PRORAMACE® CAPS (10+5)MG/CAP

Περιεκτικότητες: 2,5 mg + 2,5 mg, 5 mg + 2,5 mg, 5 mg + 5 mg, 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg

Το PRORAMACE ενδείκνυται ως θεραπεία υποκατάστασης για την θεραπεία της υπέρτασης, ή/και της υπέρτασης με συνυπάρχον χρόνιο στεφανιαίο σύνδρομο:

• σε ασθενείς με συμπτωματική αθηροθρομβωτική καρδιαγγειακή νόσο (ιστορικό στεφανιαίας νόσου ή εγκεφαλικού επεισοδίου ή περιφερικής αγγειακής νόσου) ή

• σε ασθενείς με διαβήτη, με τουλάχιστον έναν καρδιαγγειακό παράγοντα κινδύνου ή/και χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένη συστολική αριστερή κοιλιακή λειτουργία (δευτερογενής πρόληψη μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου: μείωση θνησιμότητας από την οξεία φάση του εμφράγματος του μυοκαρδίου σε ασθενείς με κλινικές ενδείξεις καρδιακής ανεπάρκειας κατά την έναρξη > 48 ώρες μετά το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου).

  Σε ενήλικους ασθενείς υπό επαρκή έλεγχο με ραμιπρίλη και βισοπρολόλη που χορηγούνται ταυτόχρονα στο ίδιο επίπεδο δόσης.

  Περιεκτικότητα: 2,5 mg + 1,25 mg

  Το PRORAMACE ενδείκνυται ως θεραπεία υποκατάστασης στο χρόνιο στεφανιαίο σύνδρομο (σε ασθενείς με ιστορικό εμφράγματος του μυοκαρδίου ή/και επαναγγείωσης) ή/και καρδιακής ανεπάρκειας με μειωμένη συστολική λειτουργία της αριστερής κοιλίας σε ενήλικες ασθενείς που ελέγχονται επαρκώς με συγχορήγηση ραμιπρίλης και βισοπρολόλης στο ίδιο επίπεδο δόσης.

Δοσολογία

Η συνιστώμενη δόση είναι ένα καψάκιο άπαξ ημερησίως.

Οι ασθενείς θα πρέπει να σταθεροποιούνται με ραμιπρίλη και βισοπρολόλη στο ίδιο επίπεδο δόσης για τουλάχιστον 4 εβδομάδες.

Ο συνδυασμός σταθερής δόσης δεν είναι κατάλληλος για αρχική θεραπεία.

Εάν απαιτείται αλλαγή δοσολογίας, θα πρέπει να γίνει τιτλοδότηση με τα μεμονωμένα συστατικά. Ειδικοί πληθυσμοί

Νεφρική δυσλειτουργία (βλ. παραγράφους 4.4 και 5.2)

Προκειμένου να βρεθεί η βέλτιστη αρχική δόση και δόση συντήρησης σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία, η δόση των ασθενών θα πρέπει να εξατομικεύεται ανάλογα με την τιτλοποίηση των δόσεων της ραμιπρίλης και της βισοπρολόλης χωριστά.

Η ημερήσια δόση της ραμιπρίλης σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία θα πρέπει να βασίζεται στην κάθαρση κρεατινίνης, όπως περιγράφεται παρακάτω:

Ηπατική δυσλειτουργία (βλ. παραγράφους 4.4 και 5.2)

Σε ασθενείς με ήπια και μέτρια ηπατική δυσλειτουργία, η αγωγή με ραμιπρίλη/βισοπρολόλη πρέπει να αρχίζει μόνο μετά από στενή ιατρική παρακολούθηση και η μέγιστη ημερήσια δόση είναι 2,5 mg ραμιπρίλης.

Η ραμιπρίλη/βισοπρολόλη συνιστάται μόνο για ασθενείς που προσαρμόστηκαν σε 2,5 mg ραμιπρίλης ως βέλτιστη δόση συντήρησης κατά τη διάρκεια της τιτλοποίησης της δόσης της ραμιπρίλης.

Ηλικιωμένοι

Οι αρχικές δόσεις πρέπει να είναι μικρότερες και η επακόλουθη τιτλοποίηση της δόσης πρέπει να είναι περισσότερο βαθμιαία γιατί είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών ειδικά στους πολύ ηλικιωμένους και αδύναμους ασθενείς.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του Proramace σε παιδιά και εφήβους δεν έχει τεκμηριωθεί. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα. Ως εκ τούτου δεν συνιστάται η χορήγηση του στα παιδιά και τους εφήβους.

Τρόπος χορήγησης

Το Proramace πρέπει να λαμβάνεται το πρωί και πριν την λήψη τροφής άπαξ ημερησίως.

• Υπερευαισθησία στη/στις δραστική/ές ουσία/ες, σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1 ή σε κάποιο άλλο αναστολέα του ΜΕΑ (Μετατρεπτικό Ένζυμο της Αγγειοτασίνης)

• Οξεία καρδιακή ανεπάρκεια ή κατά τη διάρκεια επεισοδίων μη αντιρροπούμενης καρδιακής ανεπάρκειας που απαιτούν ενδοφλέβια ινότροπο θεραπεία

• Καρδιογενής καταπληξία

• Κολποκοιλιακό αποκλεισμό δευτέρου ή τρίτου βαθμού (χωρίς βηματοδότη)

• Σύνδρομο νοσούντος φλεβοκόμβου

• Φλεβοκολπικό αποκλεισμό

• Συμπτωματική βραδυκαρδία

• Συμπτωματική υπόταση

• Σοβαρό βρογχικό άσθμα ή σοβαρή χρόνια αποφρακτικού τύπου πνεομονοπάθεια

• Σοβαρές μορφές περιφερικής αρτηριακής αποφρακτικής νόσου ή σοβαρές μορφές του συνδρόμου Raynaud's

• Φαιοχρωμοκύτωμα χωρίς θεραπεία (βλ. παράγραφο 4.4)

• Μεταβολική οξέωση

• Ιστορικό αγγειοοιδήματος σχετιζόμενο με πρότερη θεραπεία με αναστολείς του ΜΕΑ (βλ. παράγραφο 4.4)

• Κληρονομικό ή ιδιοπαθές αγγειοοίδημα

• 2ο και 3ο τρίμηνο της κύησης (βλ. παραγράφους 4.4 και 4.6)

• Ταυτόχρονη χρήση του Proramace με προϊόντα που περιέχουν αλισκιρένη σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη ή νεφρική δυσλειτουργία (GFR < 60 ml/min/1,73m²) (βλ. παραγράφους 4.4, 4.5 και 5.1)

• Ταυτόχρονη χρήση με σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη (βλ. παραγράφους 4.4 και 4.5)

• Εκτός σώματος θεραπείες που οδηγούν σε επαφή του αίματος με αρνητικά φορτισμένες επιφάνειες (βλ. παράγραφο 4.5)

• Σημαντική αμφοτερόπλευρη στένωση της νεφρικής αρτηρίας ή στένωση της νεφρικής αρτηρίας σε μονήρη λειτουργικό νεφρό (βλ. παράγραφο 4.4)

Όλες οι προειδοποιήσεις και οι προφυλάξεις κατά τη χρήση που σχετίζονται με κάθε δραστική ισχύουν και για το Proramace.

