ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΟΞΥΓΟΝΟ ΥΓΡΟ/LINDE MED.GAS.CR 100% V/V

Ισοβαρικό οξυγόνο

• Θεραπεία ή πρόληψη της οξείας ή της χρόνιας υποξίας, ανεξαρτήτως του γενεσιουργού αιτίου.

• Ως μέρος της παροχής φρέσκου αερίου σε αναισθησία ή στην εντατική.

• Ως προωθητικό αέριο σε θεραπεία νεφελοποίησης.

• Ως θεραπεία πρώτων βοηθειών με οξυγόνο 100% σε ατυχήματα αποσυμπίεσης και σε πιθανολογούμενη δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα.

  Η θεραπεία ενδείκνυται σε όλες τις ηλικιακές ομάδες.

• Θεραπεία οξείας κρίσης σε ασθενείς με τεκμηριωμένη διάγνωση αθροιστικής κεφαλαλγίας.

  Η θεραπεία ενδείκνυται μόνο σε ενήλικες.

  Υπερβαρικό οξυγόνο (ΥΒΟ)

• Θεραπεία καταστάσεων όπου είναι ωφέλιμο να αυξηθεί το οξυγόνο που περιέχεται στο αίμα και σε άλλους ιστούς περισσότερο από αυτό που επιτυγχάνεται υπό ισοβαρική πίεση.

• Θεραπεία της νόσου εξ’ αποσυμπίεσης (νόσος των δυτών), της εμβολής από αέρα/αέριο άλλου γενεσιουργού αιτίου.

• Σε δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα. Η θεραπεία με ΥΒΟ ενδείκνυται ουσιαστικά σε ασθενείς που είναι ή ήταν αναίσθητοι, που έχουν εκδηλώσει νευρολογικά συμπτώματα, καρδιαγγειακή δυσλειτουργία ή σοβαρή οξέωση και σε έγκυες γυναίκες, σε όλες τις περιπτώσεις ανεξαρτήτως από τα επίπεδα του μονοξειδίου του άνθρακα στην αιμοσφαιρίνη (COHb).

• Ως συμπληρωματική θεραπεία για την οστεοακτινονέκρωση και την κλωστηριδιακή μυονέκρωση (αεριογόνος γάγγραινα).

  Η θεραπεία ενδείκνυται σε όλες τις ηλικιακές ομάδες.

Δοσολογία

Ισοβαρικό οξυγόνο

Γενικές συστάσεις

Ο κύριος σκοπός της οξυγονοθεραπείας, δηλ. η διόρθωση της υποξίας, είναι να διασφαλιστεί ότι η μερική πίεση του οξυγόνου στο αρτηριακό αίμα (PaO²) δεν είναι χαμηλότερη από

8,0 kPa (60 mmHg) ή ότι ο κορεσμός της αιμοσφαιρίνης σε οξυγόνο στο αρτηριακό αίμα δεν είναι χαμηλότερος από 90%. Αυτό επιτυγχάνεται με την προσαρμογή του κλάσματος του οξυγόνου στο εισπνεόμενο αέριο (FiO²). Η δοσολογία πρέπει να ρυθμίζεται σύμφωνα με τις ανάγκες του ασθενή. Το FiO² πρέπει να προσαρμόζεται σύμφωνα με τις εξατομικευμένες ανάγκες του κάθε ασθενή, λαμβάνοντας υπόψη τον κίνδυνο τοξικότητας του οξυγόνου (Βλ. παράγραφο 4.9).

Η γενική σύσταση είναι ότι ο στόχος πρέπει να είναι το χαμηλότερο FiO², για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα της θεραπείας, δηλ. μια ασφαλής PaO². Σε σοβαρή υποξία, μπορεί ακόμη να ενδείκνυνται κλάσματα του οξυγόνου που ενδεχομένως να ενέχουν κίνδυνο τοξικότητας του οξυγόνου. Η θεραπεία πρέπει να αξιολογείται συνεχώς και το αποτέλεσμα της θεραπείας να μετράται με την PaO² ή εναλλακτικά με τον κορεσμό του αρτηριακού οξυγόνου (SpO²).

Οξεία ή χρόνια υποξία - Αυτόματη αναπνοή - Βραχυχρόνια θεραπεία

Το οξυγόνο χορηγείται συχνά στην επείγουσα ιατρική, με ρινικό καθετήρα με ρυθμό ροής 2- 6 L/min ή με μάσκα προσώπου με ρυθμό ροής 5-10 L/min. Οι ασθενείς που δεν διατρέχουν κίνδυνο αναπνευστικής ανεπάρκειας και με αρχική τιμή SpO² που είναι <85% θα μπορούσαν να λάβουν θεραπεία με 10-15 L/min με μάσκα με ασκό.

Ασθενείς με γνωστή πιθανολογούμενη χρόνια αναπνευστική νόσο (π.χ. Χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, ΧΑΠ) που ενδεχομένως έχουν μειωμένη ευαισθησία χημειοϋποδοχέων θα πρέπει να υποβάλλονται σε θεραπεία με προσοχή καθώς μια υπερβολικά ελεύθερη χρήση οξυγόνου ενδέχεται να προκαλέσει αναπνευστική καταστολή.

