RECARBRIO® PD.SOL.INF (500+500+250)MG/VIAL

Καρβαπενέμες Άλλα αντιβακτηριακά της β-Λακτάμης

Ενδείξεις

Δοσολογία

Λίστα αλληλεπιδράσεων

Περιορισμοί

Πληροφορίες συνταγογράφησης

Λίστα ασφαλίσεων

Φάρμακο υψηλού κόστους στον ασφαλιστικό κατάλογο

Πληροφορίες έκδοσης

Δεν υπάρχουν δεδομένα.

Περιορισμός συνταγογράφησης

ΜΕ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ.ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΗ ΧΡΗΣΗ

Άλλες πληροφορίες

Όνομα φαρμάκου

RECARBRIO® PD.SOL.INF (500+500+250)MG/VIAL

Σύνθεση

Δεν υπάρχουν δεδομένα.

Φαρμακευτική μορφή

ΚΟΝΙΣ ΓΙΑ ΔΙΑΛΥΜΑ ΠΡΟΣ ΕΓΧΥΣΗ

Κάτοχος άδειας κυκλοφορίας (MAH)

MERCK SHARP & DOHME B.V., HAARLEM, NETHERLANDS

Τελευταία ενημέρωση SmPC

26/1/2026

Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately

Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.

Σαρώστε με την κάμερα του τηλεφώνου σας.

4.9

Πάνω 36k αξιολογήσεις

Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately

Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.

Βαθμολογία 4,9 σε αστέρια, πάνω από 20.000 αξιολογήσεις

SmPC - RECARBRIO 00+500+250

Ενδείξεις

Το Recarbrio ενδείκνυται σε ενήλικες και παιδιατρικούς ασθενείς από τη γέννηση για τη:

Θεραπεία ενδονοσοκομειακής πνευμονίας (HAP), συμπεριλαμβανόμενης της πνευμονίας του αναπνευστήρα (VAP) (βλ. παραγράφους 4.4 και 5.1).
Θεραπεία της βακτηριαιμίας σχετιζόμενης με, ή με υποψία σχετιζόμενης με HAP ή VAP.
Θεραπεία λοιμώξεων λόγω αερόβιων Gram-αρνητικών οργανισμών με περιορισμένες θεραπευτικές επιλογές (βλ. παραγράφους 4.2, 4.4 και 5.1).

Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίνεται στις επίσημες οδηγίες σχετικά με την κατάλληλη χρήση των αντιβακτηριακών παραγόντων.

Δοσολογία

Συνιστάται το Recarbrio να χρησιμοποιείται στη θεραπεία λοιμώξεων που οφείλονται σε αερόβιους Gram-αρνητικούς οργανισμούς σε ασθενείς με περιορισμένες επιλογές θεραπείας μόνο μετά από συμβουλή ιατρού με κατάλληλη εμπειρία στην αντιμετώπιση λοιμώξεων.

Δοσολογία

Ο Πίνακας 1 δείχνει τη συνιστώμενη ενδοφλέβια δόση για ενήλικες ασθενείς με κάθαρση κρεατινίνης (CrCl) ≥ 90 ml/min και ο Πίνακας 2 δείχνει τη συνιστώμενη ενδοφλέβια δόση για παιδιατρικούς ασθενείς (από τη γέννηση έως ηλικίας < 18 ετών) με φυσιολογική νεφρική λειτουργία (βλ. παράγραφους 4.4 και 5.1).

Πίνακας 1: Συνιστώμενες δόσεις για ενήλικες ασθενείς με CrCl ≥ 90 ml/min*^†

Τύπος λοίμωξης	Δόση Recarbrio (ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη)	Συχνότητα	Χρόνος έγχυσης(λεπτά)	Διάρκεια θεραπείας
Ενδονοσοκομειακή πνευμονία, συμπεριλαμβανόμενης της πνευμονίας του αναπνευστήρα^†‡	500 mg/500 mg/250 mg	Κάθε6 ώρες	30	7 έως 14 ημέρες
Λοιμώξεις λόγω αερόβιωνGram-αρνητικώνοργανισμών σε ασθενείς με περιορισμένες θεραπευτικές επιλογές^†	500 mg/500 mg/250 mg	Κάθε6 ώρες	30	Διάρκεια σύμφωνα με την εστία της λοίμωξης^§
* Όπως υπολογίζεται με τη χρήση της εξίσωσης Cockcroft-Gault.† Για ασθενείς με HAP ή VAP με CrCl > 250 ml/min, και για ασθενείς με επιπλεγμένες ενδοκοιλιακές λοιμώξεις (cIAI) ή επιπλεγμένες λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος (cUTI), συμπεριλαμβανομένης της πυελονεφρίτιδας με CrCl > 150 ml/min, η συνιστώμενη δόση μπορεί να μην επαρκεί (βλ. παράγραφο 4.4).^‡ Συμπεριλαμβάνει βακτηριαιμία, σχετιζόμενη με HAP ή VAP ή για πιθανολογούμενη συσχέτιση.^§π.χ., για cIAI και cUTI η συνιστώμενη διάρκεια θεραπείας είναι 5 έως 10 ημέρες. Η θεραπεία μπορεί να συνεχιστεί μέχρι και 14 ημέρες.

Πίνακας 2: Συνιστώμενες δόσεις για παιδιατρικούς ασθενείς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία*

Βάρος Σώματος	Ηλικία	Δόση Recarbrio(ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη)	Συχνότητα	Χρόνος έγχυσης (λεπτά)
≥ 30 kg	< 18 ετών	500 mg/500 mg/250 mg	Κάθε 6 ώρες	30
2 kg έως< 30 kg	≥ 3 μηνών έως< 18 ετών	37,5 mg/kg (ιμιπενέμη 15 mg/kg,σιλαστατίνη 15 mg/kg και ρελεμπακτάμη7,5 mg/kg)	Κάθε 6 ώρες	60
2 kg έως< 30 kg	Από τη γέννηση έως< 3 μηνών	37,5 mg/kg (ιμιπενέμη 15 mg/kg,σιλαστατίνη 15 mg/kg και ρελεμπακτάμη7,5 mg/kg)	Κάθε 8 ώρες	60
* Όπως μετράται από τον εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης (eGFR) που υπολογίζεται χρησιμοποιώντας τoν προσαρμοσμένo τύπο Schwartz.

Η συνιστώμενη διάρκεια θεραπείας για παιδιατρικούς ασθενείς με HAP/VAP είναι η ίδια όπως και για τους ενήλικες. Για τη θεραπεία λοιμώξεων που οφείλονται σε αερόβιους Gram-αρνητικούς οργανισμούς σε παιδιατρικούς ασθενείς με περιορισμένες επιλογές θεραπείας, η διάρκεια της θεραπείας θα πρέπει να βασίζεται στη διακριτική ευχέρεια του συνταγογράφοντος. Βλ.

παράγραφο 5.1.

Ειδικοί πληθυσμοί

Νεφρική δυσλειτουργία

Οι ενήλικες ασθενείς που έχουν CrCl μικρότερη από 90 ml/min απαιτούν μείωση της δόσης της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης όπως υποδεικνύεται στον Πίνακα 3. Για ασθενείς με κυμαινόμενη νεφρική λειτουργία, η CrCl πρέπει να παρακολουθείται.

Οι παιδιατρικοί ασθενείς βάρους τουλάχιστον 30 kg με eGFR λιγότερο από 90 ml/min/1,73 m² απαιτούν μείωση της δόσης της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης όπως υποδεικνύεται στον Πίνακα 3. Η ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη δε συνιστάται σε παιδιατρικούς ασθενείς που ζυγίζουν λιγότερο από 30 kg με νεφρική δυσλειτουργία.

Πίνακας 3: Συνιστώμενη ενδοφλέβια δόση για ενήλικες ασθενείς με κάθαρση κρεατινίνης

(CrCl) < 90 ml/min και παιδιατρικούς ασθενείς (βάρους τουλάχιστον 30 kg) με eGFR

< 90 ml/min/1,73 m2

Εκτιμώμενη νεφρική λειτουργία(CrCl [ml/min]* ήeGFR [ml/min/1,73 m2]†)	Συνιστώμενη δόση Recarbrio(ιμιπενέμη/ σιλαστατίνη/ ρελεμπακτάμη) (mg)‡
Μικρότερη από 90 έως μεγαλύτερη ή ίση με 60	400/400/200
Μικρότερη από 60 έως μεγαλύτερη ή ίση με 30	300/300/150
Μικρότερη από 30 έως μεγαλύτερη ή ίση με 15	200/200/100
Νεφρική νόσος τελικού σταδίου (ESRD) σε αιμοκάθαρση^§	200/200/100
*Η CrCl υπολογίζεται με τη χρήση της εξίσωσης Cockcroft-Gault για ενήλικες ασθενείς.†To eGFR υπολογίζεται χρησιμοποιώντας τον τύπο Schwartz για παιδιατρικούς ασθενείς βάρους≥ 30 kg.^‡Χορηγήστε ενδοφλεβίως. Βλέπε Πίνακες 1 και 2 για τη διάρκεια της έγχυσης και τη συχνότητα δοσολογίας.^§Η χορήγηση θα πρέπει να προγραμματιστεί για να ακολουθήσει την αιμοκάθαρση. Η ιμιπενέμη, σιλαστατίνη, και ρελεμπακτάμη αποβάλλονται από την κυκλοφορία κατά την αιμοκάθαρση.Το Recarbrio παρέχεται ως ένα μόνο φιαλίδιο σε συνδυασμό σταθερής δόσης. Η δόση για κάθε συστατικό θα προσαρμόζεται εξίσου κατά την προετοιμασία (βλ. παράγραφο 6.6).