Ειδικοί πληθυσμοί

Κύηση

Οι αναστολείς του ΜΕΑ όπως η ραμιπρίλη ή οι ανταγωνιστές των υποδοχέων της Αγγειοτασίνης ΙΙ (ΑΥΑΙΙ) δεν πρέπει να ξεκινήσουν κατά τη διάρκεια της κύησης. Οι ασθενείς οι οποίες σχεδιάζουν εγκυμοσύνη πρέπει να αλλάξουν σε εναλλακτικές αντιυπερτασικές θεραπείες, οι οποίες έχουν ένα τεκμηριωμένο προφίλ ασφάλειας για χρήση κατά την κύηση, εκτός εάν η συνέχιση της θεραπείας με αναστολέα του ΜΕΑ/ΑΥΑΙΙ κρίνεται απαραίτητη. Όταν διαγιγνώσκεται κύηση, η θεραπεία με αναστολείς του ΜΕΑ/ΑΥΑΙΙ πρέπει να διακόπτεται άμεσα και, εάν είναι απαραίτητο, να αρχίζει εναλλακτική θεραπεία (βλ. παραγράφους 4.3 και 4.6).

Ασθενείς με ιδιαίτερο κίνδυνο υπότασης

Ασθενείς με έντονα ενεργοποιημένο σύστημα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης

Ασθενείς με έντονα ενεργοποιημένο σύστημα ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης είναι σε κίνδυνο μίας οξείας έκδηλης πτώσης της αρτηριακής πίεσης και επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας λόγω αναστολής του ΜΕΑ, ειδικά όταν ένας αναστολέας του ΜΕΑ ή ένα διουρητικό χορηγείται ταυτόχρονα για πρώτη φορά ή στην πρώτη αύξηση της δόσης. Η σημαντική ενεργοποίηση του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης θα πρέπει να αναμένεται και η ιατρική παρακολούθηση συμπεριλαμβανομένης της παρακολούθησης της αρτηριακής πίεσης είναι απαραίτητες, όπως για παράδειγμα στους:

• ασθενείς με σοβαρή υπέρταση

• ασθενείς με μη αντιρροπούμενη συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

• ασθενείς με αιμοδυναμικά σχετική παρεμπόδιση της αριστερής κοιλιακής εισροής ή εκροής (π.χ. στένωση της αορτικής ή της μιτροειδούς βαλβίδας)

• ασθενείς με ετερόπλευρη στένωση της νεφρικής αρτηρίας με δεύτερο λειτουργικό νεφρό

• ασθενείς στους οποίους υπάρχει ή μπορεί να αναπτυχθεί έλλειμμα υγρών ή ηλεκτρολυτών (συμπεριλαμβανομένων των ασθενών με διουρητικά)

• ασθενείς με κίρρωση του ήπατος και/ή ασκίτη

• ασθενείς που υποβάλλονται σε μείζονα χειρουργική επέμβαση ή κατά τη διάρκεια της αναισθησίας με παράγοντες που προκαλούν υπόταση.

  Γενικά, συνιστάται η διόρθωση της αφυδάτωσης, της υποογκαιμίας ή του ελλείμματος των ηλεκτρολυτών προτού αρχίσει η αγωγή (σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, ωστόσο, μία διορθωτική ενέργεια σαν και αυτή θα πρέπει να σταθμίζεται προσεκτικά έναντι του κινδύνου της υπερφόρτωσης του όγκου).

  Διπλός αποκλεισμός του συστήματος ρενίνης-αγγειοτασίνης-αλδοστερόνης (ΡΑΑΣ)

  Υπάρχουν ενδείξεις ότι η ταυτόχρονη χρήση αναστολέων ΜΕΑ, αναστολέων των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης II ή αλισκιρένης αυξάνει τον κίνδυνο υπότασης, υπερκαλιαιμίας και μειωμένης νεφρικής λειτουργίας (συμπεριλαμβανομένης της οξείας νεφρικής ανεπάρκειας). Συνεπώς, δεν συνιστάται ο διπλός αποκλεισμός του ΡΑΑΣ μέσω της συνδυασμένης χρήσης αναστολέων ΜΕΑ, αναστολέων των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ ή αλισκιρένης (βλ. παραγράφους 4.5 και 5.1). Εάν η θεραπεία με διπλό αποκλεισμό θεωρείται απολύτως απαραίτητη, αυτή θα πρέπει να γίνεται μόνο υπό την επίβλεψη ειδικού και υπό την προϋπόθεση της συχνής στενής παρακολούθησης της νεφρικής λειτουργίας, των ηλεκτρολυτών και της αρτηριακής πίεσης.

  Οι αναστολείς ΜΕΑ και οι αναστολείς των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης II δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα σε ασθενείς με διαβητική νεφροπάθεια.

  Παροδική ή εμμένουσα καρδιακή ανεπάρκεια μετά από ΕΜ

  Ασθενείς σε κίνδυνο καρδιακής ή εγκεφαλικής ισχαιμίας στην περίπτωση οξείας υπότασης

  Η αρχική φάση της αγωγής απαιτεί ειδική ιατρική παρακολούθηση.

  Ηλικιωμένοι ασθενείς

  Βλ. παράγραφο 4.2.

  Παρακολούθηση της νεφρικής λειτουργίας

  Η νεφρική λειτουργία πρέπει να αξιολογείται πριν και κατά τη διάρκεια της αγωγής και η δοσολογία να προσαρμόζεται ειδικά στις πρώτες βδομάδες της αγωγής. Ιδιαίτερα προσεκτική παρακολούθηση απαιτείται σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία (βλ. παράγραφο 4.2). Υπάρχει κίνδυνος νεφρικής δυσλειτουργίας, ειδικά σε ασθενείς με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια ή μετά από μεταμόσχευση νεφρού.

