SPEVIGO C/S.SOL.IN 450MG/7.5ML
Πληροφορίες συνταγογράφησης
Λίστα ασφαλίσεων
Πληροφορίες έκδοσης
Περιορισμός συνταγογράφησης
Άλλες πληροφορίες
Όνομα φαρμάκου
Σύνθεση
Φαρμακευτική μορφή
Κάτοχος άδειας κυκλοφορίας (MAH)
Τελευταία ενημέρωση SmPC
Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately
Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.
Πάνω 36k αξιολογήσεις
SmPC - SPEVIGO 450MG/7.5ML
Το Spevigo ενδείκνυται για τη θεραπεία εξάρσεων της γενικευμένης φλυκταινώδους ψωρίασης (ΓΦΨ) σε ενήλικες και εφήβους από την ηλικία των 12 ετών ως μονοθεραπεία.
Η θεραπεία πρέπει να ξεκινά και να επιβλέπεται από ιατρούς με εμπειρία στη διαχείριση ασθενών με φλεγμονώδεις δερματικές παθήσεις.
Η αγωγή µπορεί να ξεκινήσει µε την προγεμισμένη σύριγγα ως υποδόρια ένεση για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ (παρακαλείστε να ανατρέξετε στην Περίληψη των Χαρακτηριστικών του Προϊόντος για το Spevigo 150 mg και 300 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα) ή µε µια ενδοφλέβια δόση σπεσολιμάμπης για τη θεραπεία μιας έξαρσης της ΓΦΨ.
Δοσολογία
Η συνιστώμενη δόση για τη θεραπεία των εξάρσεων της ΓΦΨ σε ενήλικες και εφήβους ηλικίας από 12 ετών και βάρους τουλάχιστον 40 kg είναι μία εφάπαξ δόση των 900 mg (δύο φιαλίδια των 450 mg)
χορηγούμενη ως ενδοφλέβια έγχυση. Εάν τα συμπτώματα έξαρσης επιμένουν, μπορεί να χορηγηθεί μια πρόσθετη δόση των 900 mg, 1 εβδομάδα μετά την αρχική δόση.
Το Spevigo δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς βάρους κάτω των 40 kg. Με βάση τη φαρμακοκινητική μοντελοποίηση και προσομοίωση, η συνιστώμενη δόση για εφήβους ηλικίας από 12 ετών και βάρους
≥ 30 και < 40 kg είναι μία εφάπαξ δόση των 450 mg (ένα φιαλίδιο των 450 mg) χορηγούμενη ως ενδοφλέβια έγχυση (βλ. παράγραφο 5.2). Εάν τα συμπτώματα έξαρσης επιμένουν, μπορεί να χορηγηθεί μια πρόσθετη δόση των 450 mg (ένα φιαλίδιο των 450 mg), 1 εβδομάδα μετά την αρχική δόση.
Τα κλινικά δεδομένα για τη θεραπεία των επακόλουθων εξάρσεων είναι πολύ περιορισμένα (βλ. παράγραφο 4.4).
Τα κλινικά δεδομένα για την ταυτόχρονη χρήση άλλων θεραπειών της ΓΦΨ με τη σπεσολιμάμπη είναι περιορισμένα. Η σπεσολιμάμπη δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες της ΓΦΨ, π.χ. συστηματικά ανοσοκατασταλτικά , για τη θεραπεία έξαρσης (βλ.
παραγράφους 4.4 και 4.5). Ειδικοί πληθυσμοί
Ηλικιωμένοι
Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης.
Νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία
Η σπεσολιμάμπη δεν έχει μελετηθεί επίσημα σε αυτούς τους πληθυσμούς ασθενών. Αυτές οι καταστάσεις γενικά δεν αναμένεται να έχουν κλινικά σχετικές επιπτώσεις στη φαρμακοκινητική των μονοκλωνικών αντισωμάτων και προσαρμογές της δόσης δεν κρίνονται αναγκαίες.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της σπεσολιμάμπης σε παιδιά ηλικίας κάτω των 12 ετών δεν έχει τεκμηριωθεί. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα.
Τρόπος χορήγησης
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν προορίζεται για ενδοφλέβια έγχυση μόνο. Δεν πρέπει να χορηγείται ως ταχεία ενδοφλέβια έγχυση (push) ή έγχυση εφόδου (bolus).
Μετά την αραίωση με ενέσιμο διάλυμα χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%), χορηγείται ως συνεχής ενδοφλέβια έγχυση μέσω ενδοφλέβιας γραμμής που περιέχει αποστειρωμένο, μη πυρετογόνο, χαμηλής πρωτεϊνικής δέσμευσης φίλτρο εντός γραμμής (μέγεθος πόρων 0,2 μικρόμετρα) σε διάστημα
90 λεπτών. Καμία άλλη έγχυση δεν πρέπει να χορηγείται παράλληλα μέσω της ίδιας ενδοφλέβιας προσπέλασης.
Σε περίπτωση επιβράδυνσης ή προσωρινής διακοπής της έγχυσης, ο συνολικός χρόνος έγχυσης (συμπεριλαμβανομένου του χρόνου διακοπής) δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 180 λεπτά (βλ. παράγραφο 4.4).
Για οδηγίες σχετικά με την αραίωση του φαρμακευτικού προϊόντος πριν από τη χορήγηση, βλ. παράγραφο 6.6.
Ιχνηλασιμότητα
Προκειμένου να βελτιωθεί η ιχνηλασιμότητα των βιολογικών φαρμακευτικών προϊόντων, το όνομα και ο αριθμός παρτίδας του χορηγούμενου φαρμάκου πρέπει να καταγράφεται με σαφήνεια.
Λοιμώξεις
Η σπεσολιμάμπη μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο λοιμώξεων (βλ. παράγραφο 4.8).
Σε ασθενείς με χρόνια λοίμωξη ή ιστορικό υποτροπιάζουσας λοίμωξης, πρέπει να εξετάζονται οι δυνητικοί κίνδυνοι και τα αναμενόμενα κλινικά οφέλη της θεραπείας πριν από τη συνταγογράφηση σπεσολιμάμπης. Η θεραπεία με σπεσολιμάμπη δεν πρέπει να ξεκινά σε ασθενείς με οποιαδήποτε κλινικά σημαντική ενεργή λοίμωξη έως ότου η λοίμωξη υποχωρήσει πλήρως ή αντιμετωπιστεί επαρκώς. Οι ασθενείς πρέπει να ενημερώνονται να ζητούν ιατρική συμβουλή εάν εμφανιστούν σημεία ή συμπτώματα κλινικά σημαντικής λοίμωξης μετά τη θεραπεία με σπεσολιμάμπη.
Προθεραπευτική αξιολόγηση για φυματίωση
Πριν από την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη, οι ασθενείς πρέπει να αξιολογούνται για λοίμωξη από φυματίωση (ΤΒ). Η σπεσολιμάμπη αντενδείκνυται σε ασθενείς με ενεργή λοίμωξη από φυματίωση (βλ. παράγραφο 4.3).
Πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο αντι-TB θεραπείας πριν από την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη σε ασθενείς με λανθάνουσα TB, ιστορικό TB ή πιθανή προηγούμενη έκθεση σε άτομα με ενεργή φυματίωση στα οποία δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ένα επαρκές σχήμα θεραπείας. Μετά τη θεραπεία με σπεσολιμάμπη, οι ασθενείς πρέπει να παρακολουθούνται για σημεία και συμπτώματα ενεργής TB.
Υπερευαισθησία και αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση
Υπερευαισθησία και αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση μπορεί να εμφανιστούν με μονοκλωνικά αντισώματα όπως η σπεσολιμάμπη. Η υπερευαισθησία μπορεί να περιλαμβάνει άμεσες αντιδράσεις όπως αναφυλαξία και καθυστερημένες αντιδράσεις όπως αντίδραση στο φάρμακο με ηωσηνοφιλία και συστηματικά συμπτώματα (DRESS).
Άμεσες αντιδράσεις υπερευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένων αναφυλακτικών αντιδράσεων, έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με σπεσολιμάμπη (βλ. παράγραφο 4.8).
Εάν ένας ασθενής εμφανίσει σημεία αναφυλαξίας ή άλλης σοβαρής υπερευαισθησίας, η θεραπεία με σπεσολιμάμπη πρέπει να διακοπεί αμέσως και να ξεκινήσει η κατάλληλη θεραπεία (βλ.
παράγραφο 4.3).
Εάν ένας ασθενής αναπτύξει ήπια ή μέτρια υπερευαισθησία κατά τη διάρκεια μιας ενδοφλέβιας έγχυσης ή άλλες αντιδράσεις σχετιζόμενες με την έγχυση, η θεραπεία πρέπει να διακοπεί και να εξεταστεί το ενδεχόμενο κατάλληλης ιατρικής θεραπείας (π.χ. συστηματικά αντιισταμινικά ή/και κορτικοστεροειδή). Μετά την υποχώρηση της αντίδρασης, η έγχυση μπορεί να αρχίσει εκ νέου με βραδύτερο ρυθμό έγχυσης με σταδιακή αύξηση για την ολοκλήρωση της έγχυσης (βλ. παράγραφο 4.2).
Χρήση σε ασθενείς με άμεση, απειλητική για τη ζωή έξαρση ΓΦΨ
Δεν υπάρχει εμπειρία από τη χρήση σπεσολιμάμπης σε ασθενείς με άμεση, απειλητική για τη ζωή έξαρση ΓΦΨ ή έξαρση με ανάγκη εντατικής θεραπείας.
Ταυτόχρονη χρήση με άλλες θεραπείες της ΓΦΨ
Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της σπεσολιμάμπης σε συνδυασμό με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των βιολογικών παραγόντων, δεν έχουν αξιολογηθεί συστηματικά (βλ. παράγραφο 4.5). Στην κλινική μελέτη θεραπείας των εξάρσεων της ΓΦΨ, υπήρξε περίοδος εξάλειψης για τις περισσότερες άλλες θεραπείες (βιολογικοί παράγοντες, άλλες συστηματικές ανοσοτροποποιητικές θεραπείες), ενώ ορισμένες θεραπείες διακόπηκαν πριν από την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη χωρίς να απαιτείται περίοδος εξάλειψης (μεθοτρεξάτη, κυκλοσπορίνη, ρετινοειδή, τοπικές θεραπείες) (βλ. παράγραφο 5.1).
Η ταυτόχρονη χρήση άλλων ανοσοκατασταλτικών παραγόντων και της σπεσολιμάμπης δεν συνίσταται. Κατά την έναρξη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη, άλλες θεραπείες της ΓΦΨ πρέπει να διακόπτονται και άλλες θεραπείες (π.χ. με συστηματικά ανοσοκατασταλτικά ) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα για τη θεραπεία της έξαρσης.
Επανάληψη της θεραπείας
Πολύ περιορισμένα δεδομένα αποτελεσματικότητας και ασφάλειας υπάρχουν διαθέσιμα για την επανάληψη της θεραπείας με σπεσολιμάμπη για μια επακόλουθη νέα έξαρση. Στην Effisayil 1, πέντε ασθενείς έλαβαν θεραπεία για μία επόμενη νέα έξαρση και παρακολουθήθηκαν για τουλάχιστον
8 εβδομάδες. Ανοσοποιήσεις
Δεν είναι γνωστό εάν η σπεσολιμάμπη επηρεάζει την αποτελεσματικότητα των εμβολίων.
Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με την πιθανή δευτερογενή μετάδοση λοίμωξης από ζώντα εμβόλια σε ασθενείς που λαμβάνουν σπεσολιμάμπη (βλ. παράγραφο 4.5). Το διάστημα μεταξύ των εμβολιασμών με ζώντες μικροοργανισμούς και της έναρξης της θεραπείας με σπεσολιμάμπη πρέπει να είναι τουλάχιστον 4 εβδομάδες. Ζώντα εμβόλια δεν πρέπει να χορηγούνται για τουλάχιστον
16 εβδομάδες μετά τη θεραπεία με σπεσολιμάμπη.
Για πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την ανοσοποίηση πριν από την έναρξη της θεραπείας για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ, βλ. Περίληψη των Χαρακτηριστικών του Προϊόντος του Spevigo 150 mg ενέσιμο διάλυμα σε προγεμισμένη σύριγγα.
Περιφερική νευροπάθεια
Το ενδεχόμενο περιφερικής νευροπάθειας με τη σπεσολιμάμπη είναι άγνωστο. Περιπτώσεις περιφερικής νευροπάθειας έχουν αναφερθεί σε κλινικές δοκιμές με τη σπεσολιμάμπη. Οι ιατροί πρέπει να επαγρυπνούν για συμπτώματα πιθανώς ενδεικτικά νεοεμφανιζόμενης περιφερικής νευροπάθειας.
Έκδοχα με γνωστή δράση
Πολυσορβικά
Αυτό το φάρμακο περιέχει 3 mg πολυσορβικού 20 σε κάθε φιαλίδιο των 7,5 ml. Τα πολυσορβικά μπορεί να προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις.
Νάτριο
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά δόση, είναι αυτό που ονομάζουμε «ελεύθερο νατρίου».
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες αλληλεπιδράσεων. Σε ασθενείς με ΓΦΨ, η σπεσολιμάμπη δεν αναμένεται να προκαλέσει μεσολαβούμενες από κυτοκίνες αλληλεπιδράσεις μέσω CYP ως υπαίτιος παράγοντας.
Ζώντα εμβόλια δεν πρέπει να χορηγούνται ταυτόχρονα με τη σπεσολιμάμπη (βλ. παράγραφο 4.4).
Υπάρχει περιορισμένη εμπειρία από την ταυτόχρονη χρήση της σπεσολιμάμπης με ανοσοκατασταλτικούς παράγοντες σε ασθενείς με ΓΦΨ (βλ. παράγραφο 4.4).