Όταν ενδείκνυται η χορήγηση οξυγόνου 100 vol.%, πρέπει να χρησιμοποιείται μάσκα προσώπου με ασκό (επαρκής ροή οξυγόνου ώστε να διατηρείται ο ασκός ασυμπίεστος κατά την αναπνοή) ή κατ’ επίκληση σύστημα βαλβίδας.

Το FiO² πρέπει να διατηρείται σε τέτοια επίπεδα ώστε, με ή χωρίς θετική τελοεκπνευστική πίεση αεραγωγών (PEEP) ή συνεχή θετική πίεση αεραγωγών (CPAP), να διατηρείται η μερική πίεση του οξυγόνου στο αρτηριακό αίμα (PaO²) > 8 kPa.

Η βραχυχρόνια οξυγονοθεραπεία πρέπει να παρακολουθείται με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις της PaO² ή με παλμική οξυμετρία, η οποία παρέχει μία αριθμητική τιμή για τον κορεσμό της αιμοσφαιρίνης σε οξυγόνο (SpO²). Ωστόσο, αυτοί οι δείκτες αποτελούν μόνο έμμεσες μετρήσεις της οξυγόνωσης των ιστών. Η κλινική αξιολόγηση της θεραπείας είναι μέγιστης σημασίας.

Οξεία ή χρόνια υποξία - Αυτόματη αναπνοή - Μακροχρόνια θεραπεία

Το οξυγόνο πρέπει να χορηγείται σε τιτλοποιημένη δόση/συγκέντρωση εισπνεόμενου οξυγόνου, όταν χρησιμοποιείται για μακροχρόνια οξυγονοθεραπεία σε ασθενείς με χρόνια υποξική αναπνευστική ανεπάρκεια. Ο κορεσμός του οξυγόνου μεταξύ 88 και 92% αξιολογείται συνήθως ως επαρκής σε ασθενείς με ΧΑΠ. Μια υπερβολικά ελεύθερη χορήγηση που αυξάνει τον κορεσμό του οξυγόνου σαφώς περισσότερο από το φυσιολογικό εύρος του ασθενή μπορεί να προκαλέσει αναπνευστική καταστολή, λόγω έλλειψης ευαισθησίας των

χημειοϋποδοχέων στο CO².

Το οξυγόνο μπορεί να χορηγηθεί με ειδικά σχεδιασμένες μάσκες, π.χ. μάσκες Venturi όπου η συγκέντρωση του οξυγόνου μπορεί να προσαρμόζεται ανάλογα με τη ροή του αερίου και με τη βαλβίδα επάνω στη μάσκα. Συνήθως χρησιμοποιούνται συγκεντρώσεις 24 έως 35%.

Η ανάγκη για ιατρικό οξυγόνο πρέπει να καθορίζεται από τη λήψη των τιμών των αερίων αρτηριακού αίματος, και/ή την παρακολούθηση του SpO² διατηρώντας τον κορεσμό στο 88 έως 92%. Για να αποφευχθεί η υπερβολική κατακράτηση CO² σε ασθενείς με υπερκαπνία ή μειωμένη ευαισθησία στο διοξείδιο του άνθρακα, πρέπει να παρακολουθούνται τα αέρια του αίματος προκειμένου να ρυθμίζεται η οξυγονοθεραπεία.

Παροχή φρέσκου αερίου σε αναισθησία ή στην εντατική

Υποβοηθούμενος ή ελεγχόμενος αερισμός

Το οξυγόνο χρησιμοποιείται συχνά στο πλαίσιο της εντατικής θεραπείας. Το κλάσμα οξυγόνου (FiO²) πρέπει να τιτλοποιείται με βάση τις εξατομικευμένες ανάγκες του κάθε ασθενή. Το οξυγόνο χορηγείται συνήθως μέσω υποβοηθούμενου ή ελεγχόμενου αερισμού. Η συνήθης εφαρμογή θετικής τελοεκπνευστικής πίεσης (PEEP) συμβάλλει στη βελτίωση της σχέσης αερισμού/αιμάτωσης, στην επιστράτευση αεραγωγών – πνευμονικών όγκων και επακολούθως στη μείωση της διαφυγής (shunt).

Κατά τη διάρκεια γενικής αναισθησίας ένα κλάσμα οξυγόνου περίπου της τάξης του 30% (FiO² 0,3) είναι συνήθως επαρκές. Υψηλότερη συγκέντρωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ασθενείς, εάν θεωρηθεί απαραίτητο.

Εάν το οξυγόνο αναμιχθεί με άλλα αέρια, η συγκέντρωσή του στο εισπνεόμενο μίγμα αερίων πρέπει να διατηρείται τουλάχιστον στο 21% στο εισπνεόμενο αέριο. Το FiO² μπορεί να αυξηθεί έως και 100%.