Οι ενήλικες ασθενείς με CrCl μικρότερη από 15 ml/min και οι παιδιατρικοί ασθενείς (βάρους τουλάχιστον 30 kg) με eGFR λιγότερο από 15 ml/min/1,73 m² δεν θα πρέπει να λαμβάνουν ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη, εκτός εάν πραγματοποιηθεί αιμοκάθαρση εντός 48 ωρών. Υπάρχουν ανεπαρκείς πληροφορίες για να συνιστάται η χρήση της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης για ασθενείς που υποβάλλονται σε περιτοναϊκή αιμοκάθαρση.

Ηπατική δυσλειτουργία

Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με μειωμένη ηπατική λειτουργία (βλ. παράγραφο 5.2).

Ηλικιωμένοι

Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης για τους ηλικιωμένους ασθενείς (βλ. παράγραφο 5.2).

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης σε παιδιά βάρους χαμηλότερου των 30 kg με νεφρική δυσλειτουργία, παιδιά βάρους χαμηλότερου των 2 kg, ή πρόωρα βρέφη (ηλικίας μικρότερης των 37 εβδομάδων μετά την εμμηνόρροια) δεν έχουν τεκμηριωθεί. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα.

Τρόπος χορήγησης

Για ενδοφλέβια έγχυση.

Για οδηγίες σχετικά με την ανασύσταση και την αραίωση του φαρμακευτικού προϊόντος πριν από τη χορήγηση, βλ. παράγραφο 6.6.

Αντενδείξεις

Υπερευαισθησία στις δραστικές ουσίες ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.

Υπερευαισθησία σε οποιοδήποτε άλλο αντιβακτηριακό παράγοντα καρβαπενέμης.

Σοβαρή υπερευαισθησία (π.χ., αναφυλακτική αντίδραση, σοβαρή δερματική αντίδραση) σε οποιονδήποτε άλλο τύπο αντιβακτηριακού παράγοντα βήτα-λακτάμης (π.χ., πενικιλλίνες, κεφαλοσπορίνες ή μονοβακτάμες) (βλ. παράγραφο 4.4)

Προειδοποιήσεις

Αντιδράσεις υπερευαισθησίας

Έχουν αναφερθεί σοβαρές και περιστασιακά θανατηφόρες αντιδράσεις υπερευαισθησίας (αναφυλακτικές) σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με βήτα-λακτάμες (βλ. παραγράφους 4.3 και 4.8).

Αυτές οι αντιδράσεις είναι πιθανότερο να συμβούν σε άτομα με ιστορικό ευαισθησίας σε πολλαπλά αλλεργιογόνα. Πριν από την έναρξη της θεραπείας με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη, θα πρέπει να γίνει προσεκτική έρευνα σχετικά με προηγούμενες αντιδράσεις υπερευαισθησίας σε καρβαπενέμες, πενικιλλίνες, κεφαλοσπορίνες, άλλες βήτα-λακτάμες και άλλα αλλεργιογόνα.

Εάν παρουσιαστεί αλλεργική αντίδραση στην ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη, η θεραπεία πρέπει να διακοπεί αμέσως. Σοβαρές αναφυλακτικές αντιδράσεις απαιτούν άμεση θεραπεία έκτακτης ανάγκης.

Ηπατική λειτουργία

Η ηπατική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθείται στενά κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη λόγω του κινδύνου ηπατικής τοξικότητας (όπως αύξηση των τρανσαμινασών, ηπατική ανεπάρκεια και ηπατίτιδα κεραυνοβόλος) (βλέπε παράγραφο 4.8).

Χρήση σε ασθενείς με ηπατική νόσο: οι ασθενείς με προϋπάρχουσες ηπατικές διαταραχές θα πρέπει να παρακολουθούν τη λειτουργία του ήπατος κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη. Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης (βλ. παράγραφο 4.2).

Κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ)

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες του ΚΝΣ, όπως επιληπτικές κρίσεις, συγχυτικές καταστάσεις, και μυοκλωνική δραστηριότητα, έχουν αναφερθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη, ειδικά όταν έχει γίνει υπέρβαση των συνιστώμενων δόσεων της ιμιπενέμης. Αυτές οι αντιδράσεις έχουν αναφερθεί πιο συχνά σε ασθενείς με διαταραχές του ΚΝΣ (π.χ. εγκεφαλικές βλάβες ή ιστορικό επιληπτικών κρίσεων) ή/και σε διαταραγμένη νεφρική λειτουργία.

Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στα νευρολογικά συμπτώματα ή στους σπασμούς σε παιδιά με γνωστούς παράγοντες κινδύνου για επιληπτικές κρίσεις, ή σε ταυτόχρονη θεραπεία με φαρμακευτικά προϊόντα που μειώνουν το κατώφλι των επιληπτικών κρίσεων.

Αυξημένο ενδεχόμενο επιληπτικών κρίσεων λόγω αλληλεπίδρασης με βαλπροϊκό οξύ

Η ταυτόχρονη χρήση της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης και του βαλπροϊκού οξέος/ βαλπροϊκό νάτριο (divalproex sodium) δεν συνιστάται. Τα αντιβακτηριακά, εκτός από τις καρβαπενέμες, θα πρέπει να θεωρούνται ότι αντιμετωπίζουν λοιμώξεις σε ασθενείς των οποίων οι επιληπτικές κρίσεις είναι καλά ελεγχόμενες με βαλπροϊκό οξύ ή με βαλπροϊκό νατρίο (divalproex sodium). Εάν είναι απαραίτητη η χορήγηση του φαρμάκου, θα πρέπει να εξετάζεται η συμπληρωματική αντισπασμωδική θεραπεία (βλ.παράγραφο 4.5).

Διάρροια σχετιζόμενη με το Clostridium difficile (CDAD)

Έχει αναφερθεί διάρροια σχετιζόμενη με το Clostridium difficile (CDAD) με την ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη. Η CDAD μπορεί να κυμαίνεται σε σοβαρότητα από ήπια διάρροια έως θανατηφόρα κολίτιδα. Η CDAD πρέπει να εξετάζεται σε όλους τους ασθενείς που παρουσιάζουν διάρροια κατά τη διάρκεια ή μετά τη χορήγηση της

ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης (βλ. παράγραφο 4.8). Προσεκτικό ιατρικό ιστορικό είναι απαραίτητο, δεδομένου ότι η CDAD έχει αναφερθεί να εμφανίζεται πάνω από δύο μήνες μετά τη χορήγηση των αντιβακτηριακών παραγόντων.

Εάν υπάρχει υποψία ή επιβεβαιωμένη CDAD, θα πρέπει να εξετάζεται η διακοπή της θεραπείας με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη και η χορήγηση ειδικής αγωγής για το C. difficile. Δεν πρέπει να δίνονται φαρμακευτικά προϊόντα που αναστέλλουν τον περισταλτισμό.

Ασθενείς με CrCl ≥ 150 ml/min

Με βάση φαρμακοκινητικές-φαρμακοδυναμικές αναλύσεις, η δόση της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης που συνιστάται για ασθενείς με CrCl ≥ 90 ml/min μπορεί να μην επαρκεί για τη θεραπεία ασθενών με HAP ή VAP και CrCl≥ 250 ml/min, ή ασθενείς με cIAI ή cUTI και CrCl > 150 ml/min. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η χρήση εναλλακτικών θεραπειών για αυτούς τους ασθενείς.

Νεφρική δυσλειτουργία

Συνιστάται προσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία (βλ.παράγραφο 4.2). Υπάρχουν ανεπαρκείς πληροφορίες για να συνιστάται η χρήση της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης για ασθενείς που υποβάλονται σε περιτοναϊκή αιμοκάθαρση.

Περιορισμοί των κλινικών δεδομένων

Οι ασθενείς που ήταν ανοσοκατεσταλμένοι, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με ουδετεροπενία, εξαιρέθηκαν από τις κλινικές μελέτες.

Ενδονοσοκομειακή πνευμονία, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας σχετιζόμενης με τον αναπνευστήρα

Σε μία μόνο μελέτη ενδονοσοκομειακής πνευμονίας, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας που σχετίζεται με τον αναπνευστήρα, το 6,2 % (33/535) των ασθενών είχαν βακτηριαιμία κατά την έναρξη της θεραπείας.

Ασθενείς με περιορισμένες θεραπευτικές επιλογές

Η χρήση της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης για τη θεραπεία ασθενών με λοιμώξεις που οφείλονται σε αερόβιους Gram-αρνητικούς οργανισμούς οι οποίοι έχουν περιορισμένες θεραπευτικές επιλογές βασίζεται στην εμπειρία με την ιμιπενέμη/σιλαστατίνη, την φαρμακοκινητική-φαρμακοδυναμική ανάλυση για την ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη και στα περιορισμένα δεδομένα από μια τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη στην οποία 21 αξιολογήσιμοι ασθενείς έλαβαν θεραπεία με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη και 10 αξιολογήσιμοι ασθενείς έλαβαν θεραπεία με κολιστίνη και ιμιπενέμη/σιλαστατίνη για λοιμώξεις που προκλήθηκαν από μη ευαίσθητους οργανισμούς στην ιμιπενέμη.

Περιορισμοί του φάσματος της αντιβακτηριακής δραστηριότητας

Η ιμιπενέμη δεν έχει δράση ενάντια στον ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη Staphylococcus aureus (MRSA) και Staphylococcus epidermidis (MRSE) ή ενάντια στον Enterococcus faecium. Θα πρέπει να χρησιμοποιούνται εναλλακτικοί ή πρόσθετοι αντιβακτηριακοί παράγοντες όταν αυτά τα παθογόνα είναι γνωστά ή ύποπτα ότι συμβάλλουν στη διαδικασία λοίμωξης.

