VELPAR INJ.SOL 5MC/ML
Πληροφορίες συνταγογράφησης
Λίστα ασφαλίσεων
Πληροφορίες έκδοσης
Περιορισμός συνταγογράφησης
Αλληλεπιδράσεις με
Περιορισμοί
Άλλες πληροφορίες
Όνομα φαρμάκου
Σύνθεση
Φαρμακευτική μορφή
Κάτοχος άδειας κυκλοφορίας (MAH)
Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately
Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.
Πάνω 36k αξιολογήσεις
SmPC - VELPAR 5MC/ML
Η παρικαλσιτόλη ενδείκνυται για την πρόληψη και θεραπεία του δευτεροπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού σε ασθενείς με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση.
Το ενέσιμο διάλυμα VELPAR χορηγείται μέσω της διαδικασίας αιμοδιύλισης. Ενήλικες
-
Η αρχική δόση θα πρέπει να υπολογιστεί με βάση τα αρχικά επίπεδα της παραθορμόνης (PTH) προ της θεραπείας:
Η αρχική δόση της παρικαλσιτόλης υπολογίζεται με βάση τον εξής τύπο:
Αρχική δόση (μικρογραμμάρια) =επίπεδα ακέραιης PTH προ της θεραπείας σε pmol/l
8
ή
=επίπεδα ακέραιης PTH προ της θεραπείας σε pg/ml 80
και χορηγείται ως εφάπαξ ενδοφλέβια (IV) δόση όχι συχνότερα από κάθε δεύτερη ημέρα σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της αιμοκάθαρσης.
Η μέγιστη ασφαλής δόση που χορηγήθηκε σε κλινικές μελέτες έφτασε τα 40 μικρογραμμάρια.
-
Ρύθμιση της δόσης:
Το μέχρι σήμερα αποδεκτό εύρος για τα επίπεδα της ΡΤΗ στους ασθενείς που βρίσκονται στο τελικό στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας και υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση, δεν είναι μεγαλύτερο από 1,5 έως 3 φορές του ανώτερου φυσιολογικού ορίου των μη ουραιμικών, δηλαδή 15,9 έως 31,8 pmol/l (150-
300 pg/ml), για ακέραιη PTH. Απαιτείται στενή παρακολούθηση και εξατομικευμένη ρύθμιση της δόσης για την επίτευξη των απαιτουμένων φυσιολογικών τελικών επιπέδων. Εάν παρατηρηθεί υπερασβεστιαιμία ή επιμένον γινόμενο διορθωμένου Ca x P μεγαλύτερο των 5,2 mmol2 /l2 (65 mg2
/dl2), η δοσολογία πρέπει να μειωθεί ή να διακοπεί η χορήγηση έως ότου οι παράμετροι αυτές να εξομαλυνθούν. Στη συνέχεια, η χορήγηση της παρικαλσιτόλης θα πρέπει να ξαναξεκινήσει με χαμηλότερη δόση. Ενδέχεται να απαιτηθεί μείωση των δόσεων καθώς τα επίπεδα της ΡΤΗ μειώνονται ως αποτέλεσμα της θεραπείας.
Στον πίνακα που ακολουθεί προτείνεται μία μέθοδος ρύθμισης της δοσολογίας:
| Οδηγίες για την προτεινόμενη δοσολογία (Τιτλοποίηση δόσης ανά διαστήματα 2-4 εβδομάδων) | |
| Επίπεδα ακέραιης PTH (iPTH) σε σχέση με τααρχικά επίπεδα | Τιτλοποίηση δόσηςπαρικαλσιτόλης |
| Τα ίδια ή αυξημένα | Αύξηση κατά 2 έως 4 μικρογραμμάρια |
| Μειωμένα κατά < 30% | |
| Μειωμένα κατά ≥ 30%, ≤ 60% | Διατήρηση |
| Μειωμένα κατά > 60% | Μείωση κατά 2 έως 4 μικρογραμμάρια |
| ΙPTH < 15,9 pmol/l (150 pg/ml) | |
Αφού καθορισθεί η δοσολογία, το ασβέστιο και ο φωσφόρος του ορού θα πρέπει να μετρώνται τουλάχιστον μία φορά το μήνα. Μετρήσεις της iPTH στον ορό συνιστώνται κάθε τρεις μήνες. Κατά την προσαρμογή της δοσολογίας της παρικαλσιτόλης, μπορεί να χρειαστούν συχνότερες εργαστηριακές εξετάσεις.