Νεφελοποίηση

Όταν το οξυγόνο χρησιμοποιείται για νεφελοποίηση, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως το μόνο προωθητικό αέριο (100 vol. %, με επαρκή ρυθμό ροής προκειμένου να εκνεφώσει το υγρό στο θάλαμο εκνέφωσης) ή αναμεμειγμένο με αέρα. Στη θεραπεία νεφελοποίησης, η ροή του οξυγόνου και/ή του οξυγονωμένου αέρα είναι συνήθως μια συνεχής ροή 6-8 λίτρων ανά λεπτό.

Θεραπεία πρώτων βοηθειών

Για επείγουσες περιπτώσεις όπου ενδείκνυται οξυγόνο 100 vol. %, πρέπει να χρησιμοποιείται μάσκα προσώπου με ασκό (επαρκής ροή οξυγόνου ώστε να παραμένει ο ασκός ασυμπίεστος κατά την αναπνοή) ή κατ’ επίκληση σύστημα βαλβίδας.

Αθροιστική Κεφαλαλγία

Για την ένδειξη των οξειών κρίσεων αθροιστικής κεφαλαλγίας, η χορήγηση οξυγόνου πρέπει να ξεκινά έγκαιρα μετά την έναρξη της προσβολής. Το οξυγόνο πρέπει να παρέχεται μέσω μάσκας προσώπου με συνεχή ροή της τάξης των 6 έως 12 l/min, σε σύστημα μη επανεισπνοής για περίπου 15 λεπτά.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Τα νεογνά (τελειόμηνα, σχεδόν τελειόμηνα και πρόωρα) πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Μπορεί να χορηγηθεί οξυγόνο σε συγκεντρώσεις έως και 100% (FiO² 1,0) προκειμένου να διασφαλιστεί επαρκής οξυγόνωση αλλά για το συντομότερο δυνατόν χρονικό διάστημα. Το οξυγόνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια της ανάνηψης σε νεογνά (τελειόμηνα, σχεδόν τελειόμηνα και πρόωρα) αλλά οι κατευθυντήριες οδηγίες συστήνουν να χρησιμοποιείται αέρας για την αρχική ανάνηψη.

Πρέπει να επιδιώκεται η χρήση των χαμηλότερων αποτελεσματικών συγκεντρώσεων ώστε να

επιτυγχάνεται επαρκής οξυγόνωση.

Ως αρχική θεραπεία συνιστάται οξυγόνο σε χαμηλές συγκεντρώσεις έως και 40% σε συνδυασμό με συσκευή CPAP (βλ. παράγραφο 4.4).

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του οξυγόνου σε παιδιά όλων των ηλικιών έχουν τεκμηριωθεί επαρκώς. Εκτός από τα νεογνά (τελειόμηνα, σχεδόν τελειόμηνα, και πρόωρα), ισχύουν οι ίδιες δοσολογικές συστάσεις όπως και για τους ενήλικες. Η αθροιστική κεφαλαλγία δεν ενδείκνυται για παιδιά.

Υπερβαρικό οξυγόνο

Γενικές συστάσεις

Το ΥΒΟ πρέπει να χορηγείται από ειδικευμένους επαγγελματίες υγείας. ΥΒΟ σημαίνει ότι οξυγόνο 100% χορηγείται σε πίεση άνω του 1,4πλάσιου της ατμοσφαιρικής πίεσης στην επιφάνεια της θάλασσας (1 ατμόσφαιρα =101,3 kPa= 760 mmHg). Για λόγους ασφαλείας η πίεση του ΥΒΟ δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 3 ατμόσφαιρες. Η διάρκεια μίας συνεδρίας με ΥΒΟ σε πίεση 2 έως 3 ατμόσφαιρες κυμαίνεται φυσιολογικά μεταξύ 60 λεπτών και 4-6 ωρών, ανάλογα με την ένδειξη. Οι συνεδρίες μπορεί να επαναλαμβάνονται, εάν είναι απαραίτητο, 2 έως 3 φορές την ημέρα, ανάλογα με την ένδειξη και την κλινική κατάσταση του ασθενή. Η συμπίεση και η αποσυμπίεση πρέπει να είναι βραδείες σύμφωνα με τις συνήθεις πρακτικές, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος βλάβης λόγω πίεσης, π.χ. βαρότραυμα. Η διάρκεια και η συχνότητα της θεραπείας πρέπει να αποφασίζονται από τον θεράποντα ιατρό, λαμβάνοντας υπόψη τη φυσική και την ιατρική κατάσταση του ασθενή. Συστάσεις για κάθε ένδειξη παρέχονται ακολούθως.

Νόσος εξ’ αποσυμπίεσης (νόσος των δυτών) και εμβολή αέρα/αερίου που οφείλεται σε άλλα αίτια

Συνιστάται θεραπεία ΥΒΟ στις 2,5 έως 3 ατμόσφαιρες για έως και 2-4 ώρες και επανάληψη όπως απαιτείται.

Δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα

Συνιστάται θεραπεία ΥΒΟ στις 2,5 έως 3 ατμόσφαιρες. Συνήθως απαιτούνται 45 λεπτά θεραπείας.