Το ανασταλτικό φάσμα της ρελεμπακτάμης περιλαμβάνει τις βήτα-λακταμάσες κλάσης Α (όπως εκτεταμένου φάσματος βήτα-λακταμάσες (ESBLs) και τη Klebsiella pneumoniae carbapenemase (KPC)) και Κλάσης C βήτα-λακταμάσες, συμπεριλαμβανομένης της Pseudomonas-derived cephalosporinase (PDC). Η ρελεμπακτάμη δεν αναστέλλει τις κλάσης D καρβαπεμενάσες, όπως η Oxacillinase-48 (OXA-48) ή κλάσης Β μεταλλο-βήτα-λακταμάσες όπως η New Delhi μέταλλο-βήτα-λακταμάση (NDM) και η Verona integron-encoded μέταλλο-βήτα-λακταμάση (VIM) (βλ. παράγραφο 5.1).

Μη ευαίσθητοι οργανισμοί

Η χρήση της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την υπερβολική ανάπτυξη μη ευαίσθητων οργανισμών, οι οποίοι ενδέχεται να απαιτούν διακοπή της θεραπείας ή άλλα κατάλληλα μέτρα.

Ορομετατροπή δοκιμασίας αντισφαιρίνης (δοκιμασία Coombs)

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη μπορεί να αναπτυχθεί μια θετική άμεση ή έμμεση δοκιμασία Coombs (βλ. παράγραφο 4.8).

Έκδοχα με γνωστή δράση

Νάτριο

Κάθε φιαλίδιο περιέχει συνολικά 37,5 mg νατρίου (1,6 mmol), που ισοδυναμεί με το 1,9% της συνιστώμενης από τον ΠΟΥ (Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας) μέγιστης ημερήσιας πρόσληψης των 2 g νατρίου για έναν ενήλικα. Αυτό θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τη χορήγηση του Recarbrio σε ασθενείς που βρίσκονται σε δίαιτα ελεγχόμενη νατρίου.

Αλληλεπιδράσεις

Λίστα αλληλεπιδράσεων

Προσθήκη στις αλληλεπιδράσεις

Γκανσικλοβίρη

Έχουν αναφερθεί γενικευμένες επιληπτικές κρίσεις σε ασθενείς που έλαβαν γκανσικλοβίρη ταυτόχρονα με την ιμιπενέμη/σιλαστατίνη. Η γκανσικλοβίρη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ταυτόχρονα με την ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη, εκτός αν τα πιθανά οφέλη υπερτερούν των κινδύνων.

Βαλπροϊκό οξύ

Οι αναφορές περιπτώσεων στη βιβλιογραφία έδειξαν ότι η συγχορήγηση των καρβαπενέμων, συμπεριλαμβανομένης της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης, σε ασθενείς που λαμβάνουν βαλπροϊκό οξύ ή βαλπροϊκό νάτριο έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των συγκεντρώσεων βαλπροϊκού οξέος. Οι συγκεντρώσεις βαλπροϊκού οξέος μπορεί να πέσουν κάτω από το θεραπευτικό εύρος ως αποτέλεσμα αυτής της αλληλεπίδρασης, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο παροξυσμών. Αν και ο μηχανισμός αυτής της αλληλεπίδρασης είναι άγνωστος, τα δεδομένα από μελέτες in vitro και μελέτες σε ζώα υποδηλώνουν ότι οι καρβαπενέμες μπορεί να αναστέλλουν την υδρόλυση του γλυκουρονικού μεταβολίτη του βαλπροϊκού οξέος (VPA-g) πίσω σε βαλπροϊκό οξύ, μειώνοντας έτσι τις συγκεντρώσεις του βαλπροϊκού οξέος στον ορό. Η ταυτόχρονη χρήση της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης και του βαλπροϊκού οξέος/βαλπροϊκού νατρίου δεν συνιστάται (βλ. παράγραφο 4.4).

Από του στόματος χορηγούμενα αντιπηκτικά

Ταυτόχρονη χορήγηση αντιβακτηριακών παραγόντων με βαρφαρίνη μπορεί να αυξήσει τις αντιπηκτικές της επιδράσεις. Συνιστάται να παρακολουθείται το INR (διεθνής ομαλοποιημένη σχέση) κατά περίπτωση κατά τη διάρκεια και λίγο μετά τη συγχορήγηση αντιβιοτικών με από του στόματος χορηγούμενα αντιπηκτικά φαρμακευτικά προϊόντα.

Κλινικές μελέτες αλληλεπίδρασης με φάρμακα

Μια κλινική μελέτη αλληλεπίδρασης φαρμάκου-φαρμάκου κατέδειξε ότι η έκθεση ιμιπενέμης και ρελεμπακτάμης δεν αυξάνεται κατά κλινικά σημαντικό βαθμό όταν η ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη συγχορηγείται με τον πρωτότυπο OAT αναστολέα προβενεσίδη, υποδεικνύοντας έλλειψη κλινικά σημαντικής αλληλεπιδράσης φαρμάκου-φαρμακου με

μεσολάβηση OAT. Η ταυτόχρονη χορήγηση της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης και προβενεσίδης αύξησε το επίπεδο στο πλάσμα και τον χρόνο ημίσειας ζωής της σιλαστατίνης, αλλά όχι σε κλινικά σημαντική έκταση. Επομένως, αυτό το φάρμακο μπορεί να χορηγηθεί ταυτόχρονα με αναστολείς OAT.

Κύηση

Kύηση

Δεν υπάρχουν επαρκείς και καλά ελεγχόμενες μελέτες για τη χρήση της ιμιπενέμης, σιλαστατίνης ή ρελεμπακτάμης σε έγκυες γυναίκες.

Μελέτες σε ζώα με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη κατέδειξαν αναπαραγωγική τοξικότητα σε πιθήκους (βλ. παράγραφο 5.3). Ο πιθανός κίνδυνος για τους ανθρώπους είναι άγνωστος. Οι μελέτες σε ζώα με ρελεμπακτάμη δεν υποδεικνύουν άμεσες ή έμμεσες επιβλαβείς επιδράσεις σε σχέση με την αναπαραγωγική τοξικότητα (βλ. παράγραφο 5.3).

Το Recarbrio θα πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μόνο εάν το δυνητικό όφελος δικαιολογεί τον πιθανό κίνδυνο για το έμβρυο.

Θηλασμός

Η ιμιπενέμη και η σιλαστατίνη απεκκρίνονται στο μητρικό γάλα σε μικρές ποσότητες.

Δεν είναι γνωστό εάν η ρελεμπακτάμη απεκκρίνεται στο ανθρώπινο γάλα. Τα διαθέσιμα δεδομένα σε ζώα έχουν δείξει ότι η ρελεμπακτάμη απεκκρίνεται στο γάλα των αρουραίων (για λεπτομέρειες βλ. παράγραφο 5.3).

Ο κίνδυνος στα νεογέννητα/βρέφη που θηλάζουν δεν μπορεί να αποκλειστεί. Πρέπει να αποφασιστεί εάν θα διακοπεί ο θηλασμός ή θα διακοπεί η θεραπεία με Recarbrio, λαμβάνοντας υπόψη το όφελος του θηλασμού για το παιδί και το όφελος της θεραπείας για τη γυναίκα.

Γονιμότητα

Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα για τον άνθρωπο σχετικά με πιθανές επιδράσεις της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης ή της θεραπείας με ρελεμπακτάμη στην ανδρική ή γυναικεία γονιμότητα. Μελέτες σε ζώα δεν κατέδειξαν επιβλαβείς επιδράσεις της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης ή της ρελεμπακτάμης στη γονιμότητα (βλ. παράγραφο 5.3).

Οδήγηση

Το Recarbrio έχει μέτρια επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων. Έχουν αναφερθεί ανεπιθύμητες ενέργειες του ΚΝΣ, όπως επιληπτικές κρίσεις, συγχυτικές καταστάσεις και μυοκλωνική δραστηριότητα, κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη, ειδικά όταν έχουν γίνει υπερβάσεις των συνιστώμενων δόσεων της ιμιπενέμης (βλ. παράγραφο 4.4). Ως εκ τούτου, πρέπει να δίνεται προσοχή κατά την οδήγηση ή τη χρήση μηχανημάτων.

Ανεπιθύμητες ενέργειες

Περίληψη του προφίλ ασφαλείας

Η συχνότερα εμφανιζόμενη ανεπιθύμητη ενέργεια (≥ 2 %) σε ενήλικες ασθενείς που λάμβαναν ιμιπενέμη/σιλαστατίνη συν ρελεμπακτάμη σε συγκεντρωτικές μελέτες Φάσης 2 επιπλεγμένων ενδοκοιλιακών λοιμώξεων (cIAI) και επιπλεγμένων λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος (cUTI), συμπεριλαμβανομένης της πυελονεφρίτιδας (N = 431) ήταν: διάρροια. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες (≥ 2 %) σε ασθενείς που έλαβαν Recarbrio σε μια μελέτη Φάσης 3 για HAP ή για VAP (N = 266) ήταν διάρροια, αυξημένη αμινοτρανσφεράση της αλανίνης και ασπαρτική αμινοτρανσφεράση αυξημένη.

Περίληψη των ανεπιθύμητων ενεργειών σε μορφή πίνακα

Οι ακόλουθες ανεπιθύμητες ενέργειες έχουν αναφερθεί κατά τη διάρκεια των κλινικών δοκιμών Φάσης 2 (ιμιπενέμη/σιλαστατίνη και ρελεμπακτάμη που συμπεριλάμβαναν 431 ασθενείς) και Φάσης 3 (Recarbrio που συμπεριλάμβανε 266 ασθενείς) με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη σε κλινικές μελέτες ή κατά την εμπειρία μετά την κυκλοφορία με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη (βλ. Πίνακα 4)

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες κατηγοριοποιούνται ανά Kατηγορία Oργανικό Σύστημα MEdDRA και ανά συχνότητα. Οι κατηγορίες συχνότητας ορίζονται ως: Πολύ συχνές (≥ 1/10), Συχνές (≥ 1/100 έως

< 1/10), όχι Συχνές (≥ 1/1.000 έως < 1/100), Σπάνιες (≥ 1/10.000 έως < 1/1.000), Πολύ σπάνιες (< 1/10.000) και Μη γνωστής συχνότητας (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).

