SALVAPAR PD.S.IN.PR 11.25MG/VIAL

Το Salvapar ενδείκνυται για την αναστρέψιμη μείωση της τεστοστερόνης σε επίπεδα ευνουχισμού με σκοπό τη μείωση της σεξουαλικής επιθυμίας σε ενηλίκους άνδρες με δριμείες σεξουαλικές αποκλίσεις.

Η θεραπεία με το Salvapar θα πρέπει να ξεκινά και να ελέγχεται από έναν ψυχίατρο. Η θεραπεία θα πρέπει να χορηγείται σε συνδυασμό με ψυχοθεραπεία, με σκοπό τη μείωση της αποκλίνουσας σεξουαλικής συμπεριφοράς.

Δοσολογία

Η συνιστώμενη δόση του Salvapar είναι 11,25 mg triptorelin (1 φιαλίδιο), χορηγούμενη κάθε δώδεκα εβδομάδες ως μία εφάπαξ ενδομυϊκή ένεση.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του Salvapar στα παιδιά δεν έχει καθιερωθεί. Το Salvapar δεν ενδείκνυται για χρήση σε νεογνά, βρέφη, παιδιά και εφήβους.

Ασθενείς με επηρεασμένη νεφρική ή ηπατική λειτουργία

Δεν είναι απαραίτητη η προσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με επηρεασμένη νεφρική ή ηπατική λειτουργία.

Τρόπος χορήγησης

Για οδηγίες ανασύστασης του φαρμακευτικού προϊόντος πριν τη χορήγηση, βλ. παράγραφο 6.6.

Προφυλάξεις που πρέπει να λαμβάνονται πριν τον χειρισμό ή τη χορήγηση του φαρμακευτικού προϊόντος

Επειδή το Salvapar είναι ένα εναιώρημα μικροκοκκίων, θα πρέπει να αποφεύγεται σχολαστικά η ακούσια ενδαγγειακή ένεση.

Το Salvapar θα πρέπει να χορηγείται υπό την επίβλεψη ενός ατόμου με ιατρική κατάρτιση (νοσηλεύτρια ή γιατρός).

Το θεραπευτικό όφελος θα πρέπει να παρακολουθείται τακτικά, π.χ. πριν από οποιαδήποτε νέα ένεση.

Η θέση της ένεσης θα πρέπει να αλλάζει περιοδικά.

- Aσθενείς με σοβαρή οστεοπόρωση

- Υπερευαισθησία στην GnRH, στα ανάλογά της ή σε οποιοδήποτε άλλο από τα συστατικά του φαρμακευτικού προϊόντος (Βλ. παράγραφο 4.8). Τα έκδοχα αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.

Η θεραπεία με Salvapar θα πρέπει να εξετάζεται σε ατομική βάση και να ξεκινάει μόνο εάν τα οφέλη της θεραπείας υπερτερούν του κινδύνου μετά από μια πολύ προσεκτική αξιολόγηση.

Αρχικά, η triptorelin προκαλεί μία παροδική αύξηση των επιπέδων της τεστοστερόνης στον ορό. Κατά τη διάρκεια της αρχικής φάσης της θεραπείας, ο ασθενής θα πρέπει να παρακολουθείται στενά από τον θεράποντα ψυχίατρο και θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο συγχορήγησης ενός κατάλληλου αντι-ανδρογόνου για την εξουδετέρωση της αρχικής αύξησης των επιπέδων της τεστοστερόνης στον ορό, προκειμένου να ελέγχεται η πιθανή αύξηση της σεξουαλικής επιθυμίας, εάν κριθεί απαραίτητο.

Μετά τη διακοπή της θεραπείας, υπάρχει κίνδυνος αυξημένης ευαισθησίας στα αποκατεστημένα επίπεδα τεστοστερόνης, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε έντονα αυξημένη σεξουαλική επιθυμία. Για αυτό τον λόγο, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο προσθήκης ενός κατάλληλου αντι-ανδρογόνου πριν από τη διακοπή της θεραπείας με το Salvapar.