Κύηση
Δεν υπάρχουν ή είναι περιορισμένα τα κλινικά δεδομένα σχετικά με τη χρήση της σπεσολιμάμπης σε εγκύους. Μη κλινικές μελέτες με τη χρήση ενός υποκατάστατου, ειδικού αντι‑IL36R μονοκλωνικού αντισώματος ποντικού δεν κατέδειξαν άμεση ή έμμεση τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα (βλ. παράγραφο 5.3). Η ανθρώπινη ανοσοσφαιρίνη (IgG) είναι γνωστό ότι διαπερνά τον πλακουντιακό φραγμό. Ως προληπτικό μέτρο, είναι προτιμητέο να αποφεύγεται η χρήση της σπεσολιμάμπης κατά τη διάρκεια της κύησης.
Θηλασμός
Δεν υπάρχουν δεδομένα σχετικά με την απέκκριση της σπεσολιμάμπης στο ανθρώπινο γάλα. Στον άνθρωπο, η απέκκριση αντισωμάτων IgG στο γάλα συμβαίνει κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων ημερών μετά τη γέννηση και μειώνεται σε χαμηλές συγκεντρώσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα στη συνέχεια. Κατά συνέπεια, μεταφορά αντισωμάτων IgG στα νεογέννητα μέσω του γάλακτος μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια των πρώτων λίγων ημερών. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, ο κίνδυνος στο παιδί που θηλάζει δεν μπορεί να αποκλειστεί. Στη συνέχεια, η σπεσολιμάμπη μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά την διάρκεια του θηλασμού εάν απαιτείται κλινικά. Εάν η θεραπεία διακόπηκε πριν από το τελευταίο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, ο θηλασμός μπορεί να ξεκινήσει αμέσως μετά τη γέννηση.
Γονιμότητα
Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με την επίδραση της σπεσολιμάμπης στην ανθρώπινη γονιμότητα. Μελέτες σε ποντικούς με τη χρήση ενός υποκατάστατου, ειδικού αντι‑IL36R μονοκλωνικού αντισώματος ποντικού δεν κατέδειξαν άμεση ή έμμεση τοξικότητα στη γονιμότητα από τον ανταγωνισμό του IL36R (βλ. παράγραφο 5.3).
ν
Το Spevigo δεν έχει καμία ή έχει ασήμαντη επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων.
Περίληψη του προφίλ ασφάλειας
Oι πιο συχνά αναφερόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες είναι λοιμώξεις (17,1%) με τη λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος να αναφέρεται ως σοβαρή σε 1 ασθενή (2,9%) (βλ. Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών).
Κατάλογος ανεπιθύμητων ενεργειών σε μορφή πίνακα
Ο Πίνακας 1 παρέχει έναν κατάλογο των ανεπιθύμητων ενεργειών που αναφέρθηκαν σε κλινικές δοκιμές καθώς και στο πλαίσιο μετά την κυκλοφορία στην αγορά. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρατίθενται σύμφωνα με την κατηγορία/οργανικό σύστημα (SOC) και κατηγορία συχνότητας MedDRA χρησιμοποιώντας την ακόλουθη σύμβαση: πολύ συχνές (≥ 1/10), συχνές (≥ 1/100 έως
< 1/10), όχι συχνές (≥ 1/1.000 έως < 1/100), σπάνιες (≥ 1/10.000 έως < 1/1.000), πολύ σπάνιες
(< 1/10.000), μη γνωστής συχνότητας (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).
Πίνακας 1: Ανεπιθύμητες ενέργειες
| Κατηγορία/οργανικό σύστημα | Ανεπιθύμητες ενέργειες | Συχνότητες |
| Λοιμώξεις και παρασιτώσεις | Λοίμωξηα) | Πολύ συχνές |
| Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος | Υπερευαισθησίαβ) | Μη γνωστής συχνότητας |
| Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού | Κνησμός | Συχνές |
| Γενικές διαταραχές και καταστάσεις στη θέση χορήγησης | Αντιδράσεις της θέσης ένεσης | Πολύ συχνέςγ) |
| Κόπωση | Συχνές |
α) Οι πιο συχνά αναφερόμενες λοιμώξεις ήταν Λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος (Συχνές) και Λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος (Πολύ συχνές)
β) Προέκυψε από κλινικές δοκιμές επέκτασης ανοικτής επισήμανσης και από την εμπειρία μετά την κυκλοφορία στην αγορά
γ) Δεν αναφέρθηκαν στην Effisayil 1
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Λοιμώξεις
Κατά τη διάρκεια της ελεγχόμενης με εικονικό φάρμακο περιόδου 1 εβδομάδας στην Effisayil 1, αναφέρθηκαν λοιμώξεις στο 17,1% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με σπεσολιμάμπη σε σύγκριση με 5,6% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με εικονικό φάρμακο. Στην Effisayil 1, σοβαρή λοίμωξη (λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος) αναφέρθηκε σε 1 ασθενή (2,9%) στην ομάδα σπεσολιμάμπης και σε κανέναν ασθενή στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. Κατά τη διάρκεια της ελεγχόμενης με εικονικό φάρμακο περιόδου έως 48 εβδομάδων στην Effisayil 2, αναφέρθηκαν λοιμώξεις στο 33,3% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με Spevigo και στο 33,3% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με εικονικό φάρμακο. Στην Effisayil 2, σοβαρές λοιμώξεις αναφέρθηκαν σε
3 ασθενείς (3,2%) στην ομάδα του Spevigo και σε κανέναν ασθενή στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. Οι λοιμώξεις που παρατηρήθηκαν στις κλινικές δοκιμές με τη σπεσολιμάμπη ήταν γενικά ήπιες έως μέτριες χωρίς διακριτό πρότυπο όσον αφορά το παθογόνο ή τον τύπο της λοίμωξης.
Υπερευαισθησία
Η υπερευαισθησία περιλαμβάνει άμεσες συστηματικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλακτικής αντίδρασης. Άμεσες συστηματικές αντιδράσεις υπερευαισθησίας έχουν αναφερθεί σε κλινικές δοκιμές επέκτασης ανοικτής επισήμανσης και στο πλαίσιο μετά την κυκλοφορία στην αγορά.
Αντιδράσεις της θέσης ένεσης
Οι αντιδράσεις της θέσης ένεσης περιλαμβάνουν ερύθημα, οίδημα, άλγος, σκλήρυνση, θερμότητα, απολέπιση, βλατίδες, κνησμό, εξάνθημα και κνίδωση στη θέση ένεσης. Οι αντιδράσεις της θέσης ένεσης ήταν τυπικά ήπιες έως μέτριες σε βαρύτητα.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Τα διαθέσιμα δεδομένα για τους εφήβους είναι περιορισμένα. 8 έφηβοι ασθενείς με ΓΦΨ, ηλικίας 14 έως 17 ετών, εντάχθηκαν στη δοκιμή Effisayil 2 (βλ. παράγραφο 5.1). Σε γενικές γραμμές, το προφίλ ασφάλειας στους εφήβους που έλαβαν θεραπεία με σπεσολιμάμπη (n = 6) ήταν σε συμφωνία με το προφίλ ασφάλειας στους ενήλικες και δεν έχει αναγνωριστεί κανένα νέο ζήτημα ασφάλειας.
Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών
Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς που αναγράφεται στο Παράρτημα V.
Η υψηλότερη δόση σπεσολιμάμπης που χορηγήθηκε σε κλινικές δοκιμές ήταν 1.200 mg ενδοφλεβίως ή υποδορίως. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατηρήθηκαν σε συμμετέχοντες που έλαβαν εφάπαξ ή επαναλαμβανόμενες δόσεις έως 1.200 mg ήταν σε συμφωνία με το γνωστό προφίλ ασφάλειας της σπεσολιμάμπης.
Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, συνιστάται να παρακολουθείται ο ασθενής για τυχόν σημεία ή συμπτώματα ανεπιθύμητων ενεργειών και να τίθεται σε εφαρμογή συμπτωματική θεραπεία ανάλογα με την περίπτωση.
Φαρμακολογικές ιδιότητες - SPEVIGO 450MG/7.5ML
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ανοσοκατασταλτικοί παράγοντες, αναστολείς ιντερλευκίνης, κωδικός ATC: L04AC22
Μηχανισμός δράσης
Η σπεσολιμάμπη είναι ένα εξανθρωποποιημένο ανταγωνιστικό μονοκλωνικό αντίσωμα ανοσοσφαιρίνης G1 (IgG1) που αποκλείει τη σηματοδότηση του ανθρώπινου υποδοχέα ιντερλευκίνης 36 (IL36R). Η δέσμευση της σπεσολιμάμπης στον IL36R αποτρέπει την επακόλουθη ενεργοποίηση του IL36R από τους συνδέτες του (IL36 α, β και γ) και την καθοδική ενεργοποίηση προ-φλεγμονωδών οδών.
Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις
Μετά τη θεραπεία με ενδοφλέβια σπεσολιμάμπη σε ασθενείς με ΓΦΨ, μειωμένα επίπεδα C‑αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP), ιντερλευκίνης (IL)6, μεσολαβούμενων από Τ‑βοηθητικά κύτταρα (Th1/Th17) κυτοκινών, δεικτών μεσολαβούμενης από κερατινοκύτταρα φλεγμονής, ουδετεροφιλικών μεσολαβητών και προφλεγμονωδών κυτοκινών παρατηρήθηκαν στον ορό και το δέρμα την
Εβδομάδα 1 σε σύγκριση με την έναρξη και συσχετίστηκαν με μείωση της κλινικής βαρύτητας. Αυτές οι μειώσεις στους βιοδείκτες έγιναν πιο έντονες κατά την τελευταία μέτρηση την Εβδομάδα 8 στην Effisayil 1.
Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια
Effisayil 1 (1368‑0013)
Μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη (Effisayil 1) πραγματοποιήθηκε για την αξιολόγηση της κλινικής αποτελεσματικότητας και ασφάλειας της σπεσολιμάμπης σε ενήλικες ασθενείς με εξάρσεις Γενικευμένης Φλυκταινώδους Ψωρίασης (ΓΦΨ), όπως διαγνώσθηκε σύμφωνα με τα κριτήρια του Ευρωπαϊκού Δικτύου Εμπειρογνωμόνων για τη Σπάνια και Σοβαρή Ψωρίαση (ERASPEN), ανεξάρτητα από την κατάσταση μετάλλαξης IL36RN. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν εάν είχαν μια έξαρση ΓΦΨ μέτριας έως βαριάς έντασης, όπως ορίζεται από μια συνολική βαθμολογία Συνολικής Εκτίμησης της Γενικευμένης Φλυκταινώδους Ψωρίασης από τον Ιατρό (GPPGA) (που κυμαίνεται από 0 [καθαρό δέρμα] έως 4 [σοβαρή]) τουλάχιστον 3 (μέτρια), παρουσία πρόσφατων φλυκταινών (νέα εμφάνιση ή επιδείνωση των φλυκταινών), βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA τουλάχιστον 2 (ήπια) και τουλάχιστον 5% του εμβαδού επιφάνειας σώματος καλυμμένο με ερύθημα και παρουσία φλυκταινών. Οι ασθενείς ήταν απαραίτητο να διακόψουν τη συστηματική και τοπική θεραπεία για τη ΓΦΨ πριν από την τυχαιοποίηση (βλ.
Πίνακα 2). Οι ασθενείς με άμεση απειλητική για τη ζωή έξαρση ΓΦΨ ή με ανάγκη εντατικής θεραπείας αποκλείστηκαν από τη μελέτη.
Πίνακας 2: Ελάχιστος χρόνος μεταξύ της διακοπής των φαρμάκων περιορισμένης πρόσβασης για τη θεραπεία της ΓΦΨ και της τυχαιοποίησης (Effisayil 1)*
| Διάρκεια της περιόδου εξάλειψης | Φάρμακα ή κατηγορία φαρμάκων |
| 2 μήνες | αδαλιμουμάμπη, αλεμτουζουμάμπη, μπριακινουμάμπη, μπροδαλουμάμπη, εφαλιζουμάμπη, γκουσελκουμάμπη, ινφλιξιμάμπη, ιξεκιζουμάμπη, ναταλιζουμάμπη, ρισανκιζουμάμπη, ριτουξιμάμπη, σεκουκινουμάμπη, τιλδρακιζουμάμπη, ουστεκινουμάμπη,βισιλιζουμάμπη, υπό έρευνα προϊόντα για την ψωρίαση (μη βιολογικοί παράγοντες) |
| 6 εβδομάδες | ετανερσέπτη |
| 30 ημέρες | συστημικές ανοσοτροποποιητικές θεραπείες (π.χ. κορτικοστεροειδή**, κυκλοφωσφαμίδη), τοφασιτινίμπη, απρεμιλάστη· άλλες συστηματικές θεραπείες της ψωρίασης (π.χ. φουμαρικά), οιαδήποτε υπό έρευνα συσκευή ή προϊόν (εξαιρουμένων των προϊόντων για την ψωρίαση)· φωτοχημειοθεραπεία (π.χ. PUVA)·προσροφητική αφαίρεση κοκκιοκυττάρων και μονοκυττάρων |
| 7 ημέρες | ανακίνρα |
* Καμία έναρξη θεραπείας 1 εβδομάδα πριν από την τυχαιοποίηση: φωτοθεραπεία (π.χ. UVA, UVB), τοπική θεραπεία για ψωρίαση ή οποιαδήποτε άλλη δερματική πάθηση (π.χ. τοπικά κορτικοστεροειδή, τοπικά ανάλογα βιταμίνης D, πίσσα, ανθραλίνη, τοπικά ρετινοειδή)· καμία έναρξη θεραπείας 2 εβδομάδες πριν από την τυχαιοποίηση, καμία κλιμάκωση της δόσης εντός 2 εβδομάδων πριν από την τυχαιοποίηση και έπρεπε να διακοπούν πριν από τη λήψη της πρώτης δόσης: μεθοτρεξάτη, κυκλοσπορίνη, ρετινοειδή.
