SULIQUA INJ.SOL (100 U + 33mcg)/ML
Πληροφορίες συνταγογράφησης
Λίστα ασφαλίσεων
Πληροφορίες έκδοσης
Περιορισμός συνταγογράφησης
Άλλες πληροφορίες
Όνομα φαρμάκου
Σύνθεση
Φαρμακευτική μορφή
Κάτοχος άδειας κυκλοφορίας (MAH)
Τελευταία ενημέρωση SmPC
Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately
Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.
Πάνω 36k αξιολογήσεις
SmPC - SULIQUA 00 U + 33mcg
Το Suliqua ενδείκνυται για τη θεραπεία ενηλίκων με μη επαρκώς ελεγχόμενο διαβήτη τύπου 2 για τη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου ως προσθήκη σε δίαιτα και άσκηση σε συνδυασμό με μετφορμίνη με ή χωρίς αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης-2 (SGLT-2).
Για τα αποτελέσματα των μελετών σχετικά με την επίδραση στον γλυκαιμικό έλεγχο και τους πληθυσμούς που μελετήθηκαν βλ. παραγράφους 4.4 και 5.1.
Το Suliqua διατίθεται σε δύο προγεμισμένες συσκευές τύπου πένας, που παρέχουν διαφορετικές επιλογές χορήγησης της δόσης, δηλ. συσκευή τύπου πένας Suliqua (10-40), συσκευή τύπου πένας Suliqua (30-60) αντίστοιχα. Η διαφοροποίηση ανάμεσα στις περιεκτικότητες της συσκευής τύπου πένας βασίζεται στο εύρος δόσης της συσκευής τύπου πένας.
-
Το Suliqua 100 μονάδες/ml + 50 μικρογραμμάρια/ml προγεμισμένη συσκευή τύπου πένας παρέχει βήματα δόσης 10-40 μονάδων ινσουλίνης glargine σε συνδυασμό με 5-20 mcg λιξισενατίδης (συσκευή τύπου πένας Suliqua (10-40)).
-
Το Suliqua 100 μονάδες/ml + 33 μικρογραμμάρια/ml προγεμισμένη συσκευή τύπου πένας παρέχει βήματα δόσης 30-60 μονάδων ινσουλίνης glargine σε συνδυασμό με 10-20 mcg λιξισενατίδης (συσκευή τύπου πένας Suliqua (30-60)).
Για την αποφυγή σφαλμάτων που σχετίζονται με τη φαρμακευτική αγωγή, ο συνταγογράφων ιατρός πρέπει να βεβαιώνεται ότι στη συνταγή αναφέρεται η ορθή περιεκτικότητα και ο σωστός αριθμός βημάτων δόσης (βλ. παράγραφο 4.4).
Δοσολογία
Η δόση πρέπει να εξατομικεύεται με βάση την κλινική ανταπόκριση και τιτλοποιείται με βάση τις ανάγκες του ασθενούς για ινσουλίνη. Η δόση λιξισενατίδης αυξάνεται ή μειώνεται παράλληλα με τη δόση της ινσουλίνης glargine και εξαρτάται επίσης από τη συσκευή τύπου πένας που χρησιμοποιείται.
Δόση έναρξης
Η θεραπεία με βασική ινσουλίνη, προαναμεμειγμένη ινσουλίνη ή με αγωνιστή των υποδοχέων του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (GLP-1) ή με από του στόματος χορηγούμενου φαρμακευτικού προϊόντος μείωσης της γλυκόζης εκτός της μετφορμίνης και των αναστολέων SGLT-2, πρέπει να διακόπτεται πριν από την έναρξη του Suliqua.
Η δόση έναρξης του Suliqua βασίζεται στην προηγούμενη αντιδιαβητική θεραπεία και προκειμένου να μην γίνει υπέρβαση της συνιστώμενης δόσης έναρξης λιξισενατίδης 10 mcg:
Προηγούμενη θεραπεία Ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με ινσουλίνη για πρώτη φορά (από του στόματος χορηγούμενη αντιδιαβητική θεραπεία ή αγωνιστής τωνυποδοχέων του GLP-1) Ινσουλίνη glargine (100 μονάδες/ml)** ≥20 έως<30 μονάδες Ινσουλίνη glargine (100 μονάδες/ml)** ≥30 έως≤60 μονάδες Δόση έναρξης και συσκευή τύπου πένας Συσκευή τύπου πένας Suliqua(10-40) 10 βήματα δόσης(10 μονάδες/5 mcg)* 20 βήματα δόσης(20 μονάδες/10 mcg)* Συσκευή τύπου πένας Suliqua(30-60) 30 βήματα δόσης(30 μονάδες/10 mcg)* * Μονάδες ινσουλίνης glargine (100 μονάδες/ml)/mcg λιξισενατίδης
Ασθενείς που λαμβάνουν λιγότερες από 20 μονάδες ινσουλίνης glargine μπορούν να θεωρηθούν παρόμοιοι με τους ασθενείς που λαμβάνουν ινσουλίνη για πρώτη φορά.
** Προηγούμενη χρήση διαφορετικής βασικής ινσουλίνης:-
Για δις ημερησίως βασική ινσουλίνη ή ινσουλίνη glargine (300 μονάδες/ml), η προηγούμενη συνολική ημερήσια δόση πρέπει να μειωθεί κατά 20% για να επιλεχθεί η δόση έναρξης του Suliqua.
-
Για οποιαδήποτε άλλη βασική ινσουλίνη πρέπει να εφαρμόζεται ο ίδιος κανόνας, όπως και για την ινσουλίνη glargine (100 μονάδες/ml)
Αν χρησιμοποιήθηκε προαναμεμειγμένη ινσουλίνη (αναλογίες 30/70 ή 25/75):
Για δόση προαναμεμειγμένης ινσουλίνης μία φορά ή δις ημερησίως, η προηγούμενη πλήρης δόση προαναμεμειγμένης ινσουλίνης πρέπει να μειωθεί κατά 20% για να επιλεχθεί η δόση έναρξης του Suliqua, τηρώντας παράλληλα τη μέγιστη επιτρεπόμενη δόση έναρξης της λιξισενατίδης (10 mcg) ως εξής.
-
Οι ασθενείς που λαμβάνουν λιγότερες από 12 μονάδες προαναμεμειγμένης ινσουλίνης μπορούν να θεωρηθούν παρόμοιοι με τους ασθενείς που δεν έχουν λάβει προηγούμενη ινσουλίνη σύμφωνα με τον παραπάνω πίνακα.
-
Εάν η προηγούμενη πλήρης δόση προαναμεμειγμένης ινσουλίνης ήταν 12 έως <25 μονάδες/ημέρα, ξεκινήστε το Suliqua χρησιμοποιώντας μια πένα Suliqua (10-40), με μείωση 20% της προηγούμενης πλήρους δόσης προαναμεμειγμένης ινσουλίνης.
-
Εάν η προηγούμενη πλήρης δόση προαναμεμειγμένης ινσουλίνης ήταν ≥25 έως <38 μονάδες/ημέρα, ξεκινήστε το Suliqua στα 20 βήματα δόσης χρησιμοποιώντας μια πένα Suliqua (10-40).
-
Εάν η προηγούμενη πλήρης δόση προαναμεμειγμένης ινσουλίνης ήταν ≥38 μονάδες/ημέρα, ξεκινήστε το Suliqua στα 30 βήματα δόσης χρησιμοποιώντας μια πένα Suliqua (30-60).
Συνιστάται στενή παρακολούθηση της γλυκόζης κατά τη διάρκεια της μετάβασης και τις πρώτες εβδομάδες μετά από αυτή, για τη μείωση του κινδύνου υπογλυκαιμίας (βλ. παράγραφο 4.4).
Η μέγιστη ημερήσια δόση είναι 60 μονάδες ινσουλίνης glargine και 20 mcg λιξισενατίδης που αντιστοιχούν σε 60 βήματα δόσης.
Το Suliqua πρέπει να χορηγείται με ένεση μία φορά την ημέρα εντός μίας ώρας πριν από γεύμα. Είναι προτιμότερο η γευματική ένεση να πραγματοποιείται πριν από το ίδιο γεύμα κάθε μέρα, έχοντας επιλέξει το πιο βολικό γεύμα.
Τιτλοποίηση της δόσης
Το Suliqua χορηγείται σύμφωνα με τις ατομικές ανάγκες του ασθενούς για ινσουλίνη. Συνιστάται να βελτιστοποιείται ο γλυκαιμικός έλεγχος μέσω προσαρμογής της δόσης με βάση τη γλυκόζη πλάσματος νηστείας (βλ. παράγραφο 5.1).
Κατά τη διάρκεια της μετάβασης και εν συνεχεία κατά τις πρώτες εβδομάδες συνιστάται στενή παρακολούθηση των επιπέδων γλυκόζης.
-
Εάν ο ασθενής ξεκινά θεραπεία με τη συσκευή τύπου πένας Suliqua (10-40), η δόση μπορεί να τιτλοποιηθεί έως 40 βήματα δόσης με αυτή τη συσκευή τύπου πένας.
-
Για δόσεις >40 βήματα δόσης/ημέρα, η τιτλοποίηση πρέπει να συνεχίζεται με τη συσκευή τύπου πένας Suliqua (30-60).
-
Εάν ο ασθενής ξεκινά θεραπεία με τη συσκευή τύπου πένας Suliqua (30-60), η δόση μπορεί να τιτλοποιηθεί έως 60 βήματα δόσης με αυτή τη συσκευή τύπου πένας.
-
Για συνολικές ημερήσιες δόσεις >60 βήματα δόσης/ημέρα, δεν πρέπει να χρησιμοποιείται το Suliqua.
Οι ασθενείς που προσαρμόζουν την ποσότητα ή το χρόνο χορήγησης της δόσης πρέπει να το κάνουν μόνο υπό ιατρική επίβλεψη με κατάλληλη παρακολούθηση των επιπέδων γλυκόζης (βλ. παράγραφο 4.4).
Δόση που παραλείφθηκε
Εάν παραλειφθεί μία δόση Suliqua, θα πρέπει να ενεθεί εντός μίας ώρας πριν από το επόμενο γεύμα.
Ειδικός πληθυσμός
Ηλικιωμένοι
Το Suliqua μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ηλικιωμένους ασθενείς. Η δόση πρέπει να προσαρμόζεται επί ατομικής βάσεως, ανάλογα με τα επίπεδα γλυκόζης. Στους ηλικιωμένους, η προοδευτική έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας μπορεί να οδηγεί σε σταθερή μείωση των απαιτήσεων σε ινσουλίνη. Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης βάσει της ηλικίας για τη λιξισενατίδη. Η θεραπευτική εμπειρία με το Suliqua σε ασθενείς ηλικίας
≥75 ετών είναι περιορισμένη.
Νεφρική δυσλειτουργία
Το Suliqua δεν συνιστάται σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία και νεφροπάθεια τελικού σταδίου, καθώς δεν υπάρχει επαρκής θεραπευτική εμπειρία με τη χρήση λιξισενατίδης.
Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης για τη λιξισενατίδη σε ασθενείς με ήπια ή μέτρια νεφρική δυσλειτουργία.
Σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία, οι απαιτήσεις σε ινσουλίνη μπορεί να μειωθούν εξαιτίας του ελαττωμένου μεταβολισμού της ινσουλίνης.
Σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια νεφρική δυσλειτουργία που χρησιμοποιούν το Suliqua μπορεί να χρειάζεται συχνή παρακολούθηση της γλυκόζης και προσαρμογή της δόσης.