Ηπατική ανεπάρκεια
Οι συγκεντρώσεις αδέσμευτης παρικαλσιτόλης σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια ηπατική ανεπάρκεια είναι παρόμοιες με εκείνες των υγιών ατόμων, και δε χρειάζεται προσαρμογή της δόσης στο συγκεκριμένο πληθυσμό ασθενών. Δεν υπάρχει εμπειρία σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια.
Παιδιατρικοί Ασθενείς (0-18 ετών)
Η ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της παρικαλσιτόλης σε παιδιά δεν έχει τεκμηριωθεί. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία για παιδιά κάτω των 5 ετών. Τα μέχρι σήμερα διαθέσιμα δεδομένα για παιδιατρικούς ασθενείς περιγράφονται στην παράγραφο 5.1.
Ηλικιωμένοι Ασθενείς (>65 ετών)
Υπάρχει περιορισμένη εμπειρία σε ασθενείς 65 ετών και άνω που έλαβαν παρικαλσιτόλη στις μελέτες φάσης ΙΙΙ. Στις μελέτες αυτές, δεν παρατηρήθηκαν γενικές διαφορές ως προς την αποτελεσματικότητα ή την ασφάλεια μεταξύ των ασθενών 65 ετών και άνω και των νεότερων ασθενών.
Υπερευαισθησία στην παρικαλσιτόλη ή σε κάποιο από τα έκδοχα Τοξικότητα Βιταμίνης D
Yπερασβεστιαιμία
Υπερβολική καταστολή της παραθορμόνης μπορεί να προκαλέσει αύξηση των επιπέδων ασβεστίου στον ορό και είναι πιθανό να οδηγήσει σε μεταβολική νόσο των οστών. Απαιτείται παρακολούθηση των ασθενών και εξατομίκευση της τιτλοποίησης της δόσης ώστε να επιτευχθούν τα κατάλληλα φυσιολογικά τελικά επίπεδα.
Εάν εμφανιστεί κλινικά σημαντική υπερασβεστιαιμία και ο ασθενής λαμβάνει ένα δεσμευτικό φωσφόρου που περιέχει ασβέστιο, η δόση του δεσμευτικού θα πρέπει να μειώνεται ή να διακόπτεται.
Χρόνια υπερασβεστιαιμία μπορεί να σχετίζεται με γενικευμένη αγγειακή αποτιτάνωση και αποτιτάνωση άλλων μαλακών μορίων.
Η τοξικότητα της δακτυλίτιδας ενισχύεται από την υπερασβεστιαιμία οποιασδήποτε αιτιολογίας, συνεπώς χρειάζεται προσοχή όταν χορηγείται δακτυλίτιδα ταυτόχρονα με παρικαλσιτόλη (βλέπε παράγραφο 4.5).
Να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή κατά τη συγχορήγηση παρικαλσιτόλης με κετοκοναζόλη (βλέπε παράγραφο 4.5).
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει 11% v/v αιθανόλης (αλκοόλη). Κάθε δόση μπορεί να περιέχει μέχρι 0,694 g αιθανόλης. Βλαβερό για όσους υποφέρουν από αλκοολισμό. Να χορηγείται με προσοχή σε εγκύους, σε γυναίκες σε γαλουχία, παιδιά και ομάδες υψηλού κινδύνου όπως οι ασθενείς με ηπατική νόσο ή επιληψία.
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες αλληλεπιδράσεων με την ενέσιμη παρικαλσιτόλη. Ωστόσο, μία μελέτη αλληλεπίδρασης μεταξύ κετοκοναζόλης και παρικαλσιτόλης έχει γίνει με την φαρμακοτεχνική μορφή των καψακίων.
Τα φωσφορικά ή σχετιζόμενα με τη βιταμίνη D φαρμακευτικά προϊόντα δε θα πρέπει να λαμβάνονται ταυτόχρονα με την παρικαλσιτόλη, επειδή υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για υπερασβεστιαιμία και αύξηση του γινομένου Ca x P.
Υψηλές δόσεις σκευασμάτων ασβεστίου ή θειαζιδικά διουρητικά μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο υπερασβεστιαιμίας.
