MONIYOT-131 CAPSULE T CAPS 37-7400MBq/CAPS (για θεραπευτική χρήση)

Η θεραπεία του θυρεοειδή αδένα με ραδιοϊώδιο ενδείκνυται σε ενήλικες και παιδιά για:

• Υπερθυρεοειδισμό: Θεραπεία της νόσου του Graves, της τοξικής πολυοζώδους βρογχοκήλης ή αυτόνομων όζων.

• Θεραπεία του θηλώδη και θυλακιώδη καρκίνου του θυρεοειδή συμπεριλαμβανομένης της μεταστατικής νόσου.

  Η θεραπεία με ιωδιούχο νάτριο (¹³¹Ι) συχνά συνδυάζεται με χειρουργική επέμβαση και θεραπευτική αγωγή με αντιθυρεοειδικά φάρμακα.

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν πρέπει να χορηγείται μόνο από εξουσιοδοτημένους επαγγελματίες υγείας σε ειδικά σχεδιασμένο για αυτόν το σκοπό κλινικό περιβάλλον (βλ. παράγραφο 6.6).

Δοσολογία

Η χορηγούμενη ραδιενέργεια έγκειται στην κλινική κρίση του πυρηνικού γιατρού. Το θεραπευτικό αποτέλεσμα επιτυγχάνεται έπειτα από αρκετές εβδομάδες. Η ενεργότητα του καψακίου πρέπει να μετρηθεί πριν από τη χρήση.

Ενήλικες

Θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού

Σε περίπτωση αποτυχίας ή αδυναμίας να ακολουθηθεί η ιατρική θεραπεία, μπορεί να χορηγηθεί ραδιενεργό ιώδιο για τη θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού.

Οι ασθενείς πρέπει να γίνουν κλινικά ευθυρεοειδικοί όπου αυτό είναι δυνατό πριν λάβουν θεραπεία

με ραδιοϊώδιο για τον υπερθυρεοειδισμό. Η χορηγούμενη ραδιενέργεια εξαρτάται από τη διάγνωση, το μέγεθος του αδένα, τη θυρεοειδική πρόσληψη ιωδίου και την κάθαρση του ιωδίου. Συνήθως κυμαίνεται εντός του εύρους των 200-800 MBq για έναν ασθενή μέσου σωματικού βάρους (70 kg) αλλά μπορεί να χρειαστεί επαναλαμβανόμενη θεραπεία έως μία αθροιστική δόση 5.000 MBq. Η επαναχορήγηση της θεραπείας μετά από 6-12 μήνες ενδείκνυται για τον επίμονο υπερθυρεοειδισμό. Η χορηγούμενη ραδιενέργεια μπορεί να καθοριστεί από πρωτόκολλα σταθερής δόσης ή να υπολογιστεί σύμφωνα με την ακόλουθη εξίσωση:

Δόση-στόχος (Gy) x όγκος του οργάνου-στόχου (ml)

Α (MBq) = x K

μέγιστη πρόσληψη Ι-131 (%) x αποτελεσματικός Τ ½ (ημέρες)

υπό τις ακόλουθες συνθήκες

δόση-στόχος είναι η δόση-στόχος που απορροφάται από ολόκληρο το θυρεοειδή

αδένα ή από ένα αδένωμα

όγκος του οργάνου-στόχου είναι ο όγκος ολόκληρου του θυρεοειδή αδένα (νόσος του Graves,

πολυεστιακή ή διάσπαρτη αυτονομία)

μέγιστη πρόσληψη ¹³¹Ι είναι η μέγιστη πρόσληψη Ι-131 από το θυρεοειδή αδένα ή τους όζους

σε ποσοστό % της χορηγούμενης ραδιενέργειας όπως τεκμηριώνεται μετά από μία δόση ελέγχου.

αποτελεσματικός Τ ½ είναι ο αποτελεσματικός χρόνος ημίσειας ζωής του Ι-131 στο

θυρεοειδή αδένα εκφρασμένος σε ημέρες

Κ είναι 24,67

Μπορεί να χρησιμοποιηθούν οι ακόλουθες δόσεις στο όργανο-στόχο:

Στη νόσο του Graves, την πολυεστιακή ή διάσπαρτη αυτονομία, οι ανωτέρω αναφερθείσες δόσεις στο όργανο-στόχο σχετίζονται με το συνολικό όγκο της μάζας του θυρεοειδή αδένα, ωστόσο σε περίπτωση μονοεστιακής αυτονομίας, η δόση στο όργανο-στόχο σχετίζεται μόνο με τον όγκο του αδενώματος. Για τις συνιστώμενες δόσεις στα όργανα-στόχους, βλέπε παράγραφο 11.

Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθούν και άλλες δοσιμετρικές διαδικασίες συμπεριλαμβανομένης της δοκιμασίας θυρεοειδικής πρόσληψης υπερτεχνητικού νατρίου (99mTc), προκειμένου να καθοριστεί η κατάλληλη δόση στο όργανο-στόχο (Gy).

Εκτομή του θυρεοειδή και θεραπεία των μεταστάσεων

Οι δόσεις ραδιενέργειας που πρέπει να χορηγηθούν μετά την ολική ή μερική θυρεοειδεκτομή προκειμένου να αφαιρεθούν όποια υπολείμματα θυρεοειδικού ιστού κυμαίνονται εντός του εύρους 1.850-3.700 MBq. Αυτό εξαρτάται από το μέγεθος του εναπομείναντα ιστού και την πρόσληψη ραδιοϊωδίου. Για θεραπεία μεταστάσεων, η χορηγούμενη ραδιενέργεια κυμαίνεται εντός του εύρους των 3.700-11.100 MBq.

Ειδικοί πληθυσμοί

Νεφρική δυσλειτουργία

Απαιτείται προσεκτική εξέταση της ραδιενέργειας που θα χορηγηθεί, καθώς είναι δυνατή η αύξηση της έκθεσης σε ακτινοβολία σε ασθενείς με μειωμένη νεφρική λειτουργία. Η θεραπευτική χρήση του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹Ι) σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή (βλ. παράγραφο 4.4).

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η χρήση του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹Ι) σε παιδιά και εφήβους πρέπει να εξετάζεται με προσοχή, με

βάση τις κλινικές ανάγκες και αξιολογώντας το λόγο κινδύνου/οφέλους σε αυτή την ομάδα ασθενών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η ραδιενέργεια που θα χορηγηθεί σε παιδιά και εφήβους πρέπει να καθορίζεται μετά από διενέργεια εξατομικευμένης δοσιμετρίας (βλ. παράγραφο 4.4).

Σε παιδιά και εφήβους, η θεραπεία των καλοήθων διαταραχών του θυρεοειδή με ραδιενεργό ιώδιο είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί σε αιτιολογημένες περιπτώσεις, ιδιαίτερα σε περίπτωση υποτροπής μετά από χρήση αντιθυρεοειδικών φαρμακευτικών προϊόντων ή σε περίπτωση σοβαρής ανεπιθύμητης αντίδρασης στα αντιθυρεοειδικά φαρμακευτικά προϊόντα (βλ. παράγραφο 4.4).

Τρόπος χορήγησης

Το MONIYOT-131 Capsule T προορίζεται για από στόματος χρήση. Το καψάκιο πρέπει να λαμβάνεται με άδειο στομάχι. Πρέπει να καταποθεί ολόκληρο με άφθονα υγρά για να διασφαλιστεί η πλήρης διέλευση από το στομάχι και το άνω λεπτό έντερο.

Σε περίπτωση χορήγησης σε παιδιά, ειδικά σε μικρότερα παιδιά, πρέπει να διασφαλιστεί ότι το καψάκιο μπορεί να καταποθεί ολόκληρο χωρίς να μασηθεί. Συνιστάται το καψάκιο να χορηγείται με πολτοποιημένη τροφή.

Για την προετοιμασία του ασθενή, βλέπε παράγραφο 4.4.

• Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.

• Κύηση και θηλασμός (βλ. παράγραφο 4.6).

• Ασθενείς με δυσφαγία, στένωμα του οισοφάγου, στένωση του οισοφάγου, εκκόλπωμα του οισοφάγου, ενεργή γαστρίτιδα, διαβρώσεις του στομάχου και πεπτικό έλκος.

• Ασθενείς με υπόνοια μειωμένης κινητικότητας του γαστρεντερικού σωλήνα.

Υπονατριαιμία

Σοβαρές εκδηλώσεις υπονατριαιμίας έχουν αναφερθεί μετά από θεραπεία με ιωδιούχο νάτριο [¹³¹Ι] σε ηλικιωμένους ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε ολική θυρεοειδεκτομή. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν μεγαλύτερη ηλικία, γυναικείο φύλο, χρήση θειαζιδικών διουρητικών και υπονατριαιμία στην αρχή της θεραπείας με ιωδιούχο νάτριο [¹³¹Ι]. Για αυτούς τους ασθενείς πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο τακτικών μετρήσεων των ηλεκτρολυτών του ορού.

