MONIYOT-131 ORAL.SOL 74-18500 MBq/VIAL (για θεραπευτική χρήση)

Η θεραπεία του θυρεοειδή αδένα με ραδιοϊώδιο ενδείκνυται σε ενήλικες και παιδιά για:

• Υπερθυρεοειδισμό: Θεραπεία της νόσου του Graves, της τοξικής πολυοζώδους βρογχοκήλης ή αυτόνομων όζων.

• Θεραπεία του θηλώδη και θυλακιώδη καρκίνου του θυρεοειδή, συμπεριλαμβανομένης της μεταστατικής νόσου.

  Η θεραπεία με ιωδιούχο νάτριο (¹³¹Ι) συχνά συνδυάζεται με χειρουργική επέμβαση και με αντιθυρεοειδικά φαρμακευτικά προϊόντα.

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν πρέπει να χορηγείται μόνο από εξουσιοδοτημένους επαγγελματίες υγείας σε ενδεδειγμένο κλινικό περιβάλλον (βλ. παράγραφο 6.6).

Δοσολογία

Η ραδιενέργεια που θα χορηγηθεί έγκειται στην κλινική κρίση του ιατρού. Το θεραπευτικό αποτέλεσμα επιτυγχάνεται έπειτα από αρκετές εβδομάδες. Η ραδιενέργεια του πόσιμου διαλύματος πρέπει να προσδιορίζεται πριν από τη χρήση.

Ενήλικες

Θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού

Σε περίπτωση αποτυχίας ή αδυναμίας εκτέλεσης της θεραπευτικής αγωγής, μπορεί να χορηγηθεί ραδιενεργό ιώδιο για τη θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού.

Οι ασθενείς πρέπει να γίνουν κλινικά ευθυρεοειδικοί, όπου αυτό είναι δυνατό, πριν λάβουν θεραπεία με ραδιοϊώδιο για τον υπερθυρεοειδισμό.

Η ραδιενέργεια που θα χορηγηθεί εξαρτάται από τη διάγνωση, το μέγεθος του αδένα, τη θυρεοειδική πρόσληψη ιωδίου και την κάθαρση του ιωδίου. Κυμαίνεται συνήθως εντός του εύρους των 200-

800 MBq για ασθενή μέσου βάρους (70 kg), αλλά μπορεί να απαιτηθεί επαναλαμβανόμενη θεραπεία έως μια αθροιστική δόση των 5.000 MBq. Για εμμένοντα υπερθυρεοειδισμό ενδείκνυται εκ νέου θεραπεία μετά από 6-12 μήνες.

Η ραδιενέργεια που θα χορηγηθεί μπορεί να καθοριστεί μέσω πρωτοκόλλων σταθερής δόσης ή μπορεί να υπολογιστεί σύμφωνα με την ακόλουθη εξίσωση:

^{Α (MBq) ൌ} Δόση-στόχος (Gy) х όγκος του οργάνου-στόχου (ml) ^{х K}

μέγιστη πρόσληψη ^1З1Ι (%) х αποτελεσματικός Τ ½ (ημέρες)

υπό τις ακόλουθες συνθήκες:

δόση-στόχος = είναι η δόση-στόχος που απορροφάται από ολόκληρο τον θυρεοειδή αδένα ή από ένα αδένωμα

όγκος του οργάνου-στόχου = είναι ο όγκος ολόκληρου του θυρεοειδή αδένα (νόσος του Graves, πολυεστιακή ή διάσπαρτη αυτονομία)

μέγιστη πρόσληψη ¹³¹Ι = είναι η μέγιστη πρόσληψη ¹³¹Ι από τον θυρεοειδή αδένα ή τους όζους σε ποσοστό % της χορηγούμενης ραδιενέργειας όπως τεκμηριώνεται μετά από μία δόση ελέγχου.

αποτελεσματικός Τ ½ = είναι ο αποτελεσματικός χρόνος ημίσειας ζωής του ¹³¹Ι στον θυρεοειδή αδένα εκφρασμένος σε ημέρες

Κ = είναι 24,67

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι ακόλουθες δόσεις στα όργανα-στόχους:

Στη νόσο του Graves, την πολυεστιακή ή διάσπαρτη αυτονομία, οι ανωτέρω αναφερθείσες δόσεις στο όργανο-στόχο σχετίζονται με το συνολικό βάρος του θυρεοειδή αδένα, ωστόσο στην περίπτωση μονοεστιακής αυτονομίας, η δόση στο όργανο-στόχο σχετίζεται μόνο με το βάρος του αδενώματος.

Για συνιστώμενες δόσεις στα όργανα-στόχους, βλ. παράγραφο 11.

Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθούν και άλλες δοσιμετρικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένης της δοκιμασίας θυρεοειδικής πρόσληψης υπερτεχνητικού νατρίου (^99mTc), προκειμένου να καθοριστεί η κατάλληλη δόση στο όργανο-στόχο (Gy).

Εκτομή του θυρεοειδή και θεραπεία μεταστάσεων

Η ραδιενέργεια που θα χορηγηθεί μετά την ολική ή μερική θυρεοειδεκτομή προκειμένου να αφαιρεθούν όποια υπολείμματα θυρεοειδικού ιστού, κυμαίνεται εντός του εύρους 1.850-3.700 MBq. Αυτό εξαρτάται από το μέγεθος του εναπομείναντα ιστού και την πρόσληψη ραδιοϊωδίου. Για τη θεραπεία μεταστάσεων, η χορηγούμενη ραδιενέργεια κυμαίνεται εντός του εύρους

3.700-11.100 MBq.

Ειδικοί πληθυσμοί

Νεφρική δυσλειτουργία

Η ραδιενέργεια που θα χορηγηθεί χρήζει προσεκτικής αξιολόγησης, καθώς είναι πιθανή μια αυξημένη έκθεση στη ραδιενέργεια σε ασθενείς με μειωμένη νεφρική λειτουργία. Η θεραπευτική χρήση ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) σε ασθενείς με σημαντική νεφρική δυσλειτουργία απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή (βλ. παράγραφο 4.4).

Παιδιατρικός πληθυσμός

Θα πρέπει να εξετάζεται προσεκτικά η χρήση ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) σε παιδιά και εφήβους, με βάση τις κλινικές ανάγκες και την εκτίμηση της αναλογίας οφέλους-κινδύνου σε αυτήν την ομάδα ασθενών.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η ραδιενέργεια που θα χορηγηθεί σε παιδιά και εφήβους θα πρέπει να προσδιορίζεται μετά από διενέργεια εξατομικευμένης δοσιμετρίας (βλ. παράγραφο 4.4).

Σε παιδιά και εφήβους, η θεραπεία καλοήθων νόσων του θυρεοειδή με ραδιενεργό ιώδιο είναι πιθανή, σε περιπτώσεις όπου αιτιολογείται, συγκεκριμένα σε περίπτωση υποτροπής μετά από χρήση αντιθυρεοειδικών φαρμακευτικών προϊόντων ή σε περίπτωση σοβαρής ανεπιθύμητης αντίδρασης σε αντιθυρεοειδικά φαρμακευτικά προϊόντα (βλ. παράγραφο 4.4).

Τρόπος χορήγησης

Το MONIYOT-131 προορίζεται για από στόματος χρήση. Το διάλυμα θα πρέπει να λαμβάνεται με άδειο στομάχι. Το διάλυμα θα πρέπει να καταποθεί πλήρως με λίγο νερό.

Για την προετοιμασία του ασθενή, βλ. παράγραφο 4.4.

Για οδηγίες σχετικά με την προπαρασκευή του φαρμακευτικού προϊόντος πριν από τη χορήγηση, βλ. παράγραφο 12.

• Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.

• Κύηση και θηλασμός (βλ. παράγραφο 4.6).

• Ασθενείς με δυσφαγία, ρίκνωση του οισοφάγου, στένωση του οισοφάγου, εκκόλπωμα του οισοφάγου, ενεργό γαστρίτιδα, γαστρικές διαβρώσεις και πεπτικό έλκος.

• Ασθενείς με υπόνοια μειωμένης κινητικότητας του γαστρεντερικού.

Ενδεχόμενο εμφάνισης υπερευαισθησίας ή αναφυλακτικών αντιδράσεων

Εάν συμβούν υπερευαισθησία ή αναφυλακτικές αντιδράσεις, η χορήγηση του φαρμακευτικού προϊόντος πρέπει να διακοπεί αμέσως και να ξεκινήσει ενδοφλέβια θεραπεία, εάν απαιτείται. Για να διευκολυνθεί η άμεση δράση σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, πρέπει να είναι άμεσα διαθέσιμα τα απαραίτητα φαρμακευτικά προϊόντα και εξοπλισμός όπως ενδοτραχειακός σωλήνας και αναπνευστήρας.

Εξατομικευμένη αιτιολόγηση οφέλους/κινδύνου

Για κάθε ασθενή, η έκθεση σε ακτινοβολία πρέπει να αιτιολογείται από το πιθανό όφελος. Η ραδιενέργεια που θα χορηγηθεί θα πρέπει, σε κάθε περίπτωση, να είναι τόσο χαμηλή όσο είναι ευλόγως εφικτό, προκειμένου να επιτευχθεί η απαιτούμενη θεραπευτική δράση.