Πίνακας 4: Κατάλογος ανεπιθύμητων ενεργειών σε μορφή πίνακα

ΚατηγορίαΟργανικού Συστήματος	Συχνές	Όχι συχνές	Σπάνιες	Πολύ Σπάνιες	Mη γνωστής συχνότητας
Λοιμώξεις και παρασιτώσεις			Κολίτιδα ψευδομεμβρανώδης^Καντιντίαση^	Γαστρεντερίτιδα^*
Διαταραχές του αιμοποιητικού και του λεμφικού συστήματος	Ηωσινοφιλία*	Πανκυτταροπενία^* Ουδετεροπενία^* Λευκοπενία^* Θρομβοπενία^Θρομβοκυττάρωση^	Ακοκκιοκυτταραιμία*	Αιμολυτική αναιμία^Καταστολή του μυελού των οστών^
Διαταραχές τουανοσοποιητικού συστήματος			Αναφυλακτικές αντιδράσεις *
Διαταραχές του νευρικού συστήματος		Σπασμοί^Ψευδαισθήσεις^Συγχυτικές καταστάσεις^Μυοκλονική δραστηριότητα^Ζάλη^* Υπνηλία^*	Εγκεφαλοπάθεια^* Παραισθησία^* Εστιακός τρόμος^* Διαταραχές της γεύσης^*	Επιδείνωση της μυασθένειας gravis^Κεφαλαλγία^	Διέγερση^* Δυσκινησία^*
Διαταραχές του ωτός και του λαβυρίνθου			Απώλεια ακοής*	Ίλιγγος* Εμβοές*
Καρδιακές διαταραχές				Κυάνωση^Ταχυκαρδία^ Αίσθημα παλμών^*
Αγγειακές διαταραχές	Θρομβοφλεβί τιδα^*	Υπόταση^*		Έξαψη^*

Κατηγορία ΟργανικούΣυστήματος	Συχνές	Όχι συχνές	Σπάνιες	Πολύ Σπάνιες	Mη γνωστής συχνότητας
Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και τουμεσοθωρακίου				Δύσπνοια^* Υπεραερισμός^Φαρυγγικό άλγος^
Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος	Διάρροια^†^* Ναυτία^†* Έμετος^†^*		Χρωματισμός των δοντιών και/ή της γλώσσας^*	Aιμορραγικήκολίτιδα^Kοιλιακό άλγος^Οπισθοστερνικός καύσος^Γλωσσίτιδα^Υπερτροφία των θηλών της γλώσσας^Αυξημένη σιελόρροια^
Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων	Αμινοτρανσφ εράση της αλανίνης αυξημένη^†^Ασπαρτική αμινοτρανσφε ράσηαυξημένη^†^		Ηπατική ανεπάρκεια^* Ηπατίτιδα^*	Ηπατίτιδα Κεραυνοβόλος ^*	Ίκτερος*
Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού	Εξάνθημα (π.χ. εξανθηματικό)*	Κνίδωση^* Κνησμός^*	Τοξική επιδερμική νεκρόλυση^Αγγειοοίδημα^Σύνδρομο Stevens-Johnson^Πολύμορφο ερύθημα^Αποφολιδωτική δερματίτιδα^*	Υπεριδρωσία^Αλλαγές στην υφή του δέρματος^
Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού				Πολυαρθραλγία^Πόνος θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης^
Διαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών		Αυξήσεις της κρεατινίνης ορού^*	Oξεία νεφρική ανεπάρκειαOλιγουρία/ανουρίαΠολυουρία^Δυσχρωματισμός των ούρων (ακίνδυνο καιδεν πρέπει να συγχέεται με αιματουρία)^
Διαταραχές του αναπαραγωγικούσυστήματος και του μαστού				Kνησμός αιδοίου^*

Κατηγορία ΟργανικούΣυστήματος	Συχνές	Όχι συχνές	Σπάνιες	Πολύ Σπάνιες	Mη γνωστής συχνότητας
Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης		Πυρετός^Tοπικό άλγος και σκλήρυνση στοσημείο της ένεσης^		Θωρακική δυσφορίαΕξασθένηση/αδυναμί α
Παρακλινικές εξετάσεις	Αυξήσεις της αλκαλικής φωσφατάσης στον ορό*	Δοκιμασία Coombsθετική^Παρατεταμένο χρόνο προθρομβίνης^Αιμοσφαιρίνη Μειωμένη^Αυξήσεις της χολερυθρίνης στον ορό^Αυξήσεις του αζώτου ουρίας αίματος^*			Γαλακτική αφυδρογονάσ η αίματος αυξημένη*
*που αναφέρθηκαν με την ιμιπενέμη/σιλαστατίνη σε κλινικές μελέτες ή κατά την εμπειρία μετά την κυκλοφορία με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη.^†που αναφέρθηκαν με την ιμιπενέμη/σιλαστατίνη και ρελεμπακτάμη σε μελέτες Φάσης 2 (N = 431) και σε Φάσης 3 (N = 266)

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η ασφάλεια της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης αξιολογήθηκε σε μία κλινική μελέτη φάσης 2/3 σε παιδιατρικούς συμμετέχοντες ηλικίας από τη γέννηση έως 18 ετών (βλ. παράγραφο 5.1). Εντάχθηκαν και έλαβαν θεραπεία ογδόντα πέντε συμμετέχοντες στον βραχίονα ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης, εκ των οποίων 10 ήταν έφηβοι, 31 παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών, 21 από 2 ετών έως 6 ετών, 15 από 3 μηνών έως 2 ετών, και 8 από τη γέννηση (τελειόμηνα) έως 3 μηνών. Βάσει αυτών των δεδομένων, οι ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν γενικά συγκρίσιμες με αυτές που παρατηρήθηκαν στους ενήλικες.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς που αναγράφεται στο Παράρτημα V.

Υπερβολική δόση

Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, διακόψτε το Recarbrio, αντιμετωπίστε με βάση τα συμπτώματα και ορίστε γενική υποστηρικτική θεραπεία. Η ιμιπενέμη, σιλαστατίνη και ρελεμπακτάμη μπορούν να απομακρυνθούν με αιμοκάθαρση. Δεν υπάρχουν διαθέσιμες κλινικές πληροφορίες σχετικά με τη χρήση αιμοκάθαρσης για τη θεραπεία της υπερβολικής δόσης.

Φαρμακολογικές ιδιότητες - RECARBRIO 00+500+250

Φαρμακοδυναμικές ιδιότητες

Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Aντιβακτηριακά για συστηματική χρήση, καρβαπενέμες, κωδικός

ATC: J01DH56

Μηχανισμός δράσης

Η βακτηριοκτόνος δράση της ιμιπενέμης προκύπτει από την αναστολή των πρωτεϊνών σύνδεσης πενικιλλίνης (PBPs) που οδηγούν σε αναστολή της σύνθεσης κυτταρικών τοιχωμάτων της πεπτιδογλυκάνης.

Η σιλαστατίνη περιορίζει τον νεφρικό μεταβολισμό της ιμιπενέμης και δεν έχει αντιβακτηριακή δράση.

Η ρελεμπακτάμη είναι ένας μη βητα αναστολέας λακτάμης των Ambler κλάσης A και C βήτα-λακταμασών, συμπεριλαμβανομένων της κλάσης Α Klebsiella pneumoniae καρβαπενεμάσης (KPC) και των ευρέος-φάσματος β- λακταμασών (ESBLs), και κατηγορίας C (AmpC-τύπου) βήτα-λακταμάσες, συμπεριλαμβανόμενης της Κεφαλοσπορινάσης που προέρχεται από Ψευδομονάδα (PDC). Η ρελεμπακτάμη δεν αναστέλλει τα ένζυμα κλάσης Β (μετάλλο-βήτα-λακταμάσες) ή τις καρβαπεμενάσες κλάσης D. Η ρελεμπακτάμη δεν έχει αντιβακτηριακή δράση.

Αντοχή

Οι μηχανισμοί αντοχής σε Gram-αρνητικά βακτήρια που είναι γνωστό ότι επηρεάζουν την ιμιπενέμη/ρελεμπακτάμη περιλαμβάνουν την παραγωγή μεταλό-βήτα-λακταμάσων ή οξακιλλινασών με δράση καρβαπεμενέσης.

Η έκφραση ορισμένων αλληλόμορφων της βήτα-λακταμάσης κλάσης Α Guiana ευρέως φάσματος βήτα-λακταμάση (GES) και υπερέκφραση του PDC σε συνδυασμό με την απώλεια της πορίνης εισαγωγής OprD της ιμιπενέμης μπορεί να προσδώσει αντοχή στην ιμιπενέμη/ρελεμπακτάμη σε

P. aeruginosa. Η έκφραση των αντλιών εκροής στην P. aeruginosa δεν επηρεάζει τη δραστικότητα είτε της ιμιπενέμης είτε της ρελεμπακτάμης. Μηχανισμοί βακτηριακής αντοχής που θα μπορούσαν να μειώσουν την αντιβακτηριακή δραστηριότητα της ιμιπενέμης/ρελεμπακτάμης στα Enterobacterales περιλαμβάνουν μεταλλάξεις πορινών που επηρεάζουν την εξωτερική διαπερατότητα της μεμβράνης.

