UNIPHYLLIN INJ.SOL 240(218)MG/4ML AMP

Η χρήση του UNIPHYLLIN ενδείκνυται σε:

• Συμπτωματική αντιμετώπιση ή πρόληψη κρίσεων βρογχόσπασμου σε βρογχικό άσθμα.

• Χρόνια βρογχίτιδα.

• Εμφύσημα και γενικά αποφρακτικές πνευμονοπάθειες.

• Καρδιογενές πνευμονικό οίδημα.

• Άπνοια και βραδυκαρδία νεογέννητου.

• Βραδέως ενδοφλεβίως (τουλάχιστον εντός 20 λεπτών), ως δόση εφόδου: 200mg.

Για συντήρηση: 0.5 mg/kg/ώρα τις πρώτες 12 ώρες και στη συνέχεια

0.4 mg/kg/ώρα σε συνεχή ενδοφλέβια έγχυση.

Η δόση εφόδου μειώνεται στο ήμισυ εάν έχει προηγηθεί λήψη ξανθινών.

Για τα παιδιά η δόση εφόδου είναι: 4 mg/kg.

8 Υπερευαισθησία στις ξανθίνες.

• Σε αρρώστους με διαταραχές του καρδιακού ρυθμού.

• Στηθάγχη.

• Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

• Σοβαρή υπέρταση.

• Αρτηριοσκληρυντική εγκεφαλοπάθεια.

• Υπερθυρεοειδισμό.

• Πεπτικό έλκος.

• Ηπατική και νεφρική ανεπάρκεια.

• Αλκοολισμό.

• Υπερήλικους και παιδιά.

• Να αποφεύγεται η σύγχρονη χρήση καφέ, τσάι και κακάο λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε ξανθίνες.

Þ Μείωση της δραστικότητας του φαρμάκου από αυξημένο μεταβολισμό παρατηρείται σε καπνιστές, στους οποίους μπορεί να χρειασθεί αύξηση της συνήθους δόσης από 50 μέχρι και 100%. Σε βαρείς πότες. Σε σύγχρονη λήψη βαρβιτουρικών, καρβαμαζεπίνης, ριφαμπικίνης, σουλφινοπυραζόνης, φαινυτοϊνης και σε δίαιτα πτωχή σε υδατάνθρακες και πλούσια σε πρωτεΐνες.

Þ Αντίθετα, ενίσχυση της δράσης, από μείωση του μεταβολισμού του, παρατηρείται σε συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, σε ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια, παχυσαρκία, ιογενείς λοιμώξεις και γενικά εμπύρετες καταστάσεις, σύγχρονη λήψη ερυθρομυκίνης, σιμετιδίνης, φουροσεμίδης, αντισυλληπτικών δισκίων και σε δίαιτα πλούσια σε υδατάνθρακες και πτωχή σε πρωτεΐνες.

Þ Η θεοφυλλίνη μπορεί να ενισχύσει τη δράση (και να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών) της δακτυλίτιδας, των συμπαθητικομιμητικών, των από του στόματος αντιπηκτικών, της αλοθάνης και κεταμίνης. Αντίθετα μπορεί να μειώσει τη δράση της φαινυτοϊνης, του ανθρακικού λιθίου και των μη αποπολωτικών μυοχαλαρωτικών.

Þ Με τους β-αναστολείς υπάρχει ανταγωνισμός.

Þ Επίσης, σε λήψη θεοφυλλίνης μπορεί να παρατηρηθούν ψευδώς αυξημένες τιμές κατεχολαμινών στα ούρα, ελεύθερων λιπαρών οξέων στο αίμα, χολερυθρίνης στον ορό.

Þ ΤΚΕ και μείωση της καθήλωσης του ιωδίου στον θυρεοειδή.

• Κύηση:

  Κατηγορία C.

  Αν και η ασφαλής χρήση του φαρμάκου στη διάρκεια εγκυμοσύνης, σε σχέση με τον πιθανό κίνδυνο για το έμβρυο, δεν έχει πλήρως τεκμηριωθεί, η θεοφυλλίνη έχει χρησιμοποιηθεί σε έγκυες γυναίκες χωρίς να εμφανίσει τερατογόνο δράση. Επειδή υπάρχει ο κίνδυνος ανεξέλεγκτου άσθματος, το φάρμακο χορηγείται χωρίς ενδοιασμούς στη διάρκεια της εγκυμοσύνης όταν κρίνεται απολύτως απαραίτητο.

• Γαλουχία:

Σε θηλάζουσες γυναίκες, το φάρμακο εκκρίνεται στο μητρικό γάλα και μπορεί να προκαλέσει ευερεθιστότητα στο βρέφος.

Δεν εφαρμόζεται.

→ Ασυνήθεις, με τιμές επιπέδων πλάσματος κάτω των 20μg/ml.

→ Με τιμές 20-30μg/ml εμφανίζονται συχνά (75% των αρρώστων) ναυτία, έμετοι, διάρροια, κεφαλαλγία, αϋπνία, ευερεθιστότητα.

→ Με τιμές άνω των 30μg/ml εμφανίζονται υπόταση, υπογλυκαιμία, ταχυκαρδία, διαταραχές του καρδιακού ρυθμού.

→ Επίσης, αναφέρονται επιγαστραλγία, ανορεξία, ενεργοποίηση του παλιού πεπτικού έλκους, γαστρορραγία, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, υπνηλία, ζάλη, σπασμοί, αυξημένη διούρηση, επίσχεση ούρων σε άτομα με υπερτροφία του προστάτη, πυρετός, εξανθήματα, ερεθισμός του δακτυλίου.

Συμπτώματα:

Η υπερβολική δόση θεοφυλλίνης μπορεί να προκαλέσει τοξικά φαινόμενα. Τα επίπεδά της στο πλάσμα πρέπει να ρυθμίζονται ώστε να εξασφαλίζεται το μέγιστο αποτέλεσμα με τον ελάχιστο κίνδυνο.

Κοιλιακές αρρυθμίες ή παροξυσμός μπορεί να είναι τα πρώτα συμπτώματα της τοξικότητας.

Πολλοί ασθενείς που έχουν υψηλότερα επίπεδα θεοφυλλίνης στο πλάσμα παρουσιάζουν ταχυκαρδία.

Αντιμετώπιση υπερδοσολογίας:

Η αντιμετώπιση αποσκοπεί στην ελάττωση της απορρόφησης και στην υποστήριξη των ζωτικών λειτουργιών.

Στα άτομα που διατηρούν τις αισθήσεις τους συνιστάται πρόκληση εμετού ενώ στους άλλους πρέπει να διασφαλίσουμε την καλή κυκλοφορία του

αναπνευστικού με ενδοτραχειακό σωλήνα. Κατόπιν πρέπει να ακολουθήσει πλύση στομάχου και χορήγηση ενεργού άνθρακος.

Η διέγερση του ΚΝΣ στους ενήλικες μπορεί να ελεγχθεί με χορήγηση 0,1- 0,3mg/kg β.σ. διαζεπάμης ενδοφλέβια. Η υπόταση και το shock αντιμετωπίζονται με χορήγηση υγρών, αποφεύγοντας τη χρήση αγγειορυθμιστικών.