοκών της ανεμευλογιάς. Όταν το Ibuprofen/Paracetamol Alkaloid-INT χορηγείται για την ανακούφιση από τον πυρετό ή τον πόνο σε σχέση με λοίμωξη, συνιστάται η παρακολούθηση της λοίμωξης. Σε μη νοσοκομειακά περιβάλλοντα, ο ασθενής θα πρέπει να συμβουλευτεί γιατρό, εάν τα συμπτώματα επιμένουν ή επιδεινώνονται.

Ηλικιωμένοι:

Οι ηλικιωμένοι έχουν αυξημένη συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών από τα ΜΣΑΦ, ιδιαίτερα γαστρεντερική αιμορραγία και διάτρηση, η οποία μπορεί να αποβεί θανατηφόρα (βλ. παράγραφο 4.2).

Απαιτείται προσοχή σε ασθενείς με ορισμένες παθήσεις:

• Αναπνευστικές διαταραχές:

  Σε ασθενείς που πάσχουν από ή με ιστορικό βρογχικού άσθματος, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις αιφνίδιας βρογχοσύσπασης μετά τη θεραπεία με ΜΣΑΦ.

• Διαταραγμένη καρδιαγγειακή, νεφρική και ηπατική λειτουργία:

  Η χορήγηση ΜΣΑΦ μπορεί να προκαλέσει δοσοεξαρτώμενη καταστολή της σύνθεσης των προσταγλανδινών και να επιταχύνει την εμφάνιση νεφρικής ανεπάρκειας. Οι ασθενείς που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο αυτής της αντίδρασης είναι εκείνοι με διαταραγμένη νεφρική λειτουργία, διαταραγμένη καρδιακή λειτουργία, ηπατική δυσλειτουργία, εκείνοι που λαμβάνουν διουρητικά και οι ηλικιωμένοι. Η νεφρική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθείται σε αυτούς τους ασθενείς (βλ. παράγραφο 4.3).

• Καρδιαγγειακές και αγγειοεγκεφαλικές επιδράσεις:

  Απαιτείται κατάλληλη παρακολούθηση και ιατρική συμβουλή για ασθενείς με ιστορικό υπέρτασης ή ήπιας έως μέτριας συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας, καθώς έχουν αναφερθεί κατακράτηση υγρών και οίδημα σε σχέση με τη θεραπεία με ΜΣΑΦ.

  Κλινικές μελέτες υποδεικνύουν ότι η χρήση ιβουπροφαίνης, ιδιαίτερα σε υψηλή δόση (2.400 mg/ημέρα) μπορεί να σχετίζεται με μικρό αυξημένο κίνδυνο αρτηριακών θρομβοεμβολικών επεισοδίων (π.χ. έμφραγμα του μυοκαρδίου ή αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο). Συνολικά, επιδημιολογικές μελέτες δεν

  υποδεικνύουν ότι η χαμηλή δόση ιβουπροφαίνης (π.χ. ≤1.200 mg/ημέρα) σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο αρτηριακών θρομβοεμβολικών επεισοδίων.

  Ασθενείς με μη ελεγχόμενη υπέρταση, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια (NYHA II-III), εγκατεστημένη ισχαιμική καρδιοπάθεια, περιφερική αρτηριοπάθεια και/ή αγγειακή εγκεφαλική νόσο θα πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία με ιβουπροφαίνη μόνο μετά από προσεκτική εξέταση και οι υψηλές δόσεις (2.400 mg/ημέρα) θα πρέπει να αποφεύγονται.

  Θα πρέπει, επίσης, να επιδεικνύεται ιδιαίτερη προσοχή πριν από την έναρξη μακροχρόνιας θεραπείας σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακά συμβάντα (π.χ. υπέρταση, υπερλιπιδαιμία, σακχαρώδης διαβήτης, κάπνισμα), ιδιαίτερα εάν απαιτούνται υψηλές δόσεις ιβουπροφαίνης (2.400 mg/ημέρα).

• Γαστρεντερική αιμορραγία, εξέλκωση και διάτρηση:

  Γαστρεντερική (ΓΕ) αιμορραγία, εξέλκωση ή διάτρηση, που μπορεί να είναι θανατηφόρα, έχουν αναφερθεί με όλα τα ΜΣΑΦ οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της θεραπείας, με ή χωρίς προειδοποιητικά συμπτώματα ή με προηγούμενο ιστορικό σοβαρών γαστρεντερικών επεισοδίων.