Αντιβακτηριακή δραστηριότητα σε συνδυασμό με άλλους αντιβακτηριακούς παράγοντες

Οι in vitro μελέτες δεν κατέδειξαν ανταγωνισμό μεταξύ της ιμιπενέμης/ρελεμπακτάμης και της αμικασίνης, της αζιθρομυκίνης, της αζτρεονάμης, της κολιστίνης, της γενταμυκίνης, της λεβοφλοξασίνης, της λινεζολιδης, της τιγεκυκλίνης, της τομπραμυκίνης ή βανκομυκίνης.

Όρια δοκιμής ευαισθησίας

Τα ερμηνευτικά κριτήρια των ελάχιστων ανασταλτικών συγκεντρώσεων (MIC) για τον έλεγχο ευαισθησίας καθορίστηκαν από Ευρωπαϊκή Επιτροπή Δοκιµής της Ευαισθησίας σε Αντιµικροβιακούς Παράγοντες (EUCAST) για την ιμιπενέμη-ρελεμπακτάμη και παρατίθενται εδώ:

https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx.

Φαρμακοκινητική/Φαρμακοδυναμική σχέση

Ο χρόνος που οι μη δεσμευμένες συγκεντρώσεις της ιμιπενέμης στο πλάσμα υπερβαίνουν την ελάχιστη ανασταλτική συγκέντρωση ιμιπενέμης/ρελεμπακτάμης (% fT > MIC) έχει αποδειχτεί ότι συνδέεται καλύτερα με την αποτελεσματικότητα. Η αναλογία της 24ωρης μη δεσμευμένης ρελεμπακτάμης στο πλάσμα AUC προς την MIC ιμιπενέμης/ρελεμπακτάμης (fAUC / MIC) έχει

προσδιοριστεί ότι είναι ο δείκτης που προβλέπει καλύτερα την αποτελεσματικότητα της ρελεμπακτάμης.

Κλινική αποτελεσματικότητα έναντι συγκεκριμένων παθογόνων

Η αποτελεσματικότητα έχει αποδειχθεί σε κλινικές μελέτες έναντι των παθογόνων παραγόντων που απαριθμούνται σε κάθε ένδειξη που ήταν ευαίσθητα στην ιμιπενέμη και την ρελεμπακτάμη in vitro:

Ενδονοσοκομειακή πνευμονία, συμπεριλαμβανομένης της πνευμονίας σχετιζόμενης με τον αναπνευστήρα

Gram-αρνητικοί μικροοργανισμοί

Escherichia coli
Haemophilus influenzae
Klebsiella pneumoniae
Pseudomonas aeruginosa
Serratia marcescens

In vitro μελέτες υποδεικνύουν ότι τα ακόλουθα παθογόνα θα ήταν ευαίσθητα στην ιμιπενέμη και την ρελεμπακτάμη ελλείψει επίκτητων μηχανισμών αντοχής:

Αερόβιοι Gram-αρνητικοίμικρο-οργανισμοί
Acinetobacter calcoaceticus baumannii σύμπλεγμα
Citrobacter spp. (συμπεριλαμβανομένων C. freundii και C. koseri)
Enterobacter spp. (συμπεριλαμβανόμενων E. asburiae και E. cloacae)
Escherichia coli
Klebsiella spp. (συμπεριλαμβανομένων K. aerogenes, K. oxytoca και K. pneumoniae)
Pseudomonas aeruginosa
Serratia marcescens

Αναερόβιοι Gram-αρνητικοίμικρο-ργανισμοί
Bacteroides spp. (συμπεριλαμβανόμενου του B. fragilis)
Fusobacterium spp. (συμπεριλαμβανόμενου του F. nucleatum και του F. necrophorum)
Prevotella spp. (συμπεριλαμβανόμενου του P. melaninogenica, P. bivia, και P. buccae)

Gram-θετικοί αερόβιοι μικροοργανισμοί
Enterococcus faecalis
Staphylococcus aureus (μόνο ευαίσθητα στη methicillin στελέχη)
Viridans group streptococci (συμπεριλαμβανόμενου του S. anginosus και του S. constellatus)

In vitro μελέτες υποδεικνύουν ότι τα ακόλουθα είδη δεν είναι ευαίσθητα στην ιμιπενέμη και ρελεμπακτάμη:

Gram-αρνητικοί αερόβιοι μικρο-οργανισμοί
Legionella spp.
Stenotrophomonas maltophilia

Παιδιατρικός πληθυσμός

Το Recarbrio αξιολογήθηκε σε μια ανοικτής επισήμανσης, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με ενεργό φάρμακο, φάσης 2/3, κλινική μελέτη σε 115 παιδιατρικούς συμμετέχοντες ηλικίας από τη γέννηση (τελειόμηνα) έως 18 ετών με HAP/VAP (n=6), cUTI (n=55) ή cIAI (n=54), η οποία περιελάμβανε συνολικά 85 ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ρελεμπακτάμη και 28 ασθενείς που έλαβαν ενεργό φάρμακο. Η ελάχιστη διάρκεια αντιβιοτικής θεραπείας ήταν 5 ημέρες για cIAI και cUTI ή 7 ημέρες για HAP/VAP, με μέγιστη διάρκεια έως 14 ημέρες. Για τους συμμετέχοντες με cUTI ή cIAI στον βραχίονα της ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης, επιτρεπόταν η μετάβαση σε προαιρετική από στόματος θεραπεία αποκλιμάκωσης μετά από τη λήψη τουλάχιστον 3 ημερών ενδοφλέβιας θεραπείας ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης. Ο κύριος στόχος ήταν η ασφάλεια και η ανοχή, και όλες οι στατιστικές αναλύσεις ήταν περιγραφικές. Η αποτελεσματικότητα στον παιδιατρικό πληθυσμό καθορίζεται με βάση την επίτευξη παρόμοιων συστηματικών εκθέσεων όπως στους ενήλικες.

Στην πρώιμη επίσκεψη παρακολούθησης (EFU), 7 έως 14 ημέρες μετά το τέλος της θεραπείας, το 70,6 % (60/85) των παιδιατρικών συμμετεχόντων στον βραχίονα ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης πέτυχε ευνοϊκή κλινική ανταπόκριση (ίαση ή διατηρημένη ίαση), σε σύγκριση με το 75 % (21/28) στον βραχίονα σύγκρισης (τροποποιημένος πληθυσμός με Πρόθεση Θεραπείας (ITT)). Μια ευνοϊκή κλινική ανταπόκριση στην καθυστερημένη επίσκεψη παρακολούθησης (LFU), 7 έως 14 ημέρες μετά την επίσκεψη EFU επιτεύχθηκε από το 69,4 % (59/85) και το 75,0 % (21/28) των συμμετεχόντων, αντίστοιχα.

Φαρμακοκινητικές ιδιότητες

Οι φαρμακοκινητικές παράμετροι σταθεροποιημένης κατάστασης της ιμιπενέμης, σιλαστατίνης και ρελεμπακτάμης σε υγιείς ενήλικες με φυσιολογική νεφρική λειτουργία (CrCl 90 ml/min ή μεγαλύτερη) μετά από πολλαπλές ενδοφλέβιες εγχύσεις 30 λεπτών 500 mg ιμιπενέμης/500 mg σιλαστατίνης + 250 mg ρελεμπακτάμης που χορηγούνται κάθε 6 ώρες συνοψίζονται στον Πίνακα 5. Οι φαρμακοκινητικές παράμετροι σταθεροποιημένης κατάστασης της ιμιπενέμης και της ρελεμπακτάμης σε ασθενείς με cIAI ή cUTI και HAP ή VAP με φυσιολογική νεφρική λειτουργία

(90 ml/min ≤ CrCl < 150 ml/min) μετά από πολλαπλές ενδοφλέβιες εγχύσεις 30 λεπτών 500 mg

ιμιπενέμης/500 mg σιλαστατίνης + 250 mg ρελεμπακτάμης που χορηγούνται κάθε 6 ώρες συνοψίζονται στους Πίνακες 6 και 7, αντίστοιχα. Οι φαρμακοκινητικές παράμετροι ήταν παρόμοιες για τη χορήγηση εφάπαξ και πολλαπλής δόσης λόγω της ελάχιστης συσσώρευσης.

Η Cmax και η AUC της ιμιπενέμης, σιλαστατίνης και ρελεμπακτάμης αυξάνονται αναλογικά με τη δόση. Η ημίσεια ζωή αποβολής ^(t1/2⁾ της ιμιπενέμης, σιλαστατίνης και ρελεμπακτάμης είναι ανεξάρτητη της δόσης.

