FIRMAGON PS.INJ.SOL 80MG/VIAL
Πληροφορίες συνταγογράφησης
Λίστα ασφαλίσεων
Πληροφορίες έκδοσης
Περιορισμός συνταγογράφησης
Άλλες πληροφορίες
Όνομα φαρμάκου
Σύνθεση
Φαρμακευτική μορφή
Κάτοχος άδειας κυκλοφορίας (MAH)
Τελευταία ενημέρωση SmPC
Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately
Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.
Πάνω 36k αξιολογήσεις
SmPC - FIRMAGON 80MG/VIAL
Το FIRMAGON είναι ένας ανταγωνιστής της ορμόνης που διεγείρει την έκλυση των γοναδοτροπινών
(GnRH) που ενδείκνυται:
-
για τη θεραπεία ενηλίκων αρρένων ασθενών με προχωρημένο ορμονοεξαρτώμενο καρκίνο του προστάτη.
-
για τη θεραπεία του υψηλού κινδύνου εντοπισμένου και τοπικά προχωρημένου ορμονοεξαρτώμενου καρκίνου του προστάτη σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία.
-
ως νεο-επικουρική θεραπεία πριν από ακτινοθεραπεία σε ασθενείς με υψηλού κινδύνου εντοπισμένο ή τοπικά προχωρημένο ορμονοεξαρτώμενο καρκίνο του προστάτη.
Δοσολογία
| Αρχική δόση | Δόση συντήρησης – μηνιαία χορήγηση |
| 240 mg χορηγούμενα ως δύο διαδοχικές υποδόριες ενέσεις των 120 mg έκαστη | 80 mg χορηγούμενα ως μία υποδόρια ένεση |
Η πρώτη δόση συντήρησης πρέπει να χορηγείται ένα μήνα μετά την αρχική δόση.
Το FIRMAGON μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως νεο-επικουρική ή επικουρική θεραπεία σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία σε υψηλού κινδύνου εντοπισμένο και τοπικά προχωρημένο καρκίνο του προστάτη.
Το θεραπευτικό αποτέλεσμα της δεγαρελίξης πρέπει να παρακολουθείται μέσω των κλινικών παραμέτρων και των επιπέδων του ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA) στον ορό. Κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι
αμέσως μετά τη χορήγηση της αρχικής δόσης, επιτυγχάνεται καταστολή των επιπέδων τεστοστερόνης (Τ), με το 96% των ασθενών να έχουν επίπεδα τεστοστερόνης ορού που αντιστοιχούν σε ιατρικό ευνουχισμό (Τ≤0,5 ng/ml) μετά από τρεις ημέρες και το 100% μετά από ένα μήνα. Μακροχρόνια θεραπεία με τη δόση συντήρησης έως 1 έτος, δείχνει ότι το 97% των ασθενών διατηρεί τα κατεσταλμένα επίπεδα της τεστοστερόνης (Τ≤0,5 ng/ml).
Σε περίπτωση που η κλινική απόκριση του ασθενούς φαίνεται να είναι μειωμένη, πρέπει να επιβεβαιώνεται ότι τα επίπεδα της τεστοστερόνης στον ορό παραμένουν επαρκώς κατεσταλμένα.
Καθώς η δεγαρελίξη δεν επάγει απότομη αύξηση των επιπέδων τεστοστερόνης, δεν είναι απαραίτητο να προστεθεί κάποιο αντιανδρογόνο ως προφύλαξη από την απότομη αύξηση κατά την έναρξη της θεραπείας.
Eιδικοί πληθυσμοί
Ηλικιωμένοι, ασθενείς με ηπατική ή νεφρική δυσλειτουργία:
Δεν υπάρχει ανάγκη για προσαρμογή της δόσης σε ηλικιωμένους ή σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια ηπατική ή νεφρική δυσλειτουργία (βλ. παράγραφο 5.2). Δεν υπάρχουν μελέτες σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική ή νεφρική δυσλειτουργία και για αυτό απαιτείται προσοχή (βλ. παράγραφο 4.4).
Παιδιατρικός πληθυσμός
Δεν υπάρχει σχετική χρήση του FIRMAGON σε παιδιά και εφήβους για τη θεραπεία ενηλίκων αρρένων ασθενών με προχωρημένο ορμονοεξαρτώμενο καρκίνο του προστάτη.
Τρόπος χορήγησης
Πρέπει να γίνεται ανασύσταση του FIRMAGON πριν τη χορήγηση. Για οδηγίες σχετικά με την ανασύσταση και τη χορήγηση, βλ. παράγραφο 6.6.
Το FIRMAGON προορίζεται για υποδόρια χρήση ΜΟΝΟ, δεν πρέπει να χορηγείται ενδοφλεβίως. Η ενδομυϊκή χορήγηση δεν συνιστάται καθώς δεν έχει μελετηθεί.
Το FIRMAGON χορηγείται ως υποδόρια ένεση στην κοιλιακή χώρα. Το σημείο της ένεσης πρέπει να αλλάζει περιοδικά. Οι ενέσεις πρέπει να γίνονται σε περιοχές, στις οποίες ο ασθενής δεν θα εκτεθεί σε πίεση π.χ. όχι κοντά σε ζώνη και όχι κοντά στα πλευρά.
Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.
Επίδραση στο διάστημα QT/QTc
Η μακροχρόνια θεραπεία ανδρογονικού αποκλεισμού μπορεί να παρατείνει το διάστημα QT. Στην επιβεβαιωτική μελέτη σύγκρισης του FIRMAGON με τη λευπρορελίνη, ελήφθησαν περιοδικά (μηνιαία) ηλεκτροκαρδιογραφήματα (ΗΚΓ). Και οι δύο θεραπείες έδειξαν QT/QTc διαστήματα που υπερέβαιναν τα 450 msec σε περίπου 20% των ασθενών, και τα 500 msec στο 1% και 2% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με δεγαρελίξη και λευπρορελίνη, αντίστοιχα (βλ. παράγραφο 5.1).
Το FIRMAGON δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με ιστορικό διορθωμένου διαστήματος QT άνω των
450 msec, σε ασθενείς με ιστορικό ή ύπαρξη παραγόντων κινδύνου για κοιλιακή ταχυκαρδία δίκην ριπιδίου (torsades de pointes), και σε ασθενείς που λαμβάνουν ταυτόχρονα φαρμακευτικά προϊόντα που μπορεί να παρατείνουν το διάστημα QT. Επομένως για αυτούς τους ασθενείς, πρέπει ο λόγος οφέλους/κινδύνου του FIRMAGON να εκτιμάται πολύ προσεκτικά (βλ. παραγράφους 4.5 και 4.8).