Ηπατική δυσλειτουργία
Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης της λιξισενατίδης σε ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία (βλ. παράγραφο 5.2). Σε ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία, οι απαιτήσεις για ινσουλίνη μπορεί να μειωθούν εξαιτίας της μειωμένης ικανότητας για γλυκονεογένεση και του ελαττωμένου μεταβολισμού της ινσουλίνης. Σε ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία που χρησιμοποιούν το Suliqua μπορεί να χρειάζεται συχνή παρακολούθηση της γλυκόζης και προσαρμογή της δόσης.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Δεν υπάρχει σχετική χρήση του Suliqua στον παιδιατρικό πληθυσμό. Τρόπος χορήγησης
Το Suliqua χορηγείται υποδορίως με ένεση στο κοιλιακό τοίχωμα, στην περιοχή του δελτοειδούς μυός ή το μηρό.
Οι θέσεις ένεσης πρέπει να εναλλάσσονται εντός της ίδιας περιοχής (κοιλιακό τοίχωμα, περιοχή του δελτοειδούς μυός ή μηρός) από τη μία ένεση στην επόμενη, για τον περιορισμό του κινδύνου λιποδυστροφίας και δερματικής αμυλοείδωσης (βλ. παράγραφο 4.4 και 4.8).
Οι ασθενείς πρέπει να λαμβάνουν την οδηγία να χρησιμοποιούν πάντα νέα βελόνα. Η επαναχρησιμοποίηση των βελονών στη συσκευή ινσουλίνης τύπου πένας αυξάνει τον κίνδυνο απόφραξης της βελόνας, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει υποδοσολογία ή υπερδοσολογία. Στην περίπτωση απόφραξης της βελόνας, οι ασθενείς θα πρέπει να ακολουθούν τις οδηγίες που περιγράφονται στις Οδηγίες Χρήσης που συνοδεύουν το φύλλο οδηγιών χρήσης (βλ. παράγραφο 6.6).
Το Suliqua δεν πρέπει να αφαιρείται από το φιαλίδιο της προγεμισμένης συσκευής τύπου
πένας χρησιμοποιώντας σύριγγα για την αποφυγή σφαλμάτων στη δοσολογία και πιθανής υπερδοσολογίας (βλ. παράγραφο 4.4).
-
Υπερευαισθησία στις δραστικές ουσίες ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.
Ιχνηλασιμότητα
Προκειμένου να βελτιωθεί η ιχνηλασιμότητα των βιολογικών φαρμακευτικών προϊόντων, το όνομα και ο αριθμός παρτίδας του χορηγούμενου προϊόντος πρέπει να καταγράφεται με σαφήνεια.
Διαβήτης τύπου 1
Το Suliqua δεν πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 ή για τη θεραπεία της διαβητικής κετοξέωσης.
Εναλλαγή των σημείων χορήγησης της ένεσης
Οι ασθενείς πρέπει να λαμβάνουν οδηγίες σχετικά με τη διαρκή εναλλαγή των σημείων χορήγησης της ένεσης για τον περιορισμό του κινδύνου λιποδυστροφίας και δερματικής αμυλοείδωσης. Σε περίπτωση χορήγησης της ινσουλίνης σε σημεία που εμφανίζουν τις εν λόγω αντιδράσεις υπάρχει κίνδυνος καθυστερημένης απορρόφησης ινσουλίνης και επιδείνωσης του γλυκαιμικού ελέγχου. Σύμφωνα με αναφορές, η αιφνίδια αλλαγή του σημείου χορήγησης της ένεσης και η χορήγηση σε σημείο που δεν έχει επηρεαστεί είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση υπογλυκαιμίας. Μετά την αλλαγή του σημείου χορήγησης της ένεσης, συνιστάται παρακολούθηση της γλυκόζης του αίματος, ενώ μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο τροποποίησης της δόσης της αντιδιαβητικής αγωγής.
Υπογλυκαιμία
Η υπογλυκαιμία ήταν η πιο συχνά αναφερόμενη ανεπιθύμητη ενέργεια που παρατηρήθηκε κατά τη θεραπεία με Suliqua (βλ. παράγραφο 4.8). Υπογλυκαιμία μπορεί να εμφανιστεί, εάν η δόση του Suliqua είναι υψηλότερη από αυτή που απαιτείται.
Οι παράγοντες που αυξάνουν την ευαισθησία για υπογλυκαιμία απαιτούν ιδιαίτερα στενή παρακολούθηση και μπορεί να χρειαστεί προσαρμογή της δόσης. Σε αυτούς τους παράγοντες περιλαμβάνονται:
-
αλλαγή της θέσης ένεσης
-
βελτιωμένη ευαισθησία στην ινσουλίνη (π.χ. με απομάκρυνση των παραγόντων που προκαλούν στρες)
-
ασυνήθιστη, αυξημένη ή παρατεταμένη σωματική δραστηριότητα
-
συνοδός νόσος (π.χ. έμετος, διάρροια)
-
μη επαρκής πρόσληψη τροφής
-
παράλειψη γευμάτων
-
κατανάλωση οινοπνεύματος
-
συγκεκριμένες μη αντιρροπούμενες ενδοκρινικές διαταραχές (π.χ. σε υποθυρεοειδισμό και σε ανεπάρκεια του πρόσθιου λοβού της υπόφυσης ή του φλοιού των επινεφριδίων)
-
ταυτόχρονη θεραπεία με άλλα συγκεκριμένα φαρμακευτικά προϊόντα (βλ. παράγραφο 4.5)
-
αύξηση της δόσης του Suliqua σε ασθενείς με ήδη επαρκή ή αυστηρό έλεγχο της γλυκόζης
-
η λιξισενατίδη και/ή η ινσουλίνη σε συνδυασμό με σουλφονυλουρία μπορεί να οδηγήσει
σε αυξημένο κίνδυνο για υπογλυκαιμία Ως εκ τούτου, το Suliqua δεν πρέπει να χορηγείται σε συνδυασμό με σουλφονυλουρία.
Η δόση του Suliqua πρέπει να εξατομικεύεται με βάση την κλινική ανταπόκριση και τιτλοποιείται με βάση τις ανάγκες του ασθενούς για ινσουλίνη (βλ. παράγραφο 4.2).
Οξεία παγκρεατίτιδα
Η χρήση αγωνιστών των υποδοχέων του GLP-1 έχει συσχετιστεί με κίνδυνο ανάπτυξης οξείας παγκρεατίτιδας. Έχουν αναφερθεί λίγα περιστατικά οξείας παγκρεατίτιδας με λιξισενατίδη, αν και δεν έχει τεκμηριωθεί αιτιολογική σχέση. Οι ασθενείς πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της οξείας παγκρεατίτιδας: επίμονο, σοβαρό κοιλιακό άλγος. Εάν πιθανολογείται παγκρεατίτιδα, το Suliqua πρέπει να διακόπτεται. Εάν επιβεβαιωθεί η οξεία παγκρεατίτιδα, δεν πρέπει να ξεκινήσει εκ νέου η λήψη λιξισενατίδης. Απαιτείται προσοχή σε ασθενείς με ιστορικό παγκρεατίτιδας.
Σοβαρή γαστρεντερική νόσος
Η χρήση αγωνιστών του υποδοχέα του GLP-1 μπορεί να σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό (βλ. παράγραφο 4.8). Το Suliqua δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με σοβαρή γαστρεντερική νόσο, συμπεριλαμβανομένης της σοβαρής γαστροπάρεσης και, ως εκ τούτου, η χρήση του Suliqua δεν συνιστάται σε αυτούς τους ασθενείς.
Σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία
Δεν υπάρχει θεραπευτική εμπειρία σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης μικρότερη από 30 ml/min) ή νεφροπάθεια τελικού σταδίου. Δεν συνιστάται η χρήση σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία ή νεφροπάθεια τελικού σταδίου (βλ. παραγράφους 4.2 και 5.2).
Συγχορηγούμενα φαρμακευτικά προϊόντα
Η καθυστερημένη γαστρική κένωση με λιξισενατίδη μπορεί να μειώσει το ρυθμό απορρόφησης φαρμακευτικών προϊόντων που χορηγούνται από στόματος. Το Suliqua πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς που λαμβάνουν από στόματος χορηγούμενα φαρμακευτικά προϊόντα για τα οποία απαιτείται ταχεία γαστρεντερική απορρόφηση, προσεκτική κλινική παρακολούθηση ή έχουν στενό θεραπευτικό δείκτη. Ειδικές συστάσεις σχετικά με τη λήψη τέτοιων φαρμακευτικών προϊόντων παρέχονται στην παράγραφο 4.5.
Εισρόφηση σε συνδυασμό με γενική αναισθησία ή βαθιά καταστολή
Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις πνευμονικής εισρόφησης σε ασθενείς που λαμβάνουν αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 και υποβάλλονται σε γενική αναισθησία ή βαθιά καταστολή. Συνεπώς, πριν από την εκτέλεση επεμβάσεων με γενική αναισθησία ή βαθιά καταστολή, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο αυξημένος κίνδυνος υπολειμματικού γαστρικού περιεχομένου λόγω καθυστερημένης γαστρικής κένωσης (βλ. παράγραφο 4.8).
Αφυδάτωση
Οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με Suliqua πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τον πιθανό κίνδυνο αφυδάτωσης που σχετίζεται με ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό και να παίρνουν προφυλάξεις προκειμένου να αποφευχθεί η μείωση των υγρών.
Σχηματισμός αντισωμάτων
Η χορήγηση Suliqua μπορεί να προκαλέσει το σχηματισμό αντισωμάτων έναντι της ινσουλίνης glargine και/ή της λιξισενατίδης. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η παρουσία τέτοιων αντισωμάτων μπορεί να απαιτήσει προσαρμογή της δόσης του Suliqua προκειμένου να διορθωθεί η τάση για υπεργλυκαιμία ή υπογλυκαιμία.
Αποφυγή σφαλμάτων που σχετίζονται με τη φαρμακευτική αγωγή
Στους ασθενείς πρέπει να δίνεται η οδηγία να ελέγχουν πάντα την ετικέτα της συσκευής τύπου πένας πριν από κάθε ένεση για την αποφυγή τυχαίας σύγχυσης των δύο διαφορετικών περιεκτικοτήτων Suliqua και σύγχυσης με άλλα ενέσιμα φαρμακευτικά προϊόντα για το διαβήτη.
Για την αποφυγή σφαλμάτων στη δοσολογία και πιθανής υπερδοσολογίας, τόσο οι ασθενείς όσο και οι επαγγελματίες υγείας, δεν πρέπει να χρησιμοποιούν ποτέ σύριγγα για να αντλήσουν το φαρμακευτικό προϊόν από το φιαλίδιο της προγεμισμένης συσκευής τύπου πένας στη σύριγγα.
Αντιδιαβητικά φαρμακευτικά προϊόντα που δεν έχουν μελετηθεί σε συνδυασμό με το Suliqua.
Το Suliqua δεν έχει μελετηθεί σε συνδυασμό με αναστολείς της διπεπτιδυλικής πεπτιδάσης-4 (DPP-4), σουλφονυλουρίες, γλινίδες και πιογλιταζόνη.
Ταξίδι
Για την αποφυγή λαθών στη δοσολογία και πιθανών περιπτώσεων υπερδοσολογίας λόγω αλλαγής σε διαφορετικές ζώνες ώρας, ο ασθενής θα πρέπει να συμβουλεύεται τον γιατρό του πριν ταξιδέψει.
Έκδοχα
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά δόση, δηλ. είναι ουσιαστικά «ελεύθερο νατρίου».
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει μετακρεσόλη, που μπορεί να προκαλέσει αλλεργικές αντιδράσεις.
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες αλληλεπιδράσεων με Suliqua. Οι πληροφορίες που παρέχονται παρακάτω βασίζονται σε μελέτες με τα επιμέρους συστατικά.