Πίνακας 5: Γεωμετρικός μέσος όρος σταθεροποιημένης κατάστασης (% γεωμετρικός συντελεστής της διακύμανσης) φαρμακοκινητικών παραμέτρων στο πλάσμα της ιμιπενέμης, σιλαστατίνης και ρελεμπακτάμης μετά από πολλαπλές ενδοφλέβιες εγχύσεις 30 λεπτών 500 mg ιμιπενέμης/500 mg σιλαστατίνης / 250 mg ρελεμπακτάμης ανά 6 ώρες σε υγιείς ενήλικες

	Ιμιπενέμη (n=6)	Σιλαστατίνη (n=6)	Ρελεμπακτάμη(n=6)
^AUC 0 – 6 hr ^(μM^-hr)	138,0 (17,8)	98,0 (17,0)	81,6 (17,8)
C max ^(μM)	106, (26,8)	96,4 (21,8)	48,3 (24,9)
CL (L/hr)	12,0 (17,8)	14,2 (17,0)	8,8 (17,8)
t 1/2 (hr)*	1,1 (±0,1)	1,0 (±0,1)	1,7 (±0,2)
*^{Αριθμητικός μέσος} (^{τυπική απόκλιση}) ^{που αναφέρθηκε για} t 1/2AUC ⁰^–^{6 hr} = περιοχή κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης χρόνου από 0 έως 6 ώρες.C max = ^{μέγιστη συγκέντρωση.} CL = ^{κάθαρση πλάσματος.} t 1/2= ^{χρόνος ημίσειας ζωής} αποβολής

Πίνακας 6: Πληθυσμός μοντέλου φαρμακοκινητικής βασισμένου στο γεωμετρικό μέσο όρο σε σταθεροποιημένη κατάσταση (% γεωμετρικός συντελεστής της διακύμανσης) φαρμακοκινητικών παραμέτρων πλάσματος της ιμιπενέμης και ρελεμπακτάμης μετά από πολλαπλές ενδοφλέβιες εγχύσεις 30 λεπτών Recarbrio (500 mg ιμιπενέμη/500 mg σιλαστατίνη+250 mg ρελεμπακτάμη) ανά 6 ώρες σε ενήλικες ασθενείς με cIAI η cUTI με CrCl 90 ml/min ή μεγαλύτερη

	Ιμιπενέμη	Ρελεμπακτάμη
^AUC 0 – 24 hr ^(µM-hr)	500,0 (56,3)	390,5 (44,5)
C max (µM)	88,9 (62,1)	58,5 (44,9)
CL (L/hr)	13,4 (56,3)	7,4 (44,5)
t 1/2 (hr)*	1,0 (±0,5)	1,2 (±0,7)
^{Αριθμητικός μέσος (τυπική απόκλιση) που αναφέρθηκε για} t 1/2AUC 0 – 24 hr ^{= περιοχή κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης χρόνου από 0 έως} 24 ^ώρες. Cmax^{= μέγιστη συγκέντρωση.} CL ^{= κάθαρση πλάσματος.} t 1/2= ^{χρόνος ημίσειας ζωής αποβολής}

Πίνακας 7: Φαρμακοκινητικό μοντέλο πληθυσμού με βάση γεωμετρικό μέσο όρο σε σταθεροποιημένη κατάσταση (% γεωμετρικός συντελεστής διακύμανσης) φαρμακοκινητικών παραμέτρων πλάσματος της ιμιπενέμης και της ρελεμπακτάμης μετά από πολλαπλές ενδοφλέβιες εγχύσεις 30 λεπτών Recarbrio (500 mg ιμιπενέμης/500 mg σιλαστατίνης / 250 mg ρελεμπακτάμης) κάθε 6 ώρες σε ενήλικες ασθενείς με HAP ή με VAP με CrCl 90 ml/min ή μεγαλύτερη

	Ιμιπενέμη	Ρελεμπακτάμη
AUC0 - 24hr (µM-hr)	812.2 (59.4)	655.2 (47.9)
Cmax (µM)	159.1 (62.3)	87.6 (43.8)
CL (L/hr)	8.2 (59.4)	4.4 (47.9)
AUC0 - 24hr^{=περιοχή κάτω από την καμπύλη χρόνου συγκέντρωσης από 0 έως}24 ^ώρες,·Cmax^{=μέγιστη συγκέντρωση}, CL^{=κάθαρση πλάσματος}

Κατανομή

Η δέσμευση της ιμιπενέμης και της σιλαστατίνης στις πρωτεΐνες του ανθρώπινου πλάσματος είναι περίπου 20% και 40%, αντίστοιχα. Η σύνδεση της ρελεμπακτάμης με τις πρωτεΐνες του ανθρώπινου πλάσματος είναι περίπου 22% και είναι ανεξάρτητη από τη συγκέντρωση.

Ο όγκος κατανομής σε σταθεροποιημένη κατάσταση της ιμιπενέμης, σιλαστατίνης και ρελεμπακτάμης είναι 24,3 L, 13,8 L, και 19,0 L αντίστοιχα, σε ασθενείς μετά από πολλαπλές δόσεις που εγχύονται για 30 λεπτά κάθε 6 ώρες.

Η διείσδυση στο υγρό της πνευμονικής επιθηλιακής επένδυσης (ELF) εκφρασμένο ως ο συνολικός λόγος έκθεσης στο ELF προς μη δεσμευμένο πλάσμα ποσοστό ήταν 55% και 54% για την ιμιπενέμη και την ρελεμπακτάμη, αντίστοιχα.

Βιομετατροπή

Η ιμιπενέμη, όταν χορηγείται μόνη της, μεταβολίζεται στα νεφρά από την δεϋδροπεπτιδάση-I, με αποτέλεσμα τα χαμηλά επίπεδα της ιμιπενέμης (μέσος όρος του 15-20% της δόσης) να ανακτώνται στα ανθρώπινα ούρα. Η σιλαστατίνη, ένας αναστολέας αυτού του ενζύμου, αποτρέπει αποτελεσματικά το μεταβολισμό μέσω των νεφρών έτσι ώστε όταν χορηγούνται ταυτόχρονα ιμιπενέμη και σιλαστατίνη, να επιτυγχάνονται επαρκή επίπεδα ιμιπενέμης (περίπου το 70% της δόσης) στα ούρα για να καταστεί δυνατή η αντιβακτηριδιακή δράση.

Η σιλαστατίνη αποβάλλεται κυρίως στα ούρα ως αμετάβλητο αρχικό φάρμακο (περίπου 70-80% της δόσης), με 10 % της δόσης να ανακτάται ως ένας N-ακετυλομεταβολίτης, ο οποίος έχει ανασταλτική δράση κατά της δεϋδροπεπτιδάση-I, συγκρίσιμης με το αρχικό φαρμακευτικό προϊόν.

Η ρελεμπακτάμη αποβάλλεται κυρίως μέσω της νεφρικής αποβολής ως αμετάβλητο αρχικό φαρμάκο (μεγαλύτερο από το 90% της δόσης) και μεταβολίζεται ελάχιστα. Η αμετάβλητη ρελεμπακτάμη ήταν το μόνο συστατικό σχετικό με το φάρμακο που ανιχνεύθηκε στο ανθρώπινο πλάσμα.

Αποβολή

Η ιμιπενέμη, σιλαστατίνη και ρελεμπακτάμη απεκκρίνονται κυρίως από τους νεφρούς.

Μετά από χορήγηση πολλαπλής δόσης 500 mg ιμιπενέμης, 500 mg σιλαστατίνης, και 250 mg ρελεμπακτάμης σε υγιή αρσενικά άτομα, περίπου το 63% της χορηγούμενης δόσης ιμιπενέμης, και 77% της χορηγούμενης δόσης σιλαστατίνης ανακτώνται ως αμετάβλητο αρχικό συστατικό στα ούρα. Η νεφρική απέκκριση της ιμιπενέμης και της σιλαστατίνης περιλαμβάνει τόσο σπειραματική διήθηση όσο και ενεργή σωληναριακή έκκριση. Μεγαλύτερο από το 90% της χορηγούμενης δόσης ρελεμπακτάμης απεκκρίθηκε αμετάβλητο στα ανθρώπινα ούρα. Η μέση νεφρική κάθαρση για τη ρελεμπακτάμη είναι 135 ml/min, κοντά στην κάθαρση του πλάσματος (148 ml/min), υποδεικνύοντας σχεδόν πλήρη αποβολή της ρελεμπακτάμης από τη νεφρική οδό. Η μη δεσμευμένη νεφρική κάθαρση της ρελεμπακτάμης είναι μεγαλύτερη από το ρυθμό σπειραματικής διήθησης, υποδεικνύοντας ότι εκτός από τη σπειραματική διήθηση, η ενεργός σωληναριακή έκκριση εμπλέκεται στη νεφρική αποβολή, που αντιπροσώπευε το ~ 30 % της συνολικής κάθαρσης.

Γραμμικότητα/μη γραμμικότητα

Η φαρμακοκινητική της ρελεμπακτάμης είναι γραμμική σε σχέση με το εύρος δόσεων των 25 mg έως

1.150 mg που μελετήθηκε για μία εφάπαξ ενδοφλέβια χορήγηση και 50 mg έως 625 mg που μελετήθηκε για πολλαπλή ενδοφλέβια χορήγηση κάθε 6 ώρες έως και 7 ημέρες. Παρατηρήθηκε ελάχιστη συσσώρευση ιμιπενέμης, σιλαστατίνης ή ρελεμπακτάμης μετά από πολλαπλές ενδοφλέβιες εγχύσεις ρελεμπακτάμης 30 λεπτών (50 έως 625 mg) συγχορηγούμενα με 500 mg ιμιπενέμη/500 mg σιλαστατίνης κάθε 6 ώρες έως 7 ημέρες σε υγιή ενήλικα αρσενικά με φυσιολογική νεφρική λειτουργία.

Ενζυμα που μεταβολίζουν το φαρμάκο

Δεν έχουν διεξαχθεί μελέτες αξιολόγησης της πιθανότητας να αλληλεπιδράσει η ιμιπενέμη ή η σιλαστατίνη με CYP450 ένζυμα.

Η ρελεμπακτάμη σε κλινικά συναφείς συγκεντρώσεις δεν αναστέλλει τα CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, ή CYP3A4 in vitro σε ανθρώπινα ηπατικά μικροσώματα. Η ρελεμπακτάμη δεν έδειξε καμία πιθανότητα για in vitro επαγωγή των CYP1A2, CYP2B6 και CYP3A4 σε ανθρώπινα ηπατοκύτταρα. Έτσι η ρελεμπακτάμη είναι απίθανο να προκαλέσει κλινικές φαρμακευτικές αλληλεπιδράσεις μέσω των οδών με διαμεσολάβηση CYP.