Υπάρχουν λίγες ενδείξεις για αυξημένη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου, λευχαιμίας ή μεταλλάξεων σε ασθενείς μετά από θεραπεία με ραδιοϊώδιο για καλοήθεις νόσους του θυρεοειδή, παρά την εκτεταμένη χρήση του. Κατά τη θεραπεία κακοήθων νόσων του θυρεοειδή, σε μια μελέτη που διενεργήθηκε σε ασθενείς που λάμβαναν δόσεις ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) υψηλότερες των 3.700 MBq, αναφέρθηκε μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου της ουροδόχου κύστης. Στα πλαίσια μιας άλλης μελέτης αναφέρθηκε μια μικρή αύξηση στη συχνότητα εμφάνισης λευχαιμίας σε ασθενείς που λάμβαναν πολύ υψηλές δόσεις. Συνεπώς, δεν συνιστώνται συνολικές αθροιστικές δόσεις μεγαλύτερες από 26.000 MBq.

Υπονατριαιμία

Έχουν αναφερθεί σοβαρές εκδηλώσεις υπονατριαιμίας μετά από θεραπεία με ιωδιούχο νάτριο (¹³¹Ι) σε

ηλικιωμένους ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε ολική θυροειδεκτομή. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την μεγαλύτερη ηλικία, το γυναικείο φύλο, τη χρήση θειαζιδικών διουρητικών και την υπονατριαιμία κατά την έναρξη της θεραπείας με ιωδιούχο νάτριο (¹³¹I). Για αυτούς τους ασθενείς θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι κανονικές μετρήσεις ηλεκτρολυτών στον ορό.

Γοναδική λειτουργία στους άνδρες

Η χρήση τράπεζας σπέρματος θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αντισταθμιστικό μέτρο μιας πιθανής αναστρέψιμης βλάβης της γοναδικής λειτουργίας στους άνδρες, λόγω της υψηλής θεραπευτική δόσης ραδιοϊωδίου, σε περιπτώσεις ασθενών με εκτεταμένη νόσο.

Ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία

Το ισοζύγιο οφέλους-κινδύνου χρήζει προσεκτικής αξιολόγησης σε αυτούς τους ασθενείς, καθώς υπάρχει πιθανότητα αυξημένης έκθεσης στην ακτινοβολία. Ενδεχομένως να είναι απαραίτητη η προσαρμογή της δοσολογίας σε αυτούς τους ασθενείς.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Απαιτείται προσεκτική αξιολόγηση της ένδειξης καθώς η ενεργός δόση ανά MBq είναι μεγαλύτερη απ' ότι στους ενήλικες (βλ. παράγραφο 11). Κατά τη θεραπεία παιδιών και νεαρών ενηλίκων, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η μεγαλύτερη ευαισθησία των ιστών των παιδιών και το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής αυτών των ασθενών. Οι κίνδυνοι θα πρέπει να σταθμίζονται έναντι εκείνων από άλλες πιθανές θεραπείες (βλ. παραγράφους 4.2 και 11).

Η θεραπεία με ραδιοϊώδιο για καλοήθεις νόσους του θυρεοειδή σε παιδιά και εφήβους μπορεί να διεξάγεται μόνο σε αιτιολογημένες περιπτώσεις, ιδιαίτερα σε περίπτωση υποτροπής μετά από χρήση αντιθυρεοειδικών φαρμακευτικών προϊόντων ή σε περίπτωση σοβαρών ανεπιθύμητων αντιδράσεων σε αντιθυρεοειδικά φαρμακευτικά προϊόντα. Δεν υπάρχουν ενδείξεις αυξημένης συχνότητας εμφάνισης καρκίνου, λευχαιμίας ή μεταλλάξεων στον άνθρωπο αναφορικά με ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με ραδιοϊώδιο για καλοήθεις νόσους του θυρεοειδή, παρά την εκτεταμένη χρήση.

Τα άτομα που έλαβαν ακτινοθεραπεία για νόσο του θυρεοειδή ως παιδιά ή έφηβοι θα πρέπει να επανεξετάζονται μία φορά τον χρόνο.

Προετοιμασία ασθενή

Οι ασθενείς πρέπει να ενθαρρύνονται να αυξάνουν την κατανάλωση υγρών από στόματος και να προτρέπονται να ουρούν όσο το δυνατό συχνότερα προκειμένου να μειώσουν την ακτινοβολία στην ουροδόχο κύστη, ιδιαίτερα μετά από υψηλές δόσεις ραδιενέργειας, π.χ. για τη θεραπεία καρκινώματος του θυρεοειδή. Οι ασθενείς με προβλήματα κένωσης της ουροδόχου κύστης πρέπει να καθετηριάζονται μετά από χορήγηση υψηλών δόσεων ραδιενέργειας με ραδιοϊώδιο.