Μια ενδελεχής μελέτη QT έδειξε ότι δεν υπήρξε ενδογενής επίδραση της δεγαρελίξης στο διάστημα
QT/QTc (βλ. παράγραφο 4.8). Ηπατική δυσλειτουργία
Ασθενείς με γνωστή ή με υποψία ηπατικής διαταραχής δεν έχουν συμπεριληφθεί σε μακροχρόνιες κλινικές
δοκιμές με δεγαρελίξη. Ήπιες, παροδικές αυξήσεις της ALT και της AST έχουν παρατηρηθεί, οι οποίες δεν συνοδεύονταν από αύξηση της χολερυθρίνης ή από κλινικά συμπτώματα. Συνιστάται παρακολούθηση της ηπατικής λειτουργίας στους ασθενείς με γνωστή ή με υποψία ηπατικής διαταραχής, κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Η φαρμακοκινητική της δεγαρελίξης έχει μελετηθεί μετά από εφάπαξ ενδοφλέβια χορήγηση σε άτομα με ήπια έως μέτρια ηπατική δυσλειτουργία (βλ. παράγραφο 5.2).
Νεφρική δυσλειτουργία
Η δεγαρελίξη δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία και για το λόγο αυτό συνιστάται προσοχή.
Υπερευαισθησία
Η δεγαρελίξη δεν έχει μελετηθεί σε ασθενείς με ιστορικό σοβαρού άσθματος που δεν υπόκειται σε θεραπευτική αγωγή, με αναφυλακτικές αντιδράσεις ή με σοβαρή κνίδωση ή αγγειοοίδημα.
Μεταβολές στην οστική πυκνότητα
Μειωμένη οστική πυκνότητα έχει αναφερθεί στην ιατρική βιβλιογραφία σε άνδρες που υπεβλήθησαν σε ορχεκτομή ή που ακολούθησαν θεραπεία με κάποιον αγωνιστή GnRH. Αναμένεται ότι μεγάλες περίοδοι καταστολής της τεστοστερόνης στους άνδρες θα έχουν επίδραση στην οστική πυκνότητα. Η οστική πυκνότητα δεν έχει μετρηθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας με δεγαρελίξη.
Ανοχή στη γλυκόζη
Μείωση της ανοχής στη γλυκόζη έχει παρατηρηθεί σε άνδρες που υπεβλήθησαν σε ορχεκτομή ή που έλαβαν θεραπεία με κάποιον αγωνιστή GnRH. Πιθανόν να προκύψει εμφάνιση ή επιδείνωση διαβήτη. Για το λόγο αυτό, οι διαβητικοί ασθενείς μπορεί να χρειαστούν πιο συχνή παρακολούθηση της γλυκόζης του αίματος όταν λαμβάνουν θεραπεία ανδρογονικού αποκλεισμού. Η επίδραση της δεγαρελίξης στα επίπεδα ινσουλίνης και γλυκόζης δεν έχει μελετηθεί.
Καρδιαγγειακή νόσος
Καρδιαγγειακή νόσος, όπως αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και έμφραγμα του μυοκαρδίου έχει αναφερθεί στην ιατρική βιβλιογραφία σε ασθενή υπό θεραπεία ανδρογονικού αποκλεισμού. Ως εκ τούτου, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλοι οι καρδιαγγειακοί παράγοντες κινδύνου.
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί επίσημες μελέτες αλληλεπιδράσεων με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα.
Επειδή η θεραπεία ανδρογονικού αποκλεισμού μπορεί να παρατείνει το διάστημα QTc, η ταυτόχρονη χορήγηση της δεγαρελίξης με φαρμακευτικά προϊόντα τα οποία είναι γνωστό ότι παρατείνουν το διάστημα QTc ή φαρμακευτικά προϊόντα που μπορούν να επάγουν την κοιλιακή ταχυκαρδία δίκην ριπιδίου όπως αντιαρρυθμικά φαρμακευτικά προϊόντα της κατηγορίας ΙΑ (π.χ. κινιδίνη, δισοπυραμίδη) ή της κατηγορίας ΙΙΙ (π.χ. αμιοδαρόνη, σοταλόλη, δοφετιλίδη, ιβουτιλίδη), μεθαδόνη, μοξιφλοξασίνη, αντιψυχωσικά, κ.λπ. πρέπει να αξιολογείται προσεκτικά (βλ. παράγραφο 4.4).
Η δεγαρελίξη δεν αποτελεί υπόστρωμα για το σύστημα του ανθρώπινου κυτοχρώματος CYΡ450 και δεν έχει δειχθεί ότι επάγει ή αναστέλλει τα κυτοχρώματα CYΡ1Α2, CYΡ2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 ή CYP3A4/5 σε σημαντικό βαθμό in vitro. Για το λόγο αυτό, κλινικά σημαντικές φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις φαρμάκων στο μεταβολισμό που να σχετίζονται με αυτά τα ισοένζυμα δεν είναι πιθανές.
Κύηση και θηλασμός
Δεν υπάρχει σχετική ένδειξη για χρήση του FIRMAGON σε γυναίκες. Γονιμότητα
Το FIRMAGON μπορεί να αναστείλει την ανδρική γονιμότητα εφόσον η τεστοστερόνη είναι κατεσταλμένη.
ν
Το FIRMAGON δεν έχει καμία ή έχει ασήμαντη επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων. Εντούτοις, η κόπωση και η ζάλη είναι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες που μπορεί να επηρεάσουν την ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων.
Σύνοψη του προφίλ ασφαλείας
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατηρήθηκαν πιο συχνά κατά τη διάρκεια της θεραπείας με δεγαρελίξη στην επιβεβαιωτική μελέτη φάσης ΙΙΙ (Ν=409), οφείλονταν στις αναμενόμενες φυσιολογικές επιδράσεις της καταστολής της τεστοστερόνης, συμπεριλαμβανομένων των εξάψεων και της αύξησης του σωματικού βάρους (που αναφέρθηκαν στο 25% και το 7% αντίστοιχα, των ασθενών που έλαβαν θεραπεία για ένα χρόνο), ή σε ανεπιθύμητες ενέργειες της θέσης ένεσης. Παροδικά ρίγη, πυρετός ή γριπώδης συνδρομή αναφέρθηκαν να συμβαίνουν ώρες μετά τη χορήγηση της δόσης (στο 3%, 2% και 1% των ασθενών, αντίστοιχα).
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες της θέσης ένεσης που αναφέρθηκαν ήταν κυρίως άλγος και ερύθημα, αναφέρθηκαν στο 28% και στο 17% των ασθενών αντίστοιχα, λιγότερο συχνά αναφέρθηκαν διόγκωση (6%), σκλήρυνση (4%) και όζος (3%). Τα περιστατικά αυτά συνέβησαν κυρίως με την αρχική δόση, ενώ κατά τη θεραπεία συντήρησης με τη δόση των 80 mg, η συχνότητα εμφάνισης αυτών των περιστατικών ανά 100 ενέσεις ήταν: 3 για το άλγος και <1 για το ερύθημα, τη διόγκωση, τον όζο και τη σκλήρυνση. Τα αναφερόμενα περιστατικά ήταν κυρίως παροδικά, ήπιας έως μέτριας έντασης και οδήγησαν σε πολύ λίγες διακοπές της θεραπείας (<1%). Σοβαρές αντιδράσεις της θέσης ένεσης που θα μπορούσαν να απαιτήσουν χειρουργική αντιμετώπιση/παροχέτευση όπως λοίμωξη της θέσης ένεσης, απόστημα της θέσης ένεσης ή νέκρωση της θέσης ένεσης αναφέρθηκαν πολύ σπάνια.