Παρασκευάσματα αργιλίου (π.χ. αντιόξινα, δεσμευτικά φωσφόρου), δεν πρέπει να συγχορηγούνται επί μακρόν με φαρμακευτικά προϊόντα βιταμίνης D, διότι μπορεί να εμφανισθούν αυξημένα επίπεδα αργιλίου στο αίμα και τοξικότητα στα οστά από αργίλιο.
Παρασκευάσματα μαγνησίου (π.χ. αντιόξινα) δεν πρέπει να λαμβάνονται συγχρόνως με παρασκευάσματα βιταμίνης D, διότι μπορεί να παρουσιασθεί υπερμαγνησιαιμία.
Η κετοκοναζόλη είναι γνωστή ως ένας μη-ειδικός αναστολέας αρκετών ενζύμων του κυτοχρώματος P450. Τα διαθέσιμα δεδομένα in vivo και in vitro δείχνουν ότι η κετοκοναζόλη μπορεί να αλληλεπιδράσει με ένζυμα που ευθύνονται για το μεταβολισμό της παρικαλσιτόλης και άλλων αναλόγων Βιταμίνης D. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να λαμβάνεται όταν χορηγείται παρικαλσιτόλη με κετοκοναζόλη (βλέπε παράγραφο 4.4). Η επίδραση στην φαρμακοκινητική δράση του καψακίου παρικαλσιτόλης από τη χορήγηση πολλαπλών δόσεων κετοκοναζόλης 200 mg, δύο φορές ημερησίως για 5 ημέρες έχει μελετηθεί σε υγιείς εθελοντές. Η Cmax της παρικαλσιτόλης επηρεάστηκε ελάχιστα, αλλά η AUC0-∞ περίπου διπλασιάστηκε παρουσία κετοκοναζόλης. Ο μέσος χρόνος ημίσειας ζωής της παρικαλσιτόλης ήταν 17 ώρες παρουσία κετοκοναζόλης συγκρινόμενη με τις 9,8 ώρες που είναι ο χρόνος όταν χορηγείται μόνο παρικαλσιτόλη. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης καταδεικνύουν ότι μετά την από στόματος χορήγηση παρικαλσιτόλης η μέγιστη αύξηση της AUC∞ για την
παρικαλσιτόλη από τη φαρμακευτική αλληλεπίδραση με κετοκοναζόλη δεν είναι πιθανόν να είναι μεγαλύτερη από διπλάσια.
Η τοξικότητα της δακτυλίτιδας ενισχύεται από την υπερασβεστιαιμία οποιασδήποτε αιτιολογίας, συνεπώς χρειάζεται προσοχή όταν χορηγείται δακτυλίτιδα ταυτόχρονα με παρικαλσιτόλη (βλέπε παράγραφο 4.4).
Κύηση:
Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία από τη χρήση της παρικαλσιτόλης σε έγκυες γυναίκες. Μελέτες σε ζώα κατέδειξαν τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα (βλέπε παράγραφο 5.3). Ο ενδεχόμενος κίνδυνος για τον άνθρωπο είναι άγνωστος. Το VELPAR δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά την κύηση εκτός εάν κρίνεται απολύτως απαραίτητο.
Γαλουχία:
Μελέτες σε ζώα έδειξαν ότι η παρικαλσιτόλη ή οι μεταβολίτες της απεκκρίνονται στο ανθρώπινο γάλα, σε μικρές ποσότητες. Η απόφαση για τη συνέχιση/διακοπή του θηλασμού ή τη συνέχιση/διακοπή της θεραπείας με παρικαλσιτόλη θα πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν το όφελος του θηλασμού για το παιδί και το όφελος της θεραπείας με παρικαλσιτόλη για τη μητέρα.
ν
Δεν έχουν διεξαχθεί μελέτες των επιδράσεων στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων.
Περίπου 600 ασθενείς έλαβαν παρικαλσιτόλη στο πλαίσιο κλινικών μελετών Φάσης II/III/IV. Συνολικά, για το 6% των ασθενών που τους χορηγήθηκε παρικαλσιτόλη αναφέρθηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες.
Οι συχνότερες ανεπιθύμητες ενέργειες που συσχετίστηκαν με τη θεραπεία με παρικαλσιτόλη ήταν υπερασβεστιαιμία, που εκδηλώθηκε στο 4,7% των ασθενών. Η υπερασβεστιαιμία εξαρτάται κυρίως από το βαθμό υπερκαταστολής της PTH και μπορεί να ελαχιστοποιηθεί με τη σωστή ρύθμιση της δόσης.
Ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίστηκαν στο ελάχιστο πιθανό με την παρικαλσιτόλη, από κλινικές μελέτες και εργαστηριακά παρουσιάζονται βάσει MedDRA ανά Κατηγορία οργάνου συστήματος, Προτεινόμενου Όρου και συχνότητας. Χρησιμοποιούνται οι ακόλουθες κατηγορίες συχνότητας εμφάνισης: Πολύ συχνές (> 1/10), συχνές (> 1/100, < 1/10), όχι συχνές (> 1/1.000, < 1/100), σπάνιες (> 1/10.000, < 1/1.000), πολύ σπάνιες (< 1/10.000), άγνωστες (δεν μπορούν να εκτιμηθούν από τα διαθέσιμα δεδομένα).
| Κατηγορία Οργάνου Συστήματος | Προτεινόμενος Όρος | Συχνότητα |
| Παρακλινικές εξετάσεις | Παρατεταμένος χρόνος αιμορραγίας, ασπαρτική αμινοτρανσφεράση αυξημένη, εργαστηριακή εξέταση μηφυσιολογική, μειωμένο βάρος | Όχι συχνές |
| Καρδιακές διαταραχές | Καρδιακή ανακοπή, αρρυθμία,κολπικός πτερυγισμός | Όχι συχνές |
| Διαταραχές του αιμοποιητικού καιτου λεμφικού συστήματος | Αναιμία, λευκοπενία,λεμφαδενοπάθεια | Όχι συχνές |
| Κεφαλαλγία, δυσγευσία | Συχνές |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | Κώμα, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο, συγκοπή, μυόκλωνος,υπαισθησία, παραισθησία, ζάλη | Όχι συχνές |
| Οφθαλμικές διαταραχές | Γλαύκωμα, επιπεφυκίτιδα | Όχι συχνές |
| Διαταραχές του ωτός και τουλαβυρίνθου | Διαταραχές του ωτός | Όχι συχνές |
| Διαταραχές τουν αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και τουμεσοθωρακίου | Πνευμονικό οίδημα, άσθμα, δύσπνοια, επίσταξη, βήχας | Όχι συχνές |
| Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος | Αιμορραγία από το ορθό, κολίτιδα, διάρροια, γαστρίτιδα, δυσπεψία, δυσφαγία, κοιλιακό άλγος, δυσκοιλιότητα, ναυτία, έμετος, ξηροστομία, διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος | Όχι συχνές |
| Αιμορραγία του γαστρεντερικούσωλήνα | Άγνωστες | |
| Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού | Κνησμός | Συχνές |
| Δερματίτιδα πομφολυγώδης, αλωπεκία, υπερτρίχωση, εξάνθημα,υπεριδρωσία | Όχι συχνές | |
| Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού | Αρθραλγία, δυσκαμψία άρθρωσης, οσφυαλγία, μυϊκές δεσμιδώσεις, μυαλγία | Όχι συχνές |
| Διαταραχές του ενδοκρινικού συστήματος | Υποπαραθυρεοειδισμός | Συχνές |
| Υπερπαραθυρεοειδισμός | Όχι συχνές | |
| Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης | Υπερασβεστιαιμία, υπερφωσφαταιμία | Συχνές |
| Υπερκαλιαιμία, υποκαλιαιμία,ανορεξία | Όχι συχνές | |
| Λοιμώξεις και παρασιτώσεις | Σηψαιμία, πνευμονία, λοίμωξη, φαρυγγίτιδα, λοίμωξη του κόλπου, γρίππη | Όχι συχνές |
| Νεοπλάσματα καλοήθη, κακοήθη και μη καθοριζόμενα (περιλαμβάνονται κύστεις καιπολύποδες) | Καρκίνος μαστού | Όχι συχνές |
| Αγγειακές διαταραχές | Υπέρταση, υπόταση | Όχι συχνές |
| Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης | Διαταραχή στο βάδισμα, περιφερικό οίδημα, άλγος, άλγος της θέσης ένεσης, υπερπυρεξία, θωρακικό άλγος, κατάσταση επιδεινωθείσα,εξασθένιση, αίσθημα κακουχίας, δίψα | Όχι συχνές |
| Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος | Υπερευαισθησία | Όχι συχνές |
| Οίδημα λάρυγγα, αγγειοοίδημα,κνίδωση | Άγνωστες | |
| Διαταραχές του αναπαραγωγικούσυστήματος και του μαστού | Μαστοδυνία, στυτική δυσλειτουργία | Όχι συχνές |
| Ψυχιατρικές διαταραχές | Συγχυτική κατάσταση, παραλήρημα, αποπροσωποποίηση, διέγερση, αϋπνία,νευρικότητα | Όχι συχνές |
Δεν έχει αναφερθεί κανένα περιστατικό υπερδοσολογίας.
