XYLOZAN SPR 10% (W/V)

Για την πρόληψη του πόνου στις ακόλουθες επεμβάσεις:

• Παρακέντηση των γναθιαίων κόλπων και μικρές χειρουργικές επεμβάσεις στη ρινική κοιλότητα, φάρυγγα και επιφάρυγγα.

• Παρακεντήσεις

  Μαιευτική:

• Στο τελικό στάδιο του τοκετού και πριν από την επισιοτομή και περινεορραφή, σαν βοηθητικό αναλγητικό μέσο.

  Εισαγωγή διαφόρων οργάνων και καθετήρων στο αναπνευστικό και πεπτικό σύστημα:

• Το προϊόν προκαλεί επιφανειακή αναισθησία στον στοματοφάρυγγα και την τραχεία, με αποτέλεσμα την ελάττωση των αντανακλαστικών και την άμβλυνση των αιμοδυναμικών αντιδράσεων, έτσι ώστε να διευκολύνεται η εισαγωγή διαφόρων οργάνων π.χ. σε διασωλήνωση της τραχείας ή σε διαδικασίες ενδοσκόπησης των αεραγωγών και του ανώτερου πεπτικού σωλήνα.

  Οδοντιατρική:

• Πριν από τις ενέσεις, οδοντιατρικά αποτυπώματα, ακτινογραφίες οδόντων, καθαρισμό τρυγίας και τοποθέτηση οδοντοστοιχιών.

Όπως και με κάθε άλλο τοπικό αναισθητικό, οι αντιδράσεις και επιπλοκές από τη χρήση του εκνεφώματος XYLOZAN προλαμβάνονται καλύτερα με τη χορήγηση της μικρότερης δυνατής δραστικής δόσης. Κάθε ψεκασμός απελευθερώνει 10mg λιδοκαΐνης βάσης. Η περιοχή του ψεκασμού δε χρειάζεται να είναι από πριν στεγνή. Δεν θα πρέπει να γίνονται περισσότεροι από 20 ψεκασμοί στον ενήλικο.

Οι εξασθενημένοι ή ηλικιωμένοι ασθενείς και τα παιδιά θα πρέπει να λαμβάνουν δόσεις ανάλογες με την ηλικία και τη γενική τους κατάσταση.

Ο αριθμός των ψεκασμών εξαρτάται από την έκταση την οποία επιθυμούμε να αναισθητοποιήσουμε.

Οδοντιατρική: 1-5 ψεκασμοί στους βλεννογόνους.

ΩΡΛ: 3 ψεκασμοί για την παρακέντηση του γναθιαίου κόλπου (ιγμορείου).

Κατά τον τοκετό: μέχρι 20 ψεκασμοί (200mg λιδοκαΐνη βάση).

Εισαγωγή διαφόρων οργάνων στο αναπνευστικό και πεπτικό σύστημα: μέχρι 20 ψεκασμοί (200mg λιδοκαΐνη βάση) για επεμβάσεις στο φάρυγγα, το λάρυγγα και την τραχεία.

Γνωστό ιστορικό υπερευαισθησίας στα τοπικά αναισθητικά τύπου αμιδίου ή στα άλλα συστατικά του ιδιοσκευάσματος.

Η στοματοφαρυγγική χρήση των τοπικών αναισθητικών μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία της κατάποσης και να αμβλύνει τα προστατευτικά αντανακλαστικά αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο εισρόφησης, ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά όπου η συχνότητα των (παθητικών συνήθως) γευμάτων τους είναι μεγάλη. Η αιμωδία στη γλώσσα ή τους βλεννογόνους του στόματος μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο τραυματισμού από δάγκωμα.

Πρέπει να αποφεύγεται η επαφή του φαρμάκου με τα μάτια.

Τα τοπικά αναισθητικά δεν παραβλάπτουν την πνευματική εγρήγορση, μπορεί όμως να προκαλέσουν παροδική απώλεια των αισθητικών και κινητικών λειτουργιών, του τμήματος ακριβώς εκείνου του σώματος το οποίο υποβλήθηκε στην αναισθησία. Για το λόγο αυτό και η δυνατότητα του ασθενούς να κυκλοφορήσει ελεύθερα μετά το τέλος της επέμβασης, θα πρέπει να εκτιμάται από τον γιατρό.

Σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις η χρήση των τοπικών αναισθητικών συνοδεύεται από αλλεργικές αντιδράσεις (στις πλέον σοβαρές περιπτώσεις από αναφυλακτικό shock). Οι γενικευμένες ανεπιθύμητες αντιδράσεις είναι πολύ σπάνιες και μπορεί να προέλθουν απ’ τα υψηλά επίπεδα φαρμάκου στο πλάσμα, λόγω υπερβολικής δόσης ή ταχείας απορρόφησης ή από υπερευαισθησία, ιδιοσυγκρασία ή μειωμένη ανεκτικότητα του ασθενούς. Οι αντιδράσεις αυτές είναι γενικού χαρακτήρα και αφορούν στο ΚΝΣ και/ή το καρδιαγγειακό.

Οι αντιδράσεις από το ΚΝΣ είναι διεγερτικού και/ή κατασταλτικού τύπου και μπορεί να εκδηλωθούν με ευφορία, ζάλη, θάμβος όρασης, εμβοές των ώτων και τρόμο, που ακολουθούνται από υπνηλία, σπασμούς, απώλεια της συνείδησης και πιθανώς αναπνευστική παύση. Οι διεγερτικού τύπου αντιδράσεις μπορεί να είναι πολύ σύντομες ή να μην εμφανιστούν καθόλου, οπότε οι πρώτες εκδηλώσεις τοξικότητας να είναι υπνηλία που μεταπίπτει σε απώλεια της συνείδησης και αναπνευστική παύση.

Οι αντιδράσεις από το καρδιαγγειακό είναι κατασταλτικού χαρακτήρα και μπορεί να εκδηλωθούν με υπόταση, καταστολή του μυοκαρδίου, βραδυκαρδία και πιθανώς καρδιακή παύση.

Η αντιμετώπιση του ασθενούς με τοξικά φαινόμενα από το φάρμακο, συνιστάται στην εξασφάλιση επαρκούς αερισμού και στον έλεγχο των σπασμών. Ο αερισμός θα πρέπει να διατηρείται με οξυγόνο, μέσω υποβοηθούμενης ή ελεγχόμενης αναπνοής. Αν εμφανισθούν σπασμοί, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται γρήγορα με την ενδοφλέβια χορήγηση thiopentone 50-100 mg ή diazepam 5-15 mg. Τα φάρμακα αυτά είναι δυνατόν να προκαλέσουν παροδική καταστολή ή παύση της αναπνοής. Έτσι ο γιατρός θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να προβεί σε διασωλήνωση της τραχείας και ελεγχόμενο αερισμό, εφόσον κριθεί απαραίτητο. Επί εμφάνισης κοιλιακής μαρμαρυγής ή καρδιακής παύσης, θα πρέπει να εφαρμοσθεί επειγόντως καρδιοαναπνευστική ανάνηψη.