Η κάθαρση της ιμιπενέμης, σιλαστατίνης και ρελεμπακτάμης γίνεται κυρίως μέσω νεφρικής αποβολής αμετάβλητη, με το μεταβολισμό ως μικρή οδό αποβολής. Έτσι, το Recarbrio είναι απίθανο να υπόκειται σε αλληλεπιδράσεις φαρμάκου-φαρμάκου όταν συγχορηγείται με αναστολείς ή επαγωγείς

CYP.

Μεταφορείς μεμβρανών

Η ρελεμπακτάμη δεν αναστέλλει τους ακόλουθους ηπατικούς και νεφρικούς μεταφορείς in vitro σε κλινικά συναφείς συγκεντρώσεις: OATP1B1, OATP1B3, OAT1, OAT3, OCT2, P-gp, BCRP, MATE1, MATE2K ή BSEP.

Η ρελεμπακτάμη απεκκρίνεται ενεργά στα ούρα. Δεν είναι υπόστρωμα των OAT1, OCT2, P-gp, BCRP, MRP2, ή MRP4 μεταφορέων, αλλά είναι ένα υπόστρωμα των μεταφορέων OAT3, OAT4, MATE1 και MATE2K. Η ενεργός σωληναριακή έκκριση αντιστοιχεί μόνο στο 30 % περίπου της συνολικής κάθαρσης της ρελεμπακτάμης, έτσι, η έκταση της αλληλεπίδρασης φαρμάκου-φαρμάκου λόγω αναστολής των σωληναριακών μεταφορέων αναμένεται να έχει ελάχιστη κλινική σημασία, η οποία επιβεβαιώθηκε με μια κλινική μελέτη αλληλεπίδρασης φαρμάκου-φαρμάκου με προβενεσίδη και Recarbrio (βλ. παράγραφο 4.5).

Ειδικοί πληθυσμοί

Νεφρική δυσλειτουργία

Σε μια κλινική φαρμακοκινητική μελέτη και φαρμακοκινητική ανάλυση πληθυσμού, παρατηρήθηκαν κλινικά σημαντικές διαφορές στην έκθεση (AUC) για την ιμιπενέμη, σιλαστατίνη και ρελεμπακτάμη με βάση την έκταση της νεφρικής δυσλειτουργίας.

Στην κλινική μελέτη σε ενήλικες, ο γεωμετρικός μέσος όρος AUC της ιμιπενέμης ήταν έως 1,4 φορές, 1,5 φορές και 2,5 φορές υψηλότερος σε ασθενείς με ήπια, μέτρια και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία, αντίστοιχα, σε σύγκριση με υγιή άτομα με φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Ο αντίστοιχος γεωμετρικος μέσος όρος των AUC της σιλαστατίνης ήταν μέχρι 1,6 φορές, 1,9 φορές και 5,6 φορές ηψηλότερος. Ο γεωμετρικος μέσος όρος των AUC της ρελεμπακτάμης ήταν μέχρι 1,6 φορές,

2,2 φορές, και 4,9 φορές υψηλότερος σε ασθενείς με ήπια, μέτρια και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία, αντίστοιχα, σε σύγκριση με υγιή άτομα με φυσιολογική νεφρική λειτουργία. Σε ασθενείς με Νεφρική Νόσο Τελικού Σταδίου (ESRD) σε αιμοκάθαρση, η ιμιπενέμη, σιλαστατίνη και ρελεμπακτάμη απομακρύνονται αποτελεσματικά με αιμοκάθαρση.

Για τη διατήρηση συστημικών εκθέσεων παρόμοιων με ασθενείς με φυσιολογική νεφρική λειτουργία, συνιστάται προσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία. Οι ασθενείς ESRD που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση θα πρέπει να λαμβάνουν Recarbrio μετά από τη συνεδρία αιμοκάθαρσης (βλ. παράγραφο 4.2).

Ηπατική δυσλειτουργία

Η κάθαρση της ιμιπενέμης, σιλαστατίνης και ρελεμπακτάμης γίνεται κυρίως μέσω της νεφρικής οδού. Επομένως, η ηπατική δυσλειτουργία δεν είναι πιθανό να έχει επίδραση στις εκθέσεις σε Recarbrio (βλ. παράγραφο 4.2).

Ηλικιωμένοι/φύλο

Σε μια μελέτη ηλικιωμένων/φύλου και σε φαρμακοκινητική ανάλυση πληθυσμού δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σημαντικές διαφορές στην έκθεση (AUC) για την ιμιπενέμη, σιλαστατίνη και ρελεμπακτάμη με βάση την ηλικία ή το φύλο, εκτός από την επίδραση της νεφρικής λειτουργίας (βλ.

παράγραφο 4.2).

Φυλή

Μόνο ένας περιορισμένος αριθμός μη λευκών ασθενών συμπεριλήφθηκε στις κλινικές μελέτες, αλλά δεν αναμένεται σημαντική επίδραση της φυλής στην φαρμακοκινητική της ιμιπενέμης, σιλαστατίνης και ρελεμπακτάμης.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Οι φαρμακοκινητικές παράμετροι σταθερής κατάστασης της ιμιπενέμης και της ρελεμπακτάμης σε παιδιατρικούς ασθενείς (από τη γέννηση έως 18 ετών) με HAP/VAP, cUTI ή cIAI σύμφωνα με τα συνιστώμενα παιδιατρικά σχήματα δοσολογίας συνοψίζονται στον Πίνακα 8.

Οι αναλύσεις φαρμακοκινητικής πληθυσμού και οι προσομοιώσεις επίτευξης στόχου σε παιδιατρικούς ασθενείς με HAP/VAP, cUTI ή cIAI έδειξαν ότι τα συνιστώμενα παιδιατρικά δοσολογικά σχήματα για ασθενείς από τη γέννηση έως 18 ετών με φυσιολογική νεφρική λειτουργία οδήγησαν γενικά σε παρόμοιες συστηματικές εκθέσεις με ενήλικες με φυσιολογική νεφρική λειτουργία που έλαβαν 1,25 g ιμιπενέμης/σιλαστατίνης/ρελεμπακτάμης. Αυτές οι αναλύσεις, συμπεριλαμβανομένης της υπόθεσης των αναλογικών επιδράσεων της νεφρικής δυσλειτουργίας σε ενήλικες και παιδιατρικούς ασθενείς, προβλέπουν επίσης ότι οι συνιστώμενες προσαρμογές δόσης για ασθενείς που ζυγίζουν τουλάχιστον 30 kg με eGFR λιγότερο από 90 ml/min/1,73 m² οδηγούν σε συστηματικές εκθέσεις παρόμοιες με αυτές σε ενήλικες ασθενείς (βλ. παράγραφο 4.2).

Προσαρμογές δόσης συνιστώνται για παιδιατρικούς ασθενείς από τη γέννηση έως ηλικίας 18 ετών βάρους τουλάχιστον 30 kg με eGFR λιγότερο από 90 ml/min/1,73 m² (βλ. παράγραφο 4.2). Δεν υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες για σύσταση προσαρμογής δόσης σε παιδιατρικούς ασθενείς βάρους χαμηλότερου των 30 kg με νεφρική δυσλειτουργία.

Πίνακας 8: Μοντέλο φαρμακοκινητικής πληθυσμού βάσει του γεωμετρικού μέσου

(% γεωμετρικός συντελεστής μεταβλητότητας) φαρμακοκινητικών παραμέτρων πλάσματος σε σταθερή κατάσταση

Βάρος Σώματος	Ηλικία	Ιμιπενέμη				Ρελεμπακτάμη
Βάρος Σώματος	Ηλικία	AUC0-24hr(µM.hr)	Cmax (µM)	t1/2 (hr)	CL(l/hr/kg)	AUC0-24hr(µM.hr)	Cmax (µM)	t1/2 (hr)	CL(l/hr/kg)
≥30 kg	<18 ετών(N=38)	662(38,8)	116(23,3)	1,67(26,6)	0,235(25,9)	428(45)	61,1(27,2)	1,85(26,3)	0,156(28,7)
<30 kg	≥3 μηνών και<18 ετών(N=66)	715(27,4)	104(15,1)	1,37(19,6)	0,28(24,2)	474(49,9)	57,2(23,2)	1,57(29,2)	0,182(32,8)
<30 kg	Γέννηση ως<3 μηνών(N=27)	749(21,6)	111(13,2)	1,55(20,3)	0,201(20,1)	545(44,5)	59,9(21,6)	2,09(39,4)	0,119(35,3)
AUC0 – 24hr=περιοχή κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης-χρόνου 0 ως 24 ωρών, Cmax=μέγιστη συγκέντρωση, t1/2=ημιζωή αποβολής, CL=κάθαρση πλάσματος κανονικοποιημένη ως προς το σωματικό βάρος

Φαρμακευτικές πληροφορίες - RECARBRIO 00+500+250

Κατάλογος εκδόχων

Νάτριο ανθρακικό όξινο

Ασυμβατότητες

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να αναμιγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα εκτός αυτών που αναφέρονται στην παράγραφο 6.6.

Διάρκεια ζωής

Ξηρή σκόνη

30 μήνες.

Μετά το άνοιγμα και την ανασύσταση

Τα αραιωμένα διαλύματα πρέπει να χρησιμοποιούνται αμέσως. Το χρονικό διάστημα μεταξύ της έναρξης της ανασύστασης και του τέλους της ενδοφλέβιας έγχυσης δεν πρέπει να υπερβαίνει τις δύο ώρες.

Ιδιαίτερες προφυλάξεις κατά τη φύλαξη του προϊόντος

Το φάρμακο αυτό δεν απαιτεί ιδιαίτερες συνθήκες θερμοκρασίας για την φύλαξή του. Διατηρείτε τα φιαλίδια στο εξωτερικό κουτί για να προστατεύονται από το φως.