Φαρμακοδυναμικές αλληλεπιδράσεις
Ένας αριθμός ουσιών επηρεάζουν το μεταβολισμό της γλυκόζης και μπορεί να απαιτήσουν προσαρμογή της δόσης του Suliqua.
Στις ουσίες οι οποίες μπορεί να ενισχύσουν την υπογλυκαιμική δράση και να αυξήσουν την ευαισθησία σε υπογλυκαιμία περιλαμβάνονται τα αντι-υπεργλυκαιμικά φαρμακευτικά προϊόντα, οι αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (ACE), η δισοπυραμίδη, οι φιμπράτες, η φλουοξετίνη, οι αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (ΜAO), η πεντοξυφυλλίνη, η προποξυφαίνη, τα σαλικυλικά και τα αντιβιοτικά τύπου σουλφοναμίδης.
Στις ουσίες που μπορεί να μειώσουν την υπογλυκαιμική δράση περιλαμβάνονται τα
κορτικοστεροειδή, η δαναζόλη, η διαζοξείδη, τα διουρητικά, η γλυκαγόνη, η ισονιαζίδη, τα οιστρογόνα και τα προγεσταγόνα, τα παράγωγα της φαινοθειαζίνης, η σωματοτροπίνη, τα συμπαθητικομιμητικά φαρμακευτικά προϊόντα (π.χ. επινεφρίνη [αδρεναλίνη], σαλβουταμόλη, τερβουταλίνη), οι θυρεοειδικές ορμόνες, τα άτυπα αντιψυχωσικά φαρμακευτικά προϊόντα (π.χ. κλοζαπίνη και ολανζαπίνη) και οι αναστολείς πρωτεάσης.
Οι β-αποκλειστές, η κλονιδίνη, τα άλατα λιθίου ή το οινόπνευμα μπορεί είτε να ενισχύσουν είτε να εξασθενήσουν την υπογλυκαιμική δράση της ινσουλίνης. Η πενταμιδίνη μπορεί να προκαλέσει υπογλυκαιμία η οποία μπορεί μερικές φορές να ακολουθηθεί από υπεργλυκαιμία.
Επιπλέον, υπό την επίδραση συμπαθητικολυτικών φαρμακευτικών προϊόντων όπως οι β-αποκλειστές, η κλονιδίνη, η γουανεθιδίνη και η ρεσερπίνη, η αδρενεργική αντιρροπιστική ρύθμιση της υπογλυκαιμίας μπορεί να μειωθεί ή να είναι απούσα.
Φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις
Η λιξισενατίδη είναι ένα πεπτίδιο και δεν μεταβολίζεται από το κυτόχρωμα P450. Σε μελέτες in vitro, η λιξισενατίδη δεν επηρέασε τη δραστηριότητα των ισοενζύμων του κυτοχρώματος P450 ή τους ανθρώπινους μεταφορείς που ελέγχθηκαν.
Δεν υπάρχουν γνωστές φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις για την ινσουλίνη glargine.
Επίδραση της γαστρικής κένωσης σε από του στόματος χορηγούμενα φαρμακευτικά προϊόντα Η καθυστερημένη γαστρική κένωση με λιξισενατίδη μπορεί να μειώσει το ρυθμό απορρόφησης φαρμακευτικών προϊόντων που χορηγούνται από στόματος. Θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά οι ασθενείς που λαμβάνουν φαρμακευτικά προϊόντα με είτε στενό θεραπευτικό δείκτη ή φαρμακευτικά προϊόντα για τα οποία απαιτείται προσεκτική κλινική παρακολούθηση, κυρίως κατά την έναρξη της θεραπείας με λιξισενατίδη. Αυτά τα φαρμακευτικά προϊόντα πρέπει να λαμβάνονται με τυποποιημένο τρόπο σε σχέση με τη λιξισενατίδη. Εάν αυτά τα φαρμακευτικά προϊόντα χορηγούνται με τροφή, θα πρέπει να συνιστάται στους ασθενείς να τα παίρνουν μαζί με ένα γεύμα, εάν είναι εφικτό, όταν δεν χορηγείται λιξισενατίδη.
Τα από του στόματος χορηγούμενα φαρμακευτικά προϊόντα και των οποίων η αποτελεσματικότητα εξαρτάται ιδιαιτέρως από τις κατώτατες συγκεντρώσεις, όπως τα αντιβιοτικά, θα πρέπει να συνιστάται στους ασθενείς να παίρνουν αυτά τα φαρμακευτικά προϊόντα τουλάχιστον 1 ώρα πριν ή 4 ώρες μετά την ένεση λιξισενατίδης.
Τα γαστροανθεκτικά σκευάσματα που περιέχουν ουσίες ευαίσθητες στη διάσπαση από στομαχικά υγρά πρέπει να χορηγούνται 1 ώρα πριν ή 4 ώρες μετά την ένεση λιξισενατίδης.
Παρακεταμόλη
Η παρακεταμόλη χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο φαρμακευτικού προϊόντος για να αξιολογηθεί η επίδραση της λιξισενατίδης στη γαστρική κένωση. Μετά τη χορήγηση εφάπαξ δόσης παρακεταμόλης 1000 mg, η AUC και ο t1/2 της παρακεταμόλης δεν είχαν μεταβληθεί ανεξάρτητα από τη χρονική στιγμή της χορήγησης (πριν ή μετά την ένεση λιξισενατίδης).
Όταν χορηγήθηκε 1 ή 4 ώρες μετά από 10 mcg λιξισενατίδης, η Cmax της παρακεταμόλης μειώθηκε κατά 29% και 31%, αντίστοιχα και ο διάμεσος tmax καθυστέρησε κατά 2,0 και 1,75 ώρες, αντίστοιχα. Περαιτέρω καθυστέρηση στον tmax και μείωση της Cmax της παρακεταμόλης προβλέπονται με τη δόση συντήρησης των 20 mcg.
Δεν παρατηρήθηκαν επιδράσεις στη Cmax και τον tmax της παρακεταμόλης όταν χορηγήθηκε 1 ώρα πριν από τη λιξισενατίδη.
Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης για την παρακεταμόλη, αλλά η καθυστέρηση στον tmax που παρατηρείται όταν η παρακεταμόλη
χορηγείται 1-4 ώρες μετά τη λιξισενατίδη πρέπει να λαμβάνεται υπόψη εάν απαιτείται ταχεία έναρξη δράσης για λόγους αποτελεσματικότητας.
Από στόματος λαμβανόμενα αντισυλληπτικά
Μετά τη χορήγηση εφάπαξ δόσης ενός από του στόματος λαμβανόμενου αντισυλληπτικού φαρμακευτικού προϊόντος (αιθινυλοιστραδιόλη 0,03 mg/λεβονοργεστρέλη 0,15 mg) 1 ώρα πριν ή 11 ώρες μετά τη λήψη 10 mcg λιξισενατίδης, η Cmax, η AUC, ο t1/2 και ο tmax της αιθινυλοιστραδιόλης και της λεβονοργεστρέλης δεν είχαν μεταβληθεί.
Η χορήγηση του από του στόματος λαμβανόμενου αντισυλληπτικού 1 ώρα πριν ή 4 ώρες μετά τη λιξισενατίδη δεν επηρέασε την AUC και τον t1/2 της αιθινυλοιστραδιόλης και της λεβονοργεστρέλης, ενώ η Cmax της αιθινυλοιστραδιόλης μειώθηκε κατά 52% και 39%, αντίστοιχα και η Cmax της λεβονοργεστρέλης μειώθηκε κατά 46% και 20%, αντίστοιχα και ο διάμεσος tmax καθυστέρησε κατά 1 έως 3 ώρες.
Η μείωση στη Cmax έχει περιορισμένη κλινική σημασία και δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης των από του στόματος λαμβανόμενων αντισυλληπτικών.
Ατορβαστατίνη
Κατά τη συγχορήγηση 20 mcg λιξισενατίδης και 40 mg ατορβαστατίνης το πρωί για 6 ημέρες, η έκθεση στην ατορβαστατίνη δεν επηρεάστηκε, ενώ η Cmax μειώθηκε κατά 31% και ο tmax καθυστέρησε κατά 3,25 ώρες.
Δεν παρατηρήθηκε τέτοια αύξηση για τον tmax κατά τη χορήγηση της ατορβαστατίνης το βράδυ και της λιξισενατίδης το πρωί, αλλά η AUC και η Cmax της ατορβαστατίνης αυξήθηκαν κατά 27% και 66%, αντίστοιχα.
Αυτές οι μεταβολές δεν είναι κλινικά σημαντικές και, ως εκ τούτου, δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης για την ατορβαστατίνη όταν συγχορηγείται με λιξισενατίδη.
Βαρφαρίνη και λοιπά παράγωγα κουμαρίνης
Μετά την ταυτόχρονη χορήγηση 25 mg βαρφαρίνης με επαναλαμβανόμενες δόσεις 20 mcg λιξισενατίδης, δεν επηρεάστηκε η AUC ή η INR (Διεθνής Ομαλοποιημένη Σχέση), ενώ η Cmax μειώθηκε κατά 19% και ο tmax καθυστέρησε κατά 7 ώρες.
Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης για τη βαρφαρίνη όταν συγχορηγείται με λιξισενατίδη, όμως, συνιστάται συχνή παρακολούθηση της INR σε ασθενείς που λαμβάνουν βαρφαρίνη και/ή παράγωγα κουμαρίνης κατά την έναρξη ή τη λήξη της θεραπείας με λιξισενατίδη.
Διγοξίνη
Μετά την ταυτόχρονη χορήγηση 20 mcg λιξισενατίδης και 0,25 mg διγοξίνης σε σταθερή κατάσταση, η AUC της διγοξίνης δεν επηρεάστηκε. Ο tmax της διγοξίνης καθυστέρησε κατά 1,5 ώρες και η Cmax μειώθηκε κατά 26%.
Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης για τη διγοξίνη όταν συγχορηγείται με λιξισενατίδη.
Ραμιπρίλη
Μετά την ταυτόχρονη χορήγηση 20 mcg λιξισενατίδης και 5 mg ραμιπρίλης για 6 ημέρες, η AUC της ραμιπρίλης αυξήθηκε κατά 21%, ενώ η Cmax μειώθηκε κατά 63%. Η AUC και η Cmax του δραστικού μεταβολίτη (ραμιπριλάτη) δεν επηρεάστηκαν. Ο tmax της ραμιπρίλης και της ραμιπριλάτης καθυστέρησε κατά 2,5 ώρες περίπου.
Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης για τη ραμιπρίλη όταν συγχορηγείται με λιξισενατίδη.
Γυναίκες με δυνατότητα τεκνοποίησης
Το Suliqua δεν συνιστάται σε γυναίκες με δυνατότητα τεκνοποίησης που δεν χρησιμοποιούν αντισύλληψη.
Κύηση
Δεν διατίθενται κλινικά δεδομένα από ελεγχόμενες κλινικές μελέτες σχετικά με την έκθεση στην περίοδο της κύησης για το Suliqua, την ινσουλίνη glargine ή τη λιξισενατίδη.
Ένας μεγάλος αριθμός δεδομένων από έγκυες γυναίκες (περισσότερες από 1.000 εκβάσεις κυήσεων) με ινσουλίνη glargine δεν υποδεικνύουν καμία τοξικότητα που να σχετίζεται με δυσπλασία ή εμβρυϊκή/νεογνική τοξικότητα από τη χρήση της ινσουλίνης glargine. Μελέτες σε ζώα δεν υποδεικνύουν αναπαραγωγική τοξικότητα με την ινσουλίνη glargine.
Δεν υπάρχουν ή υπάρχει περιορισμένος αριθμός δεδομένων από τη χρήση της λιξισενατίδης σε έγκυες γυναίκες. Μελέτες σε ζώα με λιξισενατίδη έδειξαν αναπαραγωγική τοξικότητα (βλ. παράγραφο 5.3).