Ενδεχόμενο εμφάνισης υπερευαισθησίας ή αναφυλακτικών αντιδράσεων

Εάν συμβούν υπερευαισθησία ή αναφυλακτικές αντιδράσεις, η χορήγηση του φαρμακευτικού προϊόντος πρέπει να διακοπεί αμέσως και να ξεκινήσει ενδοφλέβια θεραπεία, εάν απαιτείται. Για να διευκολυνθεί η άμεση δράση σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, πρέπει να είναι άμεσα διαθέσιμα τα απαραίτητα φαρμακευτικά προϊόντα και εξοπλισμός όπως ενδοτραχειακός σωλήνας και αναπνευστήρας.

Εξατομικευμένη στάθμιση οφέλους/κινδύνου

Για κάθε ασθενή, η έκθεση σε ακτινοβολία πρέπει να αιτιολογείται από το πιθανό όφελος. Η ραδιενέργεια που θα χορηγηθεί πρέπει να είναι σε κάθε περίπτωση η χαμηλότερη ευλόγως εφικτή, ώστε να επιτευχθεί το επιθυμητό θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Υπάρχει ελάχιστα στοιχεία για αυξημένη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου, λευχαιμίας ή μεταλλάξεων σε ασθενείς μετά από θεραπεία με ραδιοϊώδιο για καλοήθεις νόσους του θυρεοειδή, παρά την εκτεταμένη χρήση του. Στη θεραπεία κακοήθων νόσων του θυρεοειδή, σε μια μελέτη που διεξήχθη σε ασθενείς με δόσεις ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) υψηλότερες από 3.700 MBq, αναφέρθηκε υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου της ουροδόχου κύστης. Μια άλλη μελέτη ανέφερε μικρή αύξηση της λευχαιμίας σε ασθενείς που έλαβαν πολύ υψηλές δόσεις. Συνεπώς, δεν συνιστώνται συνολικές αθροιστικές δόσεις μεγαλύτερες από 26.000 MBq.

Γοναδική λειτουργία σε άνδρες

Η χρήση της τράπεζας σπερματοζωαρίων θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αντισταθμίζει μια πιθανή αναστρέψιμη βλάβη της γοναδικής λειτουργίας σε άνδρες εξαιτίας της υψηλής θεραπευτικής δόσης του ραδιοϊωδίου, σε περιπτώσεις ασθενών με εκτεταμένη νόσο.

Ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία

Απαιτείται προσεκτική αξιολόγηση του ισοζυγίου οφέλους/κινδύνου, καθώς είναι δυνατόν να παρουσιαστεί μία αύξηση της έκθεσης σε ακτινοβολία. Σε αυτούς τους ασθενείς μπορεί να χρειαστεί προσαρμογή της δοσολογίας.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Απαιτείται προσεκτική αξιολόγηση της ένδειξης καθώς η ενεργός δόση σε MBq είναι υψηλότερη από εκείνη των ενηλίκων (βλ. παράγραφο 11). Κατά τη θεραπεία παιδιών και νεαρών ατόμων, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η μεγαλύτερη ευαισθησία των ιστών των παιδιών και το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής αυτών των ασθενών. Πρέπει να αντισταθμίζονται οι κίνδυνοι έναντι των κινδύνων άλλων πιθανών θεραπειών (βλ. παραγράφους 4.2 και 11).

Η θεραπεία με ραδιοϊώδιο για καλοήθεις νόσους του θυρεοειδή σε παιδιά και εφήβους μπορεί να διεξάγεται μόνο σε αιτιολογημένες περιπτώσεις, ειδικά σε υποτροπή μετά τη χρήση αντιθυρεοειδικών φαρμακευτικών προϊόντων ή σε περίπτωση σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών με τη χρήση αντιθυρεοειδικών φαρμακευτικών προϊόντων. Δεν υπάρχουν ενδείξεις αυξημένης συχνότητας εμφάνισης καρκίνου, λευχαιμίας ή μεταλλάξεων στον άνθρωπο αναφορικά με ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με ραδιοϊώδιο για καλοήθεις νόσους του θυρεοειδή, παρά την εκτεταμένη χρήση.

Τα άτομα που έχουν λάβει ραδιοθεραπεία του θυρεοειδή ως παιδιά και έφηβοι πρέπει να επανεξετάζονται μία φορά το χρόνο.

Προετοιμασία ασθενή

Οι ασθενείς πρέπει να ενθαρρύνονται να αυξάνουν την κατανάλωση υγρών και να τους συσταθεί να ουρούν όσο το δυνατό συχνότερα προκειμένου να μειώσουν την ακτινοβολία στην ουροδόχο κύστη, ειδικά μετά από υψηλές δόσεις ραδιενέργειας, π.χ. για τη θεραπεία καρκινώματος του θυρεοειδή. Οι ασθενείς με προβλήματα κένωσης της ουροδόχου κύστης πρέπει να καθετηριάζονται μετά από χορήγηση υψηλών δόσεων ραδιενέργειας με ραδιοϊώδιο.