  Αγγειοοίδημα

  Αγγειοοίδημα έχει αναφερθεί σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε αγωγή με αναστολείς του ΜΕΑ, συμπεριλαμβανομένης της ραμιπρίλης (βλ. παράγραφο 4.8).

  Η ταυτόχρονη χρήση αναστολέων ΜΕΑ με σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη αντενδείκνυται λόγω του αυξημένου κινδύνου αγγειοοιδήματος. Η θεραπεία με σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη δεν πρέπει να ξεκινά νωρίτερα από 36 ώρες μετά την τελευταία δόση ραμιπρίλης Η θεραπεία με ραμιπρίλη δεν πρέπει να ξεκινά νωρίτερα από 36 ώρες μετά την τελευταία δόση σακουμπιτρίλης/βαλσαρτάνης (βλ. παραγράφους 4.3 και 4.5).

  Η ταυτόχρονη χρήση αναστολέων ΜΕΑ με ρασεκαδοτρίλη, αναστολείς mTOR (π.χ. σιρόλιμους, εβερόλιμους, τεμσιρόλιμους) και βιλνταγλιπτίνη μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο αγγειοοιδήματος (π.χ. πρήξιμο των αεραγωγών ή της γλώσσας, με ή χωρίς αναπνευστική ανεπάρκεια) (βλ. παράγραφο 4.5). Θα πρέπει να δίνεται προσοχή κατά την έναρξη της ρακεκαδοτρίλης, των αναστολέων mTOR (π.χ. σιρόλιμους, εβερόλιμους, τεμισιρόλιμους) και βιλνταγλιπτίνης σε ασθενή που ήδη λαμβάνει αναστολέα ΜΕΑ.

  Αγγειοοίδημα του εντέρου έχει αναφερθεί σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε αγωγή με αναστολείς του ΜΕΑ, συμπεριλαμβανομένης της ραμιπρίλης (βλ. παράγραφο 4.8). Αυτοί οι ασθενείς παρουσίασαν κοιλιακό άλγος (με ή χωρίς ναυτία ή έμετο).

  Στην περίπτωση αγγειοοιδήματος, η ραμιπρίλη πρέπει να διακοπεί.

  Επείγουσα θεραπεία θα πρέπει να αρχίσει άμεσα. Οι ασθενείς θα πρέπει να είναι υπό παρακολούθηση για τουλάχιστον 12 με 24 ώρες και να παίρνουν εξιτήριο μετά την πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων.

  Αναφυλακτικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια απευαισθητοποίησης

  Η πιθανότητα και η σοβαρότητα των αναφυλακτικών και των αναφυλακτοειδών αντιδράσεων στο δηλητήριο εντόμων και άλλων αλλεργιογόνων αυξάνονται κατά την αναστολή του ΜΕΑ. Παροδική διακοπή της ραμιπρίλης θα πρέπει να εξεταστεί πριν την απευαισθητοποίηση.

  Παρακολούθηση ηλεκτρολυτών: υπερκαλιαιμία

  Υπερκαλιαιμία έχει παρατηρηθεί σε κάποιους ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε αγωγή με αναστολείς του ΜΕΑ, συμπεριλαμβανομένης της ραμιπρίλης. Στους ασθενείς σε κίνδυνο ανάπτυξης υπερκαλιαιμίας περιλαμβάνονται εκείνοι με νεφρική ανεπάρκεια, ηλικίας (> 70 ετών), μη ελεγχόμενο σακχαρώδη διαβήτη ή εκείνοι που χρησιμοποιούν συμπληρώματα καλίου, καλιοσυντηρητικά διουρητικά και δραστικές ουσίες που αυξάνουν το κάλιο του πλάσματος ή καταστάσεις όπως αφυδάτωση, οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, μεταβολική οξέωση. Εάν η ταυτόχρονη χρήση των προαναφερθέντων παραγόντων κρίνεται απαραίτητη, συνιστάται τακτική παρακολούθηση του καλίου ορού (βλ. παράγραφο 4.5).

  Παρακολούθηση ηλεκτρολυτών: υπονατριαιμία

  Σύνδρομο απρόσφορης έκκρισης αντιδιουρητικής ορμόνης (SIADH) και επακόλουθη υπονατριαιμία έχει παρατηρηθεί σε ορισμένους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με ραμιπρίλη. Συνιστάται να παρακολουθούνται τακτικά τα επίπεδα νατρίου στον ορό σε ηλικιωμένους και σε άλλους ασθενείς που διατρέχουν κίνδυνο υπονατριαιμίας.

  Ουδετεροπενία/ακοκκιοκυτταραιμία

  Ουδετεροπενία/ακοκκιοκυτταραιμία, όπως επίσης θρομβοπενία και αναιμία, έχει σπάνια παρατηρηθεί και καταστολή του μυελού των οστών έχει επίσης αναφερθεί. Συνιστάται η παρακολούθηση του αριθμού λευκοκυττάρων ώστε να επιτραπεί η ανίχνευση μίας πιθανής λευκοπενίας. Πιο συχνή παρακολούθηση συνιστάται στην αρχική φάση της αγωγής και σε ασθενείς με επηρεασμένη νεφρική λειτουργία, εκείνους με συνυπάρχουσα νόσο του κολλαγόνου (π.χ. ερυθηματώδης λύκος ή σκληρόδερμα) και σε όλους εκείνους που έχουν υποβληθεί σε αγωγή με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα που πιθανόν να προκαλέσουν μεταβολές στην αιματολογική εικόνα (βλ. παράγραφο 4.8).

  Φυλετικές διαφορές

  Οι αναστολείς του ΜΕΑ προκαλούν μεγαλύτερο ποσοστό αγγειοοιδήματος στους μαύρους ασθενείς από ότι στους μη μαύρους ασθενείς.

  Όπως και με άλλους αναστολείς του ΜΕΑ, η ραμιπρίλη πιθανόν να είναι λιγότερο αποτελεσματική στη μείωση της αρτηριακής πίεσης στους μαύρους ασθενείς από ότι στους μη μαύρους ασθενείς, πιθανώς λόγω του μεγαλύτερου επιπολασμού της υπέρτασης με χαμηλά επίπεδα ρενίνης στο μαύρο υπερτασικό πληθυσμό.