Συνοπτικός πίνακας των ανεπιθύμητων ενεργειών
Η συχνότητα των ανεπιθύμητων ενεργειών που παρατίθενται παρακάτω καθορίζεται με βάση την ακόλουθη συνθήκη:
πολύ συχνές (≥ 1/10), συχνές (≥ 1/100 έως < 1/10), όχι συχνές (≥ 1/1.000 έως < 1/100), σπάνιες (≥ 1/10.000 έως < 1/1.000) και πολύ σπάνιες (< 1/10.000). Εντός κάθε κατηγορίας συχνότητας εμφάνισης, οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρατίθενται κατά σειρά φθίνουσας σοβαρότητας.
Πίνακας 1: Συχνότητα των ανεπιθύμητων ενεργειών του φαρμάκου που αναφέρθηκαν σε 1.259 ασθενείς οι οποίοι έλαβαν θεραπεία για σύνολο 1781 ανθρωποετών (patient years) (μελέτες φάσης ΙΙ και ΙΙΙ) και από αναφορές μετά την κυκλοφορία του προϊόντος
| Κατηγορία/οργανικό σύστημα σύμφωναμε το MedDRA | Πολύ συχνές | Συχνές | Όχι συχνές | Σπάνιες |
| Διαταραχές του αιμοποιητικού και του λεμφικού συστήματος | Αναιμία* | Ουδετεροπενικός πυρετός | ||
| Διαταραχές τουανοσοποιητικού συστήματος | Υπερευαισθησία | Αναφυλακτικές αντιδράσεις | ||
| Διαταραχές του μεταβολισμού και | Σωματικό βάρος αυξημένο* | Υπεργλυκαιμία/ Σακχαρώδης |
| της θρέψης | διαβήτης, χοληστερόλη αυξημένη, σωματικό βάρος μειωμένο, όρεξη μειωμένη,μεταβολές στο ασβέστιο αίματος | |||
| Ψυχιατρικές διαταραχές | Αϋπνία | Κατάθλιψη, γενετήσια ορμή μειωμένη* | ||
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | Ζάλη, κεφαλαλγία | Νοητική δυσλειτουργία, υπαισθησία | ||
| Οφθαλμικές διαταραχές | Όραση θαμπή | |||
| Καρδιακές διαταραχές | Καρδιακή αρρυθμία (συμπ. κολπικής μαρμαρυγής), αίσθημα παλμών, παράταση του διαστήματος QT*(βλ. παραγράφους 4.4 και 4.5) | Έμφραγμα του μυοκαρδίου, καρδιακή ανεπάρκεια | ||
| Αγγειακές διαταραχές | Έξαψη* | Υπέρταση, αγγειοπνευμονο-γαστρική αντίδραση (συμπ. υπότασης) | ||
| Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και τουμεσοθωράκιου | Δύσπνοια | |||
| Διαταραχές του γαστρεντερικού | Διάρροια, ναυτία | Δυσκοιλιότητα, έμετος, κοιλιακό άλγος, κοιλιακήδυσφορία, ξηροστομία | ||
| Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων | Τρανσαμινάσες ήπατος αυξημένες | Χολερυθρίνη αυξημένη, αλκαλική φωσφατάση αυξημένη | ||
| Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού | Υπερίδρωση (συμπ. νυχτερινώνιδρώτων)*, εξάνθημα | Κνίδωση, όζος δέρματος, αλωπεκία, κνησμός, ερύθημα | ||
| Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού | Μυοσκελετικός πόνος και δυσφορία | Οστεοπόρωση/ οστεοπενία, αρθραλγία, μυϊκή αδυναμία, μυϊκοί σπασμοί,οίδημα/δυσκαμψία άρθρωσης | Ραβδομυόλυση | |
| Διαταραχές των νεφρών και τωνουροφόρων οδών | Πολυουρία, επιτακτική ούρηση,δυσουρία, |
| νυκτουρία, νεφρική δυσλειτουργία, ακράτεια | ||||
| Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού | Γυναικομαστία*, ατροφία όρχεων*, στυτική δυσλειτουργία* | Άλγος όρχεων, μαστοδυνία, άλγος πυέλου, ερεθισμός των γεννητικώνοργάνων, αποτυχία εκσπερμάτισης | ||
| Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης | Ανεπιθύμητες ενέργειες της θέσης ένεσης | Ρίγη, πυρεξία, κόπωση*, γριπώδηςσυνδρομή | Αίσθημα κακουχίας, περιφερικό οίδημα |
*Γνωστή φυσιολογική συνέπεια της καταστολής της τεστοστερόνης
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Μεταβολές στις εργαστηριακές παραμέτρους
Οι μεταβολές στις εργαστηριακές τιμές που παρατηρήθηκαν στη διάρκεια ενός έτους θεραπείας στην επιβεβαιωτική μελέτη φάσης ΙΙΙ (Ν=409) ήταν στο ίδιο εύρος για τη δεγαρελίξη και τον αγωνιστή GnRH (λευπρορελίνη) που χρησιμοποιήθηκε ως παράγοντας σύγκρισης. Ιδιαιτέρως μη φυσιολογικές τιμές (>3*ULN) των τρανσαμινασών ήπατος (ALT, AST και GGT) παρατηρήθηκαν στο 2–6 % των ασθενών με φυσιολογικές τιμές πριν τη θεραπεία, μετά την αγωγή και με τα δύο φαρμακευτικά προϊόντα. Αξιοσημείωτη μείωση στις τιμές των αιματολογικών παραμέτρων, αιματοκρίτη (≤0,37) και αιμοσφαιρίνης (≤115 g/l) παρατηρήθηκαν στο 40% και στο 13-15% αντίστοιχα, των ασθενών με φυσιολογικές τιμές πριν τη θεραπεία, έπειτα από αγωγή και με τα δύο φαρμακευτικά προϊόντα. Είναι άγνωστο σε ποιο βαθμό αυτή η μείωση στις τιμές των αιματολογικών παραμέτρων προκλήθηκε από τον υποκείμενο καρκίνο του προστάτη και σε ποιο βαθμό ήταν συνέπεια της θεραπείας ανδρογονικού αποκλεισμού. Ιδιαιτέρως μη φυσιολογικές τιμές καλίου (≥5,8 mmol/l), κρεατινίνης (≥177 μmol/l) και BUN (≥10,7 mmol/l) σε ασθενείς με φυσιολογικές τιμές πριν τη θεραπεία, παρατηρήθηκαν στο 6%, 2% και 15% των ασθενών που έλαβαν αγωγή με δεγαρελίξη και στο 3%, 2% και 14% των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με λευπρορελίνη, αντίστοιχα.