Οστεοακτινονέκρωση και κλωστηριδιακή μυονέκρωση (αεριογόνος γάγγραινα)

Για την οστεοακτινονέκρωση συνιστώνται 2,4 ατμόσφαιρες για περίπου 90 λεπτά και για την κλωστηριδιακή μυονέκρωση η σύσταση είναι 3 ατμόσφαιρες για περίπου 90 λεπτά. Η θεραπεία θα μπορούσε να επαναληφθεί ανάλογα με το αποτέλεσμα της θεραπείας.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Το ΥΒΟ μπορεί να χρησιμοποιηθεί, όταν ενδείκνυται, σε παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας. Η διάρκεια και η συχνότητα της θεραπείας πρέπει να αποφασίζονται από τον θεράποντα ιατρό, λαμβάνοντας υπόψη τη φυσική και την ιατρική κατάσταση του ασθενή.

Τρόπος χορήγησης

Προφυλάξεις που πρέπει να ληφθούν πριν από το χειρισμό ή τη χορήγηση του φαρμακευτικού προϊόντος. Για οδηγίες σχετικά με το φαρμακευτικό προϊόν πριν από τη χορήγηση, βλέπε παράγραφο 6.6.

Το οξυγόνο χορηγείται μέσω εισπνεόμενου αέρα. Κατά την εκπνοή το εκπνεόμενο αέριο, μαζί με την όποια περίσσεια οξυγόνου, αποβάλλεται από τον ασθενή και αναμιγνύεται με τον περιβάλλοντα αέρα.

Το οξυγόνο πρέπει να χορηγείται μέσω ειδικού εξοπλισμού.

Ισοβαρικό οξυγόνο

Αυτόματη αναπνοή

Υπάρχει μεγάλος αριθμός συσκευών που προορίζονται για τη χορήγηση του οξυγόνου σε ασθενείς με αυτόματη αναπνοή, για παράδειγμα:

Συστήματα χαμηλής ροής

Τα πιο απλά συστήματα, τα οποία περέχουν ένα μίγμα οξυγόνου στον εισπνεόμενο αέρα, π.χ. ένα σύστημα στο οποίο το οξυγόνο χορηγείται μέσω απλού ροομέτρου, το οποίο είναι συνδεδεμένο με ρινικό καθετήρα ή μάσκα προσώπου.

Συστήματα υψηλής ροής

Συστήματα που έχουν σχεδιαστεί ώστε να παρέχουν μίγμα αερίου που αντιστοιχεί σε ολόκληρη την αναπνευστική ατμόσφαιρα του ασθενή. Αυτά τα συστήματα είναι σχεδιασμένα ώστε να παρέχουν μια σταθερή συγκέντρωση οξυγόνου που δεν επηρεάζεται (αραιώνεται) από τον περιβάλλοντα αέρα, π.χ. μάσκα Venturi με σταθερή ροή οξυγόνου ώστε να παρέχει σταθερή συγκέντρωση οξυγόνου στον εισπνεόμενο αέρα.

Κατ’ επίκληση βαλβίδα

Κατ’ επίκληση σύστημα βαλβίδας/βαλβίδα που ενεργοποιείται μέσω αυτόματου αερισμού Είναι ένα σύστημα που έχει σχεδιαστεί ώστε να παρέχει οξυγόνο 100% χωρίς να εγκλωβίζει τον περιβάλλοντα αέρα, το οποίο προορίζεται για σύντομης διάρκειας χορήγηση όταν απαιτείται να γίνει μέσω μάσκας.

Τα συστήματα Ρινικής Κάνουλας Υψηλής Ροής αποτελούν επίσης μια επιλογή για ασθενείς που αναπνέουν αυτόματα.

Υποβοηθούμενος και ελεγχόμενος αερισμός

Όταν το οξυγόνο χορηγείται μέσω υποβοηθούμενου ή ελεγχόμενου αερισμού και το μίγμα οξυγόνου/αέρα χρησιμοποιείται συνήθως για να επιτευχθεί το επιθυμητό κλάσμα εισπνεόμενου οξυγόνου (FiO²). Το αέριο μπορεί να χορηγηθεί μέσω μάσκας, τραχειοσωλήνα ή τραχειοστομίας.

Ροή φρέσκου αερίου κατά τη διάρκεια γενικής αναισθησίας

Κατά τη διάρκεια της αναισθησίας χρησιμοποιείται εξοπλισμός ειδικός για την αναισθησία. Ο εξοπλισμός για την αναισθησία συνήθως αποτελείται από έναν ειδικά σχεδιασμένο αναπνευστικό κύκλο που προορίζεται για μερική επανεισπνοή. Συχνά χρησιμοποιούνται κυκλικά συστήματα με σύστημα απορρόφησης του διοξειδίου του άνθρακα που επιτρέπουν σε ένα μέρος του εκπνεόμενου αερίου να ανακυκλώνεται/επανεισπνέεται.