  Ο κίνδυνος γαστρεντερικής αιμορραγίας, εξέλκωσης ή διάτρησης είναι υψηλότερος με τις αυξανόμενες δόσεις ΜΣΑΦ, σε ασθενείς με ιστορικό πεπτικού έλκους, ιδιαίτερα εάν περιπλέκεται με αιμορραγία ή διάτρηση (βλ. παράγραφο 4.3) και στους ηλικιωμένους. Οι ασθενείς αυτοί θα πρέπει να ξεκινήσουν τη θεραπεία με τη χαμηλότερη διαθέσιμη δόση. Θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο συνδυαστικής θεραπείας με προστατευτικούς παράγοντες (π.χ. μισοπροστόλη ή αναστολείς αντλίας πρωτονίων) για αυτούς τους ασθενείς, καθώς και για ασθενείς στους οποίους απαιτείται ταυτόχρονη χορήγηση χαμηλών δόσεων ακετυλοσαλικυλικού οξέος ή άλλων φαρμάκων που ενδέχεται να αυξήσουν τον γαστρεντερικό κίνδυνο (βλ. παρακάτω και παράγραφο 4.5).

  Οι ασθενείς με ιστορικό γαστρεντερικής τοξικότητας, ιδιαίτερα όταν είναι ηλικιωμένοι, θα πρέπει να αναφέρουν οποιαδήποτε ασυνήθιστα κοιλιακά συμπτώματα (ιδιαίτερα γαστρεντερική αιμορραγία), ιδίως στα αρχικά στάδια της θεραπείας.

  Συνιστάται προσοχή σε ασθενείς που λαμβάνουν ταυτόχρονα φαρμακευτικά προϊόντα τα οποία μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εξέλκωσης ή αιμορραγίας, όπως από του στόματος κορτικοστεροειδή, αντιπηκτικά, όπως βαρφαρίνη, εκλεκτικούς αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης ή αντι-συσσωρευτικούς παράγοντες, όπως ακετυλοσαλικυλικό οξύ (βλ. παράγραφο 4.5).

  Όταν εμφανίζεται γαστρεντερική αιμορραγία ή εξέλκωση σε ασθενείς που λαμβάνουν ιβουπροφαίνη, η θεραπεία θα πρέπει να διακόπτεται. Τα ΜΣΑΦ θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή σε ασθενείς με ιστορικό γαστρεντερικών νόσων (ελκώδης κολίτιδα, νόσος του Crohn), επειδή αυτές οι καταστάσεις μπορεί να επιδεινωθούν (βλ. παράγραφο 4.8).

• ΣΕΛ και μικτές νόσοι του συνδετικού ιστού:

  Σε ασθενείς με συστηματικό ερυθηματώδη λύκο (ΣΕΛ) και μικτές νόσους του συνδετικού ιστού μπορεί να υπάρχει αυξημένος κίνδυνος άσηπτης μηνιγγίτιδας (βλ. παράγραφο 4.8).

• Σοβαρές δερματικές αντιδράσεις:

  Σοβαρές δερματικές αντιδράσεις, μερικές από τις οποίες θανατηφόρες, συμπεριλαμβανομένης της αποφολιδωτικής δερματίτιδας, του συνδρόμου Stevens-Johnson και της τοξικής επιδερμικής νεκρόλυσης, έχουν αναφερθεί σπάνια σε σχέση με τη χρήση ΜΣΑΦ (βλ. παράγραφο 4.8). Οι ασθενείς φαίνεται να διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης αυτών των αντιδράσεων στην αρχή της θεραπείας, ενώ η

  έναρξη της αντίδρασης εμφανίζεται στην πλειονότητα των περιπτώσεων εντός του πρώτου μήνα της θεραπείας. Οξεία γενικευμένη εξανθηματική φλυκταίνωση (AGEP) έχει αναφερθεί σε σχέση με προϊόντα που περιέχουν ιβουπροφαίνη και παρακεταμόλη. Η χρήση αυτού του προϊόντος θα πρέπει να διακόπτεται με την πρώτη εμφάνιση δερματικού εξανθήματος, βλαβών του βλεννογόνου ή οποιουδήποτε άλλου σημείου υπερευαισθησίας.