Αφού επιτευχθούν τα επίπεδα ευνουχισμού της τεστοστερόνης έως το τέλος του πρώτου μήνα, τα επίπεδα αυτά διατηρούνται για όσο διάστημα οι ασθενείς λαμβάνουν την ένεσή τους κάθε δώδεκα εβδομάδες.

Η αξιολόγηση της θεραπευτικής επίδρασης είναι ουσιαστικά κλινική. Μία κλινική αξιολόγηση της θεραπευτικής επίδρασης θα πρέπει να πραγματοποιείται τακτικά, π.χ. πριν από κάθε τριμηνιαία ένεση triptorelin. Τα επίπεδα της τεστοστερόνης στον ορό μπορεί να μετρηθούν σε περίπτωση κατά την οποία υπάρξει αμφιβολία σχετικά με τη θεραπευτική επίδραση, η οποία θα μπορούσε να σχετίζεται με τη συμμόρφωση με τη θεραπεία της triptorelin ή με κάποιο τεχνικό πρόβλημα με την ένεση.

Θα πρέπει να δίνεται προσοχή σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αντιπηκτικά, λόγω του πιθανού κινδύνου εμφάνισης αιματωμάτων στη θέση της ένεσης.

Η χορήγηση της triptorelin σε θεραπευτικές δόσεις έχει ως αποτέλεσμα την καταστολή του συστήματος υπόφυσης-γονάδων. Η φυσιολογική λειτουργία συνήθως αποκαθίσταται μετά τη διακοπή της θεραπείας. Μπορεί συνεπώς να είναι παραπλανητικοί οι διαγνωστικοί έλεγχοι της λειτουργίας του συστήματος υπόφυσης-γονάδων που πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια της θεραπείας και μετά τη διακοπή της θεραπείας με έναν αγωνιστή της GnRH.

Η μακροχρόνια αποστέρηση ανδρογόνων μέσω είτε αμφοτερόπλευρης ορχεκτομής είτε χορήγησης αναλόγων της GnRH σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο οστικής απώλειας και μπορεί να οδηγήσει σε οστεοπόρωση και αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης οστικού κατάγματος. Προκαταρκτικά δεδομένα υποδηλώνουν ότι η χρήση ενός διφωσφονικού σε συνδυασμό με έναν αγωνιστή της GnRH μπορεί να μειώσει την απώλεια οστικής πυκνότητας. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίνεται σε ασθενείς με επιπρόσθετους παράγοντες κινδύνου για οστεοπόρωση (π.χ. χρόνια κατάχρηση αλκοόλ, κάπνισμα, μακροχρόνια θεραπεία με φάρμακα που μειώνουν την οστική πυκνότητα, π.χ. αντισπασμωδικά ή κορτικοειδή, οικογενειακό ιστορικό οστεοπόρωσης, κακή διατροφή).

Η οστική πυκνότητα μπορεί να αξιολογείται πριν από την έναρξη της θεραπείας και μπορεί να παρακολουθείται τακτικά κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Προκειμένου να προλαμβάνεται η οστική απώλεια που σχετίζεται με τη θεραπεία, συνιστάται αλλαγή του τρόπου ζωής, στην οποία συμπεριλαμβάνονται η διακοπή του καπνίσματος, ο μετριασμός της κατανάλωσης αλκοόλ και η τακτική άσκηση με εφαρμογή βάρους. Θα πρέπει επίσης να διασφαλίζεται η επαρκής διατροφική πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης D.

Σπάνια, η θεραπεία με ανάλογα της GnRH μπορεί να αποκαλύψει την ύπαρξη ενός προηγουμένως μη ανιχνευθέντος αδενώματος των γοναδοτρόπων κυττάρων της υπόφυσης. Αυτοί οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν μία αποπληξία της υπόφυσης, η οποία χαρακτηρίζεται από αιφνίδια κεφαλαλγία, έμετο, διαταραχή της όρασης και οφθαλμοπληγία.