  Βήχας

  Βήχας έχει αναφερθεί με τη χρήση των αναστολέων του ΜΕΑ. Χαρακτηριστικά, ο βήχας είναι μη- παραγωγικός, επίμονος και υποχωρεί με τη διακοπή της θεραπείας. Ο βήχας που προκαλείται από έναν αναστολέα του ΜΕΑ πρέπει να θεωρείται ως μέρος της διαφορικής διάγνωσης του βήχα.

  Συνδυασμοί με ανταγωνιστές ασβεστίου, αντιαρρυθμικά φάρμακα τάξης Ι και αντιϋπερτασικά φάρμακα με κεντρική δράση

  Η ταυτόχρονη χορήγηση της βισοπρολόλης με ανταγωνιστές ασβεστίου του τύπου νιφεδιπίνης και φελοδιπίνης, με αντιαρρυθμικά φάρμακα τάξης Ι και αντιϋπερτασικά φάρμακα με κεντρική δράση είναι μη συνιστώμενοι συνδυασμοί (βλ. παράγραφο 4.5).

  Διακοπή θεραπείας

  Θα πρέπει να αποφεύγεται η απότομη διακοπή της θεραπείας με β-αναστολείς, ιδιαίτερα σε ασθενείς με ισχαιμική καρδιοπάθεια, επειδή αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μεταβατική επιδείνωση της καρδιακής κατάστασης. Η δοσολογία θα πρέπει να μειώνεται σταδιακά, χρησιμοποιώντας τα μεμονωμένα συστατικά, ιδανικά σε διάστημα δύο εβδομάδων ενώ ταυτόχρονα ξεκινά η θεραπεία υποκατάστασης εάν είναι απαραίτητο.

  Βραδυκαρδία

  Εάν, κατά τη διάρκεια της θεραπείας, ο καρδιακός ρυθμός ηρεμίας πέσει κάτω από 50-55 παλμούς ανά λεπτό και ο ασθενής εμφανίσει συμπτώματα που σχετίζονται με βραδυκαρδία, η δόση του Proramace θα πρέπει να τιτλοδοτηθεί χρησιμοποιώντας τα μεμονωμένα συστατικά με την κατάλληλη δόση βισοπρολόλης.

  Κολποκοιλιακός αποκλεισμός πρώτου βαθμού

  Δεδομένης της αρνητικής δρομοτροπικής τους δράσης, οι β-αναστολείς θα πρέπει να χορηγούνται με προσοχή σε ασθενείς με κολποκοιλιακό αποκλεισμό πρώτου βαθμού.

  Στηθάγχη του Prinzmetal

  Οι β-αναστολείς μπορεί να αυξήσουν τον αριθμό και τη διάρκεια των επεισοδίων στηθάγχης σε ασθενείς με στηθάγχη του Prinzmetal. Η χρήση εκλεκτικών αναστολέων των βήτα-1 αδρενεργικών υποδοχέων είναι δυνατή σε ήπιες περιπτώσεις και μόνο σε συνδυασμό με αγγειοδιασταλτικά.

  Βρογχόσπασμος (Βρογχικό άσθμα, αποφρακτικές παθήσεις των αεραγωγών)

  Σε βρογχικό άσθμα ή άλλες χρόνιες αποφρακτικές πνευμονοπάθειες, που μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα, θα πρέπει να χορηγείται ταυτόχρονα βρογχοδιασταλτική θεραπεία. Περιστασιακά μπορεί να εμφανιστεί αύξηση της αντίστασης των αεραγωγών όταν χρησιμοποιούνται β-αναστολείς σε ασθενείς με άσθμα, επομένως η δόση των διεγερτικών β-2 μπορεί να χρειαστεί να αυξηθεί.

  Διαβητικοί ασθενείς

  Συνιστάται προσοχή όταν το Proramace χρησιμοποιείται σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη με μεγάλες διακυμάνσεις στις τιμές της γλυκόζης στο αίμα. Τα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας μπορούν να καλυφθούν από β-αναστολείς.

  Αυστηρή νηστεία

  Συνιστάται προσοχή σε ασθενείς με αυστηρή νηστεία.

  Περιφερική αρτηριακή αποφρακτική νόσος

  Μπορεί να εμφανιστεί επιδείνωση των συμπτωμάτων με τους β-αναστολείς, ειδικά κατά την έναρξη της θεραπείας.

  Αναισθησία

  Σε ασθενείς που υποβάλλονται σε γενική αναισθησία, ο β-αποκλεισμός μειώνει τον κίνδυνο αρρυθμίας και ισχαιμίας του μυοκαρδίου κατά τη διάρκεια της επαγωγής της αναισθησίας, της διασωλήνωσης και της μετεγχειρητικής περιόδου. Συνιστάται να διατηρείται ο β-αποκλεισμός κατά τη διάρκεια της εγχείρησης. Ο αναισθησιολόγος πρέπει να είναι ενήμερος για τη λήψη από τον ασθενή αποκλειστών των β-υποδοχέων, εξαιτίας της πιθανότητας αλληλεπιδράσεων με άλλα φάρμακα με επακόλουθο βραδυαρρυθμίες, περιορισμό της αντανακλαστικής ταχυκαρδίας και μείωση της αντανακλαστικής διέγερσης για την αντιστάθμιση της απώλειας αίματος. Σε περίπτωση που κριθεί απαραίτητη η διακοπή της θεραπείας β-αποκλεισμού πριν από την εγχείρηση, αυτή θα πρέπει να γίνεται βαθμιαία και να ολοκληρώνεται 48 ώρες πριν από την αναισθησία.

  Σε ασθενείς που υποβάλλονται σε σοβαρή χειρουργική επέμβαση ή κατά τη διάρκεια αναισθησίας με παράγοντες που προκαλούν υπόταση, η ραμιπρίλη μπορεί να εμποδίσει το σχηματισμό αγγειοτενσίνης ΙΙ δευτερογενώς λόγω της αντισταθμιστικής απελευθέρωσης ρενίνης. Η θεραπεία θα πρέπει να διακόπτεται μία ημέρα πριν από το χειρουργείο. Εάν εμφανιστεί υπόταση και θεωρείται ότι οφείλεται σε αυτόν τον μηχανισμό, μπορεί να διορθωθεί με διόγκωση όγκου.

  Ψωρίαση

  Σε ασθενείς με ψωρίαση ή με ιστορικό ψωρίασης πρέπει να δίδονται β-αποκλειστές μόνο αφού σταθμιστούν με προσοχή τα οφέλη έναντι των κινδύνων.

  Φαιοχρωμοκύτωμα

  Σε ασθενείς με γνωστό ή πιθανολογούμενο φαιοχρωμοκύτωμα, η βισοπρολόλη θα πρέπει πάντα να χορηγείται σε συνδυασμό με έναν αναστολέα των α-υποδοχέων.