Για τη μείωση της έκθεσης του παχέος εντέρου στην ακτινοβολία, ενδεχομένως να είναι απαραίτητη η χρήση ήπιων καθαρτικών (αλλά όχι μαλακτικών κοπράνων που δεν διεγείρουν το έντερο) σε ασθενείς που δεν έχουν τουλάχιστον μία εντερική κίνηση την ημέρα.

Για την αποφυγή σιελαδενίτιδας, η οποία μπορεί να προκύψει μετά από τη χορήγηση υψηλής δόσης ραδιοϊωδίου, θα πρέπει να συνιστάται στον ασθενή να καταναλώνει γλυκά ή ποτά που περιέχουν κιτρικό οξύ (χυμό λεμονιού, βιταμίνη C), ώστε να διεγείρεται η έκκριση σιέλου, πριν από τη θεραπεία. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν επιπροσθέτως και άλλα φαρμακολογικά μέτρα προστασίας. Πριν από τη χορήγηση ιωδίου, θα πρέπει να διερευνηθεί η υπερφόρτωση του οργανισμού με ιώδιο που μπορεί να οφείλεται στη διατροφή ή σε θεραπευτική αγωγή (βλ. παράγραφο 4.5). Συνιστάται μια δίαιτα χαμηλή σε ιώδιο, πριν από τη θεραπεία, ώστε να ενισχυθεί η δυνατότητα πρόσληψης από τον λειτουργικό θυρεοειδικό ιστό.

Η θεραπεία υποκατάστασης του θυρεοειδή θα πρέπει να διακοπεί πριν από τη χορήγηση ραδιοϊωδίου για τη θεραπεία καρκινώματος του θυρεοειδή, ώστε να διασφαλιστεί η επαρκής πρόσληψη.

Συνιστάται η διακοπή της θεραπείας με τριιωδοθυρονίνη για μια περίοδο 14 ημερών και η διακοπή της θεραπείας με θυροξίνη για μια περίοδο 4 εβδομάδων. Η λήψη τους πρέπει να ξεκινήσει και πάλι δύο ημέρες μετά τη θεραπεία. Η καρβιμαζόλη και η προπυλθειουρακίλη θα πρέπει να διακοπούν

1 εβδομάδα πριν από τη θεραπεία για υπερθυρεοειδισμό και να ξεκινήσουν πάλι αρκετές ημέρες μετά τη θεραπεία.

Η θεραπεία της νόσου του Graves με ραδιοϊώδιο θα πρέπει να πραγματοποιείται με ταυτόχρονη θεραπεία με κορτικοστεροειδή, ειδικά όταν υπάρχει ενδοκρινική οφθαλμοπάθεια.

Σε ασθενείς με πιθανολογούμενη γαστρεντερική νόσο, η χορήγηση διαλύματος ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) θα πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή. Συνιστάται η ταυτόχρονη χρήση ανταγωνιστών H2 ή αναστολέων της αντλίας πρωτονίων.

Μετά τη διαδικασία

Θα πρέπει να περιορίζεται η στενή επαφή με βρέφη και εγκύους για μια κατάλληλη χρονική περίοδο. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ο κίνδυνος μόλυνσης, σε περίπτωση εμέτου.

Οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία για τον θυρεοειδή πρέπει να επανεξετάζονται ανά κατάλληλα χρονικά διαστήματα.

Ειδικές προειδοποιήσεις

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει 5,7 mg νατρίου ανά ml που ισοδυναμεί με 0,285% της συνιστώμενης από τον ΠΟΥ μέγιστης ημερήσιας πρόσληψης 2 g νατρίου μέσω διατροφής, για έναν ενήλικα. Αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για τους ασθενείς σε δίαιτα ελεγχόμενου νατρίου.

Για προφυλάξεις έναντι του περιβαλλοντικού κινδύνου, βλ. παράγραφο 6.6.

Πολλές φαρμακολογικά δραστικές ουσίες αλληλεπιδρούν με το ραδιοϊώδιο. Υπάρχει ένα πλήθος μηχανισμών αλληλεπίδρασης που μπορεί να επηρεάσουν την πρόσδεση με τις πρωτεΐνες, τη φαρμακοκινητική ή τις δυναμικές επιδράσεις του σημασμένου ιωδίου. Ως αποτέλεσμα, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι η θυρεοειδική πρόσληψη μπορεί να μειωθεί. Συνεπώς, πρέπει να ληφθεί ένα πλήρες ιστορικό χρήσης φαρμάκων και τα σχετικά φαρμακευτικά προϊόντα πρέπει να διακοπούν πριν τη χορήγηση του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I).