Η υπερδοσολογία της παρικαλσιτόλης μπορεί να οδηγήσει σε υπερασβεστιαιμία, υπερασβεστιουρία, υπερφωσφαταιμία και υπερκαταστολή της PTH (βλέπε παράγραφο 4.4).
Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, σημεία και συμπτώματα υπερασβεστιαιμίας (επίπεδα ασβεστίου του ορού) θα πρέπει να παρακολουθούνται και να αναφέρονται σε γιατρό. Η θεραπεία θα πρέπει να αρχίσει όπως ορθά αρμόζει.
Η παρικαλσιτόλη δεν απομακρύνεται σημαντικά με την αιμοκάθαρση. Η θεραπεία των ασθενών με κλινικά σημαντική υπερασβεστιαιμία συνίσταται στην άμεση μείωση της δόσης ή διακοπή της θεραπείας με παρικαλσιτόλη και περιλαμβάνει δίαιτα με χαμηλή πρόσληψη ασβεστίου, διακοπή των συμπληρωμάτων ασβεστίου, κινητοποίηση του ασθενή, παρακολούθηση των διαταραχών του ισοζυγίου υγρών και ηλεκτρολυτών, αξιολόγηση των ηλεκτροκαρδιογραφικών ανωμαλιών (σημαντικό στους ασθενείς που λαμβάνουν δακτυλίτιδα) και αιμοκάθαρση ή περιτοναϊκή κάθαρση με διάλυμα άνευ ασβεστίου, όπως ενδείκνυται.
Όταν τα επίπεδα ασβεστίου επανέλθουν στα φυσιολογικά όρια, η θεραπεία με παρικαλσιτόλη μπορεί να αρχίσει ξανά σε χαμηλότερη δόση. Εάν τα επίπεδα ασβεστίου του ορού παραμένουν σημαντικά υψηλά, υπάρχουν διάφορες εναλλακτικές θεραπείες που θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη. Οι θεραπείες αυτές περιλαμβάνουν τη χρήση φωσφορικών και κορτικοστεροειδών καθώς και μέτρα για την επαγωγή της διούρησης.
Το ενέσιμο διάλυμα παρικαλσιτόλης περιέχει 39% v/v προπυλενογλυκόλη σαν έκδοχο. Έχουν αναφερθεί μεμονωμένες περιπτώσεις καταστολής του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, αιμόλυσης και γαλακτικής οξέωσης οι οποίες συνδέονται με την τοξική επίδραση της χορήγησης προπυλενογλυκόλης σε υψηλές δόσεις. Παρόλο που αυτές οι περιπτώσεις δεν αναμένονται με τη χορήγηση του VELPAR καθώς η προπυλενογλυκόλη αποβάλλεται κατά την αιμοκάθαρση, ο κίνδυνος της τοξικής επίδρασης σε περιπτώσεις υπερδοσολογίας θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη.
Φαρμακολογικές ιδιότητες - VELPAR 5MC/ML
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Αντιπαραθυρεοειδικοί παράγοντες, -Κωδικός ATC: H05BX02 Μηχανισμός δράσης:
Η παρικαλσιτόλη είναι μια συνθετική, βιολογικά ενεργή βιταμίνη D, ανάλογο της καλσιτριόλης με υποκαταστάσεις στην παράπλευρη αλυσίδα (D2) και στον Α (19-nor) δακτύλιο. Σε αντίθεση με την καλσιτριόλη, η παρικαλσιτόλη είναι ένας εκλεκτικός ενεργοποιητής του υποδοχέα της βιταμίνης D (VDR). Η παρικαλσιτόλη ενεργοποιεί εκλεκτικά τους VDR στους παραθυρεοειδείς αδένες χωρίς αύξηση των VDR στο έντερο και είναι λιγότερο ενεργή στην οστική απορρόφηση. Η παρικαλσιτόλη επίσης ενεργοποιεί τον υποδοχέα ασβεστίου (CaSR) στους παραθυρεοειδείς αδένες. Σαν αποτέλεσμα, η παρικαλσιτόλη μειώνει τα επίπεδα της παραθορμόνης (PTH) αναστέλλοντας την υπερπλασία των παραθυρεοειδικών αδένων και μειώνοντας τη σύνθεση και την έκκριση της PTH, επιδρώντας ελάχιστα στα επίπεδα του ασβεστίου και του φωσφόρου και μπορεί να δρα κατευθείαν στα κύτταρα των οστών ώστε να διατηρήσει τον όγκο των οστών και να αυξήσει τις επιφάνειες επιμετάλλωσης. Η διόρθωση των μη φυσιολογικών επίπεδων PTH, με την ομαλοποίηση της ομοιόστασης του ασβεστίου και του φωσφόρου, είναι πιθανό να εμποδίσει ή να θεραπεύσει τη μεταβολική νόσο των οστών που σχετίζεται με τη χρόνια νεφρική νόσο.
