VILOXIDON® ORAL.SOL 1MG/ML

Για τη θεραπεία μέτριου έως ισχυρού πόνου σε ασθενείς με καρκίνο ή μετεγχειρητικό πόνο. Για τη θεραπεία ισχυρού πόνου που απαιτεί τη χορήγηση ισχυρού οπιοειδούς.

Δοσολογία

Ενήλικοι άνω των 18 ετών:

Το Viloxidon πόσιμο διάλυμα θα πρέπει να χορηγείται ανά 4-6 ώρες. Η δόση εξατομικεύεται ανάλογα με την ένταση του πόνου και το ιστορικό απαιτήσεων σε αναλγησία του ασθενούς.

Γενικώς, θα πρέπει να επιλέγεται η χαμηλότερη αποτελεσματική δόση για αναλγησία. Η αυξανόμενη ένταση του πόνου αντιμετωπίζεται με αυξημένη δόση του Viloxidon πόσιμου διαλύματος. Η σωστή δόση για κάθε ασθενή είναι εκείνη που εξασφαλίζει επαρκή αναλγησία και είναι καλά ανεκτή. Οι ασθενείς θα πρέπει να τιτλοποιούνται για επαρκή αναλγησία εκτός κι εάν μη διαχειρίσιμες ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου το εμποδίζουν.

Η συνήθης δόση έναρξης για ασθενείς που δεν έχουν λάβει οπιοειδή στο παρελθόν ή ασθενείς με έντονο πόνο που δεν αντιμετωπίζεται από ασθενέστερα οπιοειδή είναι 5 mg ανά 4 - 6 ώρες. Η δόση θα πρέπει να ρυθμίζεται προσεκτικά, καθημερινά αν είναι απαραίτητο, ώστε να επιτευχθεί αναλγησία. Για την πλειονότητα των ασθενών δεν απαιτείται ημερήσια δόση μεγαλύτερη των 400 mg. Ωστόσο, κάποιοι μπορεί να χρειάζονται μεγαλύτερη δόση.

Πριν από την έναρξη της θεραπείας με οπιοειδή θα πρέπει να προηγηθεί συζήτηση με τον ασθενή για την εφαρμογή στρατηγικής τερματισμού της θεραπείας με οξυκωδόνη, ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος εξάρτησης και συνδρόμου απόσυρσης (βλ. παράγραφο 4.4).

Μετατροπή από μορφίνη από του στόματος:

Ασθενείς που λάμβαναν από του στόματος μορφίνη πριν τη θεραπεία οξυκωδόνης θα πρέπει να ρυθμίσουν την ημερήσια δόση τους σύμφωνα με την εξής αναλογία: 10 mg από του στόματος οξυκωδόνης είναι ισοδύναμα με 20 mg από του στόματος μορφίνης. Επισημαίνεται πως αυτή είναι μία οδηγία για τον προσδιορισμό της δόσης του Viloxidon πόσιμο διάλυμα. Εξαιτίας της μεταβλητότητας που εμφανίζεται μεταξύ των ασθενών, πρέπει να γίνεται προσεκτική τιτλοποίηση για κάθε ασθενή, ώστε να επιτυγχάνεται η κατάλληλη δόση.

Μεταφορά ασθενών μεταξύ από του στόματος και παρεντερικής οξυκωδόνης

Η δόση πρέπει να βασίζεται στην ακόλουθη αναλογία: 2 mg από του στόματος οξυκωδόνης ισοδυναμούν με 1 mg παρεντερικής οξυκωδόνης. Επισημαίνεται πως αυτή είναι μία οδηγία για τον προσδιορισμό της απαιτούμενης δόσης του Viloxidon πόσιμο διάλυμα. Εξαιτίας της μεταβλητότητας που εμφανίζεται μεταξύ των ασθενών, πρέπει να γίνεται προσεκτική τιτλοποίηση για κάθε ασθενή, ώστε να επιτυγχάνεται η κατάλληλη δόση.

Ηλικιωμένοι ασθενείς:

Συνήθως δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης σε ηλικιωμένους ασθενείς. Ελεγχόμενες φαρμακοκινητικές μελέτες σε ηλικιωμένους ασθενείς (ηλικίας άνω των 65 ετών) έχουν δείξει πως, σε σχέση με νεότερους ενήλικες, η κάθαρση της οξυκωδόνης είναι ελάχιστα μειωμένη. Δεν έχει παρατηρηθεί καμία ανεπιθύμητη ενέργεια που να οφείλεται στην ηλικία, γι’ αυτό και η δοσολογία και τα διαστήματα χορήγησης που αναφέρονται για τους ενήλικες, κρίνονται κατάλληλα και για τους ηλικιωμένους ασθενείς.