Για παράδειγμα, η θεραπεία με τις ακόλουθες ουσίες πρέπει να διακοπεί:

* Λόγω της μεγάλης ημίσειας ζωής της αμιωδαρόνης, η πρόσληψη του ιωδίου από τον θυρεοειδικό ιστό μπορεί να είναι μειωμένη για αρκετούς μήνες.

** Δεν ισχύει για τη νόσο του Graves

Γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία

Όταν πρόκειται να χορηγηθούν ραδιοφάρμακα σε μια γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας, είναι σημαντικό να προσδιορίζεται αν είναι έγκυος ή όχι. Οποιαδήποτε γυναίκα με καθυστέρηση στην έμμηνο ρύση πρέπει να θεωρείται έγκυος, έως ότου αποδειχθεί το αντίθετο. Αν υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με την πιθανή εγκυμοσύνη της (αν η γυναίκα έχει καθυστέρηση στην έμμηνο ρύση, ή η έμμηνος ρύση είναι πολύ ακανόνιστη, κ.λπ.), πρέπει να παρέχονται στην ασθενή εναλλακτικές

τεχνικές που δεν χρησιμοποιούν ιοντίζουσα ακτινοβολία (αν τυχόν υπάρχουν). Οι γυναίκες που λαμβάνουν ιωδιούχο νάτριο (¹³¹I) πρέπει να ενημερώνονται να μην μείνουν έγκυες εντός 6-12 μηνών μετά τη χορήγηση.

Αντισύλληψη σε άνδρες και γυναίκες

Συνιστάται και στα δύο φύλα να χρησιμοποιούν αντισύλληψη για περίοδο 6 μηνών (για ασθενείς με καλοήθεις νόσους του θυρεοειδή) ή 12 μηνών (για ασθενείς με καρκίνο του θυρεοειδή), μετά τη θεραπευτική χορήγηση ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I). Οι άνδρες δεν πρέπει να τεκνοποιήσουν για περίοδο 6-12 μηνών μετά τη θεραπεία με ραδιοϊώδιο ώστε να επιτραπεί η αντικατάσταση των ακτινοβολημένων σπερματοζωαρίων από μη ακτινοβολημένα. Θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο χρήσης τράπεζας σπέρματος σε άνδρες με εκτεταμένη νόσο και, που συνεπώς, ενδέχεται να χρειαστούν υψηλές θεραπευτικές δόσεις ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I).

Κύηση

Η χρήση του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια τεκμηριωμένης ή πιθανολογούμενης κύησης ή όταν η κύηση δεν έχει αποκλειστεί, επειδή η διαπλακουντιακή διάβαση του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) μπορεί να προκαλέσει σοβαρό και πιθανώς μη αναστρέψιμο υποθυρεοειδισμό στα νεογνά (η απορροφούμενη δόση αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος από τη μήτρα είναι πιθανό να είναι εντός του εύρους των 11-511 mGy, και ο εμβρυïκός θυρεοειδής αδένας έχει ισχυρή ικανότητα συγκέντρωσης ιωδίου κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της κύησης) (βλ. παράγραφο 4.3).

Εάν διαγνωστεί διαφοροποιημένο καρκίνωμα του θυρεοειδή κατά τη διάρκεια της κύησης, η θεραπεία με ιωδιούχο νάτριο (¹³¹I) πρέπει να αναβληθεί για την περίοδο μετά τον τοκετό.

Θηλασμός

Πριν από τη χορήγηση ραδιοφαρμάκων σε μητέρα που θηλάζει, πρέπει να εξετάζεται η πιθανότητα καθυστέρησης της χορήγησης του ραδιονουκλιδίου μέχρι να σταματήσει η μητέρα τον θηλασμό και να διερευνάται ποια είναι η πιο κατάλληλη επιλογή ραδιοφαρμάκων, λαμβάνοντας υπόψη την έκκριση ραδιενέργειας στο μητρικό γάλα. Αν θεωρείται απαραίτητη η χορήγηση, ο θηλασμός πρέπει να διακόπτεται τουλάχιστον 8 εβδομάδες πριν από τη χορήγηση ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) και δεν πρέπει να ξεκινήσει εκ νέου (βλ. παράγραφο 4.3).

Για λόγους ραδιοπροστασίας μετά τη χορήγηση των θεραπευτικών δόσεων, συνιστάται να αποφεύγεται η στενή επαφή μεταξύ της μητέρας και του βρέφους για τουλάχιστον μία εβδομάδα.