Για να μειωθεί η έκθεση σε ακτινοβολία του παχέος εντέρου, μπορεί να χρειαστούν ήπια καθαρτικά (αλλά όχι μαλακτικά κοπράνων που δεν διεγείρουν το έντερο) σε ασθενείς που έχουν λιγότερες από μία κινήσεις του εντέρου την ημέρα.

Για την αποφυγή σιελαδενίτιδας που μπορεί να συμβεί μετά από χορήγηση υψηλών δόσεων ραδιοϊωδίου, στον ασθενή πρέπει να δίνεται η συμβουλή να καταναλώνει γλυκά και ποτά που περιέχουν κιτρικό οξύ (χυμό λεμονιού, βιταμίνη C) για να διεγείρει την έκκριση σιέλου πριν από τη θεραπεία. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν επιπρόσθετα και άλλα φαρμακολογικά μέτρα προστασίας. Η υπερφόρτωση με ιώδιο από την τροφή ή από φαρμακευτική αγωγή πρέπει να διερευνάται πριν από τη χορήγηση ιωδίου (βλ. παράγραφο 4.5). Μία δίαιτα χαμηλή σε περιεκτικότητα ιωδίου πριν τη θεραπεία θα ενισχύσει την πρόσληψη στους λειτουργικούς θυρεοειδικούς ιστούς.

Η θυρεοειδική υποκατάσταση πρέπει να διακοπεί πριν τη χορήγηση ραδιοϊωδίου για καρκίνωμα του θυρεοειδή προκειμένου να διασφαλιστεί επαρκής πρόσληψη. Συνιστάται η διακοπή της θεραπείας τριιωδοθυρονίνης για μία περίοδο 14 ημερών και η διακοπή της θεραπείας θυροξίνης για μία περίοδο 4 εβδομάδων. Η λήψη τους πρέπει να ξεκινήσει και πάλι δύο ημέρες μετά τη θεραπεία. Η καρβιμαζόλη και η προπυλθειουρακίλη πρέπει να διακοπούν 1 εβδομάδα πριν τη θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού και να ξεκινήσουν και πάλι αρκετές μέρες μετά τη θεραπεία.

Η θεραπεία της νόσου του Graves με ραδιοϊώδιο πρέπει να πραγματοποιείται με ταυτόχρονη θεραπεία με κορτικοστεροειδή, ιδιαίτερα όταν υπάρχει ενδοκρινική οφθαλμοπάθεια.

Σε ασθενείς με υποψία γαστρεντερικής νόσου, πρέπει να δίνεται μεγάλη προσοχή όταν χορηγούνται καψάκια ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I). Συνιστάται η ταυτόχρονη χρήση ανταγωνιστών H² ή αναστολέων αντλίας πρωτονίων.

Μετά τη διαδικασία

Η στενή επαφή με βρέφη και εγκύους πρέπει να είναι περιορισμένη για μία κατάλληλη χρονική περίοδο.

Σε περίπτωση εμέτου, πρέπει να ληφθεί υπόψη ο κίνδυνος ραδιομόλυνσης.

Οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία για το θυρεοειδή πρέπει να επανεξετάζονται σε κατάλληλα χρονικά διαστήματα.

Ειδικές προειδοποιήσεις

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει 129,68 mg νατρίου ανά καψάκιο, που ισοδυναμεί με 6,484% της συνιστώμενης από τον ΠΟΥ μέγιστης ημερήσιας πρόσληψης 2 g νατρίου μέσω διατροφής για έναν ενήλικα. Αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπόψη από τους ασθενείς σε δίαιτα ελεγχόμενου νατρίου.

Οι προφυλάξεις έναντι του περιβαλλοντικού κινδύνου αναφέρονται στην παράγραφο 6.6.

Πολλές φαρμακολογικά δραστικές ουσίες αλληλεπιδρούν με το ραδιοϊώδιο. Υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί αλληλεπίδρασης που μπορεί να επηρεάσουν την πρόσδεση με τις πρωτεΐνες, τη φαρμακοκινητική ή τις δυναμικές επιδράσεις του επισημασμένου ιωδίου. Ως αποτέλεσμα, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι η θυρεοειδική πρόσληψη μπορεί να μειωθεί. Συνεπώς, πρέπει να λαμβάνεται ένα πλήρες ιστορικό φαρμάκων και τα σχετικά φαρμακευτικά προϊόντα απαιτείται να μην δοθούν πριν τη χορήγηση του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I).