Μεταβολές στις μετρήσεις του ΗΚΓ
Οι μεταβολές στις μετρήσεις του ΗΚΓ που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια ενός έτους θεραπείας στην επιβεβαιωτική μελέτη φάσης ΙΙΙ (Ν=409) ήταν στο ίδιο εύρος για τη δεγαρελίξη και για τον αγωνιστή GnRH (λευπρορελίνη) που χρησιμοποιήθηκε ως παράγοντας σύγκρισης. Τρεις (<1%) από τους 409 ασθενείς στην ομάδα της δεγαρελίξης και τέσσερεις (2%) από τους 201 ασθενείς στην ομάδα της λευπρορελίνης 7,5 mg, είχαν QTcF ≥ 500 msec. Από την έναρξη της θεραπείας μέχρι το τέλος της μελέτης η διάμεση μεταβολή στο QTcF για τη δεγαρελίξη ήταν 12,0 msec και για τη λευπρορελίνη ήταν 16,7 msec.
Η έλλειψη ενδογενούς επίδρασης της δεγαρελίξης στην καρδιακή επαναπόλωση (QTcF), στην καρδιακή συχνότητα, στην κολποκοιλιακή αγωγιμότητα, στην καρδιακή εκπόλωση, ή στη μορφολογία του κύματος Τ ή U επιβεβαιώθηκε σε μια ενδελεχή μελέτη QT σε υγιή άτομα (N=80) που έλαβαν μια ενδοφλέβια έγχυση δεγαρελίξης διάρκειας 60 λεπτών, επιτυγχάνοντας μια μέση τιμή Cmax 222 ng/ml, περίπου 3πλάσια - 4πλάσια της Cmax που επετεύχθη κατά τη διάρκεια θεραπείας του καρκίνου του προστάτη.
Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών
Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους- κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς που αναγράφεται στο Παράρτημα V.
Φαρμακολογικές ιδιότητες - FIRMAGON 80MG/VIAL
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ενδοκρινική θεραπεία, άλλοι ανταγωνιστές ορμονών και συναφείς παράγοντες, κωδικός ATC: L02BX02
Μηχανισμός δράσης
Η δεγαρελίξη είναι ένας εκλεκτικός ανταγωνιστής της ορμόνης που διεγείρει την έκλυση των γοναδοτροπινών (GnRH), ο οποίος συνδέεται ανταγωνιστικά και αναστρέψιμα με τους GnRH υποδοχείς της υπόφυσης, και έτσι μειώνει ταχέως την απελευθέρωση των γοναδοτροπινών, της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) και της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης (FSH), μειώνοντας με αυτόν τον τρόπο την έκκριση της τεστοστερόνης (Τ) από τους όρχεις. Το προστατικό καρκίνωμα είναι γνωστό ότι είναι ευαίσθητο στα ανδρογόνα και ανταποκρίνεται στη θεραπεία που απομακρύνει την πηγή των ανδρογόνων. Αντίθετα με τους αγωνιστές GnRH, οι ανταγωνιστές GnRH δεν επάγουν απότομη αύξηση της LH με επακόλουθη απότομη αύξηση της τεστοστερόνης/ενεργοποίηση του όγκου και δυνητική έξαρση των συμπτωμάτων μετά την έναρξη της θεραπείας.
Μια εφάπαξ δόση 240 mg δεγαρελίξης, ακολουθούμενη από μηνιαία δόση συντήρησης 80 mg, προκαλεί ταχέως μείωση των συγκεντρώσεων της LH, της FSH και κατά συνέπεια και της τεστοστερόνης. Η συγκέντρωση της διυδροτεστοστερόνης (DHT) στον ορό μειώνεται με τρόπο ανάλογο της τεστοστερόνης.
Η δεγαρελίξη είναι αποτελεσματική στο να επιτυγχάνει και να διατηρεί καταστολή των επιπέδων τεστοστερόνης αρκετά κάτω από το επίπεδο ιατρικού ευνουχισμού των 0,5 ng/ml. Η μηνιαία δόση συντήρησης των 80 mg είχε ως αποτέλεσμα τη διατήρηση της καταστολής τεστοστερόνης στο 97% των ασθενών για τουλάχιστον ένα έτος. Δεν παρατηρήθηκαν απότομες μικροαυξήσεις της τεστοστερόνης μετά από επαναχορήγηση ένεσης κατά τη διάρκεια της θεραπείας με δεγαρελίξη. Οι διάμεσες τιμές τεστοστερόνης μετά από έναν χρόνο αγωγής ήταν 0,087 ng/ml (διατεταρτημοριακό εύρος 0,06–0,15) Ν=167.
Αποτελέσματα της επιβεβαιωτικής μελέτης Φάσης ΙΙΙ
Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της δεγαρελίξης αξιολογήθηκαν σε μια ανοικτού σχεδιασμού, πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη και ελεγχόμενη με δραστικό συγκριτικό φάρμακο, μελέτη παράλληλων ομάδων. Η μελέτη διερεύνησε την αποτελεσματικότητα και ασφάλεια δύο διαφορετικών μηνιαίων δοσολογικών σχημάτων δεγαρελίξης με εναρκτήρια δόση 240 mg (40 mg/ml), ακολουθούμενη από μηνιαίες δόσεις υποδόριας χορήγησης 160 mg (40 mg/ml) ή 80 mg (20 mg/ml), σε σύγκριση με μηνιαία ενδομυϊκή χορήγηση 7,5 mg λευπρορελίνης σε ασθενείς με καρκίνο του προστάτη που χρειάζονταν θεραπεία αποκλεισμού ανδρογόνων. Συνολικά 620 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε μία από τις τρεις ομάδες, εκ των οποίων 504 (81%) ασθενείς ολοκλήρωσαν τη μελέτη. Στην ομάδα θεραπείας με δεγαρελίξη 240/80 mg, 41 (20%) ασθενείς διέκοψαν τη μελέτη, σε σύγκριση με 32 (16%) ασθενείς στην ομάδα της λευπρορελίνης.
Από τους 610 ασθενείς σε θεραπεία
-
31% είχαν εντοπισμένο καρκίνο του προστάτη
-
29% είχαν τοπικώς προχωρημένο καρκίνο του προστάτη
-
20% είχαν μεταστατικό καρκίνο του προστάτη
-
7% είχαν άγνωστη μεταστατική κατάσταση
-
13% είχαν υποβληθεί σε προηγούμενη στοχευμένη θεραπευτική εγχείρηση ή ακτινοβολία και είχαν αυξανόμενo PSA.
Τα δημογραφικά στοιχεία κατά την έναρξη της θεραπείας ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο ομάδων. Η διάμεση ηλικία ήταν 74 χρόνια (εύρος 47 έως 98 χρόνια). Ο πρωταρχικός στόχος ήταν να αποδειχθεί ότι η δεγαρελίξη είναι αποτελεσματική ως προς την επίτευξη και διατήρηση της καταστολής της τεστοστερόνης κάτω από 0,5 ng/ml, κατά τη διάρκεια 12 μηνών θεραπείας. Επιλέχθηκε η μικρότερη αποτελεσματική δόση
συντήρησης δεγαρελίξης των 80 mg.