Γονιμότητα

Μετά τη θεραπεία του καρκινώματος του θυρεοειδή με ραδιοϊώδιο, μπορεί να εμφανιστεί μια δοσοεξαρτώμενη μείωση της γονιμότητας σε άνδρες και γυναίκες. Ανάλογα με τη δόση της ραδιενέργειας, αναστρέψιμη μείωση της σπερματογένεσης θα μπορούσε να συμβαίνει σε δόσεις άνω των 1.850 MBq. Κλινικά σημαντικές επιδράσεις, συμπεριλαμβανομένων της ολιγοσπερμίας και της αζωοσπερμίας, και αυξημένα επίπεδα FSH στον ορό έχουν περιγραφεί μετά τη χορήγηση δόσεων άνω των 3.700 MBq.

ν

To ιωδιούχο νάτριο (¹³¹I) δεν έχει καμία ή έχει ασήμαντη επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων.

Σύνοψη του προφίλ ασφαλείας

Οι συχνότητες των αναφερόμενων ανεπιθύμητων ενεργειών προέκυψαν από την ιατρική βιβλιογραφία. Το προφίλ ασφαλείας του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) διαφέρει ευρέως ανάλογα με τις δόσεις που χορηγούνται, ενώ οι δόσεις που χορηγούνται εξαρτώνται από το είδος της θεραπείας (δηλ. θεραπεία καλοήθους ή κακοήθους νόσου). Επιπλέον, το προφίλ ασφαλείας εξαρτάται από τις αθροιστικές δόσεις που χορηγούνται και τα δοσολογικά διαστήματα που χρησιμοποιούνται. Συνεπώς, οι ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν ομαδοποιήθηκαν με βάση την εμφάνισή τους κατά τη θεραπεία καλοήθους ή κακοήθους νόσου.

Συχνά εμφανιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες είναι: υποθυρεοειδισμός, παροδικός υπερθυρεοειδισμός, διαταραχές των σιελογόνων και δακρυϊκών αδένων, και τοπικές επιδράσεις της ακτινοβολίας. Σε θεραπεία για καρκίνο μπορεί επίσης να εμφανιστούν συχνά ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό και καταστολή του μυελού των οστών.

Κατάλογος ανεπιθύμητων ενεργειών σε μορφή πίνακα

Οι ακόλουθοι πίνακες περιλαμβάνουν τις ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν ανά κατηγορία οργανικού συστήματος. Συμπτώματα που είναι μάλλον δευτεροπαθή σε ομαδικό σύνδρομο (π.χ. σύνδρομο ξηρότητας) συνοψίζονται εντός παρενθέσεων μετά από το αντίστοιχο σύνδρομο.

Ο ακόλουθος πίνακας παρουσιάζει πώς ερμηνεύονται οι συχνότητες στην παράγραφο αυτή:

Πολύ συχνές (≥ 1/10), συχνές (≥ 1/100 έως < 1/10), όχι συχνές (≥ 1/1.000 έως < 1/100), σπάνιες

(≥ 1/10.000 έως < 1/1.000), πολύ σπάνιες (< 1/10.000) και μη γνωστές (η συχνότητα δεν μπορεί να εκτιμηθεί με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα). Σε κάθε ομαδοποίηση συχνότητας, οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρουσιάζονται με σειρά φθίνουσας σοβαρότητας.

Ανεπιθύμητες ενέργειες μετά από θεραπεία καλοήθους νόσου

Ανεπιθύμητες ενέργειες μετά από θεραπεία κακοήθους νόσου

* ειδικά σε προϋπάρχουσα στένωση τραχείας Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών

Γενικές συστάσεις

Η έκθεση σε ιοντίζουσα ακτινοβολία συνδέεται με πρόκληση καρκίνου και πιθανότητα εμφάνισης κληρονομικών ανωμαλιών. Η δόση της ακτινοβολίας που προκύπτει από τη θεραπευτική έκθεση μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου και μεταλλάξεων. Σε όλες τις περιπτώσεις είναι αναγκαίο να διασφαλιστεί ότι οι κίνδυνοι της ακτινοβολίας είναι λιγότεροι από εκείνους της ίδιας της νόσου. Η ενεργός δόση μετά από θεραπευτικές δόσεις ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) είναι 3.108 mSv, όταν χορηγείται η μέγιστη συνιστώμενη δόση ραδιενέργειας των 11.100 MBq (με πρόσληψη θυρεοειδή 0%).

Διαταραχές του θυρεοειδή και των παραθυρεοειδών αδένων

Μπορεί να εμφανιστεί υποθυρεοειδισμός, ανάλογα με τη δόση, ως καθυστερημένο αποτέλεσμα της θεραπείας του υπερθυρεοειδισμού με ραδιοϊώδιο.