Αυξημένος αριθμός λεμφοκυττάρων έχει αναφερθεί σε ασθενείς που υποβάλλονταν σε θεραπεία με ανάλογα της GnRH. Αυτή η δευτεροπαθής λεμφοκυττάρωση σχετίζεται κατά τα φαινόμενα με τον φαρμακευτικό ευνουχισμό που προκαλείται από τους αγωνιστές της GnRH και φαίνεται να υποδεικνύει ότι οι γοναδικές ορμόνες ενέχονται στην υποστροφή του θύμου αδένα.

Υπάρχει αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης κατάθλιψης (η οποία μπορεί να είναι βαριάς μορφής) σε ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με αγωνιστές της GnRH, όπως η Triptorelin. Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται σχετικά και να λαμβάνουν κατάλληλη θεραπεία εάν παρατηρούνται συμπτώματα. Οι ασθενείς που είναι γνωστό ότι πάσχουν από κατάθλιψη θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Η θεραπεία στέρησης ανδρογόνων μπορεί να παρατείνει το διάστημα QT.

Σε ασθενείς με ιστορικό ή με παράγοντες κινδύνου για παράταση του διαστήματος QT και σε ασθενείς οι οποίοι λαμβάνουν ταυτόχρονη θεραπεία με φαρμακευτικά προϊόντα τα οποία μπορεί να παρατείνουν το διάστημα QT (βλ. Ενότητα 4.5) οι γιατροί πρέπει να εξετάζουν το κατά πόσον τα οφέλη υπερτερούν των πιθανών κινδύνων περιλαμβανομένης της δυνατότητας για κοιλιακή ταχυκαρδία δίκην ριπιδίου (Torsade de pointes) πριν την έναρξη της θεραπείας με Salvapar.

Επιπροσθέτως, έχει παρατηρηθεί από επιδημιολογικά δεδομένα ότι οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν μεταβολικές διαταραχές (π.χ. δυσανεξία στη γλυκόζη) ή αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου κατά τη διάρκεια της θεραπείας στέρησης ανδρογόνων. Ωστόσο, τα προοπτικά δεδομένα δεν επιβεβαίωσαν τη σύνδεση μεταξύ της θεραπείας με ανάλογα της GnRH και μίας αύξησης της θνησιμότητας καρδιαγγειακής αιτιολογίας. Οι ασθενείς που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο μεταβολικών ή καρδιαγγειακών νοσημάτων θα πρέπει να αξιολογούνται προσεκτικά πριν από την έναρξη της θεραπείας και να παρακολουθούνται επαρκώς κατά τη διάρκεια της θεραπείας στέρησης ανδρογόνων.

Το Salvapar περιέχει λιγότερο από 1 mmol (23 mg) νατρίου ανά δόση, δηλαδή ουσιαστικά είναι «ελεύθερο νατρίου».

Θα πρέπει να δίνεται προσοχή όταν η triptorelin συγχορηγείται με φάρμακα που επηρεάζουν την έκκριση γοναδοτροπινών από την υπόφυση. Συνιστάται η επίβλεψη της ορμονικής κατάστασης του ασθενούς.

Επειδή η θεραπεία στέρησης ανδρογόνων μπορεί να παρατείνει το διάστημα QT, θα πρέπει να αξιολογείται προσεκτικά η ταυτόχρονη χρήση του Salvapar με φαρμακευτικά προϊόντα τα οποία είναι γνωστό ότι παρατείνουν το διάστημα QT ή φάρμακα που μπορούν να προκαλέσουν κοιλιακή ταχυκαρδία δίκην ριπιδίου (Torsade de pointes) όπως αντιαρρυθμικά φάρμακα τάξης ΙΑ (π.χ. κινιδίνη, δισοπυραμίδη) ή τάξης ΙΙΙ (π.χ. αμιοδαρόνη, σοταλόλη, δοφετιλίδη, ιμπουτιλίδη), μεθαδόνη, μοξιφλοξασίνη, αντιψυχωτικά, κλπ (βλ. Ενότητα 4.4).