Μείωση της τεστοστερόνης ορού (Τ) ≤0,5 ng/ml
Το FIRMAGON είναι αποτελεσματικό στο να επιτυγχάνει ταχεία καταστολή της τεστοστερόνης, βλ. Πίνακα
2.
Πίνακας 2: Ποσοστό των ασθενών που επιτυγχάνουν Τ≤0,5 ng/ml μετά την έναρξη της θεραπείας.
Χρόνος Δεγαρελίξη 240/80 mg Λευπρορελίνη 7,5 mg Ημέρα 1 52% 0% Ημέρα 3 96% 0% Ημέρα 7 99% 1% Ημέρα 14 100% 18% Ημέρα 28 100% 100% Αποφυγή της απότομης αύξησης τεστοστερόνης
Η απότομη αύξηση ορίστηκε ως τεστοστερόνη που υπερβαίνει την τιμή κατά την έναρξη της θεραπείας κατά
≥15% εντός των πρώτων 2 εβδομάδων.
Κανένας από τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με δεγαρελίξη δεν εμφάνισε απότομη αύξηση τεστοστερόνης. Υπήρξε μια μέση μείωση στην τεστοστερόνη κατά 94% την ημέρα 3. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με λευπρορελίνη εμφάνισαν απότομη αύξηση της τεστοστερόνης.
Υπήρξε μια μέση αύξηση της τεστοστερόνης κατά 65% την ημέρα 3. Η διαφορά αυτή ήταν στατιστικώς σημαντική (p<0,001).
Ποσοστιαία μεταβολή της τεστοστερόνης από την ημέρα 0 έως την ημέρα 28Χρόνος μετά την πρώτη δόση (ημέρες)
Ομάδα θεραπείας
Δεγαρελίξη
Λευπρορελίνη 7,5 mg
Ποσοστιαία μεταβολή
Εικόνα 1: Ποσοστιαία μεταβολή της τεστοστερόνης από την έναρξη της θεραπείας, ανά ομάδα θεραπείας έως την ημέρα 28 (διάμεση τιμή με διατεταρτημοριακά εύρη).
Το πρωτεύον τελικό σημείο της μελέτης ήταν τα ποσοστά καταστολής της τεστοστερόνης έπειτα από ένα χρόνο θεραπείας με δεγαρελίξη ή λευπρορελίνη. Το κλινικό πλεονέκτημα της δεγαρελίξης σε σύγκριση με το συνδυασμό λευπρορελίνης και αντι-ανδρογόνου κατά την αρχική φάση της θεραπείας δεν έχει
αποδειχθεί.
Αναστρεψιμότητα Τεστοστερόνης
Σε μια μελέτη όπου συμμετείχαν ασθενείς με αυξανόμενο PSA μετά από εντοπισμένη θεραπεία (κυρίως ριζική προστατεκτομή και ακτινοβολία) χορηγήθηκε FIRMAGON για επτά μήνες ακολουθούμενο από μια περίοδο παρακολούθησης επτά μηνών. Ο διάμεσος χρόνος έως την ανάκτηση της τεστοστερόνης
(>0,5 ng/ml, πάνω από το επίπεδο ευνουχισμού) μετά από διακοπή της θεραπείας ήταν 112 ημέρες (υπολογιζόμενος από την έναρξη της περιόδου παρακολούθησης, δηλαδή 28 ημέρες μετά την τελευταία ένεση). Ο διάμεσος χρόνος έως την τιμή τεστοστερόνης >1,5 ng/ml (πάνω από το κατώτερο όριο του φυσιολογικού εύρους) ήταν 168 ημέρες.
Μακροχρόνια επίδραση
Επιτυχής απόκριση στη μελέτη ορίστηκε ως η επίτευξη ιατρικού ευνουχισμού την ημέρα 28 και διατήρηση έως την ημέρα 364, όπου ούτε μία μέτρηση συγκέντρωσης τεστοστερόνης δεν ήταν μεγαλύτερη από
0,5 ng/ml.
Πίνακας 3: Αθροιστική πιθανότητα τεστοστερόνης ≤0,5 ng/ml από την Ημέρα 28 έως την Ημέρα 364.
Δεγαρελίξη 240/80 mg N=207 Λευπρορελίνη 7,5 mg N=201 Αριθμός ανταποκρινόμενων 202 194 Ποσοστό Ανταπόκρισης(διαστήματα εμπιστοσύνης)* 97,2%(93,5 – 98,8%) 96,4 %(92,5 – 98,2%) *Εκτιμήσεις κατά Kaplan Meier, εντός ομάδας
Επίτευξη μείωσης του ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA)
Το μέγεθος του όγκου δεν μετρήθηκε απ’ευθείας κατά τη διάρκεια του κλινικού προγράμματος, αλλά υπήρξε μια έμμεση ωφέλιμη απόκριση του όγκου όπως φάνηκε από μια μείωση κατά 95% της διάμεσης τιμής PSA έπειτα από 12 μήνες, για τη δεγαρελίξη.
Η διάμεση τιμή του PSA κατά την έναρξη της θεραπείας στη μελέτη ήταν:
-
για την ομάδα της δεγαρελίξης 240/80 mg: 19,8 ng/ml (διατεταρτημοριακό εύρος: Ρ25 9,4 ng/ml, P75 46,4 ng/ml)
-
για την ομάδα της λευπρορελίνης 7,5 mg: 17,4 ng/ml (διατεταρτημοριακό εύρος: P25 8,4 ng/ml, P75 56,5 ng/ml)
Εικόνα 2: Ποσοστιαία μεταβολή του PSA από την έναρξη της θεραπείας, ανά ομάδα θεραπείας έως την ημέρα 56 (διάμεση τιμή με διατεταρτημοριακά εύρη).
Ποσοστιαία μεταβολή
Ποσοστιαία μεταβολή του PSA από την ημέρα 0 έως 56
Χρόνος μετά την πρώτη δόση (ημέρες)
Ομάδα θεραπείας
Δεγαρελίξη
240@40 / 80@20
Λευπρορελίνη 7,5 mg
Η διαφορά αυτή ήταν στατιστικώς σημαντική (p<0,001) για την προκαθορισμένη ανάλυση την ημέρα 14 και την ημέρα 28.
Τα επίπεδα του ειδικού προστατικού αντιγόνου (PSA) μειώνονται κατά 64% δύο εβδομάδες μετά τη χορήγηση δεγαρελίξης, 85% μετά από έναν μήνα, 95% μετά από τρεις μήνες και παρέμειναν σε καταστολή (περίπου 97%) καθ’ όλη τη διάρκεια του ενός έτους της θεραπείας.
Από την ημέρα 56 έως την ημέρα 364, δεν υπήρξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ της δεγαρελίξης και του συγκριτικού φαρμάκου στην ποσοστιαία μεταβολή από την έναρξη της θεραπείας.