Οξυγόνωση με εξωσωματική μεμβράνη

Το οξυγόνο χορηγείται συνήθως μέσω εισπνοής αλλά μπορεί επίσης να χορηγηθεί μέσω ενός επονομαζόμενου οξυγονωτή απευθείας στο αίμα π.χ. σε συνδυασμό με καρδιακή χειρουργική επέμβαση (καρδιοαναπνευστική μηχανή) ή σε ασθενείς με σοβαρή υποξία ανθεκτική σε θεραπεία που χρήζουν οξυγόνωσης με εξωσωματική μεμβράνη [ECMO/ECLA (εξωσωματική υποβοήθηση πνευμόνων)].

Υπερβαρικό οξυγόνο

Το ΥΒΟ χορηγείται σε έναν ειδικά κατασκευασμένο θάλαμο πίεσης που έχει σχεδιαστεί για θεραπεία με ΥΒΟ στον οποίο μπορούν να διατηρηθούν πιέσεις έως και τριπλάσιες της ατμοσφαιρικής πίεσης. Το ΥΒΟ μπορεί επίσης να χορηγηθεί μέσω μάσκας προσώπου στενής εφαρμογής, μίας καλύπτρας που κλείνει γύρω από το κεφάλι, ή μέσω τραχειοσωλήνα.

Ισοβαρικό οξυγόνο

Δεν υπάρχει απόλυτη αντένδειξη στην οξυγονοθεραπεία υπό ισοβαρικές συνθήκες.

Υπερβαρικό οξυγόνο

Το ΥΒΟ αντενδείκνυται σε ασθενείς με μη θεραπευμένο πνευμοθώρακα, ή άλλες περιοχές που έχουν πληρωθεί εκ παραδρομής με αέριο χωρίς τη δυνατότητα εκτόνωσης.

Ισοβαρικό οξυγόνο

Οποτεδήποτε χρησιμοποιείται οξυγόνο, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο αυξημένος κίνδυνος αυτόματης ανάφλεξης. Αυτός ο κίνδυνος αυξάνεται σε διαδικασίες που περιλαμβάνουν διαθερμία, και θεραπεία απινίδωσης/ηλεκτρικής ανάταξης.

Η χρήση λιπαρών ουσιών π.χ. καλλυντικών πρέπει να αποφεύγεται ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος αυτόματης ανάφλεξης.

Ως γενικός κανόνας, υψηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου πρέπει να χορηγούνται μόνο για το ελάχιστο χρονικό διάστημα που απαιτείται ώστε να επιτευχθεί η απαιτούμενη κλινική έκβαση. Η συγκέντρωση του εισπνεόμενου οξυγόνου πρέπει να μειώνεται το συντομότερο δυνατόν στις χαμηλότερες απαιτούμενες συγκεντρώσεις. Ο ασθενής πρέπει να παρακολουθείται μέσω επαναλαμβανόμενων αναλύσεων της πίεσης του οξυγόνου στο αρτηριακό αίμα (PaO²) ή του κορεσμού της αιμοσφαιρίνης σε οξυγόνο (SpO²) και το κλάσμα του εισπνεόμενου οξυγόνου (FiO²) πρέπει να τιτλοποιείται ώστε να διατηρούνται αυτές οι παράμετροι σε ένα αποδεκτό κλινικό επίπεδο.

Παρατεταμένη έκθεση σε υψηλότερες συγκεντρώσεις οξυγόνου από αυτές που αναφέρονται παρακάτω μπορεί να παράξει μορφές οξυγόνου/ελεύθερες ρίζες και επακολούθως να προκαλέσει φλεγμονή. Οι πνεύμονες καθώς και τα υπόλοιπα μέρη του αναπνευστικού συστήματος εκτίθενται στην υψηλότερη συγκέντρωση του οξυγόνου στον ανθρώπινο οργανισμό και, ως εκ τούτου, είναι τα πρώτα όργανα που παρουσιάζουν τοξικότητα. Συνεπώς ο κίνδυνος για πνευμονική δυσλειτουργία επαγόμενη από οξυγόνο (π.χ. σημεία ή συμπτώματα οξείας πνευμονικής βλάβης/συνδρόμου αναπνευστικής δυσχέρειας) θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη.

Μελέτες σε ζώα και ανθρώπους υποδηλώνουν ότι η εισπνοή FiO² 1,0 είναι αρκετά ασφαλής για περιόδους μικρότερες των 24 ωρών. Υπάρχουν δεδομένα που υποδεικνύουν ότι υφίσταται κάποιος βαθμός ανοχής στην έκθεση σε υψηλή συγκέντρωση οξυγόνου, πιθανώς σχετιζόμενος με αυξημένη άμυνα κατά των ελεύθερων ριζών οξυγόνου. Υπάρχουν αναφορές περιστατικών που υποδεικνύουν θετικές επιδράσεις για έκθεση διάρκειας έως και 2 ημερών σε συγκεντρώσεις έως και 80 vol.%. Το όφελος έναντι του κινδύνου για παρατεταμένη έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις πρέπει να αξιολογείται σε εξατομικευμένη βάση. Ενδείξεις από την υποστηρικτική βιβλιογραφία υποδηλώνουν ότι ο κίνδυνος τοξικότητας του οξυγόνου μπορεί να ελαχιστοποιηθεί εάν η θεραπεία ακολουθήσει τις παρακάτω κατευθυντήριες οδηγίες [κλάσμα εισπνεόμενου οξυγόνου στον εισπνεόμενο αέρα/μίγμα αερίου (FiO²)]:

• Το οξυγόνο σε συγκεντρώσεις έως και 100% (FiO² 1,0) δεν πρέπει να χορηγείται για περισσότερο από 6 h.