• Μειωμένη γυναικεία γονιμότητα:

Η χρήση αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος μπορεί να επηρεάσει τη γονιμότητα στις γυναίκες, επομένως, δεν συνιστάται σε γυναίκες που προγραμματίζουν εγκυμοσύνη. Σε γυναίκες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη σύλληψη ή που υποβάλλονται σε διερεύνηση της στειρότητας, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο απόσυρσης του προϊόντος.

Αυτό το φάρμακο περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά δισκίο, δηλαδή είναι στην ουσία

«ελεύθερο νατρίου».

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν (όπως κάθε άλλο προϊόν που περιέχει παρακεταμόλη) αντενδείκνυται σε συνδυασμό με άλλα προϊόντα που περιέχουν παρακεταμόλη - αυξημένος κίνδυνος σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών (βλ. παράγραφο 4.3).

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν (όπως κάθε άλλο προϊόν που περιέχει ιβουπροφαίνη και ΜΣΑΦ) αντενδείκνυται σε συνδυασμό με:

• Ακετυλοσαλικυλικό οξύ

  Η ταυτόχρονη χορήγηση ιβουπροφαίνης και ακετυλοσαλικυλικού οξέος δεν συνιστάται γενικά λόγω της πιθανότητας αυξημένων ανεπιθύμητων ενεργειών.

• Άλλα ΜΣΑΦ, συμπεριλαμβανομένων των εκλεκτικών αναστολέων της κυκλο-οξυγενάσης-2, καθώς αυτά μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών (βλ. παράγραφο 4.3).

  Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν (όπως κάθε άλλο προϊόν που περιέχει παρακεταμόλη) θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε συνδυασμό με:

• Χλωραμφαινικόλη: αυξημένη συγκέντρωση χλωραμφενικόλης στο πλάσμα.

• Φλουκλοξακιλλίνη: Θα πρέπει να δίδεται προσοχή όταν η παρακεταμόλη χρησιμοποιείται ταυτόχρονα με φλουκλοξακιλλίνη, καθώς η ταυτόχρονη πρόσληψη έχει συσχετιστεί με μεταβολική οξέωση υψηλού χάσματος ανιόντων λόγω πυρογλουταμικής οξέωσης, ειδικά σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου (βλ. παράγραφο 4.4).

• Χολεστυραμίνη: Η ταχύτητα απορρόφησης της παρακεταμόλης μειώνεται από τη χολεστυραμίνη. Επομένως, η χολεστυραμίνη δεν πρέπει να λαμβάνεται εντός μίας ώρας εάν απαιτείται μέγιστη αναλγησία.

• Μετοκλοπραμίδη και δομπεριδόνη: Η απορρόφηση της παρακεταμόλης αυξάνεται από τη μετοκλοπραμίδη και τη δομπεριδόνη. Ωστόσο, η ταυτόχρονη χρήση δεν πρέπει να αποφεύγεται.

• Βαρφαρίνη: Η αντιπηκτική δράση της βαρφαρίνης και άλλων κουμαρινών μπορεί να ενισχυθεί με παρατεταμένη τακτική χρήση παρακεταμόλης με αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας. Οι περιστασιακές δόσεις δεν έχουν σημαντική επίδραση.

  Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν (όπως κάθε άλλο προϊόν που περιέχει ιβουπροφαίνη και ΜΣΑΦ) θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε συνδυασμό με:

• Αντιπηκτικά: Τα ΜΣΑΦ μπορεί να ενισχύσουν τη δράση των αντιπηκτικών, όπως η βαρφαρίνη (βλ. παράγραφο 4.4).

• Αντιυπερτασικά: Τα ΜΣΑΦ μπορεί να μειώσουν τις επιδράσεις αυτών των φαρμάκων.

• Αντιαιμοπεταλιακοί παράγοντες και εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs): αυξημένος κίνδυνος γαστρεντερικής αιμορραγίας (βλ. παράγραφο 4.4).

• Ακετυλοσαλικυλικό οξύ: Πειραματικά δεδομένα υποδεικνύουν ότι η ιβουπροφαίνη μπορεί να αναστείλει ανταγωνιστικά την επίδραση της χαμηλής δόσης ακετυλοσαλικυλικού οξέος στη συσσώρευση των αιμοπεταλίων όταν χορηγούνται ταυτόχρονα. Παρόλο που υπάρχουν αβεβαιότητες σχετικά με την παρέκταση αυτών των δεδομένων στην κλινική κατάσταση, δεν μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα ότι η τακτική, μακροχρόνια χρήση της ιβουπροφαίνης μπορεί να μειώσει την καρδιοπροστατευτική δράση των χαμηλών δόσεων ακετυλοσαλικυλικού οξέος. Δεν θεωρείται πιθανή καμία κλινικά σημαντική επίδραση για την περιστασιακή χρήση ιβουπροφαίνης (βλ. παράγραφο 5.1).