Για τις συνθήκες αποθήκευσης μετά την ανασύσταση και την αραίωση του φαρμακευτικού προϊόντος, βλ. παράγραφο 6.3.

Φύση και συστατικά του περιέκτη

Γυάλινο φιαλίδιο των 20 ml, με ελαστικό πώμα εισχώρησης 20 mm και σφραγίση από αλουμινένιο πώμα.

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν παρέχεται σε συσκευασίες των 25 φιαλιδίων.

Ιδιαίτερες προφυλάξεις απόρριψης

και άλλος χειρισμός

Το Recarbrio παρέχεται ως ξηρή κόνις σε φιαλίδιο μίας δόσης που πρέπει να ανασυσταθεί και να αραιωθεί περαιτέρω με χρήση άσηπτης τεχνικής πριν από την ενδοφλέβια έγχυση, όπως περιγράφεται παρακάτω:

Ενήλικες ασθενείς

Για την προετοιμασία του διαλύματος έγχυσης, το περιεχόμενο του φιαλιδίου πρέπει να μεταφερθεί σε 100 ml κατάλληλου διαλύματος έγχυσης (βλ. παραγράφους 6.2 και 6.3): 9 mg/ml (0,9 %) χλωριούχο νάτριο. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις που τα 9 mg/ml (0,9 %) χλωριούχο νάτριο δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κλινικούς λόγους, μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντ' αυτού 5 % γλυκόζη.

Παρακαλώ σημειώστε ότι οι προγεμισμένες σακούλες έγχυσης είναι υπερπλήρεις και, για να επιτευχθεί η σωστή συγκέντρωση, είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι χρησιμοποιούνται ακριβώς 100 ml του διαλύτη σε αυτό το βήμα όταν χορηγείται μέρος του περιεχομένου της σακούλας έγχυσης (π.χ., στην περίπτωση παιδιατρικής δοσολογίας βάσει βάρους).

Αναρροφήστε 20 ml (10 ml επί 2 φορές) διαλύτη από τον κατάλληλο σάκο έγχυσης και κάνετε ανασύσταση του φιαλιδίου με 10 ml διαλύτη. Το ανασυσταθέν εναιώρημα δεν πρέπει να χορηγείται με άμεση ενδοφλέβια έγχυση.
Μετά την ανασύσταση, ανακινήστε καλά το φιαλίδιο και μεταφέρετε το προκύπτον εναιώρημα στα εναπομείναντα 80 ml του σάκου έγχυσης.
Προσθέστε τα επιπλέον 10 ml διαλύτη έγχυσης στο φιαλίδιο και ανακινήστε καλά για να εξασφαλίσετε την πλήρη μεταφορά των περιεχομένων του φιαλιδίου. Επαναλάβετε τη μεταφορά του προκύπτοντος εναιωρήματος στο διάλυμα έγχυσης πριν από τη χορήγηση. Ανακινήστε το προκύπτον μίγμα μέχρι να γίνει διαυγές.

Για ενήλικες ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία και παιδιατρικούς ασθενείς βάρους τουλάχιστον

30 kg με νεφρική δυσλειτουργία

Μια μειωμένη δόση Recarbrio θα χορηγείται σύμφωνα με την CrCl ή την eGFR του ασθενούς, όπως προσδιορίζεται από τον Πίνακα 9.
Προετοιμάστε 100 ml διαλύματος έγχυσης σύμφωνα με τις οδηγίες που προαναφέρθηκαν για ενήλικες ασθενείς.
Επιλέξτε τoν όγκο (ml) του τελικού διαλύματος έγχυσης που απαιτείται για την κατάλληλη δόση του Recarbrio όπως φαίνεται στον Πίνακα 9.

Για παιδιατρικούς ασθενείς που ζυγίζουν από 2 kg έως 30 kg με φυσιολογική νεφρική λειτουργία,
Eτοιμάστε 100 ml διαλύματος έγχυσης όπως αναφέρεται παραπάνω για ενήλικες ασθενείς.
Ο όγκος του τελικού διαλύματος έγχυσης (με συγκέντρωση 12,5 mg/ml) που θα χορηγηθεί υπολογίζεται βάσει του βάρους του ασθενούς ως εξής:
- Όγκος έγχυσης (ml) = (Βάρος (kg) x 37,5 mg/kg) / 12,5 mg/ml
- Σημείωση: Ο πλήρης όγκος μέσα στο σάκο έγχυσης (100 ml) δε θα απαιτηθεί.
Μεταφέρετε τον υπολογισμένο όγκο έγχυσης από το παρασκευασμένο διάλυμα των 100 ml σε έναν σάκο έγχυσης ή σύριγγα έγχυσης κατάλληλου μεγέθους.

Ο όγκος έγχυσης θα χορηγηθεί σε διάστημα 60 λεπτών μέσω έγχυσης ή αντλίας σύριγγας έγχυσης.

Πίνακας 9: Προετοιμασία διαλύματος Recarbrio για ενδοφλέβια έγχυση σε ενήλικες και παιδιατρικούς ασθενείς (βάρους τουλάχιστον 30 kg)

Εκτιμώμενη νεφρική λειτουργία (Κάθαρση Κρεατινίνης [CrCl] [ml/min]* ήeGFR [ml/min/1,73 m2]†)	Δόση Recarbrio (ιμιπενέμη/σιλαστατίνη/ ρελεμπακτάμη) (mg)	Όγκος (ml) του διαλύματος που θα αφαιρεθεί και απορριφθεί από την προετοιμασία	Όγκος (ml) του τελικού διαλύματος έγχυσης που απαιτείται για τη δοσολογία
Μεγαλύτερο ή ίσο με 90	500/500/250	N/A	100
Λιγότερο από 90 έως μεγαλύτερο ή ίσο με 60	400/400/200	20	80
Λιγότερο από 60 έως μεγαλύτερο ή ίσο με 30	300/300/150	40	60
Λιγότερο από 30 έως μεγαλύτερο ή ίσο με 15 ήESRD σε αιμοκάθαρση	200/200/100	60	40
*CrCl υπολογισμένο με χρήση του τύπου Cockcroft-Gault για ενήλικες ασθενείς
^†eGFR υπολογισμένο με χρήση του τύπου Schwartz για παιδιατρικούς ασθενείς βάρους ≥ 30 kg

Ανασυσταθέντα διαλύματα του Recarbrio κυμαίνονται από άχρωμα έως κίτρινα. Οι παραλλαγές χρώματος εντός αυτού του εύρους δεν επηρεάζουν την ισχύ του προϊόντος. Τα παρεντερικά φαρμακευτικά προϊόντα πρέπει να επιθεωρούνται οπτικά για σωματίδια και αποχρωματισμό πριν από τη χορήγηση, όποτε το επιτρέπουν το διάλυμα και ο περιέκτης. Απορρίψτε εάν παρατηρηθεί αποχρωματισμός ή ορατά σωματίδια.

Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.

Συμβατά φαρμακευτικά προϊόντα

Η φυσική συμβατότητα του Recarbrio με επιλεγμένα ενέσιμα φαρμακευτικά προϊόντα αξιολογήθηκε σε δύο συχνά διαθέσιμους διαλύτες σε μια θέση έγχυσης-Y. Τα συμβατά φαρμακευτικά προϊόντα με τον αντίστοιχο συμβατό διαλύτη (δηλ. 5% Ενέσιμη Δεξτρόζη ή 0,9% Ενέσιμο Χλωριούχο Νατρίο) παρατίθενται παρακάτω. Το Recarbrio δεν πρέπει να συγχορηγείται μέσω της ίδιας ενδοφλέβιας γραμμής (ή σωληνίσκου), με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα που δεν αναφέρονται παρακάτω, καθώς δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα συμβατότητας. Ανατρέξτε στις αντίστοιχες πληροφορίες συνταγογράφησης του συγχορηγούμενου φαρμακευτικού προϊόντος (-ων) για να επιβεβαιώσετε τη συμβατότητα της ταυτόχρονης συνχορήγησης. Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να αναμιγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα εκτός από αυτά που αναφέρονται παρακάτω.

Κατάλογος Συμβατών Ενέσιμων Φαρμακευτικών Προϊόντων για χρήση με ένεση 5% Δεξτρόζης ή 0,9% Χλωριούχου Νατρίου ως Αραιωτικά

δεξμεδετομιδίνη
ντοπαμίνη
επινεφρίνη
φεντανύλη
ηπαρίνη
μιδαζολάμη
νορεπινεφρίνη
φαινυλεφρίνη

Συμβατοι ενδοφλέβοι σάκoι και υλικά σετ έγχυσης

Το Recarbrio είναι συμβατό με τους ακόλουθους ενδοφλέβιους σάκους και υλικά σετ έγχυσης. Οποιοιδήποτε ενδοφλέβιοι σάκοι ή υλικά σετ έγχυσης που δεν αναφέρονται παρακάτω δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται.

Υλικά ενδοφλέβιων σάκων

Πολυβινυλοχλωρίδιο (PVC) και πολυολεφίνη (πολυπροπυλένιο και πολυαιθυλένιο)

Υλικά ενδοφλέβιου σετ έγχυσης (με σωλήνωση)

Φθαλικό PVC + Φθαλικό δι(2-αιθυλεξύλιο) (DEHP) και πολυαιθυλένιο (PE) επενδεδυμένο με PVC Ασύμβατα φαρμακευτικά προϊόντα

Το Recarbrio για διάλυμα προς έγχυση είναι φυσικά ασύμβατο με την προποφόλη σε 5% Δεξτρόζη (ονομάζεται επίσης Γλυκόζη) ή 0,9% Χλωριούχο νάτριο.