Παιδιατρικά κλινικά στοιχεία: Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της παρικαλσιτόλης εξετάστηκαν σε μια τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη 12 εβδομάδων σε 29 παιδιατρικούς ασθενείς, ηλικίας 5-19 ετών, με τελικό στάδιο νεφρικής νόσου υπό αιμοκάθαρση. Οι έξι νεότεροι ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε παρικαλσιτόλη στη μελέτη ήταν
5-12 ετών. Η αρχική δόση της παρικαλσιτόλης ήταν 0,04 mcg/kg 3 φορές την εβδομάδα, βασιζόμενη σε αρχικά επίπεδα iPTH λιγότερο από 500 pg/ml ή 0,08 mcg/kg 3 φορές την εβδομάδα βασιζόμενη σε αρχικά επίπεδα iPTH ≥ 500 pg/ml, αντιστοίχως. Η τιτλοποίηση των δόσεων της παρικαλσιτόλης ρυθμιζόταν κατά δόσεις των 0,04 mcg/kg βασιζόμενη στα επίπεδα iPTH στον ορό, στο ασβέστιο, και στο γινόμενο Ca x P. To 67% των ασθενών στους οποίους χορηγήθηκε παρικαλσιτόλη και το 14% των ασθενών στους οποίους χορηγήθηκε εικονικό φάρμακο ολοκλήρωσαν τη μελέτη. Το 60% των ασθενών στην ομάδα της παρικαλσιτόλης είχαν 2 επακόλουθες μειώσεις από τα αρχικά επίπεδα iPTH της τάξεως του 30%, συγκρινόμενο με το 21% των ασθενών από τη ομάδα που έλαβε εικονικό φάρμακο. Το 71% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο διέκοψαν τη θεραπεία εξαιτίας υπερβολικών αυξήσεων στα επίπεδα iPTH. Δεν υπήρξαν ασθενείς είτε από την ομάδα που έλαβε παρικαλσιτόλη είτε από την ομάδα που έλαβε εικονικό φάρμακο οι οποίοι να ανέπτυξαν υπερασβεστιαμία. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία για ασθενείς κάτω των 5 ετών.
Κατανομή
Η φαρμακοκινητική της παρικαλσιτόλης έχει μελετηθεί σε ασθενείς με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια (Χ.Ν.Α.) που χρειάζονται αιμοκάθαρση. Η παρικαλσιτόλη χορηγείται με ενδοφλέβια ένεση bolus. Μέσα σε δύο ώρες από τη χορήγηση δόσεων που κυμαίνονταν από 0,04 έως 0,24 μg/kg, οι συγκεντρώσεις της παρικαλσιτόλης μειώθηκαν γρήγορα. Στη συνέχεια, οι συγκεντρώσεις της παρικαλσιτόλης μειώθηκαν με λογαριθμικό-γραμμικό τρόπο, με μέση ημιζωή περίπου 15 ώρες. Δεν παρατηρήθηκε συσσώρευση της παρικαλσιτόλης με χορήγηση πολλαπλών δόσεων.
Αποβολή
Σε μία μελέτη που διεξήχθη σε υγιή άτομα, με εφάπαξ ενδοφλέβια δόση bolus 0,16 μg/kg της 3H- paricalcitol (n=4), η ραδιοενεργότητα του πλάσματος αποδόθηκε στη μητρική ουσία. Η παρικαλσιτόλη αποβλήθηκε κυρίως από το ηπατοχολικό σύστημα, καθώς το 74% της ραδιενεργούς δόσης ανακτήθηκε στα κόπρανα και μόνο 16% βρέθηκε στα ούρα.