  Θυρεοτοξίκωση

  Κατά τη θεραπεία με βισοπρολόλη, τα συμπτώματα μιας θυρεοτοξίκωσης μπορεί να καλυφθούν.

  Καρδιακή ανεπάρκεια

  Δεν υπάρχει θεραπευτική εμπειρία της καρδιακής ανεπάρκειας με τη αγωγή βισοπρολόλης σε ασθενείς τις ακόλουθες ασθένειες και καταστάσεις:

  • ινσουλινοεξαρτώμενος σακχαρώδης διαβήτης (τύπου Ι),

  • σοβαρή νεφρική διαταραχή,

  • σοβαρή ηπατικής διαταραχή,

  • περιοριστική μυοκαρδιοπάθεια,

  • συγγενής καρδιοπάθεια,

  • αιμοδυναμικά σημαντική οργανική βαλβιδοπάθεια,

  • έμφραγμα του μυοκαρδίου τους τελευταίους 3 μήνες.

Λακτόζη

Το Proramace περιέχει λακτόζη. Ασθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα δυσανεξίας στη γαλακτόζη, ολικής ανεπάρκειας λακτάσης ή δυσαπορρόφησης γλυκόζης-γαλακτόζης δεν πρέπει να λαμβάνουν αυτό το φάρμακο.

Νάτριο

Το Proramace περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά καψάκιο, δηλαδή ουσιαστικά είναι

«ελεύθερο νατρίου».

Τα δεδομένα κλινικών δοκιμών έχουν δείξει ότι ο διπλός αποκλεισμός του συστήματος ρενίνης- αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης (RAAS) μέσω της συνδυασμένης χρήσης αναστολέων ΜΕΑ, αναστολέων υποδοχέων αγγειοτενσίνης ΙΙ ή αλισκιρένης σχετίζεται με υψηλότερη συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών όπως υπόταση, υπερκαλιαιμία και μειωμένη νεφρική λειτουργία (συμπεριλαμβανομένης της οξείας νεφρικής ανεπάρκειας) σε σύγκριση με τη χρήση ενός μόνο παράγοντα δράσης του RAAS (βλ. παραγράφους 4.3, 4.4 και 5.1).

Σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη

Η ταυτόχρονη χρήση αναστολέων ΜΕΑ με σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη αντενδείκνυται καθώς αυτό αυξάνει τον κίνδυνο αγγειοοιδήματος (βλ. παραγράφους 4.3 και 4.4). Η θεραπεία με ραμιπρίλη δεν πρέπει να ξεκινά πριν από 36 ώρες μετά τη λήψη της τελευταίας δόσης σακουμπιτρίλης/βαλσαρτάνης. Η σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη δεν πρέπει να ξεκινά πριν από 36 ώρες μετά την τελευταία δόση ραμιπρίλης.

Θεραπείες εκτός του σώματος

Θεραπείες εκτός του σώματος που οδηγούν στην επαφή του αίματος με αρνητικά φορτισμένες επιφάνειες όπως η αιμοδιύλιση ή η αιμοδιήθηση με ορισμένες μεμβράνες υψηλής διαπερατότητας (π.χ. μεμβράνες πολυακρυλονιτριλίου) και η αφαίρεση χαμηλής πυκνότητας λιποπρωτεϊνών με θειική δεξτράνη, λόγω αυξημένου κινδύνου σοβαρών αναφυλακτοειδών αντιδράσεων (βλ. παράγραφο 4.3). Εάν απαιτείται μία ανάλογη θεραπεία, θα πρέπει να εξεταστεί η χρήση ενός διαφορετικού τύπου μεμβράνης αιμοδιύλησης ή κάποιος αντιυπερτασικός παράγοντας άλλης κατηγορίας.

Καλιοσυντηρητικά διουρητικά, συμπληρώματα καλίου ή υποκατάστατα άλατος που περιέχουν κάλιο

Αν και το κάλιο του ορού συνήθως παραμένει εντός φυσιολογικών ορίων, μπορεί να εμφανιστεί υπερκαλιαιμία σε ορισμένους ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με ραμιπρίλη. Τα καλιοσυντηρητικά διουρητικά (π.χ. σπιρονολακτόνη, τριαμτερένιο ή αμιλορίδη), συμπληρώματα καλίου ή υποκατάστατα άλατος που περιέχουν κάλιο μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντικές αυξήσεις στο κάλιο του ορού.

Πρέπει επίσης να δίνεται προσοχή όταν η ραμιπρίλη συγχορηγείται με άλλους παράγοντες που αυξάνουν το κάλιο του ορού, όπως η τριμεθοπρίμη και η κοτριμοξαζόλη (τριμεθοπρίμη/ σουλφαμεθοξαζόλη), καθώς η τριμεθοπρίλη είναι γνωστό ότι δρα ως καλιοσυντηρητικό διουρητικό όπως η αμιλορίδη. Επομένως, ο συνδυασμός της ραμιπρίλης με τα προαναφερθέντα φάρμακα δεν συνιστάται. Εάν ενδείκνυται η ταυτόχρονη χρήση, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή και με συχνή παρακολούθηση του καλίου του ορού.

Κυκλοσπορίνη

Υπερκαλιαιμία μπορεί να εμφανιστεί κατά την ταυτόχρονη χρήση αναστολέων ΜΕΑ με κυκλοσπορίνη. Συνιστάται παρακολούθηση του καλίου του ορού Ciclosporin.

Ηπαρίνη

Υπερκαλιαιμία μπορεί να εμφανιστεί κατά την ταυτόχρονη χρήση αναστολέων ΜΕΑ με ηπαρίνη. Συνιστάται παρακολούθηση του καλίου του ορού.

Αντιυπερτασικοί παράγοντες (π.χ. διουρητικά) και άλλες ουσίες που πιθανόν μειώνουν την αρτηριακή πίεση (π.χ. νιτρώδη, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, αναισθητικά, οξεία λήψη οινοπνευματωδών, βακλοφαίνης, αλφουζοσίνης, δοξαζοσίνης, πραζοσίνης, ταμσουλοσίνης, τεραζοσίνης)

Αναμένεται αύξηση του κινδύνου εκδήλωσης υπότασης.