Επίδραση στον όγκο του προστάτη, στη θνησιμότητα που σχετίζεται με τη νόσο και στην αυξημένη ελεύθερη νόσου επιβίωση
Έχει δειχθεί ότι η νεο-επικουρική θεραπεία ανδρογονικού αποκλεισμού πριν από ακτινοθεραπεία επηρεάζει τη μείωση του όγκου του προστάτη, τη μειωμένη θνησιμότητα που σχετίζεται με τη νόσο και την αυξημένη ελεύθερη νόσου επιβίωση σε ασθενείς με υψηλού κινδύνου εντοπισμένο ή τοπικά προχωρημένο καρκίνο του προστάτη (RTOG 86-10, TROG 96-01, RTOG 92-02, και Mason M et al. Clinical Oncology 2013).
Σε μια τυχαιοποιημένη παράλληλων ομάδων, ελεγχόμενη με δραστικό φάρμακο, ανοικτού σχεδιασμού δοκιμή, η οποία διεξήχθη σε 244 άνδρες με καρκίνο του προστάτη κατηγορίας T2 (b ή c)/T3/T4, N0, M0, με βάση το σύστημα σταδιοποίησης TNM της Διεθνής Ένωσης κατά του Καρκίνου (UICC), βαθμολογίας κατά κλίμακα Gleason >7, ή με ειδικό προστατικό αντιγόνο >10 ng/ml και συνολικό όγκο προστάτη >30, θεραπεία τριών μηνών με δεγαρελίξη (δοσολογικό σχήμα 240/80 mg) οδήγησε σε μια μείωση κατά 37% του όγκου του προστάτη όπως μετρήθηκε με διορθικό υπερηχογράφημα (TRUS) σε ασθενείς που χρειάζονταν ορμονoθεραπεία πριν από ακτινοθεραπεία και σε ασθενείς οι οποίοι ήταν υποψήφιοι για ιατρικό ευνουχισμό. Η μείωση του όγκου του προστάτη ήταν ανάλογη με εκείνη που επετεύχθη με γοσερελίνη και αντι- ανδρογόνο για την προστασία από την έξαρση του όγκου (Mason M et al. Clinical Oncology 2013).
Συνδυασμός με ακτινοθεραπεία
Η επίδραση της δεγαρελίξης σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία βασίζεται σε μια έμμεση σύγκριση με τα δεδομένα αποτελεσματικότητας των αγωνιστών LHRH χρησιμοποιώντας τα υποκατάστατα τελικά σημεία κλινικής αποτελεσματικότητας, την καταστολή της τεστοστερόνης και τη μείωση του PSA που καταδεικνύουν μη κατωτερότητα ως προς τους αγωνιστές LHRH και έμμεσα τεκμηριώνουν την αποτελεσματικότητα.
Σε ασθενείς με τοπικά προχωρημένο καρκίνο του προστάτη, αρκετές τυχαιοποιημένες μακροχρόνιες κλινικές δοκιμές παρέχουν στοιχεία σχετικά με το όφελος της θεραπείας ανδρογονικού αποκλεισμού (ADT) σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία συγκριτικά με την ακτινοθεραπεία μόνο (RTOG 85-31, RTOG 86-10, EORTC 22863).
Κλινικά δεδομένα από μια κλινική δοκιμή φάσης III (EORTC 22961) σε 970 ασθενείς με τοπικά προχωρημένο καρκίνο του προστάτη (κυρίως T2c-T4 με ορισμένους ασθενείς T1c έως T2b με παθολογική περιφερική οζώδη νόσο) έχουν δείξει ότι η ακτινοθεραπεία ακολουθούμενη από μακροχρόνια θεραπεία (3 ετών) είναι προτιμότερη από τη βραχυχρόνια θεραπεία (6 μηνών). Η συνολική θνησιμότητα στα 5 έτη στις ομάδες της βραχυχρόνιας ορμονικής θεραπείας και της μακροχρόνιας ορμονικής θεραπείας ήταν 19,0% και 15,2% αντίστοιχα, με σχετικό κίνδυνο 1,42 (άνω όριο μονόπλευρου 95,71% CI = 1,79 ή αμφίπλευρο 95,71% CI = [1,09, 1,85], p = 0,65 για μη κατωτερότητα και p = 0,0082 για δοκιμή post-hoc για τον έλεγχο της διαφοράς μεταξύ των ομάδων θεραπείας). Η πενταετής θνησιμότητα που σχετίζεται ειδικά με τον καρκίνο του προστάτη στις ομάδες της βραχυχρόνιας ορμονικής θεραπείας και της μακροχρόνιας ορμονικής θεραπείας ήταν 4,78% και 3,2% αντίστοιχα, με σχετικό κίνδυνο 1,71 (95% CI = [1,14 έως 2,57], p = 0,002).
Η συνιστώμενη διάρκεια της θεραπείας ανδρογονικού αποκλεισμού σε ιατρικές κατευθυντήριες οδηγίες για ασθενείς κατηγορίας Τ3-Τ4 που λαμβάνουν ακτινοθεραπεία είναι 2-3 έτη.
Τα στοιχεία για την ένδειξη υψηλού κινδύνου εντοπισμένου καρκίνου του προστάτη βασίζονται σε μια σειρά δημοσιευμένων μελετών ακτινοθεραπείας σε συνδυασμό με ανάλογα GnRH. Αναλύθηκαν κλινικά δεδομένα από πέντε δημοσιευμένες μελέτες (EORTC 22863, RTOG 85-31, RTOG 92-02, RTOG 86-10 και D'Amico et al., JAMA 2004), τα οποία καταδεικνύουν όφελος για τον συνδυασμό αναλόγου GnRH με ακτινοθεραπεία.
Στις δημοσιευμένες μελέτες δεν κατέστη δυνατή η σαφής διαφορά των αντίστοιχων πληθυσμών μελέτης για τις ενδείξεις τοπικά προχωρημένου καρκίνου του προστάτη και υψηλού κινδύνου εντοπισμένου καρκίνου του προστάτη.
Επίδραση στα QT/QTc διαστήματα
Στην επιβεβαιωτική μελέτη σύγκρισης του FIRMAGON με τη λευπρορελίνη, ελήφθησαν περιοδικά ηλεκτροκαρδιογραφήματα. Και οι δύο θεραπείες έδειξαν QT/QTc διαστήματα που υπερέβαιναν τα 450 msec σε περίπου 20% των ασθενών. Από την έναρξη της θεραπείας έως το τέλος της μελέτης, η διάμεση μεταβολή για το FIRMAGON ήταν 12,0 msec και για την λευπρορελίνη ήταν 16,7 msec.
Αντισώματα αντι-δεγαρελίξης
Ανάπτυξη αντισώματος αντι-δεγαρελίξης παρατηρήθηκε στο 10% των ασθενών έπειτα από θεραπεία με FIRMAGON για ένα χρόνο και στο 29% των ασθενών έπειτα από θεραπεία με FIRMAGON για έως και 5,5 χρόνια. Δεν υπάρχει ένδειξη ότι η αποτελεσματικότητα ή η ασφάλεια της θεραπείας με FIRMAGON επηρεάζεται από το σχηματισμό αντισώματος μετά από έως και 5,5 χρόνια θεραπείας.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έχει δώσει απαλλαγή από την υποχρέωση υποβολής των αποτελεσμάτων των μελετών με το FIRMAGON σε όλες τις υποκατηγορίες του παιδιατρικού πληθυσμού (βλέπε παράγραφο 4.2 για πληροφορίες σχετικά με την παιδιατρική χρήση).