Το Suliqua δε συνιστάται κατά τη διάρκεια της κύησης και σε γυναίκες με αναπαραγωγική ικανότητα που δεν χρησιμοποιούν αντισύλληψη.
Θηλασμός
Δεν είναι γνωστό εάν η ινσουλίνη glargine ή η λιξισενατίδη εκκρίνονται στο μητρικό γάλα. Δεν μπορεί να αποκλειστεί ο κίνδυνος για τα νεογέννητα/βρέφη. Ο θηλασμός θα πρέπει να διακόπτεται κατά τη διάρκεια της θεραπείας με το Suliqua.
Γονιμότητα
Μελέτες σε ζώα με λιξισενατίδη ή ινσουλίνη glargine δεν καταδεικνύουν άμεση τοξικότητα στη γονιμότητα.
ν
Το Suliqua δεν έχει καμία ή έχει ασήμαντη επίδραση στην ικανότητα οδήγησης ή χειρισμού μηχανημάτων. Ωστόσο, η ικανότητα του ασθενή να συγκεντρωθεί και να αντιδράσει μπορεί να επηρεαστεί εξαιτίας της υπογλυκαιμίας ή της υπεργλυκαιμίας ή, για παράδειγμα, εξαιτίας οπτικής διαταραχής. Αυτό μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο σε καταστάσεις στις οποίες αυτές οι ικανότητες έχουν ιδιαίτερη σημασία (π.χ. οδήγηση αυτοκινήτου ή χειρισμός μηχανημάτων).
Στους ασθενείς πρέπει να δίνεται η συμβουλή να παίρνουν προφυλάξεις, ώστε να αποφεύγεται η υπογλυκαιμία κατά την οδήγηση και το χειρισμό μηχανημάτων. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε εκείνους που έχουν μειωμένη ή καθόλου επίγνωση των προειδοποιητικών συμπτωμάτων της υπογλυκαιμίας ή παρουσιάζουν συχνά επεισόδια υπογλυκαιμίας. Σε αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να εξετάζεται κατά πόσον είναι σκόπιμο ο ασθενής να οδηγεί ή να χειρίζεται μηχανήματα.
Περίληψη του προφίλ ασφάλειας
Οι πιο συχνά αναφερόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες κατά τη θεραπεία με Suliqua ήταν η υπογλυκαιμία και οι ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό (βλ. παράγραφο
«Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών» παρακάτω).
Κατάλογος ανεπιθύμητων ενεργειών σε μορφή πίνακα
Οι ακόλουθες σχετιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες από κλινικές έρευνες παρατίθενται παρακάτω σύμφωνα με την κατάταξη ανά οργανικό σύστημα και με σειρά φθίνουσας συχνότητας εμφάνισης (πολύ συχνές: ≥ 1/10, συχνές: ≥ 1/100 έως < 1/10, όχι συχνές:
≥ 1/1.000 έως < 1/100, σπάνιες: ≥ 1/10.000 έως < 1/1.000, πολύ σπάνιες: <1/10.000, μη γνωστής συχνότητας: δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα). Σε κάθε ομάδα συχνοτήτων, οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρουσιάζονται με σειρά φθίνουσας σοβαρότητας
Πίνακας 1: Ανεπιθύμητες ενέργειες που έχουν αναφερθεί
| Κατηγορία οργανικού συστήματος | Συχνότητα | ||||
| Πολύ συχνές | Συχνές | Όχι συχνές | Σπάνιες | Μη γνωστής συχνότητας | |
| Λοιμώξεις και παρασιτώσεις | Ρινοφαρυγγίτιδα Λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού | ||||
| Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος | Κνίδωση | ||||
| Μεταβολικές και διατροφικές διαταραχές | Υπογλυκαιμία | ||||
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | Ζάλη | Κεφαλαλγία Δυσγευσία | |||
| Γαστρεντερικές διαταραχές | Ναυτία Διάρροια Έμετος | Δυσπεψία Κοιλιακό άλγος | Καθυστερημένη γαστρική κένωση | ||
| Ηπατοχολικές διαταραχές | Χολολιθίαση Χολοκυστίτιδα | ||||
| Διαταραχές του δέρματος και τουυποδόριου ιστού | Δερματική αμυλοείδωσηΛιποδυστροφία | ||||
| Γενικές διαταραχές και καταστάσεις στη θέση χορήγησης | Αντιδράσει ς της θέσης ένεσης | Κόπωση | |||
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Υπογλυκαιμία
Στον ακόλουθο πίνακα περιγράφεται το ποσοστό τεκμηριωμένης συμπτωματικής υπογλυκαιμίας (≤3,9 mmol/L) και σοβαρής υπογλυκαιμίας για το Suliqua και το φάρμακο σύγκρισης***.
Πίνακας 2: Τεκμηριωμένη συμπτωματική ή σοβαρή υπογλυκαιμία
| Ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με ινσουλίνη για πρώτη φορά | Μετάβαση από βασική ινσουλίνη | Μετάβαση από αγωνιστή των υποδοχέων τουGLP-1*** | |||||
| Suliqua | Ινσουλίνη glargine | Λιξισενατίδ η | Suliqua | Ινσουλίνη glargine | Suliqua | Αγωνιστής υποδοχέωνGLP-1*** | |
| N | 469 | 467 | 233 | 365 | 365 | 255 | 256 |
| Τεκμηριωμένη συμπτωματική υπογλυκαιμία* | |||||||
| Ασθενείς με συμβάν, n (%) | 120(25,6%) | 110(23,6%) | 15(6,4%) | 146(40,0 %) | 155(42,5 %) | 71(27,8%) | 6(2,3%) |
| Συμβάντα ανά ασθενή-έτος,n | 1,44 | 1,22 | 0,34 | 3,03 | 4,22 | 1,54 | 0,08 |
| Σοβαρή υπογλυκαιμία** | |||||||
| Συμβάντα ανά ασθενή-έτος,n | 0 | <0,01 | 0 | 0,02 | <0,01 | <0,01 | 0 |
* Η τεκμηριωμένη συμπτωματική υπογλυκαιμία ήταν ένα επεισόδιο κατά τη διάρκεια του οποίου τα τυπικά συμπτώματα υπογλυκαιμίας συνοδεύονται από τιμή μέτρησης της συγκέντρωσης γλυκόζης πλάσματος ≤3,9 mmol/L.
** Η σοβαρή συμπτωματική υπογλυκαιμία ήταν ένα επεισόδιο για το οποίο απαιτείται βοήθεια από άλλο άτομο για την ενεργή χορήγηση υδατανθράκων, γλυκαγόνης ή για άλλες ενέργειες αποκατάστασης.
***Λιραγλουτίδη, εξενατίδη (δις ημερησίως) ή παρατεταμένης αποδέσμευσης, δουλαγλουτίδη ή αλβιγλουτίδη
Γαστρεντερικές διαταραχές
Κατά τη διάρκεια της περιόδου θεραπείας αναφέρθηκαν συχνά ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό (ναυτία, έμετος και διάρροια). Σε ασθενείς που έλαβαν Suliqua, η επίπτωση σχετιζόμενης ναυτίας, διάρροιας και εμέτου ήταν 8,4%, 2,2% και 2,2%, αντίστοιχα. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό ήταν ως επί το πλείστον ήπιες και παροδικές.
Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος
Αλλεργικές αντιδράσεις (κνίδωση) οι οποίες σχετίζονται πιθανώς με το Suliqua έχουν αναφερθεί στο 0,3% των ασθενών. Περιπτώσεις γενικευμένης αλλεργικής αντίδρασης, συμπεριλαμβανομένης αναφυλακτικής αντίδρασης και αγγειοοιδήματος, έχουν αναφερθεί κατά την εμπορική χρήση της ινσουλίνης glargine και της λιξισενατίδης.
Ανοσογονικότητα
Η χορήγηση Suliqua μπορεί να προκαλέσει το σχηματισμό αντισωμάτων έναντι της ινσουλίνης
glargine και/ή της λιξισενατίδης.
Η επίπτωση σχηματισμού αντισωμάτων έναντι της ινσουλίνης glargine ήταν 21,% και 26,2%. Στο 93% περίπου των ασθενών, τα αντισώματα έναντι της ινσουλίνης glargine επέδειξαν διασταυρούμενη αντιδραστικότητα με την ανθρώπινη ινσουλίνη. Η επίπτωση σχηματισμού αντισωμάτων έναντι της λιξισενατίδης ήταν 43% περίπου. Ούτε η κατάσταση των αντισωμάτων έναντι της ινσουλίνης glargine ούτε των αντισωμάτων έναντι της λιξισενατίδης είχαν κλινικά σημαντικές επιπτώσεις στην ασφάλεια ή στην αποτελεσματικότητα.
Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού
Λιποδυστροφία και δερματική αμυλοείδωση ενδέχεται να εμφανιστούν στη θέση της ένεσης των ινσουλινών και να καθυστερήσουν την τοπική απορρόφηση της ινσουλίνης. Η συνεχής εναλλαγή της θέσης της ένεσης εντός της προκαθορισμένης περιοχής των ενέσεων ενδέχεται να βοηθήσει στη μείωση ή την πρόληψη αυτών των αντιδράσεων (βλ. παράγραφο 4.4).
Αντιδράσεις της θέσης ένεσης
Μερικοί ασθενείς (1,7%) που χρησιμοποιούν θεραπεία με ινσουλίνη, συμπεριλαμβανομένου του Suliqua, έχουν παρουσιάσει ερύθημα, τοπικό οίδημα και κνησμό στη θέση της ένεσης.
Καρδιακός ρυθμός
Έχει αναφερθεί αύξηση του καρδιακού ρυθμού με τη χρήση αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1και επίσης παρατηρήθηκε παροδική αύξηση σε κάποιες μελέτες με λιξισενατίδη. Δεν παρατηρήθηκε αύξηση του μέσου καρδιακού ρυθμού σε όλες τις μελέτες φάσης 3 με Suliqua.
Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών
Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς που αναγράφεται στο Παράρτημα V.
Εάν ένας ασθενής λάβει μεγαλύτερη ποσότητα Suliqua απ’ όσο απαιτείται, ενδέχεται να εμφανιστούν υπογλυκαιμία και ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό.
Τα ήπια επεισόδια υπογλυκαιμίας μπορούν συνήθως να αντιμετωπιστούν με από στόματος χορήγηση υδατανθράκων. Μπορεί να χρειαστεί προσαρμογή της δόσης του φαρμακευτικού προϊόντος, του προγράμματος των γευμάτων ή της σωματικής δραστηριότητας.
Τα πιο σοβαρά επεισόδια υπογλυκαιμίας με κώμα, σπασμούς ή νευρολογική διαταραχή μπορούν να αντιμετωπιστούν με γλυκαγόνη ή ενδοφλέβια χορήγηση συμπυκνωμένης γλυκόζης. Μπορεί να απαιτείται παρατεταμένη πρόσληψη υδατανθράκων και παρακολούθηση επειδή η υπογλυκαιμία μπορεί να επανεμφανιστεί μετά την κλινικά φαινομενική υποχώρηση.
Στην περίπτωση ανεπιθύμητων ενεργειών από το γαστρεντερικό, πρέπει να ξεκινά κατάλληλη υποστηρικτική αγωγή βάσει των κλινικών σημείων και συμπτωμάτων του ασθενούς.
Φαρμακολογικές ιδιότητες - SULIQUA 00 U + 33mcg
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Φάρμακα που χρησιμοποιούνται στον διαβήτη, ινσουλίνες και ενέσιμα ανάλογα, μακράς δράσης. Κωδικός ATC: A10AE54.