** Κανένας περιορισμός στα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή για τη θεραπεία του άσθματος ή στις σταγόνες κορτικοστεροειδών που χορηγούνται στο μάτι ή στο αυτί.
Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η αναλογία των ασθενών με βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 0 (που υποδεικνύει απουσία ορατών φλυκταινών) την Εβδομάδα 1 μετά τη θεραπεία. Το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η αναλογία των ασθενών με συνολική βαθμολογία GPPGA 0 ή 1 (καθαρό ή σχεδόν καθαρό δέρμα) την Εβδομάδα 1. Για την βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 0 και τη συνολική βαθμολογία GPPGA 0/1, ο καταλογισμός μη ανταπόκρισης (imputation) χρησιμοποιήθηκε για τη διαχείριση των περιπτώσεων χρήσης φαρμακευτικής αγωγής διαφυγής (θεραπεία κατ' επιλογή του ερευνητή εάν η νόσος επιδεινωνόταν) και διάσωσης (εφάπαξ δόση 900 mg ενδοφλέβιας σπεσολιμάμπης) και των ελλειπόντων δεδομένων.
Συνολικά 53 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν (2:1) για να λάβουν μία εφάπαξ ενδοφλέβια δόση 900 mg σπεσολιμάμπης (n = 35) ή εικονικό φάρμακο (n = 18). Οι ασθενείς σε οποιοδήποτε σκέλος θεραπείας οι οποίοι εξακολουθούσαν να εμφανίζουν συμπτώματα έξαρσης την Εβδομάδα 1 ήταν επιλέξιμοι να λάβουν μία εφάπαξ ενδοφλέβια δόση 900 mg σπεσολιμάμπης ανοικτής επισήμανσης, με αποτέλεσμα 12 ασθενείς (34%) στο σκέλος σπεσολιμάμπης να λάβουν μια δεύτερη δόση σπεσολιμάμπης και
15 ασθενείς (83%) στο σκέλος εικονικού φαρμάκου να λάβουν μία δόση σπεσολιμάμπης την Ημέρα 8. Επιπλέον, 6 ασθενείς (4 στο σκέλος σπεσολιμάμπης, 2 στο σκέλος εικονικού φαρμάκου) έλαβαν θεραπεία για έξαρση με μία εφάπαξ δόση 900 mg ενδοφλέβιας σπεσολιμάμπης για επανεμφάνιση έξαρσης μετά την Ημέρα 8.
Ο πληθυσμός της μελέτης αποτελούνταν κατά 32% από άνδρες και κατά 68% από γυναίκες. Η μέση ηλικία ήταν 43 (εύρος: 21 έως 69) έτη·το 55% των ασθενών ήταν Ασιάτες και το 45% Καυκάσιοι. Οι περισσότεροι ασθενείς που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη είχαν βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 3 (43%) ή 4 (36%), και οι ασθενείς είχαν συνολική βαθμολογία GPPGA
3 (81%) ή 4 (19%). 24,5% των ασθενών είχαν προηγουμένως λάβει αγωγή με βιολογική θεραπεία για ΓΦΨ.
Πρωτογενής και βασική δευτερογενής αποτελεσματικότητα
Κατά την εβδομάδα 1, υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά στην αναλογία των ασθενών που πέτυχαν βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 0 (που υποδεικνύει απουσία ορατών
φλυκταινών) και συνολική βαθμολογία GPPGA 0 ή 1 (καθαρό ή σχεδόν καθαρό δέρμα) στο σκέλος σπεσολιμάμπης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (βλ. Πίνακα 3).
Πίνακας 3: Βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA και συνολική βαθμολογία GPPGA την Εβδομάδα 1 (Effisayil 1)
| Εικονικό φάρμακο | Σπεσολιμάμπη 900 mg i.v. | |
| Αριθμός ασθενών που αναλύθηκαν | 18 | 35 |
| Ασθενείς που πέτυχαν βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 0, n (%) | 1 (5,6) | 19 (54,3) |
| Τιμή p* | 0,0004 | |
| Ασθενείς που πέτυχαν συνολική βαθμολογία GPPGA 0 ή 1, n (%) | 2 (11,1) | 15 (42,9) |
| Τιμή p* | 0,0118 | |
GPPGA = Συνολική Εκτίμηση της Γενικευμένης Φλυκταινώδους Ψωρίασης από τον Ιατρό· i.v. = ενδοφλέβια
* Μονόπλευρη τιμή p
Τόσο για το πρωτεύον όσο και για το κύριο δευτερεύον καταληκτικό σημείο, η επίδραση της θεραπείας παρατηρήθηκε για όλους τους ασθενείς ανεξάρτητα από την κατάσταση μετάλλαξης IL36RN.
Effisayil 2 (1368-0027)
Μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη φάσης II β (Effisayil 2) αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της σπεσολιμάμπης για υποδόρια χορήγηση σε ενήλικες και εφήβους ασθενείς με ιστορικό ΓΦΨ, όπως διαγνώσθηκε σύμφωνα με τα κριτήρια ERASPEN, ανεξάρτητα από την κατάσταση μετάλλαξης IL36RN, και με τουλάχιστον δύο εξάρσεις ΓΦΨ μέτριας έως βαριάς έντασης στο παρελθόν. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν εάν είχαν συνολική βαθμολογία GPPGA 0 ή 1 κατά τον προκαταρκτικό έλεγχο και την τυχαιοποίηση. Οι ασθενείς ήταν απαραίτητο να διακόψουν τη συστηματική και τοπική θεραπεία για τη ΓΦΨ πριν ή κατά την τυχαιοποίηση. Αυτοί οι ασθενείς έπρεπε να είχαν ιστορικό εξάρσεων κατά τη διάρκεια της ταυτόχρονης θεραπείας για τη ΓΦΨ ή ιστορικό εξάρσεων κατά τη μείωση της δόσης ή τη διακοπή αυτών των ταυτόχρονων φαρμακευτικών αγωγών.
Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν ο χρόνος μέχρι την πρώτη έξαρση της ΓΦΨ έως την Εβδομάδα 48 (που ορίζεται από τη βαθμολογία ≥ 2 στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA και αύξηση της συνολικής βαθμολογίας GPPGA κατά ≥ 2 από την έναρξη). Το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η εμφάνιση τουλάχιστον μίας έξαρσης της ΓΦΨ έως την Εβδομάδα 48. Πρόσθετα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία την Εβδομάδα 48 ήταν ο χρόνος μέχρι την πρώτη επιδείνωση της Κλίμακας Συμπτωμάτων Ψωρίασης (PSS) και του Δερματολογικού Δείκτη Ποιότητας Ζωής (DLQI), που ορίστηκε ως αύξηση της συνολικής βαθμολογίας κατά 4 μονάδες από την έναρξη.
Συνολικά 123 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν (1:1:1:1) για να λάβουν μία από τις τέσσερις θεραπείες (βλ. Πίνακα 4).