Αλλοπουρινόλη, ανοσοκατασταλτικά, κορτικοστεροειδή, προκαϊναμίδη, κυτταροστατικά και άλλες ουσίες που πιθανόν μεταβάλλουν τον αριθμό των κυττάρων του αίματος

Αυξημένη πιθανότητα αιματολογικών αντιδράσεων

Άλατα λιθίου

Η απέκκριση του λιθίου πιθανόν να είναι ελαττωμένη από τους αναστολείς του ΜΕΑ και συνεπώς η τοξικότητα του λιθίου πιθανόν να είναι αυξημένη. Τα επίπεδα του λιθίου πρέπει να παρακολουθούνται.

Αντιδιαβητικοί παράγοντες συμπεριλαμβανομένης της ινσουλίνης

Η συγχορήγηση αναστολέων ΜΕΑ και αντιδιαβητικών φαρμάκων μπορεί να προκαλέσει αυξημένη μείωση της γλυκόζης του αίματος με κίνδυνο υπογλυκαιμίας. Αυτό το φαινόμενο είναι πιο πιθανό να συμβεί κατά τις πρώτες εβδομάδες της συνδυασμένης θεραπείας και σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία. Η ταυτόχρονη χορήγηση βισοπρολόλης με ινσουλίνη και από στόματος αντιδιαβητικά φάρμακα μπορεί να αυξήσει τη μείωση του σακχάρου στο αίμα. Ο αποκλεισμός των β-αδρενεργικών υποδοχέων μπορεί να κρύψει τα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας. Συνιστάται παρακολούθηση της γλυκόζης του αίματος.

Μη-στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα και ακετυλοσαλικυλικό οξύ

Η χορήγηση του Proramace ταυτόχρονα με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (όπως ακετυλοσαλικυλικό οξύ σε αντιφλεγμονώδη δοσολογικά σχήματα, αναστολείς COX-2 και μη εκλεκτικά ΜΣΑΦ) μπορεί να μετριάσει την αντιυπερτασική δράση της βισοπρολόλης και της ραμιπρίλης. Επιπλέον, η ταυτόχρονη θεραπεία με αναστολείς ΜΕΑ και ΜΣΑΦ μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας και σε αύξηση του καλίου του αίματος. Ο συνδυασμός πρέπει να χορηγείται με προσοχή, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους. Οι ασθενείς θα πρέπει να ενυδατώνονται επαρκώς και θα πρέπει να εξετάζεται η παρακολούθηση της νεφρικής λειτουργίας μετά την έναρξη της ταυτόχρονης θεραπείας και περιοδικά στη συνέχεια.

Ρασεκαδοτρίλη, αναστολείς mTOR

Η ταυτόχρονη χρήση αναστολέων ΜΕΑ με ρασεκαδοτρίλη, αναστολείς mTOR (π.χ. σιρόλιμους, εβερόλιμους, τεμσιρόλιμους) και βιλνταγλιπτίνη μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο για αγγειοοίδημα (βλ. παράγραφο 4.4).

Τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά/Αντιψυχωσικά/Αναισθητικά

Η ταυτόχρονη χρήση αναστολέων ΜΕΑ με ορισμένα αναισθητικά φαρμακευτικά προϊόντα, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και αντιψυχωσικά μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω μείωση της αρτηριακής πίεσης.

Η ταυτόχρονη χρήση της βισοπρολόλης με αναισθητικά μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη αντανακλαστική ταχυκαρδία και αυξημένο κίνδυνο υπότασης.

Συμπαθητικομιμητικά

β-Συμπαθητικομιμητικά (π.χ. ισοπροτερενόλη, δοβουταμίνη): συνδυασμός με βισοπρολόλη πιθανόν να μειώση τη δράση των δύο παραγόντων.

Συμπαθομιμητικά που ενεργοποιούν τόσο τους β- όσο και τους α-αδρενοϋποδοχείς (π.χ. νορεπινεφρίνη, επινεφρίνη): ο συνδυασμός με βισοπρολόλη μπορεί να αποκαλύψει τις αγγειοσυσταλτικές επιδράσεις αυτών των παραγόντων που προκαλούνται από τους α-αδρενεργικούς υποδοχείς, οδηγώντας σε αύξηση της αρτηριακής πίεσης και επιδείνωση της διαλείπουσας χωλότητας. Τέτοιες αλληλεπιδράσεις θεωρείται ότι είναι πιο πιθανές με μη εκλεκτικούς β-αναστολείς.

Τα συμπαθομιμητικά μπορεί να μειώσουν τις αντιυπερτασικές επιδράσεις των αναστολέων ΜΕΑ.

Αντιυπερτασικά κεντρικής δράσης όπως η κλονιδίνη και άλλα (π.χ. μεθυλντόπα, μοξονιδίνη,

ριλμενιδίνη)

Η ταυτόχρονη χρήση αντιυπερτασικών κεντρικής δράσης μπορεί να επιδεινώσει την καρδιακή ανεπάρκεια μειώνοντας τον κεντρικό συμπαθητικό τόνο (μειωμένος καρδιακός ρυθμός και καρδιακή παροχή, αγγειοδιαστολή). Η απότομη διακοπή, ιδιαίτερα πριν από την καθοδική τιτλοποίηση της θεραπείας με β-αναστολείς, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υπέρτασης ανάκαμψης.

Αντιαρρυθμικά φάρμακα τάξης Ι (π.χ. κινιδίνη, δισοπυραμίδη, λιδοκαΐνη, φαινυτοΐνη, φλεκαϊνίδη,

προπαφαινόνη)

Η δράση στο χρόνο κολποκοιλιακής αγωγιμότητας μπορεί να ενισχυθεί και η αρνητική ινότροπος δράση να αυξηθεί.

Aνταγωνιστές ασβεστίου του τύπου βεραπαμίλης και σε μικρότερο βαθμό του τύπου διλτιαζέμης Αρνητική επίδραση στην συσταλτικότητα και στην κολποκοιλιακή αγωγιμότητα. Ενδοφλέβια χορήγηση βεραπαμίλης σε ασθενείς που βρίσκονται σε αγωγή με β-αποκλειστές μπορεί να οδηγήσει σε εκτεταμένη υπόταση και κολποκοιλιακό αποκλεισμό.

Ανταγωνιστές ασβεστίου του τύπου διϋδροπυριδίνης όπως φελοδιπίνη και νιφεδιπίνη:

Η ταυτόχρονη χορήγηση μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο υπότασης ενώ παράλληλα δε μπορεί να αποκλεισθεί ο αυξημένος κίνδυνος για περαιτέρω επιδείνωση της λειτουργίας της κοιλιακής αντλίας σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια.