Μηχανισμός δράσης
Το Suliqua συνδυάζει δύο δραστικές ουσίες με συμπληρωματικούς μηχανισμούς δράσης για τη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου: την ινσουλίνη glargine, ένα ανάλογο βασικής ινσουλίνης (που στοχεύει κυρίως τη γλυκόζη πλάσματος νηστείας) και τη λιξισενατίδη, έναν αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1 (που στοχεύει κυρίως τη μεταγευματική γλυκόζη).
Ινσουλίνη glargine
Η κύρια δράση της ινσουλίνης, συμπεριλαμβανομένης της ινσουλίνης glargine είναι η ρύθμιση του μεταβολισμού της γλυκόζης. Η ινσουλίνη και τα ανάλογά της μειώνουν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα μέσω διέγερσης της περιφερικής πρόσληψης γλυκόζης, ιδιαίτερα από τους σκελετικούς μύες και το λίπος και μέσω της αναστολής της ηπατικής παραγωγής γλυκόζης. Η ινσουλίνη αναστέλλει τη λιπόλυση και την πρωτεόλυση και ενισχύει την πρωτεϊνοσύνθεση.
Λιξισενατίδη
Η λιξισενατίδη είναι ένας αγωνιστής των υποδοχέων του GLP-1. Ο υποδοχέας GLP-1 είναι ο
στόχος για το φυσικό GLP-1, μια ενδογενή ινκρετίνη που ενισχύει τη γλυκοζοεξαρτώμενη έκκριση ινσουλίνης από τα β-κύτταρα και καταστέλλει την έκκριση γλυκαγόνης από τα α-κύτταρα στο πάγκρεας.
Η λιξισενατίδη διεγείρει την έκκριση ινσουλίνης όταν η γλυκόζη αίματος είναι αυξημένη αλλά όχι σε συνθήκες νορμογλυκαιμίας, γεγονός που περιορίζει τον κίνδυνο για υπογλυκαιμία. Παράλληλα, καταστέλλεται η έκκριση γλυκαγόνης. Σε περίπτωση υπογλυκαιμίας, διατηρείται ο μηχανισμός διάσωσης της έκκρισης γλυκαγόνης. Μια προγευματική ένεση λιξισενατίδης επιβραδύνει επίσης τη γαστρική ένωση, μειώνοντας έτσι το ρυθμό με τον οποίο απορροφάται και εμφανίζεται στην κυκλοφορία η γλυκόζη που προέρχεται από την τροφή.
Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις
Suliqua
Ο συνδυασμός ινσουλίνης glargine και λιξισενατίδης δεν έχει καμία επίδραση στη φαρμακοδυναμική της ινσουλίνης glargine. Η επίδραση του συνδυασμού ινσουλίνης glargine και λιξισενατίδης στη φαρμακοδυναμική της λιξισενατίδης δεν έχει μελετηθεί σε μελέτες φάσης 1.
Σε συμφωνία με το σχετικά σταθερό προφίλ συγκέντρωσης/χρόνου της ινσουλίνης glargine καθ’ όλο το 24ωρο χωρίς έντονες αιχμές όταν χορηγείται μεμονωμένα, το προφίλ ρυθμού/χρόνου για τη χρήση γλυκόζης ήταν παρόμοιο, με το συνδυασμό ινσουλίνης glargine/λιξισενατίδης.
Ο χρόνος δράσης των ινσουλινών, συμπεριλαμβανομένου του Suliqua, μπορεί να διαφέρει μεταξύ των ατόμων, καθώς και στο ίδιο άτομο.
Ινσουλίνη glargine
Σε κλινικές μελέτες με ινσουλίνη glargine (100 μονάδες/ml) η δράση μείωσης της γλυκόζης σε γραμμομοριακή βάση (δηλ. όταν χορηγείται στις ίδιες δόσεις) της ενδοφλέβιας ινσουλίνης glargine είναι περίπου ίδια με εκείνη της ανθρώπινης ινσουλίνης.
Λιξισενατίδη
Σε μια ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη διάρκειας 28 ημερών σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, η χορήγηση 5 έως 20 mcg λιξισενατίδης οδήγησε σε στατιστικά σημαντικές μειώσεις της μεταγευματικής γλυκόζης αίματος μετά το πρωινό, το μεσημεριανό και το δείπνο.
Γαστρική κένωση
Μετά από ένα τυποποιημένο σημασμένο δοκιμαστικό γεύμα, στη μελέτη που προαναφέρθηκε, επιβεβαιώθηκε ότι η λιξισενατίδη επιβραδύνει τη γαστρική κένωση, μειώνοντας έτσι το ρυθμό απορρόφησης της γλυκόζης μετά το γεύμα. Η επιβράδυνση της γαστρικής κένωσης διατηρήθηκε έως το τέλος της μελέτης.
Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια
Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του Suliqua ως προς το γλυκαιμικό έλεγχο αξιολογήθηκαν σε τρεις τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2:
-
Προσθήκη σε μετφορμίνη [θεραπεία με ινσουλίνη για πρώτη φορά]
-
Μετάβαση από βασική ινσουλίνη
-
Μετάβαση από αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1
Και στις δύο ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο κλινικές μελέτες, η θεραπεία με Suliqua παρείχε κλινικά και στατιστικά σημαντική βελτίωση της αιμοσφαιρίνης A1c (HbA1c).
Η επίτευξη χαμηλότερων επιπέδων HbA1c και μεγαλύτερης μείωσης της HbA1c δεν αύξησε τα ποσοστά υπογλυκαιμίας με τη θεραπεία συνδυασμού, συγκριτικά με την ινσουλίνη glargine (βλ. παράγραφο 4.8).
Στην κλινική μελέτη προσθήκης σε μετφορμίνη, η θεραπεία ξεκίνησε στα 10 βήματα δόσης (10
μονάδες ινσουλίνης glargine και 5 mcg λιξισενατίδης). Στην κλινική μελέτη μετάβασης από βασική ινσουλίνη, η αρχική δόση ήταν 20 βήματα δόσης (20 μονάδες ινσουλίνης glargine και 10 mcg λιξισενατίδης) ή 30 βήματα δόσης (30 μονάδες ινσουλίνης glargine και 10 mcg λιξισενατίδης), βλ. παράγραφο 4.2, ανάλογα με την προηγούμενη δόση ινσουλίνης. Και στις δύο μελέτες η δόση τιτλοποιήθηκε μία φορά την εβδομάδα, βάσει των τιμών γλυκόζης πλάσματος νηστείας με αυτομέτρηση.
Προσθήκη σε μετφορμίνη [θεραπεία με ινσουλίνη για πρώτη φορά]
Κλινική μελέτη σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που δεν ελέγχεται επαρκώς σε από του στόματος αντιδιαβητική θεραπεία.
Συνολικά 1.170 ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 τυχαιοποιήθηκαν σε μία ανοικτή, ελεγχόμενη με δραστικό φάρμακο μελέτη διάρκειας 30 εβδομάδων που αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του Suliqua έναντι των επιμέρους συστατικών, της ινσουλίνης glargine (100 μονάδες/ml) και της λιξισενατίδης (20 mcg).
Ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, οι οποίοι αντιμετωπίζονταν με μετφορμίνη μόνο ή μετφορμίνη και θεραπεία με ένα δεύτερο OAD που μπορούσε να είναι μια σουλφονυλουρία ή μια γλινίδη ή ένας αναστολέας SGLT-2 ή ένας αναστολέας της διπεπτιδυλικής πεπτιδάσης-4 (DPP-4) και οι οποίοι δεν ελέγχονταν επαρκώς με τη θεραπεία αυτή (εύρος HbA1c 7,5% έως 10% για ασθενείς που είχαν λάβει προηγουμένως μόνο μετφορμίνη και 7,% έως 9% για ασθενείς που είχαν αντιμετωπιστεί προηγουμένως με μετφορμίνη και ένα δεύτερο από του στόματος χορηγούμενο αντιδιαβητικό παράγοντα) εισήχθησαν σε μια προκαταρκτική περίοδο 4 εβδομάδων. Κατά τη διάρκεια αυτής της προκαταρκτικής φάσης, η θεραπεία με μετφορμίνη βελτιστοποιήθηκε και διακόπηκαν τυχόν άλλοι OAD. Στο τέλος της προκαταρκτικής περιόδου, οι ασθενείς που εξακολουθούσαν να μην ελέγχονται επαρκώς (HbA1c μεταξύ 7% και 10%) τυχαιοποιήθηκαν είτε σε Suliqua, ινσουλίνη glargine ή λιξισενατίδη. Από τους
1.479 ασθενείς που ξεκίνησαν την προκαταρκτική φάση, τυχαιοποιήθηκαν 1.170. Οι βασικοί λόγοι μη ένταξης στην τυχαιοποιημένη φάση ήταν τιμή FPG >13,9 mmol/L και τιμή HbA1c
<7% ή >10% στο τέλος της προκαταρκτικής φάσης.
Ο τυχαιοποιημένος πληθυσμός ασθενών με διαβήτη τύπου 2 είχε τα εξής χαρακτηριστικά: η μέση ηλικία ήταν 58,4 έτη με την πλειοψηφία των ασθενών (57,1%) να είναι ηλικίας μεταξύ 50 και 64 ετών και το 50,6% των ασθενών ήταν άνδρες. Ο μέσος ΔΜΣ στην έναρξη της μελέτης ήταν 31,7 kg/m2 με 63,4% των ασθενών να έχουν ΔΜΣ ≥30 kg/m2. Η μέση διάρκεια του διαβήτη ήταν περίπου 9 έτη. Η μετφορμίνη ήταν υποχρεωτική βασική θεραπεία και 58% των ασθενών λάμβαναν ένα δεύτερο OAD κατά την προκαταρκτική αξιολόγηση, το οποίο ήταν μια σουλφονυλουρία για το 54% των ασθενών.
Την εβδομάδα 30, το Suliqua παρείχε στατιστικά σημαντική βελτίωση της HbA1c (τιμή p
<0,0001) σε σύγκριση με τα επιμέρους συστατικά. Σε μια προκαθορισμένη ανάλυση αυτού του κύριου καταληκτικού σημείου, οι διαφορές που παρατηρήθηκαν ήταν συμβατές αναφορικά με την αρχική HbA1c (<8% ή ≥8%) ή τη χρήση OAD στην έναρξη της μελέτης (μόνο μετφορμίνη ή μετφορμίνη και ένας δεύτερος OAD).
Βλ. τον πίνακα και την εικόνα παρακάτω για τα υπόλοιπα καταληκτικά σημεία της μελέτης.