• Το οξυγόνο σε συγκεντρώσεις 60-70% (FiO² 0,6-0,7) δεν πρέπει να χορηγείται για περισσότερο από 24 h.

• Οποιαδήποτε συγκέντρωση οξυγόνου > 40% (FiO² > 0,4) μπορεί δυνητικά να προκαλέσει βλάβη μετά από δύο ημέρες.

Σε περίπτωση υψηλών συγκεντρώσεων οξυγόνου στον εισπνεόμενο αέρα/αέριο, η συγκέντρωση/πίεση του αζώτου μειώνεται. Ως αποτέλεσμα, η συγκέντρωση του αζώτου στους ιστούς και τους πνεύμονες (κυψελίδες) μειώνεται. Εάν το οξυγόνο προσλαμβάνεται

από τις κυψελίδες προς το αίμα ταχύτερα από ό,τι παρέχεται το επιπρόσθετο οξυγόνο μέσω του αερισμού, μπορεί να συμβεί σύμπτωση κυψελίδων (ατελεκτασία). Ο σχηματισμός ατελεκτατικών περιοχών στον πνεύμονα μπορεί να εμποδίσει την οξυγόνωση του αρτηριακού αίματος επειδή δεν θα γίνεται ανταλλαγή αερίων στην ατελεκτακτική περιοχή παρά την αιμάτωση. Συνεπώς θα υπάρχει αναντιστοιχία αερισμού/αιμάτωσης δηλ. αυξημένη διαφυγή (shunt).

Σε ασθενείς με μειωμένη ευαισθησία στην πίεση του διοξειδίου του άνθρακα στο αρτηριακό αίμα, οι υψηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου μπορεί να προκαλέσουν κατακράτηση του διοξειδίου του άνθρακα, η οποία σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να οδηγήσει σε νάρκωση από διοξείδιο του άνθρακα.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή κατά τη θεραπεία των νεογνών (τελειόμηνων, σχεδόν τελειόμηνων και πρόωρων) καθώς αυτά έχουν χαμηλότερα επίπεδα αμυντικών συστημάτων και λιγότερο ενεργή εκκαθάριση των ελεύθερων ριζών. Συνεπώς οι πιθανές αρνητικές επιδράσεις της υπεροξυγόνωσης αυξάνονται στα νεογνά (πρόωρα και σχεδόν τελειόμηνα). Η απόλυτη χαμηλότατη συγκέντρωση, η οποία αποφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα, πρέπει να χρησιμοποιείται ώστε να ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος οφθαλμικής βλάβης, οπισθοφακικής ινοπλασίας, και βρογχοπνευμονικής δυσπλασίας ή άλλων δυνητικών ανεπιθύμητων ενεργειών, οι οποίες συμβαίνουν με πολύ χαμηλότερο FiO² από ό,τι στον πληθυσμό των ενηλίκων.

Υπερβαρικό οξυγόνο

Η συμπίεση και η αποσυμπίεση πρέπει να είναι βραδείες ώστε να αποφεύγεται ο κίνδυνος βλάβης λόγω της πίεσης π.χ. τοβαρότραυμα.

Το ΥΒΟ πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή κατά τη διάρκεια της κύησης και σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας λόγω του δυνητικού κινδύνου πρόκλησης βλάβης από οξειδωτικό στρες στο έμβρυο. Σε σοβαρή δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα, το όφελος έναντι του κινδύνου φαίνεται καθησυχαστικό ως προς τη χρήση YBO. Η χρήση πρέπει να αξιολογείται εξατομικευμένα για κάθε ασθενή.

Το ΥΒΟ πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς που παρουσιάζουν πνευμοθώρακα ή άλλες περιοχές που έχουν εκ παραδρομής πληρωθεί με αέριο χωρίς τη δυνατότητα εκτόνωσης (π.χ. πνευμοπερικάρδιο) οι οποίοι υποβάλλονται σε θεραπεία με θωρακικό σωλήνα και/ή σε ασθενείς με ιατρικό ιστορικό πνευμοθώρακα. Η χρήση πρέπει να αξιολογείται εξατομικευμένα για κάθε ασθενή λαμβάνοντας υπόψη τον κίνδυνο νέου (υπό τάση) πνευμοθώρακα.