• Καρδιακές γλυκοσίδες: Τα ΜΣΑΦ μπορεί να επιδεινώσουν την καρδιακή ανεπάρκεια, να μειώσουν τον GFR και να αυξήσουν τα επίπεδα γλυκοσιδίων στο πλάσμα.

• Κυκλοσπορίνη: αυξημένος κίνδυνος νεφροτοξικότητας.

• Κορτικοστεροειδή: αυξημένος κίνδυνος γαστρεντερικής εξέλκωσης ή αιμορραγίας (βλ. παράγραφο 4.4).

• Διουρητικά: μειωμένη επίδραση των διουρητικών. Τα διουρητικά μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο νεφροτοξικότητας των ΜΣΑΦ.

• Λίθιο: μειωμένη αποβολή λιθίου.

• Μεθοτρεξάτη: μειωμένη αποβολή της μεθοτρεξάτης.

• Μιφεπριστόνη: Τα ΜΣΑΦ δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για 8-12 ημέρες μετά τη χορήγηση της μιφεπριστόνης, καθώς τα ΜΣΑΦ μπορεί να μειώσουν τη δράση της μιφεπριστόνης.

• Αντιβιοτικά κινολόνης: Στοιχεία από μελέτες σε ζώα δείχνουν ότι τα ΜΣΑΦ μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο επιληπτικών κρίσεων που σχετίζονται με τη χρήση αντιβιοτικών κινολόνης. Ασθενείς που λαμβάνουν ΜΣΑΦ και κινολόνες μπορεί να έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης επιληπτικών κρίσεων.

• Τακρόλιμους: πιθανός αυξημένος κίνδυνος νεφροτοξικότητας όταν τα ΜΣΑΦ χορηγούνται ταυτόχρονα με τακρόλιμους.

• Ζιδοβουδίνη: αυξημένος κίνδυνος αιματολογικής τοξικότητας με ΜΣΑΦ κατά την ταυτόχρονη χρήση με ζιδοβουδίνη. Υπάρχουν ενδείξεις αυξημένου κινδύνου για αιμάρθρωση και αιμάτωμα σε HIV (+) αιμοφιλικούς που λαμβάνουν ταυτόχρονα θεραπεία με ζιδοβουδίνη και ιβουπροφαίνη.

Κύηση

Δεν υπάρχει εμπειρία χρήσης αυτού του προϊόντος στον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της κύησης.

Συγγενείς ανωμαλίες έχουν αναφερθεί σε σχέση με τη χορήγηση ΜΣΑΦ στον άνθρωπο, ωστόσο, η συχνότητα αυτών είναι χαμηλή και δεν φαίνεται να ακολουθούν ένα διακριτό σχέδιο. Λαμβάνοντας υπόψη τις γνωστές επιδράσεις των ΜΣΑΦ στην ανάπτυξη του εμβρυϊκού καρδιαγγειακού συστήματος (κίνδυνος πρόωρης στένωσης/σύγκλεισης του αρτηριακού πόρου), η χρήση κατά το τελευταίο τρίμηνο αντενδείκνυται. Η έναρξη του τοκετού μπορεί να καθυστερήσει και να παραταθεί η διάρκειά του με αυξημένη αιμορραγική τάση τόσο στη μητέρα όσο και στο παιδί (βλ. παράγραφο 4.3). Από την 20η εβδομάδα της κύησης και μετά, η χρήση του Ibuprofen/Paracetamol Alkaloid-INT μπορεί να προκαλέσει ολιγοϋδράμνιο ως αποτέλεσμα της νεφρικής δυσλειτουργίας του εμβρύου. Αυτό μπορεί να συμβεί λίγο μετά την έναρξη της θεραπείας και είναι συνήθως αναστρέψιμη μετά τη διακοπή. Επιπλέον, έχουν υπάρξει αναφορές στένωσης του αρτηριακού πόρου μετά τη θεραπεία στο δεύτερο τρίμηνο, οι περισσότερες από τις οποίες υποχώρησαν μετά τη διακοπή της θεραπείας. Επομένως, κατά τη διάρκεια του πρώτου και δεύτερου τριμήνου της εγκυμοσύνης, το Ibuprofen/Paracetamol Alkaloid-INT δεν πρέπει να χορηγείται, εκτός εάν είναι απολύτως απαραίτητο. Εάν το Ibuprofen/Paracetamol Alkaloid-INT χρησιμοποιείται από γυναίκα που προσπαθεί να συλλάβει ή κατά τη διάρκεια του πρώτου και δεύτερου τριμήνου της εγκυμοσύνης, η δόση θα πρέπει να διατηρείται όσο το δυνατόν χαμηλότερη και η διάρκεια της θεραπείας όσο το δυνατόν μικρότερη.