Ασθενείς με νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία:

Η συγκέντρωση πλάσματος σε αυτή την ομάδα ασθενών μπορεί να είναι αυξημένη. Η δόση έναρξης θα πρέπει να ακολουθεί μια συντηρητική προσέγγιση. Η συνιστώμενη δόση έναρξης για ενήλικες πρέπει να μειώνεται κατά 50% (για παράδειγμα συνολική ημερήσια δόση 10 mg) από του στόματος για ασθενείς που τους χορηγούνται πρώτη φορά οπιοειδή), και κάθε ασθενής πρέπει να τιτλοποιείται για επαρκή αναλγησία ανάλογα με την κλινική του κατάσταση.

Παιδιατρικός πληθυσμός:

Το Viloxidon πόσιμο διάλυμα δεν θα πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς κάτω των 18 ετών.

Χρήση στον πόνο καλοήθους αιτιολογίας:

Τα οπιοειδή δεν είναι πρώτης γραμμής θεραπεία για τον χρόνιο πόνο καλοήθους αιτιολογίας και ούτε συνιστώνται ως μοναδική θεραπεία. Διάφοροι τύποι χρόνιου πόνου που έχει αποδειχτεί πως ανταποκρίνονται στα ισχυρά οπιοειδή περιλαμβάνουν τον χρόνιο οστεοαρθριτικό πόνο και την ασθένεια μεσοσπονδύλιου δίσκου. Η ανάγκη για συνέχιση της θεραπείας στον καλοήθη πόνο πρέπει να εκτιμάται σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Τρόπος χορήγησης

Το Viloxidon πόσιμο διάλυμα χορηγείται από του στόματος.

Διάρκεια της θεραπείας

Η οξυκωδόνη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από όσο χρειάζεται. Όπως συμβαίνει και με τα υπόλοιπα ισχυρά οπιοειδή, η ανάγκη για συνέχιση της χορήγησής τους θα πρέπει να

αξιολογείται ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Διακοπή της θεραπείας

Όταν ένας ασθενής δεν χρειάζεται πλέον θεραπεία με οξυκωδόνη, προτείνεται να μειωθεί η δόση σταδιακά, προκειμένου να αποφευχθούν συμπτώματα απόσυρσης.

Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1. Η οξυκωδόνη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις που αντενδείκνυται η χρήση οπιοειδών όπως: σοβαρή αναπνευστική καταστολή με υποξία, παραλυτικός ειλεός, οξύ κοιλιακό άλγος, καθυστερημένη γαστρική εκκένωση, σοβαρή χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, πνευμονική καρδία, σοβαρό βρογχικό άσθμα, υπερκαπνία, μέτρια έως σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία, χρόνια δυσκοιλιότητα.

Ο βασικός κίνδυνος από υπερβολική δόση οπιοειδούς είναι η αναπνευστική καταστολή.

Πρέπει να δίνεται προσοχή όταν χορηγείται οξυκωδόνη σε καταβεβλημένους ηλικιωμένους ασθενείς, ασθενείς εξαρτημένους από τα οπιοειδή, ασθενείς με σοβαρά επηρεασμένη πνευμονική λειτουργία, ασθενείς με επηρεασμένη ηπατική ή νεφρική λειτουργία, ασθενείς με μυξοίδημα, υποθυρεοειδισμό, νόσο του Addison, τοξική ψύχωση, υπερτροφία του προστάτη, φλοιοεπινεφριδιακή ανεπάρκεια, αλκοολισμό, τρομώδες παραλήρημα, νόσους των χοληφόρων, παγκρεατίτιδα, φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, υπόταση, υποογκαιμία, αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση, ενδοκρανιακές βλάβες ή κάκωση της κεφαλής (λόγω του κινδύνου αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης), μειωμένα επίπεδα συνείδησης αβέβαιης προέλευσης, υπνική άπνοια ή ασθενείς που λαμβάνουν βενζοδιαζεπίνες, άλλα κατασταλτικά του ΚΝΣ (συμπεριλαμβανομένου του αλκοόλ) ή αναστολείς της μονοαμινοοξειδάσης (MAO) (βλ. παράγραφο 4.5).

Διαταραχές του ήπατος και της χοληδοφόρου οδού.

Η οξυκωδόνη μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργία και σπασμούς του σφιγκτήρα του Oddi, αυξάνοντας έτσι την ενδοχοληφόρο πίεσηκαι τον κίνδυνο συμπτωμάτων των χοληφόρων οδών και πακρεατίτιδας. Συνεπώς, η οξυκωδόνη πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε ασθενείς με παγκρεατίτιδα και νοσήματα των χοληφόρων οδών.

Η ταυτόχρονη χρήση οξυκωδόνης και ηρεμιστικών φαρμάκων, όπως οι βενζοδιαζεπίνες ή συναφή φάρμακα, μπορεί να οδηγήσει σε καταστολή, αναπνευστική καταστολή, κώμα και θάνατο. Λόγω αυτών των κινδύνων, η ταυτόχρονη συνταγογράφηση με αυτά τα ηρεμιστικά φάρμακα πρέπει να περιορίζεται σε ασθενείς για τους οποίους δεν είναι δυνατές εναλλακτικές επιλογές θεραπείας.