Η έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις οξυγόνου μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα επιδράσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ). Ο κίνδυνος τοξικότητας του οξυγόνου στο ΚΝΣ αποτελεί συνάρτηση τόσο της μερικής πίεσης του οξυγόνου όσο και του χρόνου έκθεσης. Τα συμπτώματα της τοξικότητας στο ΚΝΣ περιλαμβάνουν θαμπή όραση, μειωμένη περιφερική όραση, εμβοές, αναπνευστικές διαταραχές, εντοπισμένες μυικές δεσμιδώσεις, ιδίως στα μάτια, στο στόμα, στο μέτωπο. Η συνέχιση της έκθεσης μπορεί να οδηγήσει σε ίλιγγο ή ζάλη και ναυτία ακολουθούμενα από μεταβαλλόμενη συμπεριφορά (άγχος, σύγχυση, ευερεθιστότητα) και τέλος από γενικευμένους ακούσιους μυικούς σπασμούς. Η τοξικότητα στο ΚΝΣ επισπεύδεται από παράγοντες όπως η αυξημένη μερική πίεση διοξειδίου του άνθρακα, το στρες, η κόπωση και το κρύο (βλ. επίσης παράγραφο 4.9)

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η εμπειρία σε νεογνά (τελειόμηνα, σχεδόν τελειόμηνα και πρόωρα), παιδιά και εφήβους είναι περιορισμένη. Συνεπώς το ΥΒΟ πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή στον παιδιατρικό πληθυσμό. Ο λόγος οφέλους-κινδύνου πρέπει να αξιολογείται εξατομικευμένα για κάθε

ασθενή.

Η πνευμονική τοξικότητα που σχετίζεται με αντικαρκινικά φάρμακα π.χ. βλεομυκίνη, σισπλατίνη, και δοξορουβικίνη, αντιαρρυθμικά φάρμακα π.χ. αμιωδαρόνη, αντιβιοτικά π.χ. φουραδαντίνη (νιτροφουραντοΐνη), φάρμακα απεξάρτησης από το αλκοόλ π.χ. δισουλφιράμη, και χημικές ουσίες π.χ. παρακουάτ μπορεί να επιδεινωθεί με την εισπνοή οξυγόνου αυξημένης συγκέντρωσης.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Δεν υπάρχουν άλλες επιφυλάξεις πέραν αυτών που ισχύουν για τους ενήλικες σχετικά με το οξυγόνο και την αλληλεπίδρασή του με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα.

Ισοβαρικό οξυγόνο

Στη βιβλιογραφία δεν έχουν εντοπιστεί μελέτες αναπαραγωγής ή εμβρυονικής-εμβρυικής ανάπτυξης οι οποίες να εξέτασαν τη δυνητική τοξικότητα της ισοβαρικής υπεροξίας στη γονιμότητα, στην κύηση ή στο θηλασμό (βλ. παράγραφο 5.3 Προκλινικά δεδομένα για την ασφάλεια).

Κύηση

Η χορήγηση οξυγόνου δεν έχει γνωστές αρνητικές επιδράσεις στο έμβρυο. Γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας μπορούν να χρησιμοποιούν οξυγόνο.

Θηλασμός

Η χορήγηση οξυγόνου δεν έχει γνωστές αρνητικές επιδράσεις στο θηλάζον παιδί. Το οξυγόνο μπορεί να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της γαλουχίας.

Γονιμότητα

Η χορήγηση οξυγόνου δεν έχει γνωστές αρνητικές επιδράσεις στη γονιμότητα.

Υπερβαρικό οξυγόνο

Η θεραπεία με ΥΒΟ κατά τη διάρκεια της κυοφορίας στον ποντικό, στον αρουραίο, στο χάμστερ και στο κουνέλι οδήγησε σε τοξικότητες (βλ. παράγραφο 5.3 Προκλινικά δεδομένα για την ασφάλεια).

Κύηση

Το ΥΒΟ πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή κατά τη διάρκεια της κύησης και σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας εξαιτίας του δυνητικού κινδύνου πρόκλησης βλάβης από οξειδωτικό στρες στο έμβρυο. Σε σοβαρή δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα, το όφελος έναντι του κινδύνου ως προς τη χρήση ΥΒΟ πρέπει να αξιολογείται εξατομικευμένα για κάθε ασθενή.

Θηλασμός

Δεν υπάρχουν γνωστές ανεπιθύμητες ενέργειες του ΥΒΟ στη γαλουχία. Ωστόσο, η γαλουχία πρέπει να αποφεύγεται κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ΥΒΟ.

Γονιμότητα

Η θεραπεία με ΥΒΟ και οι επιδράσεις στη γονιμότητα δεν έχουν μελετηθεί.

ν

Το Φαρμακευτικό Οξυγόνο Υγρό/Linde δεν έχει καμία ή έχει ασήμαντη επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων.

Περίληψη του προφίλ ασφάλειας

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που αναγράφονται προέρχονται από τη δημοσιευμένη επιστημονική ιατρική βιβλιογραφία και την παρακολούθηση για την ασφάλεια μετά την κυκλοφορία στην αγορά.