Στη θεραπεία κακοήθους νόσου, ο υποθυρεοειδισμός αναφέρεται συχνά ως ανεπιθύμητη ενέργεια. Ωστόσο, η θεραπεία κακοήθων νόσων με ραδιοϊώδιο συνήθως έπεται της θυρεοειδεκτομής.

Η καταστροφή των θυλακίων του θυρεοειδή που προκαλείται από την έκθεση σε ακτινοβολία από ιωδιούχο νάτριο (¹³¹Ι) μπορεί να οδηγήσει σε επιδείνωση ενός ήδη υπάρχοντος υπερθυρεοειδισμού εντός 2-10 ημερών ή μπορεί να προκαλέσει θυρεοτοξική κρίση. Περιστασιακά, μπορεί να εμφανιστεί αυτοάνοσος υπερθυρεοειδισμός μετά την αρχική ομαλοποίηση (η λανθάνουσα περίοδος είναι 2-

10 μήνες). Μετά από 1-3 ημέρες χορήγησης υψηλής δόσης ραδιοϊωδίου, ο ασθενής μπορεί να εμφανίσει παροδική φλεγμονώδη θυρεοειδίτιδα και τραχειίτιδα, με πιθανότητα σοβαρής απόφραξης της τραχείας, ειδικά όταν προϋπάρχει στένωση τραχείας.

Σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί να παρατηρηθεί παροδικός υπερθυρεοειδισμός ακόμα και μετά από θεραπεία λειτουργικού καρκινώματος του θυρεοειδή.

Περιστατικά παροδικού υποπαραθυρεοειδισμού έχουν παρατηρηθεί μετά από χορήγηση ραδιοϊωδίου, τα οποία θα πρέπει να παρακολουθούνται καταλλήλως και να αντιμετωπίζονται με θεραπεία υποκατάστασης.

Όψιμες συνέπειες

Δοσοεξαρτώμενος υποθυρεοειδισμός μπορεί να προκύψει ως καθυστερημένο αποτέλεσμα της θεραπείας του υπερθυρεοειδισμού με ραδιοϊώδιο. Αυτός ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να εκδηλωθεί εβδομάδες ή χρόνια μετά τη θεραπεία, και απαιτείται παρακολούθηση της θυρεοειδικής λειτουργίας και κατάλληλη θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης. Ο υποθυρεοειδισμός γενικά δεν εμφανίζεται πριν από 6-12 εβδομάδες μετά τη χορήγηση ραδιοϊωδίου.

Διαταραχές του οφθαλμού

Η ενδοκρινική οφθαλμοπάθεια μπορεί να εξελιχθεί ή νέα οφθαλμοπάθεια μπορεί να εμφανιστεί μετά από θεραπεία με ραδιοϊώδιο για υπερθυρεοειδισμό ή νόσο του Graves. Η θεραπεία της νόσου του Graves με ραδιοϊώδιο θα πρέπει να συνδυάζεται με χορήγηση κορτικοστεροειδών.

Τοπικές επιδράσεις της ακτινοβολίας

Έχουν αναφερθεί δυσλειτουργία και παράλυση των φωνητικών χορδών μετά τη χορήγηση ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I), ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις δεν μπορεί να αποφασιστεί εάν η δυσλειτουργία των φωνητικών χορδών προκλήθηκε από την ακτινοβολία ή από τη χειρουργική θεραπεία.

Υψηλή πρόσληψη ραδιοϊωδίου από τους ιστούς μπορεί να σχετιστεί με τοπικό άλγος, δυσφορία και τοπικό οίδημα, π.χ. στην περίπτωση θεραπείας με ραδιοϊώδιο για το υπόλειμμα του θυρεοειδή, μπορεί να εμφανιστεί ένα διάχυτο και σοβαρό άλγος των μαλακών μορίων στην περιοχή της κεφαλής και του αυχένα.

Πνευμονία και πνευμονική ίνωση λόγω ακτινοβολίας έχουν παρατηρηθεί σε ασθενείς με διάχυτες μεταστάσεις στους πνεύμονες από διαφοροποιημένο καρκίνωμα του θυρεοειδή, λόγω καταστροφής του μεταστατικού ιστού. Αυτό συμβαίνει κυρίως μετά από μεγάλες δόσεις θεραπείας με ραδιοϊώδιο. Στη θεραπεία των μεταστατικών καρκινωμάτων του θυρεοειδή με εμπλοκή του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ), πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη η πιθανότητα τοπικού εγκεφαλικού οιδήματος και/ή επιδείνωσης προϋπάρχοντος εγκεφαλικού οιδήματος.