Η προγεννητική παρακολούθηση για ολιγοϋδράμνιο και στένωση του αρτηριακού πόρου θα πρέπει να εξετάζεται μετά από έκθεση στο Ibuprofen/Paracetamol Alkaloid-INT για αρκετές ημέρες από την 20^η εβδομάδα κύησης και μετά.Το Ibuprofen/Paracetamol Alkaloid-INT θα πρέπει να διακόπτεται εάν εντοπιστεί ολιγοϋδράμνιο ή στένωση του αρτηριακού πόρου.

Κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου της εγκυμοσύνης, όλοι οι αναστολείς της προσταγλανδίνης μπορεί να εκθέσουν το έμβρυο σε:

• καρδιοπνευμονική τοξικότητα (πρόωρη στένωση/σύγκλειση του αρτηριακού πόρου και πνευμονική υπέρταση),

• νεφρική δυσλειτουργία (βλ. παραπάνω),

  τη μητέρα και το νεογνό, στο τέλος της εγκυμοσύνης σε:

• Πιθανή παράταση του χρόνου αιμορραγίας, μια αντι- συσσωρευτική επίδραση που μπορεί να συμβεί ακόμη και σε πολύ χαμηλές δόσεις,

• Αναστολή των συστολών της μήτρας, με αποτέλεσμα καθυστερημένο ή παρατεταμένο τοκετό.

Επιδημιολογικές μελέτες για τη νευρολογική ανάπτυξη σε παιδιά που εκτέθηκαν σε παρακεταμόλη in utero δείχνουν ασαφή αποτελέσματα.

Επομένως, το Ibuprofen/Paracetamol Alkaloid-INT αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου της εγκυμοσύνης (βλ. παράγραφο 4.3).

Θηλασμός

Η ιβουπροφαίνη και οι μεταβολίτες της μπορούν να διεισδύσουν στο μητρικό γάλα σε πολύ χαμηλές δόσεις (0,0008% της δόσης που χορηγείται στη μητέρα). Δεν υπάρχουν γνωστές επιβλαβείς επιδράσεις στα βρέφη.

Η παρακεταμόλη απεκκρίνεται στο μητρικό γάλα, αλλά όχι σε κλινικά σημαντική ποσότητα. Ο θηλασμός δεν αντενδείκνυται με βάση τα διαθέσιμα δημοσιευμένα δεδομένα.

Επομένως, δεν είναι απαραίτητο να διακόψετε τον θηλασμό κατά τη βραχυχρόνια θεραπεία με τη συνιστώμενη δόση αυτού του προϊόντος.

Γονιμότητα

Βλ. παράγραφο 4.4 σχετικά με τη γυναικεία γονιμότητα.

ν

Ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως ζάλη, υπνηλία, κόπωση και οπτικές διαταραχές είναι πιθανές μετά τη λήψη ΜΣΑΦ. Εάν επηρεαστούν, οι ασθενείς δεν πρέπει να οδηγούν ή να χειρίζονται μηχανήματα.

Οι κλινικές μελέτες με αυτό το προϊόν δεν έχουν καταδείξει άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες, εκτός από αυτές της ιβουπροφαίνης ή της παρακεταµόλης ως μονοθεραπεία.

Ο ακόλουθος πίνακας παραθέτει τις ανεπιθύμητες ενέργειες από δεδομένα φαρμακοεπαγρύπνησης, που εμφανίστηκαν σε ασθενείς που λάμβαναν ιβουπροφαίνη ως μονοθεραπεία ή παρακεταμόλη ως μονοθεραπεία σε βραχυχρόνια και μακροχρόνια χρήση.