Για παράδειγμα, η θεραπεία με τις ακόλουθες ουσίες πρέπει να διακοπεί:

* Λόγω του μεγάλου χρόνου ημιζωής της αμιωδαρόνης, η πρόσληψη ιώδίου από το θυρεοειδή αδένα μπορεί να μειωθεί για αρκετούς μήνες.

Γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία

Όταν πρόκειται να χορηγηθούν ραδιοφάρμακα σε μια γυναίκα που βρίσκεται σε αναπαραγωγική ηλικία, είναι σημαντικό να καθοριστεί το εάν είναι έγκυος ή όχι. Κάθε γυναίκα που έχει

καθυστέρηση μίας τουλάχιστον εμμήνου ρύσης πρέπει να θεωρείται έγκυος, έως ότου αποδειχθεί ότι δεν είναι. Εάν υπάρχει αμφιβολία σχετικά με την ενδεχόμενη εγκυμοσύνη της (εάν η γυναίκα έχει καθυστέρηση μίας εμμήνου ρύσης, εάν η έμμηνος ρύση είναι πολύ ακανόνιστη, κ.λπ.), πρέπει να προσφερθούν στην ασθενή εναλλακτικές τεχνικές που δεν χρησιμοποιούν ιοντίζουσα ακτινοβολία (εάν υπάρχουν). Οι γυναίκες που λαμβάνουν ιωδιούχο νάτριο (¹³¹I) πρέπει να συμβουλεύονται να μην μείνουν έγκυες εντός 6-12 μηνών μετά τη χορήγηση.

Αντισύλληψη σε άνδρες και γυναίκες

Συνιστάται αντισύλληψη για 6 μήνες (για ασθενείς με καλοήθεις καταστάσεις του θυρεοειδή) ή 12 μήνες (για ασθενείς με καρκίνο του θυρεοειδή) και για τα δύο φύλα μετά από θεραπευτική χορήγηση ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I).

Οι άνδρες δεν πρέπει να τεκνοποιήσουν για περίοδο 6 μηνών μετά τη θεραπεία με ραδιοϊώδιο ώστε να γίνει η αντικατάσταση των ακτινοβολημένων σπερματοζωαρίων από μη ακτινοβολημένα.

Η χρήση τράπεζας σπερματοζωαρίων θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για άνδρες με εκτεταμένη νόσο και που συνεπώς ενδέχεται να χρειαστούν υψηλές θεραπευτικές δόσεις ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I).

Κύηση

Η χρήση του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) αντενδείκνυται κατά τη διάρκεια τεκμηριωμένης κύησης ή σε υπόνοια κύησης ή όταν η κύηση δεν έχει αποκλειστεί, επειδή η διαπλακουντιακή διάβαση του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) μπορεί να προκαλέσει σοβαρό και πιθανώς μη αναστρέψιμο υποθυρεοειδισμό στα νεογνά (η απορροφώμενη δόση αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος από τη μήτρα είναι πιθανό να είναι εντός του εύρους των 11-511 mGy, και ο εμβρυικός θυρεοειδής αδένας έχει ισχυρή ικανότητα συγκέντρωσης ιωδίου κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο της κύησης) (βλ. παράγραφο 4.3).

Εάν διαγνωστεί διαφοροποιημένο καρκίνωμα του θυρεοειδούς κατά τη διάρκεια της κύησης, η θεραπεία με ιωδιούχο νάτριο (¹³¹I) πρέπει να αναβληθεί για την περίοδο μετά την γέννηση.

Θηλασμός

Πριν από τη χορήγηση ραδιοφαρμάκων σε μητέρα που θηλάζει, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο καθυστέρησης της χορήγησης του ραδιονουκλιδίου έως ότου η μητέρα σταματήσει το θηλασμό και το ποιά είναι η καταλληλότερη επιλογή ραδιοφαρμάκων, έχοντας κατά νου την απέκκριση ραδιενέργειας στο μητρικό γάλα. Αν η χορήγηση κρίνεται απαραίτητη, ο θηλασμός πρέπει να διακόπτεται τουλάχιστον 8 εβδομάδες πριν από τη χορήγηση του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) και δεν πρέπει να ξανασυνεχίζεται (βλ. παράγραφο 4.3).

Για λόγους ραδιοπροστασίας, μετά τη χορήγηση θεραπευτικών δόσεων, συνιστάται να αποφεύγεται η στενή επαφή της μητέρας με τα νεογνά για τουλάχιστον μία εβδομάδα.