Γαστρεντερικές διαταραχές

Υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας μπορεί επίσης να οδηγήσουν σε γαστρεντερική ενόχληση, συνήθως εντός των πρώτων ωρών ή ημερών μετά τη χορήγηση. Για την πρόληψη των γαστρεντερικών διαταραχών βλ. παράγραφο 4.4.

Διαταραχές των σιελογόνων και δακρυϊκών αδένων

Μπορεί να εμφανιστεί σιελαδενίτιδα, με οίδημα και άλγος στους σιελογόνους αδένες, μερική απώλεια της γεύσης και ξηροστομία. Η σιελαδενίτιδα είναι συνήθως αυτόματα αναστρέψιμη ή με αντιφλεγμονώδη θεραπεία, αλλά έχουν περιστασιακά αναφερθεί περιπτώσεις δοσοεξαρτώμενης εμμένουσας αγευσίας και ξηροστομίας. Η έλλειψη σιέλου μπορεί να οδηγήσει σε λοιμώξεις, π.χ. τερηδόνα και αυτό μπορεί να καταλήξει σε απώλεια των οδόντων. Για την πρόληψη των διαταραχών των σιελογόνων αδένων βλ. παράγραφο 4.4.

Δυσλειτουργία των σιελογόνων και/ή των δακρυϊκών αδένων, με επακόλουθο το σύνδρομο ξηρότητας μπορεί επίσης να εμφανιστεί με καθυστέρηση αρκετών μηνών και έως και δύο χρόνια μετά τη θεραπεία με ραδιοϊώδιο. Παρόλο που το σύνδρομο ξηρότητας είναι μια παροδική επίδραση στις περισσότερες περιπτώσεις, τα συμπτώματα μπορεί να επιμένουν για χρόνια σε κάποιους ασθενείς.

Καταστολή του μυελού των οστών

Ως όψιμη συνέπεια, μπορεί να αναπτυχθεί αναστρέψιμη καταστολή του μυελού των οστών, η οποία εμφανίζεται με μεμονωμένη θρομβοπενία ή ερυθροπενία και μπορεί να αποβεί θανατηφόρος.

Καταστολή του μυελού των οστών είναι πιθανότερο να εμφανιστεί έπειτα από μία εφάπαξ χορήγηση μεγαλύτερη των 5.000 MBq ή έπειτα από επαναλαμβανόμενη χορήγηση σε διαστήματα μικρότερα των 6 μηνών.

Δευτεροπαθείς κακοήθειες

Μετά από υψηλότερες δόσεις ραδιενέργειας, συνήθως εκείνες που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία κακοηθειών του θυρεοειδή, έχει παρατηρηθεί αυξημένη επίπτωση λευχαιμίας. Υπάρχουν στοιχεία για αυξημένη συχνότητα συμπαγών καρκίνων επαγόμενων από χορήγηση υψηλών δόσεων ραδιενέργειας (άνω των 7,4 GBq).

Παιδιατρικός πληθυσμός

Το είδος των ανεπιθύμητων ενεργειών που αναμένεται να εμφανιστούν σε παιδιά είναι το ίδιο με αυτό των ενηλίκων. Με βάση τη μεγαλύτερη ευαισθησία των παιδικών ιστών στην ακτινοβολία (βλ. παράγραφο 11) και το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής, η συχνότητα και η σοβαρότητα μπορεί να είναι διαφορετικές.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, Μεσογείων 284, GR-15562 Χολαργός, Αθήνα, Τηλ: + 30 21 32040380/337, Φαξ: + 30 21

06549585, Ιστότοπος: http://www.eof.gr.

Αυτό το προϊόν πρέπει να χρησιμοποιείται από εξουσιοδοτημένο προσωπικό σε νοσοκομειακό περιβάλλον. Ο κίνδυνος υπερδοσολογίας είναι, συνεπώς, θεωρητικός.

Σε περίπτωση χορήγησης υπερβολικής ποσότητας ακτινοβολίας, η απορροφηθείσα από τον ασθενή δόση πρέπει να μειωθεί στις περιπτώσεις που είναι δυνατόν, αυξάνοντας την αποβολή του ραδιονουκλιδίου από τον οργανισμό με συχνή ούρηση και με πρόκληση διούρησης και με συχνή κένωση της ουροδόχου κύστης. Επιπρόσθετα, πρέπει να συνιστάται ο αποκλεισμός του θυρεοειδή αδένα (π.χ. με ιωδιούχο κάλιο ή υπερχλωρικό κάλιο), προκειμένου να μειωθεί η έκθεση του θυρεοειδή αδένα στην ακτινοβολία. Μπορούν να χορηγηθούν εμετικά για να μειωθεί η πρόσληψη του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I).