Αντιαρρυθμικά φάρμακα τάξης ΙΙΙ (π.χ. αμιωδαρόνη)

Η δράση στο χρόνο κολποκοιλιακής αγωγιμότητας μπορεί να ενισχυθεί.

Παρασυμπαθητικομιμητικά φάρμακα

Η ταυτόχρονη χορήγηση μπορεί να αυξήσει τον χρόνο κολποκοιλιακής αγωγιμότητας και ο κίνδυνος βραδυκαρδίας μπορεί να αυξηθεί.

Άλλοι τοπικοί β-αποκλειστές (π.χ. οφθαλμικές σταγόνες για τη θεραπεία του γλαυκώματος),

Συγχορήγηση μπορεί να αυξήσει τις συστημικές επιδράσεις της βισοπρολόλης.

Γλυκοσίδες της δακτυλίτιδας

Μείωση του καρδιακού ρυθμού, αύξηση του κολποκοιλιακού χρόνου αγωγιμότητας.

Μεφλοκίνη

Αυξημένος κίνδυνος βραδυκαρδίας

Αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (εκτός των ΜΑΟ-Β αναστολέων)

Αυξημένη υποτασική δράση των β-αποκλειστών όπως επίσης κίνδυνος υπερτασικής κρίσης.

Κύηση

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα δεδομένα για τα μονοσυστατικά, το TRITACE δεν συνιστάται κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης και αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια του δεύτερου και τρίτου τριμήνου της κύησης.

Βισοπρολόλη

Η βισοπρολόλη έχει φαρμακολογικές δράσεις οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν επιβλαβείς δράσεις στην κύηση ή/και στο έμβρυο/νεογέννητο (μειώνουν τη διαπερατότητα του πλακούντα, γεγονός το οποίο έχει συσχετισθεί με επιβράδυνση της ανάπτυξης, ενδομήτριο θάνατο, αποβολή ή πρόωρο τοκετό και ανεπιθύμητες ενέργειες (π.χ. υπογλυκαιμία και βραδυκαρδία) μπορεί να παρουσιασθούν στο έμβρυο και στο νεογέννητο). Εάν είναι απαραίτητη θεραπεία με β-αδρενεργικούς αποκλειστές, είναι προτιμότερο να χρησιμοποιηθούν β1-εκλεκτικοί αποκλειστές.

Η βισοπρολόλη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά την κύηση παρά μόνο εάν είναι απολύτως αναγκαίο. Εάν η θεραπεία με βισοπρολόλη θεωρείται αναγκαία, θα πρέπει να παρακολουθούνται η μητροπλακούντιος αιματική ροή και η ανάπτυξη του εμβρύου. Σε περίπτωση επιβλαβών δράσεων στην κύηση ή στο έμβρυο πρέπει να ληφθούν υπόψη εναλλακτικές θεραπείες. Το νεογέννητο θα πρέπει να παρακολουθείται στενά. Συμπτώματα υπογλυκαιμίας και βραδυκαρδίας αναμένονται μέσα στις 3 πρώτες ημέρες.

Ραμιπρίλη

Επιδημιολογικά δεδομένα σχετικά με τον κίνδυνο τερατογέννεσης μετά από έκθεση σε αναστολείς του ΜΕΑ κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης δεν έχουν επιβεβαιωθεί ωστόσο, ένας μικρός κίνδυνος δεν μπορεί να αποκλειστεί. Οι ασθενείς που σχεδιάζουν εγκυμοσύνη πρέπει να αλλάξουν σε εναλλακτικές αντιυπερτασικές αγωγές, οι οποίες έχουν ένα τεκμηριωμένο προφίλ ασφάλειας για χρήση κατά την κύηση, εκτός αν η συνέχιση της θεραπείας με αναστολέα του ΜΕΑ κρίνεται απαραίτητη. Όταν διαγνωστεί κύηση, η αγωγή με τον αναστολέα του ΜΕΑ πρέπει να διακοπεί αμέσως και εάν είναι απαραίτητο, θα πρέπει να αρχίσει εναλλακτική θεραπεία.

Η έκθεση σε αναστολείς του ΜΕΑ κατά τη διάρκεια του δεύτερου και τρίτου τριμήνου της κύησης είναι γνωστό ότι προκαλεί τοξικότητα στα ανθρώπινα έμβρυα (μειωμένη νεφρική λειτουργία, ολιγοϋδράμνιο, καθυστέρηση της οστεοποίησης του κρανίου) και τοξικότητα στα νεογνά (νεφρική ανεπάρκεια, υπόταση, υπερκαλιαιμία) (βλ. παράγραφο 5.3). Στην περίπτωση έκθεσης σε αναστολέα του ΜΕΑ από το δεύτερο τρίμηνο της κύησης και μετά, συνιστάται η εξέταση της νεφρικής λειτουργίας και του κρανίου με υπέρηχο. Βρέφη των οποίων οι μητέρες έλαβαν αναστολείς του ΜΕΑ πρέπει να παρακολουθούνται στενά για υπόταση (βλ. παραγράφους 4.3 και 4.4).

Θηλασμός

Το TRITACE δεν συνιστάται κατά τη διάρκεια του θηλασμού.

Δεν είναι γνωστό εάν το φάρμακο εκκρίνεται στο γάλα. Ως εκ τούτου δεν συνιστάται η γαλουχία όταν χορηγείται βισοπρολόλη.

Λόγω των ανεπαρκών διαθέσιμων πληροφοριών σχετικά με τη χρήση της ραμιπρίλης κατά τη διάρκεια του θηλασμού, η ραμιπρίλη δεν συνιστάται και εναλλακτικές αγωγές με καλύτερα τεκμηριωμένο προφίλ ασφαλείας κατά το θηλασμό πρέπει να προτιμούνται, ειδικά κατά τη γαλουχία ενός νεογνού ή πρόωρου βρέφους.

Γονιμότητα

Δεν υπάρχουν κλινικά δεδομένα για τη γονιμότητα με τη χρήση του Proramace.

ν

Το Proramace δεν έχει άμεση επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων, αλλά μεμονωμένες αντιδράσεις που σχετίζονται με χαμηλή αρτηριακή πίεση μπορεί να εμφανιστούν σε ορισμένους ασθενείς, ιδιαίτερα κατά την έναρξη της θεραπείας ή κατά την αλλαγή της θεραπείας, όπως επίσης σε συνδυασμό με αλκοόλ. Ως αποτέλεσμα, η ικανότητα οδήγησης ή χειρισμού μηχανημάτων μπορεί να επηρεαστεί.