Το Salvapar δεν ενδείκνυται για χρήση σε γυναίκες.

Μελέτες σε πειραματόζωα έχουν δείξει επιδράσεις σε παραμέτρους της αναπαραγωγής (βλ. παράγραφο 5.3).

Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες σχετικά με τις επιδράσεις στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανών. Ωστόσο, η ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανών μπορεί να επηρεαστεί εάν ο ασθενής εμφανίσει ζάλη, υπνηλία και διαταραχές της όρασης, οι οποίες είναι πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες της θεραπείας.

Όπως έχει παρατηρηθεί και με τη θεραπεία με άλλους αγωνιστές της GnRH ή μετά από χειρουργικό ευνουχισμό, οι πιο συχνά παρατηρηθείσες ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με τη θεραπεία με την triptorelin οφείλονταν στις αναμενόμενες φαρμακολογικές επιδράσεις της. Αυτές οι επιδράσεις περιλαμβάνουν εξάψεις, στυτική δυσλειτουργία (παρατηρήθηκε σε περισσότερους από το 10 % των ασθενών).

Με εξαίρεση τις αντιδράσεις υπερευαισθησίας (σπάνιες) και τον πόνο στη θέση της ένεσης (<5%), όλες οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι γνωστό ότι σχετίζονται με τις μεταβολές των επιπέδων της τεστοστερόνης. Η μακροχρόνια χρήση συνθετικών αναλόγων της GnRH μπορεί να σχετίζεται με αυξημένη οστική απώλεια και μπορεί να οδηγήσει σε οστεοπόρωση, ενώ έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του κινδύνου εμφάνισης οστικού κατάγματος.

Οι ακόλουθες ανεπιθύμητες αντιδράσεις, οι οποίες θεωρούνται τουλάχιστον ως ενδεχομένως σχετιζόμενες με τη θεραπεία με triptorelin, αναφέρθηκαν σε κλινικές μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε άνδρες με προχωρημένο καρκίνο του προστάτη και σε υγιείς άνδρες εθελοντές. Οι περισσότερες από αυτές τις ανεπιθύμητες ενέργειες είναι γνωστό ότι σχετίζονται με βιοχημικό ή χειρουργικό ευνουχισμό.

Η συχνότητα των ανεπιθύμητων αντιδράσεων ταξινομείται ως ακολούθως: πολύ συχνές (≥1/10), συχνές (≥1/100 έως <1/10), μη συχνές (≥1/1000 έως <1/100), σπάνιες (≥1/10000 έως <1/1000), μη γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).

*Αυτή η συχνότητα βασίζεται σε συχνότητες της κατηγορίας αυτής των φαρμάκων (class-effect), κοινές για όλους τους GnRH αγωνιστές.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες του τομέα της υγειονομικής περίθαλψης να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς: Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων (Λ. Μεσογείων 284, 15562, Χολαργός, Τηλ.: +30 2132040000, Ιστότοπος: www.eof.gr).

Η φαρμακοτεχνική μορφή του Salvapar και η οδός χορήγησής του καθιστούν μάλλον απίθανη την ακούσια ή σκόπιμη υπερδοσολογία. Δοκιμασίες σε πειραματόζωα συνηγορούν υπέρ του ότι δεν θα εκδηλωθούν άλλες επιδράσεις εκτός των επιδιωκόμενων θεραπευτικών επιδράσεων στις συγκεντρώσεις των ορμονών του φύλου και στην αναπαραγωγική οδό με υψηλότερες δόσεις του Salvapar. Εάν υπάρξει υπερδοσολογία, ενδείκνυται αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.