Εάν ληφθεί απόφαση για συνταγογράφηση οξυκωδόνης ταυτόχρονα με ηρεμιστικά φάρμακα, θα πρέπει να χρησιμοποιείται η χαμηλότερη αποτελεσματική δόση και η διάρκεια της θεραπείας θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν συντομότερη (βλ. επίσης γενική σύσταση για τη δοσολογία στην παράγραφο 4.2).

Ο ασθενής πρέπει να παρακολουθείται στενά για σημεία και συμπτώματα αναπνευστικής καταστολής. Από αυτή την άποψη, συνιστάται ιδιαίτερα να ενημερώνετε τους ασθενείς και τους φροντιστές τους, ώστε να γνωρίζουν αυτά τα συμπτώματα (βλ. παράγραφο 4.5).

Το Viloxidon πόσιμο διάλυμα πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε ασθενείς που λαμβάνουν αναστολείς της ΜΑΟ ή που έχουν λάβει αναστολείς της ΜΑΟ εντός των προηγούμενων δύο εβδομάδων.

Το Viloxidon πόσιμο διάλυμα δεν πρέπει να χορηγείται σε όποιον υπάρχει υποψία ότι πάσχει από παραλυτικό ειλεό. Εάν υπάρξει τέτοια υποψία ή συμβάν κατά τη διάρκεια της θεραπείας, τότε η χορήγηση του Viloxidon πόσιμου διαλύματος θα πρέπει να διακοπεί άμεσα.

Το Viloxidon πόσιμο διάλυμα θα πρέπει να χορηγείται με προσοχή προεγχειρητικά και μέσα στις πρώτες 12-24 ώρες μετεγχειρητικά.

Όπως συμβαίνει με όλα τα οπιοειδή σκευάσματα, τα προϊόντα οξυκωδόνης θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή μετά από χειρουργική επέμβαση στην κοιλιακή χώρα, καθώς τα οπιοειδή είναι γνωστό ότι επηρεάζουν την κινητικότητα του εντέρου και δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται έως ότου ο γιατρός βεβαιωθεί για τη φυσιολογική λειτουργία του εντέρου.

Ασθενείς που πρόκειται να υποβληθούν σε πρόσθετες επεμβάσεις με σκοπό την ανακούφιση από τον πόνο (π.χ. χειρουργική επέμβαση, plexus blockade) δεν θα πρέπει να λαμβάνουν Viloxidon πόσιμο διάλυμα για 6 ώρες πριν από την επέμβαση. Αν ενδείκνυται περαιτέρω θεραπεία με οξυκωδόνη, τότε η δόση θα πρέπει να ρυθμιστεί σύμφωνα με τις νέες μετεγχειρητικές απαιτήσεις.

Σε ασθενείς που υποφέρουν από χρόνιο καλοήθους αιτιολογίας πόνο, τα οπιοειδή θα πρέπει να χορηγούνται ως μέρος ενός ολοκληρωμένου προγράμματος θεραπείας που θα περιλαμβάνει κι άλλες φαρμακευτικές ουσίες και τρόπους χορήγησης. Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για την εκτίμηση ενός ασθενή με χρόνιο πόνο καλοήθους αιτιολογίας είναι το ιστορικό κατάχρησης και εξάρτησης από ουσίες του ασθενή.

Εάν η θεραπεία με οπιοειδή κριθεί κατάλληλη για τον ασθενή, τότε ο κύριος στόχος της θεραπείας δεν είναι να χορηγηθεί η μικρότερη δυνατή δόση του οπιοειδούς, αλλά να επιτευχθεί μια δόση που θα προσφέρει επαρκή αναλγησία με τις ελάχιστες ανεπιθύμητες ενέργειες. Πρέπει να υπάρχει συχνή επικοινωνία μεταξύ γιατρού και ασθενή, έτσι ώστε να μπορεί να προσαρμοστεί η δόση κατάλληλα. Είναι πολύ σημαντικό ο γιατρός να καθορίζει τους στόχους της θεραπείας σύμφωνα με τις κατευθυντήριες γραμμές για τον έλεγχο του πόνου. Γιατρός και ασθενής μπορούν να συμφωνήσουν να διακόψουν τη θεραπεία, αν αυτοί οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται.

Η κατάχρηση των από του στόματος μορφών για παρεντερική χορήγηση αναμένεται να προκαλέσει σοβαρές, πιθανώς θανατηφόρες, ανεπιθύμητες ενέργειες, όπως τοπική νέκρωση ιστών, λοίμωξη, πνευμονικά κοκκιώματα, αυξημένο κίνδυνο ενδοκαρδίτιδας και βαλβιδική καρδιακή βλάβη.

Η ταυτόχρονη χρήση οινοπνεύματος και πόσιμου διαλύματος Viloxidon μπορεί να αυξήσει τις ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου και συνεπώς θα πρέπει να αποφεύγεται.