Γονιμότητα

Μετά τη θεραπεία με ραδιοϊώδιο στο καρκίνωμα του θυρεοειδή, μπορεί να παρατηρηθεί μια εξαρτώμενη από τη δόση μείωση της γονιμότητας σε άνδρες και γυναίκες. Ανάλογα με τη δόση ραδιενέργειας, μπορεί να εμφανιστεί αναστρέψιμη βλάβη της σπερματογένεσης σε δόσεις πάνω από 1.850 MBq. Κλινικώς σχετικές επιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της ολιγοσπερμίας και της αζωοσπερμίας και των αυξημένων επιπέδων FSH στον ορό, έχουν περιγραφεί μετά από χορήγηση μεγαλύτερη από 3.700 MBq.

ν

To ιωδιούχο νάτριο (¹³¹I) δεν έχει καμία ή έχει ασήμαντη επίδραση στην ικανότητα οδήγησης ή χειρισμού μηχανημάτων.

Σύνοψη του προφίλ ασφάλειας

Οι συχνότητες των αναφερόμενων ανεπιθύμητων ενεργειών προέκυψαν από την ιατρική βιβλιογραφία. Το προφίλ ασφάλειας του ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) διαφέρει ευρέως ανάλογα με τις δόσεις που χορηγούνται, ενώ οι δόσεις που χορηγούνται εξαρτώνται από το είδος της θεραπείας (δηλ. θεραπεία καλοήθους ή κακοήθους νόσου). Επιπλέον, το προφίλ ασφάλειας εξαρτάται από τις αθροιστικές δόσεις που χορηγούνται και τα δοσολογικά διαστήματα που χρησιμοποιούνται. Συνεπώς, οι ανεπιθύμητες ενέργειες ομαδοποιήθηκαν με βάση την εμφάνισή τους κατά τη θεραπεία καλοήθους ή κακοήθους νόσου.

Συχνά εμφανιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες είναι: υποθυρεοειδισμός, παροδικός υποθυρεοειδισμός, διαταραχές των σιελογόνων και δακρυϊκών αδένων, και τοπικές αντιδράσεις της ραδιενέργειας. Σε θεραπεία για καρκίνο μπορεί επίσης να εμφανιστούν συχνά ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό σύστημα και καταστολή του μυελού των οστών.

Ανεπιθύμητες ενέργειες υπό μορφή πίνακα

Οι ακόλουθοι πίνακες περιλαμβάνουν τις ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν ανά κατηγορία οργανικού συστήματος. Συμπτώματα που είναι μάλλον δευτερογενή σε σχέση με ομαδικό σύνδρομο (π.χ. σύνδρομο ξηρότητας) συνοψίζονται εντός παρενθέσεων μετά από το αντίστοιχο σύνδρομο.

Ο ακόλουθος πίνακας παρουσιάζει πώς ερμηνεύονται οι συχνότητες στην παράγραφο αυτή: Πολύ συχνές (≥1/10), συχνές (≥1/100 έως <1/10), όχι συχνές (≥1/1.000 έως <1/100), σπάνιες (≥1/10.000 έως <1/1.000), πολύ σπάνιες (<1/10.000), μη γνωστές (η συχνότητα δεν μπορεί να εκτιμηθεί με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).

Εντός κάθε κατηγορίας συχνότητας, οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρουσιάζονται κατά σειρά φθίνουσας σοβαρότητας.

Ανεπιθύμητες ενέργειες μετά από θεραπεία καλοήθους νόσου

Ανεπιθύμητες ενέργειες μετά από θεραπεία κακοήθους νόσου

*: ειδικά σε προϋπάρχουσα στένωση τραχείας Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών Γενικές συστάσεις

Η έκθεση σε ιοντίζουσα ακτινοβολία συνδέεται με πρόκληση καρκίνου και ενδεχόμενη εμφάνιση κληρονομικών επιδράσεων. Η δόση της ραδιενέργειας που προκύπτει από τη θεραπευτική έκθεση μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη επίπτωση καρκίνου και μεταλλάξεων. Σε όλες τις περιπτώσεις είναι αναγκαίο να διασφαλιστεί ότι οι κίνδυνοι της ραδιενέργειας είναι λιγότεροι από εκείνους της ίδιας της νόσου. Η αποτελεσματική δόση μετά από θεραπευτικές δόσεις ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I) είναι 3.108 mSv όταν χορηγείται η μέγιστη συνιστώμενη ραδιενέργεια των 11.100 MBq (με πρόσληψη θυρεοειδή 0%).

Διαταραχές του θυρεοειδή και των παραθυρεοειδών αδένων

Υποθυρεοειδισμός μπορεί να εμφανιστεί, ανάλογα με τη δόση, ως όψιμη συνέπεια της θεραπείας για υπερθυρεοειδισμό με ραδιοϊώδιο. Στη θεραπεία κακοήθους νόσου, ο υποθυρεοειδισμός αναφέρεται συχνά ως ανεπιθύμητη ενέργεια. Ωστόσο η θεραπεία κακοήθους νόσου με ραδιοϊώδιο γενικά έπεται της θυρεοειδεκτομής.