Απορρόφηση
Έπειτα από υποδόρια χορήγηση 240 mg δεγαρελίξης σε συγκέντρωση 40 mg/ml σε ασθενείς με καρκίνο του προστάτη στην κύρια μελέτη CS21, η ΑUC0-28ημέρες ήταν 635 (602–668) ημέρα* ng/ml, η Cmax ήταν 66,0 (61,0–71,0) ng/ml και επετεύχθη σε tmax 40 (37–42) ώρες. Οι μέσες κατώτερες τιμές ήταν περίπου 11 –
12 ng/ml έπειτα από τη δόση έναρξης και 11–16 ng/ml έπειτα από τη δόση συντήρησης των 80 mg, σε συγκέντρωση 20 mg/ml. Η Cmax συγκέντρωση της δεγαρελίξης στο πλάσμα μειώνεται με διφασικό τρόπο, με
μέσο τελικό χρόνο ημιζωής (t1/2) 29 ημερών για τη δόση συντήρησης. Ο μεγάλος χρόνος ημιζωής έπειτα από υποδόρια χορήγηση είναι αποτέλεσμα μιας πολύ αργής αποδέσμευσης δεγαρελίξης από την «δεξαμενή» που σχηματίζεται στη (στις) θέση (εις) ένεσης. Η φαρμακοκινητική συμπεριφορά του φαρμακευτικού προϊόντος επηρεάζεται από τη συγκέντρωσή του στο ενέσιμο διάλυμα. Έτσι, η Cmax και η βιοδιαθεσιμότητα έχουν την τάση να μειώνονται με την αυξανόμενη συγκέντρωσης της δόσης ενώ ο χρόνος ημιζωής αυξάνεται. Για το λόγο αυτό, δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται άλλες συγκεντρώσεις δόσεων εκτός από τις συνιστώμενες.
Κατανομή
Ο όγκος κατανομής σε υγιείς ηλικιωμένους άνδρες είναι περίπου 1 l/kg. Η σύνδεση με τις πρωτεΐνες του πλάσματος εκτιμάται να είναι περίπου 90%.
Βιομετασχηματισμός
Η δεγαρελίξη υπόκειται σε κοινή πεπτιδική αποικοδόμηση κατά τη διέλευσή της από το σύστημα του ήπατος και των χοληφόρων και απεκκρίνεται κυρίως υπό τη μορφή πεπτιδικών θραυσμάτων στα κόπρανα. Δεν ανιχνεύθηκαν σημαντικοί μεταβολίτες σε δείγματα πλάσματος έπειτα από υποδόρια χορήγηση. Μελέτες in vitro έχουν δείξει ότι η δεγαρελίξη δεν αποτελεί υπόστρωμα για το ανθρώπινο σύστημα του CYP450.
Αποβολή
Σε υγιείς άνδρες, περίπου το 20–30% μιας εφάπαξ δόσης χορηγούμενης ενδοφλεβίως απεκκρίνεται στα ούρα, γεγονός που υποδηλώνει ότι το 70 – 80% απεκκρίνεται μέσω του συστήματος ήπατος–χοληφόρων. Η κάθαρση της δεγαρελίξης όταν αυτή χορηγήθηκε ως εφάπαξ ενδοφλέβιες δόσεις (0,864–49,4 μg/kg) σε υγιείς ηλικιωμένους άνδρες βρέθηκε να είναι 35–50 ml/h/kg.
Ειδικοί πληθυσμοί
Ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί φαρμακοκινητικές μελέτες σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία. Μόνο περίπου 20–30% μιας χορηγούμενης δόσης δεγαρελίξης απεκκρίνεται αμετάβλητο από τους νεφρούς. Μια φαρμακοκινητική ανάλυση του πληθυσμού από τα δεδομένα της επιβεβαιωτικής μελέτης Φάσης ΙΙΙ έχει δείξει ότι η κάθαρση της δεγαρελίξης σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια νεφρική δυσλειτουργία μειώνεται κατά 23% περίπου. Συνεπώς, δεν συνιστάται προσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια νεφρική δυσλειτουργία. Τα δεδομένα για ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία είναι περιορισμένα και για το λόγο αυτό συνιστάται προσοχή σε αυτό τον πληθυσμό ασθενών.
Ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία
Η δεγαρελίξη μελετήθηκε σε μια φαρμακοκινητική μελέτη σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια ηπατική δυσλειτουργία. Δεν παρατηρήθηκαν σημεία αυξημένης έκθεσης στα άτομα με ηπατική δυσλειτουργία σε σύγκριση με υγιή άτομα. Δεν είναι απαραίτητη προσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια ηπατική δυσλειτουργία. Δεν έχουν μελετηθεί ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία και συνεπώς απαιτείται προσοχή σε αυτή την ομάδα ασθενών.
Φαρμακευτικές πληροφορίες - FIRMAGON 80MG/VIAL
Ελλείψει μελετών σχετικά με τη συμβατότητα, το παρόν φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να αναμειγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα.
3 χρόνια.
Μετά την ανασύσταση
Η χημική και φυσική σταθερότητα κατά τη χρήση έχει αποδειχθεί για 2 ώρες στους 25°C. Από μικροβιολογική άποψη, το προϊόν πρέπει να χρησιμοποιείται αμέσως, εκτός και εάν η μέθοδος ανασύστασης αποκλείει τον κίνδυνο μικροβιολογικής μόλυνσης. Εάν δεν χρησιμοποιηθεί άμεσα, ο χρόνος και οι συνθήκες φύλαξης κατά τη χρήση είναι υπό την ευθύνη του χρήστη.
Το φαρμακευτικό αυτό προϊόν δεν απαιτεί ιδιαίτερες συνθήκες φύλαξης.
Για τις συνθήκες διατήρησης του ανασυσταμένου φαρμακευτικού προϊόντος, βλ. παράγραφο 6.3.
FIRMAGON 80 mg κόνις και διαλύτης για ενέσιμο διάλυμα
Γυάλινο (τύπου Ι) φιαλίδιo με ελαστικό πώμα βρωμοβουτυλίου και flip-off σφράγισμα αλουμινίου που περιέχει 80 mg κόνεως για ενέσιμο διάλυμα.
Προγεμισμένη γυάλινη (τύπου Ι) σύριγγα με πώμα εισχώρησης εμβόλου από ελαστομερές, καπάκι και γραμμή βαθμονόμησης στα 4 ml που περιέχει 4,2 ml διαλύτη.
Ραβδοειδές έμβολο. Προσαρμογέας φιαλιδίου.
Βελόνα ένεσης (25G 0,5 x 25 mm).