Τα οπιοειδή, όπως η υδροχλωρική οξυκωδόνη, μπορεί να επηρεάσουν τον άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-επινεφριδίων ή τον άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-γονάδων. Μερικές αλλαγές που παρατηρούνται περιλαμβάνουν αύξηση της προλακτίνης στον ορό και μείωση της τεστοστερόνης και κορτιζόλης στο πλάσμα. Κλινικά συμπτώματα μπορεί να εκδηλωθούν από αυτές τις ορμονικές αλλαγές.

Το φάρμακο αυτό περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά ml, είναι αυτό που ονομάζουμε

«ελεύθερο νατρίου».

Διαταραχή χρήσης οπιοειδών (κατάχρηση και εξάρτηση)

Κατά την επαναλαμβανόμενη χορήγηση οπιοειδών, όπως η οξυκωδόνη, ενδέχεται να αναπτυχθεί ανοχή και σωματική ή/και ψυχολογική εξάρτηση. Είναι γνωστό ότι προκύπτει ιατρογενής εθισμός μετά από θεραπευτική χρήση οπιοειδών.

Η επαναλαμβανόμενη χρήση του Viloxidon ενδέχεται να οδηγήσει σε διαταραχή χρήσης οπιοειδών (OUD). Η κατάχρηση ή εκούσια κακή χρήση του Viloxidon ενδέχεται να οδηγήσει σε υπερδοσολογία ή/και θάνατο. Ο κίνδυνος εκδήλωσης OUD είναι αυξημένος σε ασθενείς με προσωπικό ή οικογενειακό ιστορικό (γονείς ή αδέρφια) διαταραχής χρήσης ουσιών (συμπεριλαμβανομένης της διαταραχής χρήσης αλκοόλ), τρέχοντες χρήστες προϊόντων καπνού ή ασθενείς με προσωπικό ιστορικό άλλων διαταραχών ψυχικής υγείας (π.χ. μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, άγχος και διαταραχές της προσωπικότητας).

Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για σημεία συμπεριφοράς αναζήτησης ναρκωτικών (π.χ. υπερβολικά πρόωρα αιτήματα συνταγογράφησης). Αυτό περιλαμβάνει τον έλεγχο για ταυτόχρονη χρήση οπιοειδών και ψυχοδραστικών φαρμάκων (όπως βενζοδιαζεπίνες). Για ασθενείς με σημεία και συμπτώματα OUD, θα πρέπει να εξετάζεται η χρήση συμβουλευτικής με ειδικό σε θέματα εξαρτήσεων.

Σχετιζόμενες με τον ύπνο αναπνευστικές διαταραχές

Τα οπιοειδή μπορεί να προκαλέσουν σχετιζόμενες με τον ύπνο αναπνευστικές διαταραχές, συμπεριλαμβανομένων της κεντρικής υπνικής άπνοιας (CSA) και της σχετιζόμενης με τον ύπνο υποξαιμίας. Η χρήση οπιοειδών αυξάνει τον κίνδυνο CSA με δοσοεξαρτώμενο τρόπο. Σε ασθενείς που εμφανίζουν CSA, εξετάστε τη μείωση της συνολικής δοσολογίας οπιοειδών.

Σύνδρομο απόσυρσης

Πριν από την έναρξη της θεραπείας με οποιαδήποτε οπιοειδή θα πρέπει να προηγηθεί συζήτηση με τον ασθενή για την εφαρμογή στρατηγικής απόσυρσης για τον τερματισμό της θεραπείας με οξυκωδόνη.

Το σύνδρομο απόσυρσης μπορεί να εμφανιστεί με απότομη διακοπή της θεραπείας ή μείωση της δόσης. Όταν ένας ασθενής δεν χρειάζεται πλέον θεραπεία, συνιστάται η σταδιακή μείωση της δόσης για την ελαχιστοποίηση των συμπτωμάτων απόσυρσης. Η μείωση από υψηλή δόση μπορεί να διαρκέσει εβδομάδες έως μήνες.

Το σύνδρομο απόσυρσης από οπιοειδή χαρακτηρίζεται από ορισμένα ή όλα τα ακόλουθα: ανησυχία, δακρύρροια, ρινόρροια, χασμουρητό, εφίδρωση, ρίγη, μυαλγία, μυδρίαση και αίσθημα παλμών. Άλλα συμπτώματα μπορεί επίσης να εμφανιστούν όπως ευερεθιστότητα, διέγερση, άγχος, υπερκινησία, τρόμος, αδυναμία, αϋπνία, ανορεξία, κοιλιακές κράμπες, ναυτία, έμετος, διάρροια, αυξημένη αρτηριακή πίεση, αυξημένος αναπνευστικός ρυθμός ή καρδιακός ρυθμός.

Εάν οι γυναίκες παίρνουν αυτό το φάρμακο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, υπάρχει κίνδυνος τα νεογνά τους να παρουσιάσουν σύνδρομο νεογνικής απόσυρσης.