Πίνακας 4: Σκέλη θεραπείας στην Effisayil 2
| Δόση φόρτισης | Επακόλουθες δόσεις | |
| σπεσολιμάμπη | 600 mg υποδορίως | 300 mg υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες |
| σπεσολιμάμπη | 600 mg υποδορίως | 300 mg υποδορίως κάθε 12 εβδομάδες |
| σπεσολιμάμπη | 300 mg υποδορίως | 150 mg υποδορίως κάθε 12 εβδομάδες |
| Εικονικό φάρμακο | υποδόρια θεραπεία | υποδόρια θεραπεία κάθε 4 εβδομάδες |
Ο πληθυσμός της μελέτης αποτελούνταν κατά 38,2% από άνδρες και κατά 61,8% από γυναίκες. Η μέση ηλικία ήταν 40,4 (εύρος: 14 έως 75) έτη με 8 (6,5%) εφήβους ασθενείς (2 ανά σκέλος
θεραπείας)· το 64,2% των ασθενών ήταν Ασιάτες και το 35,8% Καυκάσιοι. Οι ασθενείς που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη είχαν βαθμολογία στην υποκλίμακα Φλυκταίνωσης GPPGA 1 (28,5%) ή 0 (71,5%), και οι ασθενείς είχαν συνολική βαθμολογία GPPGA 1 (86,2%) ή 0 (13,8%). Κατά τον χρόνο της τυχαιοποίησης, 74,8% των ασθενών λάμβαναν συστηματική θεραπεία για τη ΓΦΨ, η οποία διακόπηκε κατά την έναρξη της τυχαιοποιημένης θεραπείας της μελέτης.
Ενώ μελετήθηκαν 3 δοσολογικά σχήματα στην Effisayil 2, το συνιστώμενο δοσολογικό σχήμα για την πρόληψη των εξάρσεων της ΓΦΨ είναι μια υποδόρια δόση εφόδου 600 mg σπεσολιμάμπης ακολουθούμενη από 300 mg υποδόριας αγωγής χορηγούμενης κάθε 4 εβδομάδες (βλ.
παράγραφο 4.2). Τα αποτελέσματα που συνοψίζονται παρακάτω είναι αυτά για το συνιστώμενο δοσολογικό σχήμα.
Οι ασθενείς που εμφάνισαν έξαρση ήταν επιλέξιμοι να λάβουν έως δύο ενδοφλέβιες δόσεις 900 mg σπεσολιμάμπης ανοικτής επισήμανσης (βλ. παράγραφο 4.2). Δύο (6,7%) ασθενείς στο σκέλος της σπεσολιμάμπης για τη συνιστώμενη δόση και 15 (48,4%) ασθενείς στο σκέλος εικονικού φαρμάκου έλαβαν ενδοφλέβια θεραπεία για έξαρση.
Η θεραπεία με τη συνιστώμενη δόση της σπεσολιμάμπης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο οδήγησε σε στατιστικά σημαντική βελτίωση με βάση το πρωτεύον και το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο (βλ. Πίνακα 5).
Πίνακας 5: Χρόνος μέχρι την πρώτη έξαρση της ΓΦΨ και εμφάνιση τουλάχιστον μίας έξαρσης της ΓΦΨ έως την εβδομάδα 48 (Effisayil 2)
| Εικονικό φάρμακο | Συνιστώμενη δόση σπεσολιμάμπης | |
| Αριθμός ασθενών που αναλύθηκαν, N | 31 | 30 |
| Ασθενείς με εξάρσεις της ΓΦΨ, N (%)* | 16 (51,6) | 3 (10,0) |
| Αναλογία κινδύνου (HR)** για τον χρόνο μέχρι την πρώτη έξαρση έναντιεικονικού φαρμάκου (95% CI) | 0,16(0,05, 0,54) | |
| Τιμή p*** | 0,0005 | |
| Διαφορά κινδύνου για την εμφάνιση έξαρσης της ΓΦΨ έναντι εικονικούφαρμάκου (95% CI) | -39,0%(-62,1, -15,9) | |
| Τιμή p**** | 0,0013 | |
* Η χρήση ενδοφλέβιας θεραπείας με σπεσολιμάμπη ή η συνταγογραφημένη από τον ερευνητή καθιερωμένη φροντίδα για την αντιμετώπιση της επιδείνωσης της ΓΦΨ θεωρήθηκαν ως έναρξη της έξαρσης της ΓΦΨ
** Μοντέλο παλινδρόμησης Cox διαστρωματωμένο με βάση τη χρήση συστηματικών φαρμακευτικών αγωγών για τη ΓΦΨ κατά την τυχαιοποίηση
*** Δοκιμασία log-rank διαστρωματωμένη με βάση τη χρήση συστηματικών φαρμακευτικών αγωγών για τη ΓΦΨ κατά την τυχαιοποίηση, μονόπλευρη τιμή p
**** Δοκιμασία Cochran-Mantel-Haenszel μετά από πολλαπλό καταλογισμό, διαστρωματωμένη με βάση τη χρήση συστηματικών φαρμακευτικών αγωγών για τη ΓΦΨ κατά την τυχαιοποίηση, μονόπλευρη τιμή p
Η αποτελεσματικότητα της υποδόριας συνιστώμενης δόσης της σπεσολιμάμπης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο παρατηρήθηκε σύντομα μετά την τυχαιοποίηση και διατηρήθηκε έως την Eβδομάδα 48 (βλ. Εικόνα 1).
Εικόνα 1: Χρόνος μέχρι την πρώτη έξαρση της ΓΦΨ έως την Εβδομάδα 48 (Effisayil 2)
Τόσο για το πρωτεύον όσο και για το βασικό δευτερεύον καταληκτικό σημείο, η επίδραση της θεραπείας παρατηρήθηκε για όλους τους ασθενείς ανεξάρτητα από την κατάσταση μετάλλαξης IL36RN.
Ένας έφηβος ασθενής στο σκέλος εικονικού φαρμάκου έλαβε τη συνταγογραφημένη από τον ερευνητή καθιερωμένη φροντίδα για τη θεραπεία της επιδείνωσης της ΓΦΨ και θεωρήθηκε ότι είχε έξαρση της ΓΦΨ. Κανένας έφηβος ασθενής στο σκέλος της συνιστώμενης δόσης της σπεσολιμάμπης δεν παρουσίασε έξαρση της ΓΦΨ.
Παρατηρήθηκε επίσης η πρόληψη της επιδείνωσης της ΓΦΨ όσον αφορά στην κλίμακα PSS και στο δείκτη DLQI, όπως φαίνεται από τις αναλογίες κινδύνου για PSS 0,42 (95% CI 0,20, 0,91) και για DLQI 0,26 (95% CI 0,11, 0,62).