FIRMAGON 120 mg κόνις και διαλύτης για ενέσιμο διάλυμα
Γυάλινο (τύπου Ι) φιαλίδιο με ελαστικό πώμα βρωμοβουτυλίου και flip-off σφράγισμα αλουμινίου που περιέχει 120 mg κόνεως για ενέσιμο διάλυμα.
Προγεμισμένη γυάλινη (τύπου Ι) σύριγγα με πώμα εισχώρησης εμβόλου από ελαστομερές, καπάκι και γραμμή βαθμονόμησης στα 3 ml που περιέχει 3 ml διαλύτη.
Ραβδοειδή έμβολα. Προσαρμογείς φιαλιδίου.
Βελόνες ένεσης (25G 0,5 x 25 mm).
Συσκευασίες
FIRMAGON 80 mg κόνις και διαλύτης για ενέσιμο διάλυμα
Συσκευασία του 1 δίσκου που περιέχει 1 φιαλίδιο κόνεως, 1 προγεμισμένη σύριγγα με διαλύτη, 1 ραβδοειδές έμβολο, 1 προσαρμογέα φιαλιδίου και 1 βελόνα.
Συσκευασία των 3 δίσκων που περιέχει 3 φιαλίδια κόνεως, 3 προγεμισμένες σύριγγες με διαλύτη, 3 ραβδοειδή έμβολα, 3 προσαρμογείς φιαλιδίου και 3 βελόνες.
FIRMAGON 120 mg κόνις και διαλύτης για ενέσιμο διάλυμα
Συσκευασία των 2 δίσκων που περιέχει 2 φιαλίδια κόνεως, 2 προγεμισμένες σύριγγες με διαλύτη, 2 ραβδοειδή έμβολα, 2 προσαρμογείς φιαλιδίου και 2 βελόνες.
Μπορεί να μην κυκλοφορούν όλες οι συσκευασίες.
και άλλος χειρισμός
Οι οδηγίες για την ανασύσταση πρέπει να ακολουθούνται προσεκτικά.
Η χορήγηση άλλων συγκεντρώσεων δεν συνιστάται διότι ο σχηματισμός γέλης «δεξαμενής» επηρεάζεται από τη συγκέντρωση. Το ανασυσταθέν διάλυμα πρέπει να είναι ένα διαυγές υγρό, ελεύθερο αδιάλυτων σωματιδίων.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΤΑ ΦΙΑΛΙΔΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΙΝΟΥΝΤΑΙ
Η συσκευασία περιέχει ένα φιαλίδιο κόνεως και μία προγεμισμένη σύριγγα με διαλύτη τα οποία πρέπει να προετοιμάζονται για υποδόρια ένεση.
| 1. Αφαιρέστε το κάλυμμα από τη συσκευασία του προσαρμογέα φιαλιδίου. Εφαρμόστε τον προσαρμογέα στο φιαλίδιο με την κόνη πιέζοντας τον προσαρμογέα μέχρι η ακίδα να διαπεράσει το ελαστικό πώμα και ο προσαρμογέας να εφαρμόσει σωστά. | |
| 2. Προετοιμάστε την προγεμισμένη σύριγγα εφαρμόζοντας το ραβδοειδές έμβολο. | |
| 3. Αφαιρέστε το καπάκι από την προγεμισμένη σύριγγα. Εφαρμόστε τη σύριγγα στο φιαλίδιο με την κόνη βιδώνοντάς τη στον προσαρμογέα. Μεταφέρετε όλο το διαλύτη στο φιαλίδιο με την κόνη. | |
| 4. Ενώ η σύριγγα εφαρμόζει ακόμα στον προσαρμογέα, ανακινήστε με απαλή περιστροφική κίνηση μέχρι το υγρό να γίνει διαυγές και χωρίς αδιάλυτη κόνη ή σωματίδια. Εάν η κόνις κολλήσει στα τοιχώματα του φιαλιδίου πάνω από το επίπεδο του υγρού, μπορείτε να γείρετε ελαφρώς το φιαλίδιο. Αποφύγετε την έντονη ανάδευση για να μη δημιουργηθεί αφρός.Ένας δακτύλιος από μικρές φυσαλίδες αέρα στην επιφάνεια του υγρού είναι αποδεκτός. Η διαδικασία τηςανασύστασης συνήθως διαρκεί λίγα λεπτά, αλλά μπορεί να | |
| διαρκέσει έως και 15 λεπτά σε ορισμένες περιπτώσεις. | |
| 5. Αναποδογυρίστε το φιαλίδιο και αναρροφήστε έως τη βαθμονομημένη γραμμή πάνω στη σύριγγα για ένεση.Φροντίζετε πάντα να αναρροφάτε τον ακριβή όγκο και ρυθμίζετε σε περίπτωση φυσαλίδων αέρα.FIRMAGON 80 mg κόνις και διαλύτης για ενέσιμο διάλυμα:αναρροφήστε μέχρι τη γραμμή βαθμονόμησης στα 4 ml.FIRMAGON 120 mg κόνις και διαλύτης για ενέσιμο διάλυμα: αναρροφήστε μέχρι τη γραμμή βαθμονόμησης στα 3 ml. | |
| 6. Αποσυνδέστε τη σύριγγα από τον προσαρμογέα φιαλιδίου και εφαρμόστε στη σύριγγα τη βελόνα για βαθιά υποδόρια ένεση. | |
| 7. Κάντε μια βαθιά υποδόρια ένεση. Για να το κάνετε αυτό: πιάστε σφιχτά το δέρμα της κοιλιάς, ανασηκώστε τον υποδόριο ιστό και εισάγετε τη βελόνα βαθιά υπό γωνία όχι μικρότερη από 45 μοίρες.FIRMAGON 80 mg κόνις και διαλύτης για ενέσιμο διάλυμα: Ενέσατε 4 ml FIRMAGON 80 mg αργά, αμέσως μετά την ανασύσταση.FIRMAGON 120 mg κόνις και διαλύτης για ενέσιμο διάλυμα: Ενέσατε 3 ml FIRMAGON 120 mg αργά, αμέσως μετά την ανασύσταση. | |
| 8. Δεν πρέπει να γίνονται ενέσεις σε σημεία όπου ο ασθενής δέχεται πίεση, π.χ. γύρω από τη ζώνη ή κοντά στα πλευρά.Μην ενίετε απ’ευθείας μέσα σε φλέβα. Τραβήξτε απαλά το έμβολο για να ελέγξετε εάν αναρροφάται αίμα. Εάν εμφανιστεί αίμα στη σύριγγα, το φαρμακευτικό προϊόν δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί. Σταματήστε τη διαδικασία και απορρίψτε τη σύριγγα και τη βελόνα (κάντε ανασύσταση νέας δόσης για τον ασθενή). | |
| 9. FIRMAGON 120 mg κόνις και διαλύτης για ενέσιμο διάλυμαΕπαναλάβετε τη διαδικασία ανασύστασης για τη δεύτερη δόση. Επιλέξτε ένα διαφορετικό σημείο ένεσης και ενέσατε 3 ml. | |
Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.