Η καταστροφή των θυλακίων του θυρεοειδή που προκαλείται από την έκθεση σε ακτινοβολία από ιωδιούχο νάτριο (¹³¹I) μπορεί να οδηγήσει σε επιδείνωση ενός ήδη υπάρχοντος υπερθυρεοειδισμού εντός 2-10 ημερών ή μπορεί να προκαλέσει μία θυρεοτοξική κρίση. Περιστασιακά, μπορεί να εμφανιστεί αυτοάνοσος υπερθυρεοειδισμός μετά την αρχική ομαλοποίηση (λανθάνουσα περίοδος 2- 10 μήνες). 1-3 ημέρες μετά τη χορήγηση υψηλής δόσης ραδιοϊωδίου, ο ασθενής μπορεί να εμφανίσει παροδική φλεγμονώδη θυρεοειδίτιδα και τραχειίτιδα, με πιθανότητα σοβαρής απόφραξης της τραχείας, ειδικά όταν προϋπάρχει στένωση τραχείας.

Σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί να παρατηρηθεί παροδικός υπερθυρεοειδισμός ακόμα και μετά από θεραπεία λειτουργικού καρκινώματος του θυρεοειδή.

Περιστατικά παροδικού υποπαραθυρεοειδισμού έχουν παρατηρηθεί μετά από χορήγηση ραδιοϊωδίου τα οποία πρέπει να παρακολουθούνται κατάλληλα και να αντιμετωπίζονται με θεραπεία υποκατάστασης.

Όψιμες επιπτώσεις

Δοσοεξαρτώμενος υποθυρεοειδισμός μπορεί να εμφανιστεί ως όψιμη συνέπεια της θεραπείας του υπερθυρεοειδισμού με ραδιοϊώδιο. Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να εκδηλωθεί εβδομάδες ή χρόνια μετά τη θεραπεία, και απαιτούνται κατάλληλη μέτρηση της θυρεοειδικής λειτουργίας και κατάλληλη θεραπεία υποκατάστασης του θυρεοειδή. Ο υποθυρεοειδισμός γενικά δεν παρατηρείται έως 6-12 εβδομάδες μετά τη χορήγηση του ραδιοϊωδίου.

Οφθαλμικές διαταραχές

Η ενδοκρινική οφθαλμοπάθεια μπορεί να εξελιχθεί ή νέα οφθαλμοπάθεια μπορεί να εμφανιστεί μετά από θεραπεία με ραδιοϊώδιο για υπερθυρεοειδισμό ή νόσο του Graves. Η θεραπεία με ραδιοϊώδιο για τη νόσο του Graves πρέπει να συσχετιστεί με κορτικοστεροειδή.

Τοπικές επιδράσεις της ακτινοβολίας

Δυσλειτουργία και παράλυση των φωνητικών χορδών έχουν αναφερθεί μετά τη χορήγηση ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I), ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις δεν μπορεί να αποφασιστεί εάν η δυσλειτουργία των φωνητικών χορδών προκλήθηκε από τη ραδιενέργεια ή από τη χειρουργική θεραπεία.

Υψηλή απορρόφηση του ραδιοϊωδίου από τους ιστούς μπορεί να σχετιστεί με τοπικό άλγος, δυσφορία και τοπικό οίδημα, π.χ. στην περίπτωση θεραπείας με ραδιοϊώδιο για το υπόλειμμα του θυρεοειδή, μπορεί να εμφανιστεί ένα διάχυτο και σοβαρό άλγος των μαλακών μορίων στην περιοχή της κεφαλής και του αυχένα.

Πνευμονία και πνευμονική ίνωση λόγω ραδιενέργειας έχουν παρατηρηθεί σε ασθενείς με διάχυτες μεταστάσεις στους πνεύμονες από διαφοροποιημένο καρκίνωμα του θυρεοειδή, λόγω καταστροφής του μεταστατικού ιστού. Αυτό συμβαίνει κυρίως μετά από μεγάλες δόσεις θεραπείας με ραδιοϊώδιο. Στη θεραπεία των μεταστατικών καρκινωμάτων του θυρεοειδή με εμπλοκή του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ), πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη η πιθανότητα τοπικού εγκεφαλικού οιδήματος και/ή επιδείνωσης του προϋπάρχοντος εγκεφαλικού οιδήματος.