Πίνακας 3: Αποτελέσματα στις 30 εβδομάδες – Κλινική μελέτη προσθήκης σε μετφορμίνη (πληθυσμός mITT)| Suliqua | Ινσουλίνη glargine | Λιξισενατίδη | |
| Αριθμός συμμετεχόντων (mITT) | 468 | 466 | 233 |
| HbA1c (%) | |||
| Έναρξη (μέση τιμή, μετά την προκαταρκτική φάση) | 8,1 | 8,1 | 8,1 |
| Τέλος μελέτης (μέση τιμή) | 6,5 | 6,8 | 7,3 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης | -1,6 | -1,3 | -0,9 |
| (μέση τιμή) | |||
| Διαφορά έναντι της ινσουλίνης glargine[διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | -0,3[-0,4, -0,2](<0,0001) | ||
| Διαφορά έναντι της λιξισενατίδης [διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | -0,8[-0,9, -0,7](<0,0001) | ||
| Αριθμός ασθενών (%) που πέτυχαν HbA1c<7% την εβδομάδα 30* | 345 (74%) | 277 (59%) | 77 (33%) |
| Γλυκόζη πλάσματος νηστείας (mmol/L) | |||
| Έναρξη (μέση τιμή) | 9,88 | 9,75 | 9,79 |
| Τέλος μελέτης (μέση τιμή) | 6,32 | 6,53 | 8,27 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης (μέση τιμή) | -3,46 | -3,27 | -1,50 |
| Διαφορά LS έναντι glargine (μέση τιμή) [διάστημα εμπιστοσύνης 95%](τιμή p) | -0,19[-0,420 έως 0,038](0,1017) | ||
| Διαφορά LS έναντι λιξισενατίδης (μέση τιμή) [διάστημα εμπιστοσύνης 95% ](τιμή p) | -1,96[-2,246 έως -1,682](<0,0001) | ||
| PPG 2 ωρών (mmol/L)** | |||
| Έναρξη (μέση τιμή) | 15,19 | 14,61 | 14,72 |
| Τέλος μελέτης (μέση τιμή) | 9,15 | 11,35 | 9,99 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης | -5,68 | -3,31 | -4,58 |
| Διαφορά LS έναντι glargine (μέση τιμή) [διάστημα εμπιστοσύνης 95% ] | -2,38(-2,79 έως -1,96) | ||
| Διαφορά LS έναντι λιξισενατίδης (μέση τιμή) [διάστημα εμπιστοσύνης 95% ] | -1,10(-1,63 έως -0,57) | ||
| Μέσο σωματικό βάρος (kg) | |||
| Έναρξη (μέση τιμή) | 89,4 | 89,8 | 90,8 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης (μέση τιμή) | -0,3 | 1,1 | -2,3 |
| Σύγκριση έναντι ινσουλίνης glargine [διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | -1,4[-1,9 έως -0,9](<0,0001) | ||
| Σύγκριση έναντι λιξισενατίδης [διάστημα εμπιστοσύνης 95%]* | 2,01 [1,4 έως 2,6] | ||
| Αριθμός (%) ασθενών που πέτυχαν HbA1c<7,% χωρίς αύξηση του σωματικού βάρους την εβδομάδα 30 | 202 (43,2%) | 117 (25,1%) | 65 (27,9%) |
| Ποσοστιαία διαφορά έναντι της ινσουλίνηςglargine [διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | 18,1 [12,2 έως 24,0](<0,0001) | ||
| Ποσοστιαία διαφορά έναντι της λιξισενατίδης [διάστημα εμπιστοσύνης 95%]* | 15,2[8,1 έως 22,4] | ||
| Ημερήσια δόση ινσουλίνης glargine | |||
| LS για τη δόση ινσουλίνης την εβδομάδα 30 (μέση τιμή) | 39,8 | 40,5 | Μ/Δ |
*Δεν περιλαμβάνεται στην προκαθορισμένη διαδικασία ελέγχου βαθμιαίας μείωσης
**PPG 2 ωρών μείον την προγευματική τιμή γλυκόζης
Εικόνα 1: Μέση HbA1c(%) ανά επίσκεψη κατά τη διάρκεια της τυχαιοποιημένης περιόδου θεραπείας διάρκειας 30 εβδομάδων - πληθυσμός mITT
Οι ασθενείς στην ομάδα του Suliqua ανέφεραν στατιστικά σημαντική μεγαλύτερη μείωση στο μέσο όρο των τιμών αυτομέτρησης της γλυκόζης πλάσματος 7 σημείων (SMPG) από την έναρξη έως την Εβδομάδα 30 (-3,35 mmol/L) σε σύγκριση με τους ασθενείς στην ομάδα της ινσουλίνης glargine (-2,66 mmol/L, διαφορά -0,69 mmol/L) και τους ασθενείς στην ομάδα της λιξισενατίδης (-1,95 mmol/L, διαφορά -1,40 mmol/L) (p<0,0001 και για τις δύο συγκρίσεις). Σε όλα τα χρονικά σημεία, οι μέσες τιμές γλυκόζης πλάσματος στις 30 εβδομάδες ήταν χαμηλότερες στην ομάδα του Suliqua σε σύγκριση με την ομάδα της ινσουλίνης glargine και την ομάδα της λιξισενατίδης, με μόνη εξαίρεση την τιμή πριν από το πρόγευμα, η οποία ήταν παρόμοια στην ομάδα του Suliqua και στην ομάδα της ινσουλίνης glargine.
Μετάβαση από βασική ινσουλίνη
Κλινική μελέτη σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που δεν ελέγχεται επαρκώς με βασική ινσουλίνη Συνολικά 736 ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 συμμετείχαν σε μία τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με δραστικό φάρμακο, ανοικτή, 2 σκελών θεραπείας, παράλληλων ομάδων, πολυκεντρική μελέτη διάρκειας 30 εβδομάδων που αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του Suliqua έναντι της ινσουλίνης glargine (100 μονάδες/ml).
Οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε προκαταρκτική αξιολόγηση είχαν διαβήτη τύπου 2, αντιμετωπίζονταν με βασική ινσουλίνη επί 6 μήνες τουλάχιστον, λάμβαναν σταθερή ημερήσια δόση μεταξύ 15 και 40 U μεμονωμένα ή σε συνδυασμό με 1 ή 2 OAD (μετφορμίνη ή σουλφονυλουρία ή γλινίδη ή αναστολέα SGLT-2 ή αναστολέα DPP-4), είχαν τιμή HbA1c μεταξύ 7,5% και 10% (μέση τιμή HbA1c 8,5% κατά την προκαταρκτική αξιολόγηση) και τιμή FPG μικρότερη ή ίση με 10,0 mmol/L ή 11,1 mmol/L ανάλογα με την προηγούμενη αντιδιαβητική θεραπεία.
Μετά την προκαταρκτική αξιολόγηση, οι κατάλληλοι ασθενείς (n=1.018) εισήχθησαν σε μια προκαταρκτική φάση 6 εβδομάδων, στην οποία οι ασθενείς παρέμειναν ή μετέβησαν σε ινσουλίνη glargine, σε περίπτωση που έπαιρναν μια άλλη βασική ινσουλίνη, και η δόση της ινσουλίνης τιτλοποιήθηκε/σταθεροποιήθηκε συνεχίζοντας τη θεραπεία με μετφορμίνη (εάν έπαιρναν προηγουμένως). Όλοι οι άλλοι OAD διακόπηκαν.
Στο τέλος της προκαταρκτικής περιόδου, οι ασθενείς με τιμή HbA1c μεταξύ 7 και 10%, FPG
≤7,77 mmol/L και ημερήσια δόση ινσουλίνης glargine 20 έως 50 μονάδες τυχαιοποιήθηκαν σε Suliqua (n=367) ή σε ινσουλίνη glargine (n=369).
Αυτός ο πληθυσμός ασθενών με διαβήτη τύπου 2 είχε τα εξής χαρακτηριστικά: η μέση ηλικία ήταν 60,0 έτη με την πλειοψηφία των ασθενών (56,3%) να είναι ηλικίας μεταξύ 50 και
64 ετών και το 53,3% των ασθενών ήταν γυναίκες. Ο μέσος ΔΜΣ στην έναρξη της μελέτης ήταν 31,1 kg/m2 με 57,3% των ασθενών να έχουν ΔΜΣ ≥30 kg/m2. Η μέση διάρκεια του διαβήτη ήταν περίπου 12 έτη και η μέση διάρκεια της προηγούμενης θεραπείας με βασική ινσουλίνη ήταν περίπου 3 έτη. Κατά την προκαταρκτική αξιολόγηση, 64,4% των ασθενών ελάμβαναν ινσουλίνη glargine ως βασική ινσουλίνη και 95,% ελάμβαναν ταυτόχρονα τουλάχιστον 1 OAD.
Την εβδομάδα 30, το Suliqua παρείχε στατιστικά σημαντική βελτίωση της HbA1c (τιμή p
<0,0001) σε σύγκριση με την ινσουλίνη glargine.
Βλ. τον πίνακα και την εικόνα παρακάτω για τα υπόλοιπα καταληκτικά σημεία της μελέτης.
Πίνακας 4: Αποτελέσματα στις 30 εβδομάδες –πληθυσμός ασθενών mITT της Μελέτης με διαβήτη Τύπου 2 μη-ελεγχόμενου με βασική ινσουλίνη| Suliqua | Ινσουλίνη glargine | |
| Αριθμός συμμετεχόντων (mITT) | 366 | 365 |
| HbA1c (%) | ||
| Έναρξη (μέση τιμή, μετά την προκαταρκτική φάση) | 8,1 | 8,1 |
| Τέλος θεραπείας (μέση τιμή) | 6,9 | 7,5 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης (μέση τιμή) | -1,1 | -0,6 |
| Διαφορά έναντι της ινσουλίνης glargine[διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | -0,5[-0,6, -0,4](<0,0001) | |
| Ασθενείς [n (%)] που πέτυχαν HbA1c <7% την εβδομάδα 30* | 201 (54,9%) | 108 (29,6%) |
| Γλυκόζη πλάσματος νηστείας (mmol/L) | ||
| Έναρξη (μέση τιμή) | 7,33 | 7,32 |
| Τέλος μελέτης (μέση τιμή) | 6,78 | 6,69 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης (μέση τιμή) | -0,35 | -0,46 |
| Διαφορά έναντι της ινσουλίνης glargine[διάστημα εμπιστοσύνης 95%] | 0,11(-0,21 έως 0,43) | |
| PPG 2 ωρών (mmol/L)** | ||
| Έναρξη (μέση τιμή) | 14,85 | 14,97 |
| Τέλος μελέτης (μέση τιμή) | 9,91 | 13,41 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης (μέση τιμή) | -4,72 | -1,39 |
| Διαφορά LS έναντι glargine (μέση τιμή) [διάστημα εμπιστοσύνης 95% ] | -3,33(-3,89 έως -2,77) | |
| Μέσο σωματικό βάρος (kg) | ||
| Έναρξη (μέση τιμή) | 87,8 | 87,1 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης (μέση τιμή) | -0,7 | 0,7 |
| Σύγκριση έναντι ινσουλίνης glargine [διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | -1,4[-1,8 έως -0,9](<0,0001) | |
| Αριθμός (%) ασθενών που πέτυχαν HbA1c <7,% χωρίς αύξηση του σωματικού βάρους την εβδομάδα 30 | 125(34,2%) | 49(13,4%) |
| Ποσοστιαία διαφορά έναντι της ινσουλίνης glargine[διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | 20,8[15,0 έως 26,7](<0,0001) | |
| Ημερήσια δόση ινσουλίνης glargine | ||
| Έναρξη (μέση τιμή) | 35,0 | 35,2 |
| Καταληκτικό σημείο (μέση τιμή) | 46,7 | 46,7 |
| Μεταβολή LS για τη δόση ινσουλίνης την εβδομάδα 30 (μέση τιμή) | 10,6 | 10,9 |
*Δεν περιλαμβάνεται στην προκαθορισμένη διαδικασία ελέγχου βαθμιαίας μείωσης
**PPG 2 ωρών μείον την προγευματική τιμή γλυκόζης
Εικόνα 2: Μέση HbA1c(%) ανά επίσκεψη κατά τη διάρκεια της τυχαιοποιημένης
περιόδου θεραπείας διάρκειας 30 εβδομάδων – πληθυσμός mITT
Μετάβαση από αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1
Κλινική μελέτη σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που δεν ελέγχεται επαρκώς με αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1
Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια του Suliqua σε σύγκριση με την αμετάβλητη θεραπεία με αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1, μελετήθηκαν σε μία τυχαιοποιημένη, ανοικτή μελέτη διάρκειας 26 εβδομάδων. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 514 ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που δεν ελεγχόταν επαρκώς (επίπεδο HbA1c από 7% έως και 9%) υπό θεραπεία για τουλάχιστον 4 μήνες με λιραγλουτίδη ή εξενατίδη ή για τουλάχιστον 6 μήνες με ντουλαγλουτίδη, αλμπιγλουτίδη ή εξενατίδη παρατεταμένης αποδέσμευσης, όλα χορηγούμενα στη μέγιστη ανεκτή δόση, και μετφορμίνη μεμονωμένα ή σε συνδυασμό με πιογλιταζόνη ή αναστολέα του SGLT-2 ή και τα δύο. Οι ασθενείς που πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης τυχαιοποιήθηκαν σε λήψη Suliqua ή σε συνέχιση της προηγούμενης θεραπείας τους με αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1, και τα δύο επιπρόσθετα στην προηγούμενη από του στόματος αντιδιαβητική θεραπεία.