Υπεραλγησία

Η υπεραλγησία μπορεί να διαγνωστεί εάν ο ασθενής σε μακροχρόνια θεραπεία με οπιοειδή παρουσιάζει αυξημένο πόνο. Αυτό μπορεί να διακρίνεται ποιοτικά και ανατομικά από τον πόνο που σχετίζεται με την εξέλιξη της νόσου ή από τον πόνο που προκαλείται από την ανάπτυξη ανοχής στα οπιοειδή. Ο πόνος που σχετίζεται με την υπεραλγησία τείνει να είναι πιο διάχυτος από τον προϋπάρχοντα πόνο και λιγότερο καθορισμένος στην ποιότητα. Τα συμπτώματα της υπεραλγησίας μπορεί να υποχωρήσουν με μείωση της δόσης οπιοειδών.

Η ταυτόχρονη χρήση οπιοειδών και ηρεμιστικών φαρμάκων, όπως οι βενζοδιαζεπίνες ή συναφή φάρμακα, αυξάνει τον κίνδυνο καταστολής, αναπνευστικής καταστολής, κώματος και θανάτου λόγω της

πρόσθετης κατασταλτικής δράσης στο ΚΝΣ. Η δόση και η διάρκεια της ταυτόχρονης χρήσης πρέπει να είναι περιορισμένα (βλ. παράγραφο 4.4).

Φάρμακα που επηρεάζουν το ΚΝΣ περιλαμβάνουν, αλλά δεν περιορίζονται σε, άλλα οπιοειδή, γκαμπαπεντινοειδή όπως η πρεγαβαλίνη, αγχολυτικά, υπνωτικά και ηρεμιστικά (συμπεριλαμβανομένων των βενζοδιαζεπινών), αντιψυχωσικά, αντικαταθλιπτικά, φαινοθειαζίνες, αναισθητικά, μυοχαλαρωτικά, αντιυπερτασικά και αλκοόλ.

Η ταυτόχρονη χορήγηση οξυκωδόνης με παράγοντες σεροτονίνης, όπως ένας εκλεκτικός αναστολέας επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRI) ή ένας αναστολέας επαναπρόσληψης σεροτονίνης/νορεπινεφρίνης (SNRI), μπορεί να προκαλέσει τοξικότητα σεροτονίνης. Τα συμπτώματα της τοξικότητας της σεροτονίνης μπορεί να περιλαμβάνουν αλλαγές στην ψυχική κατάσταση (π.χ. διέγερση, ψευδαισθήσεις, κώμα), αυτόνομη αστάθεια (π.χ. ταχυκαρδία, ασταθή αρτηριακή πίεση, υπερθερμία), νευρομυϊκές ανωμαλίες (π.χ. υπερρεφλεξία, έλλειψη συντονισμού, ακαμψία) ή/και γαστρεντερικά συμπτώματα (π.χ. ναυτία, έμετος, διάρροια). Η οξυκωδόνη πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή και η δοσολογία μπορεί να χρειαστεί να μειωθεί σε ασθενείς που χρησιμοποιούν αυτά τα φάρμακα.

Ταυτόχρονη χορήγηση οξυκωδόνης με αντιχολινεργικά ή φάρμακα με αντιχολινεργική δράση (π.χ. τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, αντιισταμινικά, αντιψυχωτικά, μυοχαλαρωτικά, αντιπαρκινσονικά) μπορεί να οδηγήσουν σε αυξημένες αντιχολενεργικές ανεπιθύμητες ενέργειες. Σε ασθενείς που λαμβάνουν αυτά τα φάρμακα η οξυκωδόνη θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή και η δοσολογία μπορεί να χρειαστεί να μειωθεί.

Οι αναστολείς της ΜΑΟ είναι γνωστό ότι αλληλοεπιδρούν με τα ναρκωτικά αναλγητικά και προκαλούν διέγερση του ΚΝΣ ή καταστολή που συνδέεται με υπερτασική ή υποτασική κρίση (βλ. παράγραφο 4.4). Θα πρέπει να αποφεύγεται η συγχορήγηση με αναστολείς της ΜΑΟ ή η χορήγηση εντός δύο εβδομάδων από τον τερματισμό χρήσης τους.

Το αλκοόλ μπορεί να ενισχύσει τη φαρμακοδυναμική επίδραση του Viloxidon, συνεπώς η ταυτόχρονη χρήση πρέπει να αποφεύγεται.

Η οξυκωδόνη μεταβολίζεται κυρίως από το CYP3A4, με συμβολή του CYP2D6. Οι δραστηριότητες αυτών των μεταβολικών οδών μπορεί να αναστέλλονται ή να επάγονται από διάφορα συγχορηγούμενα φάρμακα ή διαιτητικά στοιχεία. Η δόση της οξυκωδόνης μπορεί να χρειαστεί να ρυθμιστεί αναλόγως.