Η πιο σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια που μπορεί να συμβεί είναι σοβαρή δυσκολία στην αναπνοή, το επονομαζόμενο σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας. Μια υπερβολικά ελεύθερη χορήγηση οξυγόνου μπορεί να προκαλέσει αναπνευστική καταστολή σε ευπαθείς ασθενείς με μειωμένη ευαισθησία των χημειοϋποδοχέων όπως παρατηρείται π.χ. σε ορισμένους ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ). Δεν είναι γνωστό πόσο συχνή είναι αυτή η ανεπιθύμητη ενέργεια.

Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με το ισοβαρικό οξυγόνο συνδέονται με τις φυσικοχημικές του ιδιότητες π.χ. έναρξη πυρκαγιάς που προκαλεί εγκαύματα και κρυοπαγήματα λόγω επαφής με το υγρό οξυγόνο ή με τον εξοπλισμό για το υγρό οξυγόνο.

Περίληψη ανεπιθύμητων ενεργειών σε μορφή πίνακα

ΥΒΟ: Υπερβαρικό οξυγόνο. Παιδιατρικός πληθυσμός

Κατά τη χρήση του οξυγόνου σε νεογνά (τελειόμηνα, σχεδόν τελειόμηνα και πρόωρα) πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο κίνδυνος για οπισθοφακική ινοπλασία στα πρόωρα και η ανάπτυξη βρογχοπνευμονικής δυσπλασίας (ΒΠΔ). Εκτός από τον κίνδυνο για οπισθοφακική ινοπλασία στα πρόωρα και την ανάπτυξη βρογχοπνευμονικής δυσπλασίας, δεν υπάρχουν άλλες επιφυλάξεις πέραν αυτών που ισχύουν για τους ενήλικες σχετικά με το οξυγόνο και τις ανεπιθύμητες ενέργειες.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή

παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, Μεσογείων 284, GR-15562 Χολαργός, Αθήνα, Τηλ: + 30 213 2040337, Ιστότοπος: http://www.eof.gr, http://kitrinikarta.gr.

Ισοβαρικό οξυγόνο

Τα αρχικά συμπτώματα της τοξικότητας του οξυγόνου είναι ο βήχας, σημεία και συμπτώματα πλευρίτιδας και στη συνέχεια συμπτώματα αναπνευστικής δυσχέρειας.

Σε περίπτωση υπερδοσολογίας από οξυγόνο πρέπει να μειώνεται η συγκέντρωση του οξυγόνου. Πρέπει να εφαρμόζεται συμπτωματική θεραπεία ώστε να διατηρούνται οι κρίσιμες φυσιολογικές λειτουργίες (π.χ. σε περίπτωση αναπνευστικής καταστολής, πρέπει να εφαρμόζεται αναπνευστική υποστήριξη).

Η χορήγηση οξυγόνου συνδέεται με το δυνητικό κίνδυνο για βαρότραυμα/ογκότραυμα εάν δεν υπάρχει δυνατότητα εκτόνωσης στο σύστημα παροχής, π.χ. όταν δεν υπάρχει βαλβίδα ασφαλείας για τη μείωση της πίεσης στον εξοπλισμό χορήγησης.

Πρόσθετες πληροφορίες για ειδικούς πληθυσμούς

Σε ασθενείς με ΧΑΠ με μειωμένη ευαισθησία των χημειοϋποδοχέων, η χορήγηση οξυγόνου μπορεί να προκαλέσει αναπνευστική καταστολή και μπορεί σε ακραίες περιπτώσεις να οδηγήσει σε νάρκωση από διοξείδιο του άνθρακα.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Ο κίνδυνος υπερδοσολογίας, της υπερβολικά ελεύθερης χορήγησης οξυγόνου σε νεογνά (τελειόμηνα, σχεδόν τελειόμηνα και πρόωρα) κατά τη διάρκεια της ανάνηψης και των πρώιμων σταδίων της ζωής πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Οι κοινές κατευθυντήριες οδηγίες σήμερα συνιστούν η αρχική ανάνηψη να γίνεται με αέρα και η χορήγηση οξυγόνου να ξεκινά μόνο εάν δεν υπάρχει επαρκής οξυγόνωση.

Το υψηλό κλάσμα οξυγόνου και οι διακυμάνσεις στην οξυγόνωση θεωρούνται ότι συμβάλλουν στην ανάπτυξη οπισθοφακικής ινοπλασίας.

Υπερβαρικό οξυγόνο

Ο κίνδυνος υπερδοσολογίας είναι υψηλότερος κατά τη διάρκεια της χορήγησης ΥΒΟ σε σύγκριση με τη θεραπεία με ισοβαρικό οξυγόνο.

Η βραχεία έκθεση σε πολύ υψηλές μερικές πιέσεις οξυγόνου μπορεί να προκαλέσει οξεία εγκεφαλική τοξικότητα και συναφή συμπτώματα (βλ. επίσης παράγραφο 4.4)

Παιδιατρικός πληθυσμός

Υπάρχουν περιορισμένες πληροφορίες σχετικά με το ΥΒΟ στον παιδιατρικό πληθυσμό.