Κατά την προκαταρκτική αξιολόγηση, το 59,7% των συμμετεχόντων λάμβαναν αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1 μία ή δύο φορές την ημέρα και το 40,3% λάμβαναν αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1 μία φορά την εβδομάδα. Κατά την προκαταρκτική αξιολόγηση, το 6,6% των συμμετεχόντων λάμβαναν πιογλιταζόνη και το 10,1% λάμβαναν αναστολέα του SGLT-2 σε συνδυασμό με μετφορμίνη. Ο πληθυσμός της μελέτης είχε τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: η μέση ηλικία ήταν 59,6 έτη και το 52,5% των συμμετεχόντων ήταν άνδρες. Η μέση διάρκεια του διαβήτη ήταν 11 έτη, η μέση διάρκεια της προηγούμενης θεραπείας με αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1 ήταν 1,9 έτη, ο μέσος ΔΜΣ ήταν περίπου 32,9 kg/m2, ο μέσος eGFR ήταν 87,3 ml/min/1,73 m2 και το 90,7% των ασθενών είχαν eGFR ≥60 ml/min.
Την εβδομάδα 26, το Suliqua παρείχε στατιστικά σημαντική βελτίωση της HbA1c (p <0,0001). Μία προκαθορισμένη ανάλυση με βάση τον υπότυπο του αγωνιστή του
υποδοχέα του GLP-1 (άπαξ/δις ημερησίως ή εβδομαδιαίο σκεύασμα) που χρησιμοποιείτο κατά την προκαταρκτική αξιολόγηση, έδειξε ότι η μεταβολή της HbA1c την εβδομάδα 26 ήταν παρόμοια για κάθε υποομάδα και σε συμφωνία με την κύρια ανάλυση για τον συνολικό
πληθυσμό. Η μέση ημερήσια δόση του Suliqua την Εβδομάδα 26 ήταν 43,5 δοσολογικά βήματα.
Ανατρέξτε στον πίνακα και την εικόνα παρακάτω για τα υπόλοιπα καταληκτικά σημεία της μελέτης.
| Suliqua | Αγωνιστής των υποδοχέων του GLP-1* | |
| Αριθμός συμμετεχόντων (mITT) | 252 | 253 |
| HbA1c (%) | ||
| Έναρξη (μέση τιμή, μετά την εισαγωγική φάση) | 7,8 | 7,8 |
| Τέλος θεραπείας (μέση τιμή) | 6,7 | 7,4 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης (μέση τιμή) | -1,0 | -0,4 |
| Διαφορά έναντι του αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1[διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | -0,6 [-0,8, -0,5](<0,0001) | |
| Ασθενείς [n (%)] που πέτυχαν HbA1c <7%την εβδομάδα 26 | 156 (61,9%) | 65 (25,7%) |
| Ποσοστιαία διαφορά (διάστημα εμπιστοσύνης 95%) έναντι του αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1 | 36,1% (28,1% έως 44,%) | |
| Τιμή p | <,0001 | |
| Γλυκόζη πλάσματος νηστείας (mmol/L) | ||
| Έναρξη (μέση τιμή) | 9,06 | 9,45 |
| Τέλος μελέτης (μέση τιμή) | 6,86 | 8,66 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης (μέση τιμή) | -2,28 | -0,60 |
| Διαφορά έναντι του αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1[διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | -1,67(-2,00 έως -1,34)(<0,0001) | |
| PPG 2 ωρών (mmol/L)** | ||
| Έναρξη (μέση τιμή) | 13,60 | 13,78 |
| Τέλος μελέτης (μέση τιμή) | 9,68 | 12,59 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης (μέση τιμή) | -4,0 | -1,11 |
| Διαφορά έναντι του αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1 (μέση τιμή)[διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | -2,9(-3,42 έως -2,28)(<0,0001) | |
| Μέσο σωματικό βάρος (kg) | ||
| Έναρξη (μέση τιμή) | 93,01 | 95,49 |
| Μεταβολή LS από την έναρξη της μελέτης (μέση τιμή) | 1,89 | -1,14 |
| Διαφορά έναντι του αγωνιστή των υποδοχέων του GLP-1[διάστημα εμπιστοσύνης 95%] (τιμή p) | -3,03(2,417 έως 3,643)(<0,0001) | |
*Λιραγλουτίδη, εξενατίδη δις ημερησίως ή παρατεταμένης αποδέσμευσης, δουλαγλουτίδη ή αλβιγλουτίδη.
**PPG 2 ωρών μείον την προγευματική τιμή γλυκόζης
Εικόνα 3: Μέση HbA1c (%) ανά επίσκεψη κατά τη διάρκεια της τυχαιοποιημένης περιόδου θεραπείας διάρκειας 26 εβδομάδων- πληθυσμός mITT
Συγχορήγηση του Suliqua με αναστολείς SGLT-2 (SGLT2i)
Η συγχορήγηση του Suliqua με SGLT2i υποστηρίζεται από αναλύσεις υποομάδων από 3 τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες φάσης 3 (119 ασθενείς σε ινσουλίνη glargine/λιξισενατίδη συνδυασμού σταθερής αναλογίας (FRC) που λάμβαναν επίσης SGLT2i)
Μία μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική συμπεριέλαβε δεδομένα από 26 ασθενείς (10.1%) οι οποίοι λάμβαναν ταυτόχρονα ινσουλίνη glargine/λιξισενατίδη συνδυασμού σταθερής αναλογίας, μετφορμίνη και έναν SGLT2i. Δύο ακόμη μελέτες φάσης 3 από το αντίστοιχο Ιαπωνικό πρόγραμμα κλινικής ανάπτυξης που πραγματοποιήθηκε σε ασθενείς που δεν πετύχαιναν επαρκή γλυκαιμικό έλεγχο με OADs έδωσαν δεδομένα για 59 ασθενείς (22.7%) και 34 ασθενείς (21.1%) αντίστοιχα, οι οποίοι ταυτόχρονα λάμβαναν SGLT2i και ινσουλίνη glargine/λιξισενατίδη συνδυασμού σταθερής αναλογίας.
Τα δεδομένα από αυτές τις 3 μελέτες δείχνουν ότι η έναρξη του Suliqua σε ασθενείς που δεν ελέγχονταν επαρκώς με θεραπεία που περιλαμβάνει SGLT2i οδηγεί σε βελτίωση της HbA1c έναντι των φαρμάκων σύγκρισης (ινσουλίνη glargine, λιξισενατίδη, εξενατίδη δις ημερησίως ή παρατεταμένης αποδέσμευσης, δουλαγλουτίδη ή αλβιγλουτίδη). Δεν υπήρχε αυξημένος κίνδυνος υπογλυκαιμίας και καμία σχετική διαφοροποίηση στο συνολικό προφίλ ασφάλειας στους χρήστες SGLTi2 σε σύγκριση με τους μη-χρήστες.
Μελέτες καρδιαγγειακών εκβάσεων
Η καρδιαγγειακή ασφάλεια της ινσουλίνης glargine και της λιξισενατίδης έχουν τεκμηριωθεί στις κλινικές μελέτες ORIGIN και ELIXA, αντίστοιχα. Δεν έχει διεξαχθεί μελέτη καρδιαγγειακών εκβάσεων αποκλειστικά για το Suliqua.
Ινσουλίνη glargine
Η μελέτη Outcome Reduction with Initial Glargine Intervention trial (ORIGIN) ήταν μία ανοικτή, τυχαιοποιημένη μελέτη σε 12.537 ασθενείς στην οποία η ινσουλίνη glargine 100 Μονάδες συγκρίθηκε με την καθιερωμένη φροντίδα ως προς τον χρόνο εμφάνισης του πρώτου μείζονος καρδιαγγειακού συμβάματος (MACE). Το MACE ορίστηκε ως θάνατος καρδιαγγειακής αιτιολογίας, μη θανατηφόρο έμφραγμα του μυοκαρδίου και μη θανατηφόρο αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η διάμεση διάρκεια της παρακολούθησης στη μελέτη ήταν 6,2 έτη. Η επίπτωση MACE ήταν παρόμοια ανάμεσα στην ινσουλίνη glargine 100 Μονάδες και στην καθιερωμένη φροντίδα στη μελέτη ORIGIN [Λόγος Κινδύνου (95% CI) για MACE, 1,02 (0,94, 1,11)].
Λιξισενατίδη
Η μελέτη ELIXA ήταν μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, πολυεθνική μελέτη η οποία αξιολόγησε τις καρδιαγγειακές εκβάσεις κατά τη θεραπεία με λιξισενατίδη σε ασθενείς (n=6.068) με διαβήτη τύπου 2 ύστερα από πρόσφατο Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο. Το κύριο σύνθετο καταληκτικό σημείο αποτελεσματικότητας ήταν ο χρόνος έως την πρώτη εμφάνιση οποιονδήποτε από τα ακόλουθα συμβάματα: Θάνατος καρδιαγγειακής αιτιολογίας, μη θανατηφόρο έμφραγμα του μυοκαρδίου, μη θανατηφόρο αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο ή νοσηλεία για ασταθή στηθάγχη. Η διάμεση διάρκεια της παρακολούθησης στη μελέτη ήταν 25,8 και 25,7 μήνες στην ομάδα της λιξισενατίδης και στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου, αντίστοιχα.
Η επίπτωση του κύριου καταληκτικού σημείου ήταν παρόμοια στην ομάδα της λιξισενατίδης (13,4%) και στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (13,2%): ο λόγος κινδύνου (HR) για τη λιξισενατίδη έναντι του εικονικού φαρμάκου ήταν 1,017, με σχετιζόμενο αμφίπλευρο διάστημα εμπιστοσύνης 95% (CI) 0,886 έως 1,168.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έχει δώσει απαλλαγή από την υποχρέωση υποβολής των αποτελεσμάτων των μελετών με Suliqua σε όλες τις υποκατηγορίες του παιδιατρικού πληθυσμού στη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2 (βλ. παράγραφο 4.2 για πληροφορίες σχετικά με την παιδιατρική χρήση).
Απορρόφηση
Η αναλογία ινσουλίνης glargine/λιξισενατίδης δεν έχει καμία σημαντική επίδραση στην ΡΚ της ινσουλίνης glargine και της λιξισενατίδης στο Suliqua.
Μετά την υποδόρια χορήγηση συνδυασμών ινσουλίνης glargine/λιξισενατίδης σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1, δεν παρατηρήθηκε έντονη αιχμή της ινσουλίνης glargine. Η έκθεση σε ινσουλίνη glargine μετά τη χορήγηση συνδυασμού ινσουλίνης glargine/λιξισενατίδης ήταν 86-88 % σε σύγκριση με τη χορήγηση ξεχωριστών ταυτόχρονων ενέσεων ινσουλίνης glargine και λιξισενατίδης. Η διαφορά αυτή δεν θεωρείται κλινικά σημαντική.