Μεταβολισμός
Αρκετοί άγνωστοι μεταβολίτες ανιχνεύθηκαν στα ούρα και τα κόπρανα, ενώ δεν υπήρχε ανιχνεύσιμη παρικαλσιτόλη στα ούρα. Οι μεταβολίτες αυτοί δεν έχουν χαρακτηριστεί και δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Όλοι αυτοί οι μεταβολίτες συνεισέφεραν το 51% της ραδιοενεργότητας στα ούρα και το 59% της ραδιοενεργότητας στα κόπρανα. In vitro η σύνδεση της παρικαλσιτόλης με τις πρωτεΐνες του πλάσματος ήταν εκτενής (> 99,9 %) και μη κορεσμένη σε εύρος συγκεντρώσεων από 1 έως 100 ng/ml.
| Φαρμακοκινητικά χαρακτηριστικά της παρικαλσιτόλης σε ασθενείς με χρόνια νεφρική ανεπάρκεια (δόση 0,24 μg/kg) | ||
| Παράμετρος | Ν | Τιμές (Μέση ±SD) |
| Cmax (5 λεπτά μετά έγχυση) | 6 | 1850 ±664 (pg/ml) |
| AUCo-∞ | 5 | 27382 ±8230 (pg.hr/ml) |
| Κάθαρση | 5 | 0,72 ±0,24 (l/hr) |
| Όγκος κατανομής | 5 | 6 ±2 (l) |
Ειδικοί πληθυσμοί
Φύλο, φυλή και ηλικία: Δεν παρατηρήθηκε καμία φαρμακοκινητική διαφορά ως προς την ηλικία ή το φύλο σε ενήλικες ασθενείς που μελετήθηκαν. Δεν εντοπίστηκαν φαρμακοκινητικές διαφορές λόγω φυλής.
Ηπατική δυσλειτουργία: Οι συγκεντρώσεις αδέσμευτης παρικαλσιτόλης σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια ηπατική δυσλειτουργία είναι παρόμοιες με εκείνες των υγιών ατόμων και δε χρειάζεται προσαρμογή της δόσης στο συγκεκριμένο πληθυσμό ασθενών. Δεν υπάρχει εμπειρία σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία.
Φαρμακευτικές πληροφορίες - VELPAR 5MC/ML
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να αναμιγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα, λόγω έλλειψης μελετών συμβατότητας.
Η προπυλενογλυκόλη αλληλεπιδρά με την ηπαρίνη και εξουδετερώνει τη δράση της. Το ενέσιμο διάλυμα VELPAR περιέχει προπυλενογλυκόλη σαν έκδοχο και η χορήγησή του με ηπαρίνη συνιστάται μέσω διαφορετικής οδού έγχυσης.
Δεν υπάρχουν ειδικές οδηγίες φύλαξης για το προϊόν αυτό.
Το VELPAR συσκευάζεται
-
σε διαφανείς γυάλινες αμπούλες χωρητικότητας 2 ml κατασκευασμένες από γυαλί τύπου Ι (γυαλί υδρολυτικής κλάσης τύπου Ι)
-
σε διαφανή γυάλινα φιαλίδια τύπου Ι χωρητικότητας 2 ml σφραγισμένα με πώματα bromobutyl fluorec-injection και ασφαλισμένα με καπάκι αλουμινίου flip-off.
Διατίθεται σε συσκευασίες που περιέχουν:
5 αμπούλες του 1 ml ενέσιμου διαλύματος 5 αμπούλες των 2 ml ενέσιμου διαλύματος 5 φιαλίδια του 1 ml ενέσιμου διαλύματος 5 φιαλίδια των 2 ml ενέσιμου διαλύματος
Μπορεί να μην κυκλοφορούν όλες οι συσκευασίες.
Τα παρεντερικά φαρμακευτικά προϊόντα θα πρέπει να ελέγχονται οπτικά για την παρουσία ορατών σωματιδίων και αποχρωματισμό πριν από τη χορήγηση. Το διάλυμα θα πρέπει να είναι διαυγές και άχρωμο.
Για μια χρήση μόνο. Να απορρίπτεται κάθε αχρησιμοποίητη ποσότητα.
Κάθε αχρησιμοποίητη ποσότητα ή υλικό απόρριψης θα πρέπει να εξουδετερώνεται σύμφωνα με τις τοπικές απαιτήσεις.