Οι αναστολείς του CYP3Α4, όπως τα μακρολιδικά αντιβιοτικά (π.χ. κλαριθρομυκίνη, ερυθρομυκίνη και τελιθρομυκίνη), τα αζολο-αντιμυκητιασικά (π.χ. κετοκοναζόλη, βορικοναζόλη, ιτρακοναζόλη και ποσακοναζόλη), οι αναστολείς της πρωτεάσης (π.χ. βοσεπρεβίρη, ριτοναβίρη, ινδιναβίρη, νελφιναβίρη και σακιναβίρη), η σιμετιδίνη και ο χυμός γκρέιπφρουτ μπορεί να προκαλέσουν μειωμένη κάθαρση της οξυκωδόνης που μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση των συγκεντρώσεων της οξυκωδόνης στο πλάσμα. Επομένως η δόση της οξυκωδόνης μπορεί να χρειαστεί να ρυθμιστεί αναλόγως.

Μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα παρέχονται παρακάτω:

• Η ιτρακοναζόλη, ένας ισχυρός αναστολέας του CYP3A4, χορηγούμενη από του στόματος σε δόση 200 mg για 5 ημέρες, αύξησε την ΑUC της από του στόματος χορηγούμενης οξυκωδόνης. Κατά μέσο όρο η τιμή της ΑUC ήταν σχεδόν 2,4 φορές υψηλότερη (εύρος 1,5 – 3,4).

• Η βορικοναζόλη, ένας αναστολέας του CYP3A4, χορηγούμενη σε δόση 200 mg δύο φορές ημερησίως για 4 ημέρες (400 mg χορηγήθηκαν ως πρώτες δύο δόσεις), αύξησε την ΑUC της από του στόματος χορηγούμενης οξυκωδόνης. Κατά μέσο όρο, η ΑUC ήταν περίπου 3,6 φορές υψηλότερη (εύρος 2,7 – 5,6).

• Η τελιθρομυκίνη, ένας αναστολέας του CYP3A4, χορηγούμενη από του στόματος σε δόση 800 mg για 4 ημέρες, αύξησε την ΑUC της από του στόματος χορηγούμενης οξυκωδόνης. Κατά μέσο όρο, η ΑUC ήταν περίπου 1,8 φορές υψηλότερη (εύρος 1,3 – 2,3).

• Ο χυμός γκρέιπφρουτ, ένας αναστολέας του CYP3A4, χορηγούμενος ως 200 ml τρεις φορές ημερησίως για 5 ημέρες, αύξησε την ΑUC της από του στόματος χορηγούμενης οξυκωδόνης. Κατά μέσο όρο, η ΑUC ήταν περίπου 1,7 φορές υψηλότερη (εύρος 1,1 – 2,1).

  Οι επαγωγείς του CYP3A4, όπως η ριφαμπικίνη, η καρβαμαζεπίνη, η φαινυτοΐνη και το βαλσαμόχορτο (St John’s Wort) μπορούν να επάγουν τον μεταβολισμό της οξυκωδόνης και να προκαλέσουν αυξημένη κάθαρση της οξυκωδόνης που μπορεί να οδηγήσει σε μείωση των συγκεντρώσεων της οξυκωδόνης στο πλάσμα. Η δόση της οξυκωδόνης μπορεί να χρειαστεί να ρυθμιστεί αναλόγως.

  Μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα παρέχονται παρακάτω:

• Το βαλσαμόχορτο (St John’s Wort), ένας επαγωγέας του CYP3A4, χορηγούμενο ως 300 mg τρεις φορές ημερησίως για 15 ημέρες, μείωσε την ΑUC της από του στόματος χορηγούμενης οξυκωδόνης. Κατά μέσο όρο, η ΑUC ήταν περίπου 50% χαμηλότερη (εύρος 37 – 57%).

• Η ριφαμπικίνη, ένας επαγωγέας του CYP3A4, χορηγούμενη ως 600 mg μία φορά ημερησίως για 7 ημέρες, μείωσε την ΑUC της από του στόματος χορηγούμενης οξυκωδόνης. Κατά μέσο όρο, η ΑUC ήταν περίπου 86% χαμηλότερη.

Φάρμακα τα οποία αναστέλλουν τη δράση του CYP2D6, όπως η παροξετίνη και η κινιδίνη, μπορεί να προκαλέσουν μειωμένη κάθαρση της οξυκωδόνης η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της συγκέντρωσης της οξυκωδόνης στο πλάσμα.

Ταυτόχρονη χορήγηση κινιδίνης είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της Cmax της οξυκωδόνης κατά 11%, της AUC κατά 13% και του χρόνου ημιζωής της απομάκρυνσης κατά 14%.

Παρατηρήθηκε επίσης αύξηση σε νοροξυκωδόνη (της Cmax κατά 50%, της AUC κατά 85% και του χρόνου ημιζωής της απομάκρυνσης κατά 42%). Οι φαρμακοδυναμικές επιδράσεις της οξυκωδόνης δεν τροποποιήθηκαν.