Οι συχνότητες ορίζονται ως: Πολύ συχνές (≥1/10), συχνές (≥1/100 έως <1/10), όχι συχνές (≥1/1.000 έως

<1/100), σπάνιες (≥1/10.000 έως <1/1.000), πολύ σπάνιες (<1/10.000) και μη γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα). Εντός κάθε κατηγορίας συχνότητας εμφάνισης, οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρατίθενται κατά φθίνουσα σειρά σοβαρότητας.

1Κλινικές μελέτες υποδεικνύουν ότι η χρήση ιβουπροφαίνης, ιδιαίτερα σε υψηλή δόση (2.400 mg/ημέρα) μπορεί να σχετίζεται με μικρό αυξημένο κίνδυνο αρτηριακών θρομβωτικών συμβάντων (για παράδειγμα έμφραγμα του μυοκαρδίου ή αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο) (βλ. παράγραφο 4.4).

2 Έχουν διαπιστωθεί περιστατικά μεταβολικής οξέωσης υψηλού χάσματος ανιόντων λόγω πυρογλουταμικής οξέωσης σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου που χρησιμοποιούν παρακεταμόλη (βλ. παράγραφο 4.4). Η πυρογλουταμική οξέωση ενδέχεται να εμφανιστεί ως συνέπεια των χαμηλών επιπέδων γλουταθειόνης στους εν λόγω ασθενείς.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες:

Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων Μεσογείων 284

GR-155 62, Χολαργός, Αθήνα Τηλ.: + 30 21 32040337

Ιστότοπος: http://www.eof.gr, http://www.kitrinikarta.gr

Παρακεταμόλη

Η ηπατική βλάβη είναι πιθανή σε ενήλικες που έχουν λάβει 10 g (που ισοδυναμούν με 20 δισκία) ή περισσότερη παρακεταμόλη. Η κατάποση 5 g (που ισοδυναμούν με 10 δισκία) ή περισσότερης παρακεταμόλης μπορεί να οδηγήσει σε ηπατική βλάβη, εάν ο ασθενής έχει έναν ή περισσότερους από τους παρακάτω παράγοντες κινδύνου:

α) Βρίσκεται σε μακροχρόνια θεραπεία με καρβαμαζεπίνη, φαινοβαρβιτόνη, φαινυτοΐνη, πριμιδόνη, ριφαμπικίνη, βαλσαμόχορτο (St John’s Wort ) ή άλλα φάρμακα που επάγουν ηπατικά ένζυμα.

β) Καταναλώνει τακτικά αλκοόλ πάνω από τις συνιστώμενες ποσότητες.

γ) Είναι πιθανό να έχει μειωμένη γλουταθειόνη, π.χ. διατροφικές διαταραχές, κυστική ίνωση, λοίμωξη από HIV, λιμοκτονία, καχεξία.

Συμπτώματα υπερδοσολογίας

Τα συμπτώματα υπερδοσολογίας παρακεταμόλης κατά τις πρώτες 24 ώρες περιλαμβάνουν ωχρότητα, ναυτία, έμετο, ανορεξία και κοιλιακό άλγος. Ηπατική βλάβη μπορεί να γίνει εμφανής 12 έως 48 ώρες μετά την κατάποση, καθώς οι εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας γίνονται μη φυσιολογικές. Ενδέχεται να εμφανιστούν ανωμαλίες στον μεταβολισμό της γλυκόζης και στη μεταβολική οξέωση. Σε σοβαρή δηλητηρίαση, η ηπατική ανεπάρκεια μπορεί να εξελιχθεί σε εγκεφαλοπάθεια, αιμορραγία, υπογλυκαιμία, εγκεφαλικό οίδημα και θάνατο. Οξεία νεφρική ανεπάρκεια με οξεία σωληναριακή νέκρωση, που υποδηλώνεται έντονα από πόνο στη θωρακοοσφυϊκή χώρα, αιματουρία και πρωτεϊνουρία, μπορεί να αναπτυχθεί ακόμη και απουσία νεφρικής βλάβης Έχουν αναφερθεί καρδιακές αρρυθμίες και παγκρεατίτιδα.