Ανοσογονικότητα
Σε ασθενείς με ΓΦΨ που έλαβαν θεραπεία με ενδοφλέβια σπεσολιμάμπη στην Effisayil 1, 46% των ασθενών ανέπτυξαν ADA. Η πλειονότητα των θετικών για ADA συμμετεχόντων ανέπτυξε επίσης εξουδετερωτικά αντισώματα. Στην Effisayil 2, μετά από πολλαπλές υποδόριες δόσεις σπεσολιμάμπης, 41% των ασθενών ανέπτυξαν ADA. Η πλειονότητα των συμμετεχόντων θετικών για ADA ανέπτυξε επίσης εξουδετερωτικά αντισώματα.
Η κάθαρση της σπεσολιμάμπης αυξήθηκε παράλληλα με τους αυξανόμενους τίτλους ADA.
Καθώς η πλειονότητα των ασθενών δεν παρουσίασε επακόλουθη νέα έξαρση στην Effisayil 1, τα δεδομένα σχετικά με την επανάληψη θεραπείας σε ασθενείς με ADA (n = 4) είναι περιορισμένα. Επί του παρόντος δεν είναι γνωστό εάν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της παρουσίας ADA έναντι της σπεσολιμάμπης και της διατήρησης της αποτελεσματικότητας για τη θεραπεία των εξάρσεων. Μετά την υποδόρια χορήγηση σπεσολιμάμπης στην Effisayil 2, δεν υπήρξε προφανής επίπτωση της παρουσίας ADA στην αποτελεσματικότητα ή την ασφάλεια.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έχει δώσει απαλλαγή από την υποχρέωση υποβολής των
αποτελεσμάτων των μελετών με το Spevigo στον παιδιατρικό πληθυσμό ηλικίας κάτω των 12 ετών στην θεραπεία της γενικευμένης φλυκταινώδους ψωρίασης (βλέπε παράγραφο 4.2 για πληροφορίες σχετικά με την παιδιατρική χρήση).
Έγκριση υπό όρους
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν έχει εγκριθεί με τη διαδικασία που αποκαλείται «έγκριση υπό όρους». Αυτό σημαίνει ότι αναμένονται περισσότερες αποδείξεις σχετικά με το φαρμακευτικό προϊόν. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων θα αξιολογεί τουλάχιστον ετησίως τις νέες πληροφορίες για το παρόν φαρμακευτικό προϊόν και η παρούσα Περίληψη των Χαρακτηριστικών του Προϊόντος θα επικαιροποιείται αναλόγως.
Ένα μοντέλο φαρμακοκινητικής πληθυσμού αναπτύχθηκε με βάση δεδομένα που συλλέχθηκαν από υγιή άτομα, ασθενείς με ΓΦΨ και ασθενείς με άλλες ασθένειες. Μετά από μία εφάπαξ ενδοφλέβια δόση 900 mg, η εκτιμώμενη από το μοντέλο ΦΚ πληθυσμού AUC0‑∞ (95% CI) και η Cmax (95% CI) σε έναν τυπικό αρνητικό για ADA ασθενή με ΓΦΨ ήταν 4.750 (4.510, 4.970) µg·ημέρα/ml και 238 (218, 256) µg/ml, αντίστοιχα. Μετά από μια υποδόρια δόση εφόδου 600 mg σπεσολιμάμπης, ακολουθούμενη από 300 mg σπεσολιμάμπης υποδορίως κάθε 4 εβδομάδες, η μέση (CV%) κατώτατη συγκέντρωση σε σταθερή κατάσταση κυμάνθηκε από 33,4 µg/ml (37,6%) έως 42,3 µg/ml (43,0%).
Απορρόφηση
Μετά από υποδόρια χορήγηση εφάπαξ δόσης σπεσολιμάμπης σε υγιείς εθελοντές, οι μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα επιτεύχθηκαν σε διάστημα 5,5 έως 7,0 ημερών μετά τη χορήγηση της δόσης. Μετά από υποδόρια χορήγηση στην κοιλιακή χώρα, η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα ήταν ελαφρώς υψηλότερη στις υψηλότερες δόσεις με εκτιμώμενες τιμές 58%, 65% και 72% στα 150 mg, 300 mg και 600 mg, αντίστοιχα. Με βάση περιορισμένα δεδομένα, η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα στον μηρό ήταν περίπου 85% μετά από υποδόρια δόση 300 mg σπεσολιμάμπης.
Κατανομή
Με βάση την ανάλυση φαρμακοκινητικής πληθυσμού, ο τυπικός όγκος κατανομής σε σταθερή κατάσταση ήταν 6,4 l.
Βιομετασχηματισμός
Η μεταβολική οδός της σπεσολιμάμπης δεν έχει χαρακτηριστεί. Όπως ένα εξανθρωποποιημένο IgG1 μονοκλωνικό αντίσωμα, η σπεσολιμάμπη αναμένεται να αποικοδομηθεί σε μικρά πεπτίδια και αμινοξέα μέσω καταβολικών οδών με τρόπο παρόμοιο με την ενδογενή IgG.
Αποβολή
Στο γραμμικό εύρος δόσεων (0,3 έως 20 mg/kg), με βάση το μοντέλο ΦΚ πληθυσμού, η κάθαρση της σπεσολιμάμπης (95% CI) σε έναν τυπικό αρνητικό για ADA ασθενή με ΓΦΨ, βάρους 70 kg, ήταν 0,184 l/ημέρα. Η τερματική ημίσεια ζωή ήταν 25,5 ημέρες.
Γραμμικότητα/μη γραμμικότητα
Όταν χορηγήθηκε ενδοφλεβίως, η σπεσολιμάμπη παρουσίασε γραμμική φαρμακοκινητική με ανάλογη προς τη δόση αύξηση της έκθεσης σε εύρος εφάπαξ δόσεων από 0,3 έως 20 mg/kg. Τόσο η κάθαρση (CL) όσο και η τελική ημίσεια ζωή ήταν ανεξάρτητες από τη δόση. Μετά τη χορήγηση εφάπαξ υποδόριας δόσης, η έκθεση στη σπεσολιμάμπη αυξήθηκε ελαφρώς περισσότερο από ανάλογα προς τη δόση σε όλο το εύρος δόσεων από 150 mg έως 600 mg λόγω της ελαφρώς αυξημένης βιοδιαθεσιμότητας σε υψηλότερες δόσεις.
Σωματικό βάρος
Οι συγκεντρώσεις της σπεσολιμάμπης ήταν χαμηλότερες σε άτομα με μεγαλύτερο σωματικό βάρος και υψηλότερες σε άτομα με μικρότερο σωματικό βάρος. Η σπεσολιμάμπη δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με ΓΦΨ βάρους άνω των 164 kg.
Με βάση τη φαρμακοκινητική μοντελοποίηση και προσομοίωση, η συνιστώμενη δόση για εφήβους ηλικίας από 12 ετών και βάρους ≥ 30 και < 40 kg είναι η μισή από τη συνιστώμενη δόση για ενήλικες και εφήβους ηλικίας από 12 ετών και βάρους τουλάχιστον 40 kg (βλ. παράγραφο 4.2).
Η έκθεση σε ασθενείς βάρους ≥ 30 και < 40 kg που λαμβάνουν το μειωμένο δοσολογικό σχήμα αναμένεται να είναι συγκρίσιμη με εκείνη που παρατηρήθηκε στις μελέτες της ΓΦΨ.