Σύνοψη του προφίλ ασφαλείας

Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της βισοπρολόλης περιλαμβάνουν κεφαλαλγία, ζάλη, επιδείνωση της καρδιακής ανεπάρκειας, υπόταση, ψυχρά άκρα, ναυτία, έμετος, κοιλιακό άλγος, διάρροια, δυσκοιλιότητα, εξασθένιση και κόπωση.

Το προφίλ ασφάλειας της ραμιπρίλης περιλαμβάνει επίμονο ξηρό βήχα και αντιδράσεις λόγω υπότασης. Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν αγγειοοίδημα, υπερκαλιαιμία, νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία, παγκρεατίτιδα, σοβαρές δερματικές αντιδράσεις και ουδετεροπενία/ ακοκκιοκυτταραιμία.

Κατάλογος ανεπιθύμητων ενεργειών σε πίνακα

Οι ακόλουθες ανεπιθύμητες ενέργειες έχουν παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια των κλινικών μελετών και/ή από την παρακολούθηση μετά την κυκλοφορία της βισοπρολόλης ή ραμιπρίλης και δίδονται χωριστά σύμφωνα με την MedDRA κατατηγοριοποίηση ανά οργανικό σύστημα και την ακόλουθη συχνότητα:

Πολύ συχνές (≥ 1/10), συχνές (≥ 1/100 έως < 1/10), όχι συχνές (≥ 1/1.000 έως < 1/100), σπάνιες (≥ 1/10.000 έως < 1/1.000), πολύ σπάνιες (< 1/10.000), μη γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς.

Ελλάδα

Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων

Μεσογείων 284, GR-15562 Χολαργός, Αθήνα

Τηλ: + 30 21 32040380/337, Φαξ: + 30 21 06549585

Ιστότοπος: http://www.eof.gr

Κύπρος

Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, Υπουργείο Υγείας

CY-1475 Λευκωσία, Τηλ: + 357 22608607 Φαξ: + 357 22608669

Ιστότοπος: www.moh.gov.cy/phs

Δεν υπάρχουν πληροφορίες αναφορικά με υπερδοσολογία του Proramace στον άνθρωπο.

Βισοπρολόλη

Συμπτώματα

Τα συνηθέστερα συμπτώματα που αναμένονται με την υπερδοσολογία ενός β-αποκλειστή είναι βραδυκαρδία, υπόταση, βρογχόσπασμος, οξεία καρδιακή ανεπάρκεια και υπογλυκαιμία. Μέχρι σήμερα έχουν αναφερθεί λίγες περιπτώσεις υπερδοσολογίας (μέγιστο: 2000mg) με βισοπρολόλη σε ασθενείς που πάσχουν από υπέρταση ή/και στεφανιαία νόσο οι οποίοι και παρουσίασαν βραδυκαρδία και/ή υπόταση. Όλοι οι ασθενείς ανάρρωσαν. Υπάρχει ευρεία ιδιοσυγκρασιακή διαφοροποίηση στην ευαισθησία μίας άπαξ υψηλής δοσολογίας βισοπρολόλης, με τους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια να είναι πιθανώς περισσότερο ευαίσθητοι.

Αντιμετώπιση

Γενικά σε περιπτώσεις υπερδοσολογίας, η θεραπεία με βισοπρολόλη θα πρέπει να σταματήσει και θα πρέπει να παρασχεθεί υποστηρικτική και συμπωματική θεραπεία. Περιορισμένα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η βισοπρολόλη έχει περιορισμένη διαλυτότητα. Βάσει των αναμενόμενων φαρμακολογικών δράσεων και των προειδοποιήσεων για άλλους β-αποκλειστές, θα πρέπει να λαμβάνονται τα ακόλουθα γενικά μέτρα όταν είναι κλινικά επιβεβλημένο.

Βραδυκαρδία: Χορήγηση ατροπίνης ενδοφλεβίως. Εάν η ανταπόκριση είναι ανεπαρκής, ισοπρεναλίνη ή άλλος παράγων με θετικές χρονότροπες ιδιότητες μπορεί να δοθεί προσεκτικά. Κάτω από ορισμένες περιστάσεις, μπορεί να είναι αναγκαία η τοποθέτηση βηματοδότη διαφλεβικά.

Υπόταση: Πρέπει να χορηγηθούν ενδοφλέβια υγρά και αγγειοσυσπαστικά. Μπορεί να είναι χρήσιμη ενδοφλέβια χορήγηση γλυκαγόνης.

Κολποκοιλιακός αποκλεισμός (δευτέρου ή τρίτου βαθμού): Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά και να τους χορηγείται έγχυση ισοπρεναλίνης ή τοποθέτηση καρδιακού βηματοδότη διαφλεβικά ως ενδείκνυται.

Οξεία επίταση της καρδιακής ανεπάρκειας: Ενδοφλέβια χορήγηση διουρητικών, ινότροπων παραγόντων, αγγειοδιασταλτικών παραγόντων.

Βρογχόσπασμος: Χορήγηση βρογχοδιασταλτικής θεραπείας όπως ισοπρεναλίνη, β2- συμπαθητικομιμητικά φάρμακα και/ή αμινοφυλλίνη.

Υπογλυκαιμία: Χορήγηση γλυκόζης ενδοφλεβίως.

Ραμιπρίλη

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα που σχετίζονται με την υπερδοσολογία αναστολέων του ΜΕΑ πιθανόν να περιλαμβάνουν υπερβολική περιφερική αγγειοδιαστολή (με σημαντική υπόταση, καταπληξία), βραδυκαρδία, ηλεκτρολυτικές διαταραχές και νεφρική ανεπάρκεια.

Αντιμετώπιση

Ο ασθενής πρέπει να είναι υπό στενή παρακολούθηση και η θεραπεία πρέπει να είναι συμπτωματική και υποστηρικτική. Προτεινόμενα μέτρα περιλαμβάνουν πρωτεύουσα αποτοξίνωση (γαστρική πλύση, χορήγηση προσροφητικών ουσιών) και μέτρα που θα αποκαταστήσουν την αιμοδυναμική σταθερότητα, συμπεριλαμβανομένης της χορήγησης άλφα-1 αδρενεργικών αγωνιστών ή αγγειοτασίνης ΙΙ (αγγειοτενσιναμίδης). Η ραμιπριλάτη, ο δραστικός μεταβολίτης της ραμιπρίλης αφαιρείται ελάχιστα από τη γενική κυκλοφορία με αιμοδιύληση.