Αντιμετώπιση της υπερδοσολογίας

Η άμεση θεραπεία είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της υπερδοσολογίας παρακεταμόλης. Παρά την έλλειψη σημαντικών πρώιμων συμπτωμάτων, οι ασθενείς θα πρέπει να παραπέμπονται επειγόντως στο νοσοκομείο για άμεση ιατρική φροντίδα. Τα συμπτώματα μπορεί να περιορίζονται σε ναυτία ή έμετο και μπορεί να μην αντανακλούν τη σοβαρότητα της υπερδοσολογίας ή τον κίνδυνο βλάβης των οργάνων. Η αντιμετώπιση θα πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τις καθιερωμένες κατευθυντήριες γραμμές θεραπείας.

Η θεραπεία με ενεργό άνθρακα θα πρέπει να εξετάζεται εάν η υπερδοσολογία συνέβη εντός 1 ώρας. Η συγκέντρωση παρακεταμόλης στο πλάσμα θα πρέπει να μετράται στις 4 ώρες μετά την κατάποση ή αργότερα (οι προηγούμενες συγκεντρώσεις δεν είναι αξιόπιστες).

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί θεραπεία με Ν-ακετυλοκυστεΐνη έως 24 ώρες μετά την κατάποση παρακεταμόλης. Ωστόσο, η μέγιστη προστατευτική δράση επιτυγχάνεται έως και 8 ώρες μετά την κατάποση. Η αποτελεσματικότητα του αντίδοτου μειώνεται απότομα μετά από αυτό το διάστημα.

Εάν απαιτείται, θα πρέπει να χορηγείται στον ασθενή ενδοφλεβίως Ν-ακετυλοκυστεΐνη, σύμφωνα με το καθιερωμένο δοσολογικό σχήμα. Εάν ο έμετος δεν αποτελεί πρόβλημα, η από του στόματος μεθειονίνη μπορεί να αποτελεί κατάλληλη εναλλακτική λύση για απομακρυσμένες περιοχές, εκτός νοσοκομείου.

Οι ασθενείς που παρουσιάζουν σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία πέραν των 24 ωρών από την κατάποση θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σύμφωνα με τις καθιερωμένες κατευθυντήριες γραμμές.

Ιβουπροφαίνη

Συμπτώματα υπερδοσολογίας

Οι περισσότεροι ασθενείς που έχουν λάβει κλινικά σημαντικές ποσότητες ΜΣΑΦ δεν θα αναπτύξουν τίποτα περισσότερο από ναυτία, έμετο, επιγαστρικό άλγος ή σπανιότερα διάρροια. Εμβοές, πονοκέφαλος και γαστρεντερική αιμορραγία είναι, επίσης, πιθανά. Σε πιο σοβαρή δηλητηρίαση, παρατηρείται τοξικότητα στο κεντρικό νευρικό σύστημα, η οποία εκδηλώνεται ως υπνηλία, περιστασιακή διέγερση και αποπροσανατολισμός ή κώμα. Περιστασιακά, οι ασθενείς αναπτύσσουν σπασμούς. Σε σοβαρή δηλητηρίαση μπορεί να εμφανιστεί μεταβολική οξέωση και ο χρόνος προθρομβίνης/INR μπορεί να παραταθεί, πιθανώς λόγω της επίδρασης στη δραστηριότητα των παραγόντων πήξης του αίματος. Οξεία νεφρική ανεπάρκεια και ηπατική βλάβη μπορεί να εμφανιστούν εάν υπάρχει ταυτόχρονο περιστατικό αφυδάτωσης. Η παρατεταμένη χρήση σε δόσεις υψηλότερες από τις συνιστώμενες ή η υπερδοσολογία μπορεί να οδηγήσει σε νεφρική σωληναριακή οξέωση και υποκαλιαιμία. Η επιδείνωση του άσθματος είναι πιθανή στους ασθματικούς.

Αντιμετώπιση της υπερδοσολογίας

Η αντιμετώπιση της υπερδοσολογίας θα πρέπει να είναι συμπτωματική και υποστηρικτική και να περιλαμβάνει τη διατήρηση καθαρών αεραγωγών και την παρακολούθηση των καρδιακών και ζωτικών σημείων έως ότου σταθεροποιηθούν. Εξετάστε το ενδεχόμενο χορήγησης ενεργού άνθρακα από το στόμα εάν ο ασθενής παρουσιαστεί εντός 1 ώρας από την κατάποση μιας δυνητικά τοξικής ποσότητας. Σε περίπτωση συχνών ή παρατεταμένων σπασμών θα πρέπει να χορηγείται ενδοφλέβια διαζεπάμη ή λοραζεπάμη. Χορηγήστε βρογχοδιασταλτικά για το άσθμα.