Γαστρεντερικές διαταραχές

Υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας μπορεί επίσης να οδηγήσουν σε γαστρεντερικές διαταραχές, συνήθως εντός των πρώτων ωρών ή ημερών μετά τη χορήγηση. Για την πρόληψη των γαστρεντερικών διαταραχών, βλέπε παράγραφο 4.4.

Διαταραχές των σιελογόνων και δακρυϊκών αδένων

Μπορεί να εμφανιστεί σιελαδενίτιδα, με οίδημα και άλγος στους σιελογόνους αδένες, μερική απώλεια της γεύσης και ξηροστομία. Η σιελαδενίτιδα είναι συνήθως αυθόρμητα αναστρέψιμη ή με αντιφλεγμονώδη θεραπεία αλλά έχουν αναφερθεί περιστασιακά περιπτώσεις μίας δοσοεξαρτώμενης επιμένουσας αγευσίας και ξηροστομίας. Η έλλειψη σιέλου μπορεί να οδηγήσει σε λοιμώξεις, π.χ. τερηδόνα και αυτό μπορεί να καταλήξει σε απώλεια των οδόντων. Για την πρόληψη των διαταραχών των σιελογόνων αδένων βλέπε παράγραφο 4.4.

Δυσλειτουργία των σιελογόνων και/ή των δακρυϊκών αδένων, με επακόλουθο το σύνδρομο ξηρότητας (sicca syndrome) μπορεί να εμφανιστεί επίσης με καθυστέρηση αρκετών μηνών και έως και δύο χρόνια μετά τη θεραπεία με ραδιοϊώδιο. Παρόλο που το σύνδρομο ξηρότητας είναι μία

παροδική επίδραση στις περισσότερες περιπτώσεις, τα συμπτώματα μπορεί να επιμένουν για χρόνια σε κάποιους ασθενείς.

Καταστολή του μυελού των οστών

Ως όψιμη επίπτωση, μπορεί να αναπτυχθεί αναστρέψιμη καταστολή του μυελού των οστών, η οποία εμφανίζεται με μεμονωμένη θρομβοπενία ή ερυθροπενία και μπορεί να αποβεί μοιραία. Καταστολή του μυελού των οστών είναι πιθανότερο να εμφανιστεί έπειτα από μία εφάπαξ χορήγηση μεγαλύτερη των 5.000 MBq, ή έπειτα από επαναλαμβανόμενη χορήγηση σε διαστήματα μικρότερα των 6 μηνών.

Δευτεροπαθείς κακοήθειες

Μετά από πολύ υψηλές δόσεις ραδιενέργειας, εκείνες που συνήθως χρησιμοποιούνται στη θεραπεία των κακοηθειών του θυρεοειδή, έχει παρατηρηθεί αυξημένη επίπτωση λευχαιμίας. Υπάρχουν στοιχεία αυξημένης συχνότητας συμπαγών καρκίνων που προκλήθηκαν από τη χορήγηση υψηλών δόσεων ραδιενέργειας (πάνω από 7,4 GBq).

Παιδιατρικός πληθυσμός

Το είδος των ανεπιθύμητων ενεργειών που αναμένεται σε παιδιά είναι το ίδιο με αυτό των ενηλίκων. Με βάση τη μεγαλύτερη ευαισθησία των παιδικών ιστών στη ραδιενέργεια (βλ. παράγραφο 11) και το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής, η συχνότητα και η σοβαρότητα μπορεί να είναι διαφορετικές.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, Μεσογείων 284, GR-15562 Χολαργός, Αθήνα, Τηλ: + 30 21 32040380/337, Φαξ: + 30 21 06549585, Ιστότοπος: http://www.eof.gr.

Το φάρμακο αυτό πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο από εξουσιοδοτημένο προσωπικό σε κλινικό περιβάλλον. Ο κίνδυνος υπερδοσολογίας είναι επομένως θεωρητικός.

Σε περίπτωση χορήγησης υπερβολικής ποσότητας ακτινοβολίας, η απορροφηθείσα από τον ασθενή δόση πρέπει να μειωθεί στις περιπτώσεις που είναι δυνατό αυξάνοντας την αποβολή του ραδιονουκλιδίου από τον οργανισμό με συχνή ούρηση και με πρόκληση διούρησης και συχνή κένωση της ουροδόχου κύστης. Επιπρόσθετα, πρέπει να συνιστάται ο αποκλεισμός του θυρεοειδή αδένα (π.χ. με υπερχλωρικό κάλιο) προκειμένου να μειωθεί η έκθεση του θυρεοειδή αδένα στην ακτινοβολία. Μπορεί να χορηγηθούν εμετικά για να μειωθεί η πρόσληψη ιωδιούχου νατρίου (¹³¹I).