ν

Η οξυκωδόνη μπορεί να έχει επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων. Μπορεί να μεταβάλλει τις αντιδράσεις του ασθενή σε διαφορετικό βαθμό ανάλογα με τη δόση και την ευαισθησία του ασθενή. Επομένως οι ασθενείς δεν θα πρέπει να οδηγούν ή να χειρίζονται μηχανήματα, αν επηρεάζονται.

Αυτό το φάρμακο μπορεί να διαταράξει την νοητική λειτουργία και να επηρεάσει την ικανότητα του ασθενή

να οδηγήσει με ασφάλεια.

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου είναι οι τυπικές των πλήρων αγωνιστών οπιοειδών. Μπορεί να παρατηρηθούν συμπτώματα ανοχής και εξάρτησης (βλ. παράγραφο 4.4). Η δυσκοιλιότητα μπορεί να αποφευχθεί με το κατάλληλο καθαρτικό. Εάν η ναυτία κι ο έμετος είναι ενοχλητικά, η οξυκωδόνη μπορεί να συνδυαστεί με κάποιο αντιεμετικό.

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες ταξινομούνται με βάση τη συχνότητα:

Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος:

Όχι συχνές: υπερευαισθησία.

Μη γνωστής συχνότητας: αναφυλακτοειδής αντίδραση, αναφυλακτική αντίδραση.

Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης:

Συχνές: μειωμένη όρεξη. Όχι συχνές:

αφυδάτωση.

Ψυχιατρικές διαταραχές:

Συχνές: άγχος, συγχυτική κατάσταση, κατάθλιψη, αϋπνία, νευρικότητα, μη φυσιολογική σκέψη, μη φυσιολογικά όνειρα.

Όχι συχνές: διέγερση, συναισθηματική αστάθεια, ευφορία, παραισθήσεις, μειωμένη libido, έλλειψη προσανατολισμού, απότομες αλλαγές διάθεσης, ανησυχία, δυσφορία.

Μη γνωστής συχνότητας: επιθετικότητα, εξάρτηση (βλ. παράγραφο 4.4).

Διαταραχές του νευρικού συστήματος:

Πολύ συχνές: υπνηλία, ζάλη, κεφαλαλγία. Συχνές: τρόμος, λήθαργος, νάρκωση.

Όχι συχνές: αμνησία, σπασμοί, υπερτονία, υπαισθησία, ακούσιες μυϊκές συσπάσεις, διαταραχή του λόγου, συγκοπή, παραισθησία, δυσγευσία, υποτονία.

Μη γνωστής συχνότητας: υπεραλγησία.

Οφθαλμικές διαταραχές:

Όχι συχνές: οπτική διαταραχή, μύση.

Διαταραχές ώτων και λαβύρινθου:

Όχι συχνές: ίλιγγος.

Καρδιακές διαταραχές:

Όχι συχνές: αίσθημα παλμών (στα πλαίσια του συνδρόμου απόσυρσης), υπερκοιλιακή ταχυκαρδία.

Αγγειακές διαταραχές:

Όχι συχνές: αγγειοδιαστολή, εξανθήματα προσώπου. Σπάνιες: υπόταση, ορθοστατική υπόταση.

Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και του μεσοθωρακίου:

Συχνές: δύσπνοια, βρογχόσπασμος, μειωμένο αντανακλαστικό του βήχα. Όχι συχνές: αναπνευστική καταστολή, λόξυγγας.

Μη γνωστής συχνότητας: Σύνδρομο κεντρικής υπνικής άπνοιας.

Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος:

Πολύ συχνές: δυσκοιλιότητα, ναυτία, έμετος.

Συχνές: κοιλιακό άλγος, διάρροια, ξηροστομία, δυσπεψία.

Όχι συχνές: δυσφαγία, μετεωρισμός, ερυγή, ειλεός, γαστρίτιδα. Μη γνωστής συχνότητας: τερηδόνα.

Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων:

Όχι συχνές: αυξημένα ηπατικά ένζυμα, κολικός των χοληφόρων.

Μη γνωστής συχνότητας: χολόσταση, δυσλειτουργία σφιγκτήρα του Oddi

Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού:

Πολύ συχνές: κνησμός.

Συχνές: εξάνθημα, υπερίδρωση.

Όχι συχνές: ξηρότητα του δέρματος, αποφολιδωτική δερματίτιδα. Σπάνιες: κνίδωση.

Διαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών:

Όχι συχνές: κατακράτηση ούρων, σπασμός ουρήθρας.

Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού:

Όχι συχνές: στυτική δυσλειτουργία, υπογοναδισμός. Μη γνωστής συχνότητας: αμηνόρροια.

Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης:

Συχνές: αδυναμία, κούραση.

Όχι συχνές: σύνδρομο απόσυρσης, κακουχία, οίδημα, περιφερικό οίδημα, ανοχή στο φάρμακο, δίψα, πυρεξία, ρίγος.