Ηλικιωμένοι / φύλο / φυλή
Με βάση τις αναλύσεις φαρμακοκινητικής πληθυσμού, η ηλικία, το φύλο και η φυλή δεν έχουν κάποια κλινικά σχετική επίδραση στη φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης.
Ηπατική και νεφρική δυσλειτουργία
Ως μονοκλωνικό αντίσωμα, η σπεσολιμάμπη δεν αναμένεται να υποστεί ηπατική ή νεφρική αποβολή. Δεν πραγματοποιήθηκε καμία επίσημη δοκιμή για την επίδραση της ηπατικής ή νεφρικής δυσλειτουργίας στη φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης.
Η ανάλυση ΦΚ πληθυσμού δεν αναγνώρισε ότι η ήπια ηπατική δυσλειτουργία ή η ήπια ή μέτρια νεφρική δυσλειτουργία επηρεάζουν τη συστηματική έκθεση της σπεσολιμάμπης.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Η φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης σε παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας κάτω των 14 ετών δεν έχει μελετηθεί.
Η φαρμακοκινητική της σπεσολιμάμπης στο πλάσμα που παρατηρήθηκε στους εφήβους ήταν σε συμφωνία με εκείνη που παρατηρήθηκε στους ενήλικες.
Φαρμακευτικές πληροφορίες - SPEVIGO 450MG/7.5ML
Νάτριο οξικό τριυδρικό (E262)
Παγόμορφο οξικό οξύ (E260) (για ρύθμιση του pH) Σακχαρόζη
Αργινίνη υδροχλωρική Πολυσορβικό 20 (E432) 'Υδωρ για ενέσιμα
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να αναμειγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα εκτός αυτών που αναφέρονται στην παράγραφο 6.6.
Μη ανοιγμένο φιαλίδιο
3 χρόνια.
Μετά το άνοιγμα
Από μικροβιολογική άποψη, αφού ανοιχθεί, το φαρμακευτικό προϊόν πρέπει να αραιωθεί και να εγχυθεί αμέσως.
Μετά την παρασκευή της έγχυσης
Η χημική και φυσική σταθερότητα του αραιωμένου διαλύματος κατά τη χρήση έχει καταδειχθεί για 24 ώρες σε θερμοκρασία 2 °C έως 30 °C.
Από μικροβιολογική άποψη, το αραιωμένο διάλυμα για έγχυση πρέπει να χρησιμοποιηθεί αμέσως. Εάν δεν χρησιμοποιηθεί αμέσως, οι συνθήκες φύλαξης κατά τη χρήση αποτελούν ευθύνη του χρήστη και δεν πρέπει κανονικά να υπερβαίνουν τις 24 ώρες σε θερμοκρασία 2 °C έως 8 °C, εκτός εάν η αραίωση πραγματοποιήθηκε σε ελεγχόμενες και επικυρωμένες ασηπτικές συνθήκες. Για το χρονικό διάστημα μεταξύ της παρασκευής και της έναρξης της χορήγησης, το διάλυμα για έγχυση πρέπει να προστατεύεται από το φως σύμφωνα με τις τοπικές τυποποιημένες διαδικασίες.
Φυλάσσετε σε ψυγείο (2 °C – 8 °C). Μην καταψύχετε.
Φυλάσσετε στην αρχική συσκευασία για να προστατεύεται από το φως.
Πριν τη χρήση, το μη ανοιγμένο φιαλίδιο μπορεί να φυλαχθεί σε θερμοκρασίες έως 30 °C για έως 24 ώρες, εάν φυλάσσεται στην αρχική συσκευασία για να προστατεύεται από το φως.
Για τις συνθήκες διατήρησης μετά το άνοιγμα και την αραίωση του φαρμακευτικού προϊόντος, βλ. παράγραφο 6.3.
7,5 ml πυκνό διάλυμα σε άχρωμο γυάλινο φιαλίδιο (γυαλί τύπου I) των 10 ml, με επικαλυμμένο ελαστικό πώμα εισχώρησης και πρεσαριστό πώμα αλουμινίου με μπλε πλαστικό καπάκι σχήματος κουμπιού.
Συσκευασία των 2 φιαλιδίων.
και άλλος χειρισμός
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν είναι συμβατό με σετ έγχυσης που αποτελούνται από πολυβινυλοχλωρίδιο (PVC), πολυαιθυλένιο (PE), πολυπροπυλένιο (PP), πολυβουταδιένιο και πολυουρεθάνη (PUR), καθώς και με μεμβράνες φίλτρου εντός γραμμής που αποτελούνται από πολυαιθεροσουλφόνη (PES, ουδέτερα και θετικά φορτισμένη) και θετικά φορτισμένο πολυαμίδιο (PA).
Οδηγίες χειρισμού
-
Το φιαλίδιο πρέπει να επιθεωρείται οπτικά πριν τη χρήση. Εάν το διάλυμα είναι θολό, αποχρωματισμένο ή περιέχει μεγάλα ή έγχρωμα σωματίδια, το φιαλίδιο πρέπει απορρίπτεται.
-
Το Spevigo προορίζεται για μία χρήση μόνο.
-
Πρέπει να χρησιμοποιείται ασηπτική τεχνική για την παρασκευή του διαλύματος για έγχυση.
-
Για τη συνιστώμενη δόση των 900 mg, αναρροφήστε και απορρίψτε 15 ml από έναν περιέκτη 100 ml ενέσιμου διαλύματος χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%) και αντικαταστήστε τα αργά με 15 ml στείρου πυκνού διαλύματος σπεσολιμάμπης (δύο φιαλίδια των 450 mg/7,5 ml).
-
Για τη συνιστώμενη δόση των 450 mg, αναρροφήστε και απορρίψτε 7,5 ml από έναν περιέκτη 100 ml ενέσιμου διαλύματος χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%) και αντικαταστήστε τα αργά με 7,5 ml στείρου πυκνού διαλύματος σπεσολιμάμπης (ένα φιαλίδιο των 450 mg/7,5 ml).
-
Αναμείξτε ήπια πριν τη χρήση. Το αραιωμένο διάλυμα έγχυσης σπεσολιμάμπης πρέπει να χρησιμοποιείται αμέσως.
-
-
Το Spevigo δεν πρέπει να αναμειγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα. Μια προϋπάρχουσα ενδοφλέβια γραμμή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη χορήγηση του αραιωμένου διαλύματος έγχυσης σπεσολιμάμπης, εάν ληφθούν υπόψη οι παραπάνω πληροφορίες συμβατότητας. Η γραμμή πρέπει να εκπλυθεί με ενέσιμο διάλυμα χλωριούχου νατρίου 9 mg/ml (0,9%) πριν και στο τέλος της έγχυσης. Καμία άλλη έγχυση δεν πρέπει να χορηγείται παράλληλα μέσω της ίδιας ενδοφλέβιας προσπέλασης.
Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.