Μετά την υποδόρια χορήγηση συνδυασμών ινσουλίνης glargine/λιξισενατίδης σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1, ο διάμεσος tmax της λιξισενατίδης κυμαινόταν από 2,5 έως 3 ώρες. Η AUC
ήταν παρόμοια, ενώ παρατηρήθηκε μια μικρή μείωση στη Cmax της λιξισενατίδης κατά 22-34% σε σύγκριση με την ξεχωριστή ταυτόχρονη χορήγηση ινσουλίνης glargine και λιξισενατίδης, η οποία δεν είναι πιθανό να έχει κλινική σημασία.
Δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σημαντικές διαφορές ως προς το ρυθμό απορρόφησης όταν χορηγήθηκε λιξισενατίδη ως μονοθεραπεία υποδορίως στο κοιλιακό τοίχωμα, στην περιοχή του δελτοειδούς μυός ή στο μηρό.
Κατανομή
Ο φαινομενικός όγκος κατανομής της ινσουλίνης glargine μετά την υποδόρια χορήγηση συνδυασμών ινσουλίνης glargine/λιξισενατίδης (Vss/F) είναι περίπου 1.700 L.
Η λιξισενατίδη έχει χαμηλό βαθμό (55%) σύνδεσης με ανθρώπινες πρωτεΐνες. Ο φαινομενικός όγκος κατανομής της λιξισενατίδης μετά την υποδόρια χορήγηση συνδυασμών ινσουλίνης glargine/λιξισενατίδης (Vz/F) είναι περίπου 100 L.
Βιομετασχηματισμός
Μια μελέτη μεταβολισμού σε διαβητικούς ασθενείς που έλαβαν μόνο ινσουλίνη glargine δείχνει ότι η ινσουλίνη glargine μεταβολίζεται ταχέως στο καρβοξυλικό άκρο της β-αλυσίδας σχηματίζοντας δύο δραστικούς μεταβολίτες, τους M1 (21A-Gly-insulin) και M2 (21A-Gly-des-30B-Thr-insulin). Στο πλάσμα, η κύρια κυκλοφορούσα ένωση είναι ο μεταβολίτης M1. Τα φαρμακοκινητικά και φαρμακοδυναμικά ευρήματα δείχνουν ότι η δράση της υποδόριας ένεσης με ινσουλίνη glargine βασίζεται κυρίως στην έκθεση στον M1.
Ως πεπτίδιο, η λιξισενατίδη αποβάλλεται μέσω σπειραματικής διήθησης, που ακολουθείται από σωληναριακή επαναπροσρόφηση και επακόλουθη μεταβολική αποδόμηση, που οδηγεί σε μικρότερα πεπτίδια και αμινοξέα τα οποία εισάγονται εκ νέου στον πρωτεϊνικό μεταβολισμό.
Αποβολή
Μετά από μία μονή υποδόρια χορήγηση του συνδυασμού ινσουλίνης glargine/λιξισενατίδης, η μέση φαινομενική κάθαρση (CL/F) της ινσουλίνης glargine ήταν περίπου 120 L/h.
Μετά από την υποδόρια χορήγηση πολλαπλών δόσεων Λιξισενατίδης σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2, η μέση τελική ημιζωή ήταν περίπου 3 ώρες και η μέση φαινόμενική κάθαρση (CL/F) ήταν περίπου 35 L/h.
Ειδικοί πληθυσμοί
Νεφρική δυσλειτουργία
Σε άτομα με ήπια (κάθαρση κρεατινίνης υπολογισμένη με τον τύπο Cockcroft-Gault 60-90 ml/min), μέτρια (κάθαρση κρεατινίνης 30-60 ml/min) και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης 15-30 ml/min) η AUC της λιξισενατίδης αυξήθηκε κατά 46%, 51% και 87%, αντίστοιχα. Η ινσουλίνη glargine δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία. Σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία, ωστόσο, οι απαιτήσεις για ινσουλίνη μπορεί να μειωθούν εξαιτίας του ελαττωμένου μεταβολισμού της ινσουλίνης.
Ηπατική δυσλειτουργία
Καθώς η λιξισενατίδη αποβάλλεται κυρίως μέσω των νεφρών, δεν έχει πραγματοποιηθεί μελέτη φαρμακοκινητικής σε ασθενείς με οξεία ή χρόνια ηπατική δυσλειτουργία. Η ηπατική
δυσλειτουργία δεν αναμένεται να επηρεάσει τη φαρμακοκινητική της λιξισενατίδης.
Η ινσουλίνη glargine δεν έχει μελετηθεί σε διαβητικούς ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία. Σε ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία, οι απαιτήσεις για ινσουλίνη μπορεί να μειωθούν εξαιτίας της μειωμένης ικανότητας για γλυκονεογένεση και του ελαττωμένου μεταβολισμού της ινσουλίνης.
Ηλικία, φυλή, φύλο και σωματικό βάρος
Ινσουλίνη glargine
Δεν έχει αξιολογηθεί η επίδραση της ηλικίας, της φυλής και του φύλου στη φαρμακοκινητική της ινσουλίνης glargine. Σε ελεγχόμενες κλινικές μελέτες σε ενήλικες με ινσουλίνη glargine (100 μονάδες/ml), οι αναλύσεις υποομάδων με βάση την ηλικία, τη φυλή και το φύλο δεν έδειξαν διαφορές ως προς την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα.
Λιξισενατίδη
Η ηλικία δεν έχει καμία κλινικά σημαντική επίδραση στη φαρμακοκινητική της λιξισενατίδης. Σε μια μελέτη φαρμακοκινητικής σε ηλικιωμένους μη διαβητικούς συμμετέχοντες, η χορήγηση 20 mcg λιξισενατίδης οδήγησε σε μια μέση αύξηση της AUC της λιξισενατίδης κατά 29% στον ηλικιωμένο πληθυσμό (11 συμμετέχοντες ηλικίας από 65 έως 74 ετών και 7 συμμετέχοντες ηλικίας ≥75 ετών) σε σύγκριση με 18 συμμετέχοντες ηλικίας από 18 έως 45 ετών, πιθανώς λόγω μειωμένης νεφρικής λειτουργίας στην ομάδα ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας.
Η εθνοτική προέλευση δεν είχε κλινικά σημαντική επίδραση στη φαρμακοκινητική της λιξισενατίδης βάσει των αποτελεσμάτων μελετών φαρμακοκινητικής σε Καυκάσιους, Ιάπωνες και Κινέζους.
Το φύλο δεν είχε κλινικά σημαντική επίδραση στη φαρμακοκινητική της λιξισενατίδης. Το σωματικό βάρος δεν είχε κλινικά σημαντική επίδραση στην AUC της λιξισενατίδης. Ανοσογονικότητα
Παρουσία αντισωμάτων έναντι της λιξισενατίδης, η έκθεση σε λιξισενατίδη και η διακύμανση στην έκθεση είναι αισθητά αυξημένες, ανεξαρτήτως δοσολογικού επιπέδου.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες με το Suliqua σε παιδιά και εφήβους κάτω των 18 ετών.
Φαρμακευτικές πληροφορίες - SULIQUA 00 U + 33mcg
Γλυκερόλη 85% Μεθειονίνη Μετακρεσόλη Χλωριούχος ψευδάργυρος
Συμπυκνωμένο υδροχλωρικό οξύ (για ρύθμιση του pH) Υδροξείδιο του νατρίου (για ρύθμιση του pH)
Ύδωρ για ενέσιμα
Πριν την πρώτη χρήση: 3 χρόνια.
Μετά την πρώτη χρήση: 28 ημέρες
Μετά την πρώτη χρήση:
Φυλάσσετε σε θερμοκρασία μικρότερη των 25°C. Μην ψύχετε. Μην καταψύχετε. Μη φυλάσσετε τη συσκευή τύπου πένας με τη βελόνα προσαρμοσμένη.
Φυλάσσετε τη συσκευή τύπου πένας μακριά από την απευθείας έκθεση σε ζέστη ή στο φως. Το καπάκι της συσκευής τύπου πένας πρέπει να τοποθετείται και πάλι στην πένα μετά από κάθε ένεση, ώστε να προστατεύεται από το φως.
Φυλάσσετε σε ψυγείο (2°C – 8°C).
Να μην καταψύχεται ή τοποθετείται δίπλα στα τοιχώματα της κατάψυξης ή σε παγοκύστη. Να φυλάσσετε τη συσκευή τύπου πένας στο εξωτερικό κουτί ώστε να προστατεύεται από το φως.
Για τις συνθήκες φύλαξης μετά από το πρώτο άνοιγμα του φαρμακευτικού προϊόντος, βλ. παράγραφο 6.3.
Φιαλίδιο από άχρωμο γυαλί τύπου Ι με μαύρο έμβολο (ελαστικό από βρωμοβουτύλιο) και στεγανοποιημένο πώμα (αλουμινίου) με ένθετους πλαστικοποιημένους δίσκους σφράγισης (ελαστικό από βρωμοβουτύλιο στην πλευρά του φαρμακευτικού προϊόντος και πολυϊσοπρένιο εξωτερικά) που περιέχει 3 ml διαλύματος. Κάθε φιαλίδιο είναι ενσωματωμένο σε μια συσκευή τύπου πένας μιας χρήσεως.
Συσκευασίες 3, 5 και 10 προγεμισμένων συσκευών τύπου πένας. Μπορεί να μην κυκλοφορούν όλες οι συσκευασίες.
και άλλος χειρισμός
Πριν από την πρώτη χρήση, η συσκευή τύπου πένας πρέπει να βγαίνει από το ψυγείο και να φυλάσσεται σε θερμοκρασία χαμηλότερη από 25°C για 1 με 2 ώρες.
Το φιαλίδιο πρέπει να επιθεωρείται πριν από τη χρήση. Πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο εάν το διάλυμα είναι διαυγές, άχρωμο, χωρίς ορατά στερεά σωματίδια και έχει ρευστότητα όμοια με εκείνη του ύδατος.
Το Suliqua δεν πρέπει να αναμειγνύεται με καμία άλλη ινσουλίνη ή να αραιώνεται. Η ανάμειξη ή η αραίωση μπορεί να μεταβάλλει το προφίλ χρόνου/δράσης του και η ανάμειξη μπορεί να προκαλέσει το σχηματισμό ιζήματος.
Μία καινούρια βελόνα πρέπει να τοποθετείται πάντα πριν από κάθε χρήση. Οι βελόνες δεν πρέπει να επαναχρησιμοποιούνται. Ο ασθενής πρέπει να απορρίπτει τη βελόνα μετά από κάθε ένεση.Οι βελόνες δεν περιλαμβάνονται στη συσκευασία.
Σε περίπτωση απόφραξης της βελόνας, οι ασθενείς θα πρέπει να ακολουθούν τις οδηγίες που περιγράφονται στις «Οδηγίες Χρήσης» που συνοδεύουν το φύλλο οδηγιών χρήσης.
Οι άδειες συσκευές τύπου πένας δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούνται εκ νέου και θα πρέπει να απορρίπτονται κατάλληλα.
Για την πρόληψη πιθανής μετάδοσης νόσου, κάθε συσκευή τύπου πένας πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο από έναν ασθενή.
Πριν από κάθε ένεση πρέπει να ελέγχεται πάντα η ετικέτα για την αποφυγή σφαλμάτων,
που σχετίζονται με τη φαρμακευτική αγωγή, ανάμεσα στο Suliqua και άλλα ενέσιμα αντιδιαβητικά φαρμακευτικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων των 2 διαφορετικών συσκευών τύπου πένας του Suliqua (βλ. παράγραφο 4.4).
Πριν από τη χρήση του Suliqua, πρέπει να διαβάζονται προσεκτικά οι οδηγίες χρήσης που περιλαμβάνονται στο φύλλο οδηγιών χρήσης.
Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.