Μη γνωστής συχνότητας: νεογνικό σύνδρομο απόσυρσης.

Αναφορά ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες στον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων.

Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων Μεσογείων 284

GR-15562 Χολαργός, Αθήνα Τηλ: + 30 21 32040337

Ιστότοπος: http://www.eof.gr, http://www.kitrinikarta.gr

Η οξεία υπερδοσολογία με οξυκωδόνη μπορεί να εκδηλώνεται με αναπνευστική καταστολή, μύση και υπόταση. Σε πολύ σοβαρές καταστάσεις μπορεί να συμβεί κυκλοφορική ανεπάρκεια και υπνηλία εξελισσόμενη σε λήθαργο ή κώμα, υποτονία, βραδυκαρδία, πνευμονικό οίδημα και θάνατο.

Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται για τα σημεία και τα συμπτώματα υπερδοσολογίας και να διασφαλίζεται ότι η οικογένεια και οι φίλοι τους γνωρίζουν επίσης αυτά τα σημεία και να ζητούν άμεση ιατρική βοήθεια εάν συμβούν.

Θεραπεία της υπερδοσολογίας: απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή, ώστε να διασφαλιστεί ότι οι αεραγωγοί παραμένουν ανοικτοί και να συσταθεί υποβοηθούμενος ή ελεγχόμενος αερισμός του ασθενή. Οι καθαροί ανταγωνιστές οπιοειδών, όπως η ναλοξόνη, είναι αντίδοτο στην υπερδοσολογία οπιοειδών.

Άλλα υποστηρικτικά μέτρα πρέπει να λαμβάνονται, αν χρειαστεί.

Σε σοβαρές περιπτώσεις υπερδοσολογίας, πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο χορήγησης ναλοξόνης ενδοφλεβίως (0,4 έως 2 mg για ενηλίκους και 0,01 mg/kg σωματικού βάρους για παιδιά), εάν ο ασθενής βρίσκεται σε κώμα ή σε αναπνευστική καταστολή. Επαναλάβετε τη δόση ανά 2 λεπτά αν δεν υπάρξει ανταπόκριση. Αν απαιτούνται επανειλημμένες δόσεις, τότε μια έγχυση με το 60% της αρχικής δόσης ανά ώρα είναι μια καλή εκκίνηση. Ένα διάλυμα των 10 mg μέσα σε 50 ml δεξτρόζης θα παράξει 200 μg/ml για έγχυση με αντλία ενδοφλέβιας έγχυσης (η δόση ρυθμίζεται ανάλογα με την κλινική ανταπόκριση). Οι εγχύσεις δεν αποτελούν υποκατάστατο της συχνής παρακολούθησης της κατάστασης του ασθενούς. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει δυνατότητα ενδοφλέβιας χορήγησης της ναλοξόνης, μπορεί εναλλακτικά να γίνει ενδομυϊκή χορήγηση. Επειδή ωστόσο η διάρκεια της δράσης της ναλοξόνης είναι σχετικά μικρή, ο ασθενής πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά, μέχρι να αποκατασταθεί αξιόπιστα η αυθόρμητη αναπνοή. Η ναλοξόνη είναι ένας ανταγωνιστής και μπορεί να απαιτηθεί η χορήγηση μεγάλης δόσης της (4 mg) σε σοβαρά περιστατικά υπερδοσολογίας.

Σε περιπτώσεις ήσσονος υπερδοσολογίας, χορηγήστε 0,2 mg ναλοξόνης ενδοφλεβίως και στη συνέχεια 0,1 mg κάθε 2 λεπτά, εάν απαιτείται.

Η ναλοξόνη δεν πρέπει να χορηγείται αν δεν υπάρχει κλινικά σημαντική αναπνευστική ή κυκλοφορική καταστολή που να έχει προκληθεί από υπερδοσολογία οξυκωδόνης.

Η ναλοξόνη θα πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε άτομα που είναι γνωστό ή υπάρχει υποψία ότι έχουν φυσική εξάρτηση στην οξυκωδόνη. Σε τέτοιες περιπτώσεις, μια απότομη ή ολική αντιστροφή της επίδρασης των οπιοειδών μπορεί να ενισχύσει τον πόνο και να προκαλέσει οξύ σύνδρομο απόσυρσης.

Πρόσθετες/άλλες μέριμνες:

• Χορηγήστε ενεργό άνθρακα (50 g για ενήλικες, 10-15 g για παιδιά), εάν έχει ληφθεί μεγάλη ποσότητα, μέσα σε μία ώρα και με δεδομένο πως η αναπνευστική οδός μπορεί να παραμένει ανοιχτή.

• Πρέπει να εξετάζεται η περίπτωση κένωσης του στομάχου, καθώς μπορεί να είναι χρήσιμη για την απομάκρυνση μη απορροφημένου φαρμάκου.