PRIALT SOL.INF 100mcg/ML
Πληροφορίες συνταγογράφησης
Λίστα ασφαλίσεων
Πληροφορίες έκδοσης
Περιορισμός συνταγογράφησης
Αλληλεπιδράσεις με
Περιορισμοί
Άλλες πληροφορίες
Όνομα φαρμάκου
Σύνθεση
Φαρμακευτική μορφή
Κάτοχος άδειας κυκλοφορίας (MAH)
Τελευταία ενημέρωση SmPC
Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately
Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.
Πάνω 36k αξιολογήσεις
SmPC - PRIALT 100mcg/ML
Το Prialt ενδείκνυται για τη θεραπεία σοβαρού, χρόνιου πόνου σε ενήλικες που έχουν ανάγκη ενδορραχιαίας αναλγησίας.
Η θεραπεία με ζικονοτίδη θα πρέπει να γίνεται μόνο από ιατρούς έμπειρους στην ενδορραχιαία χορήγηση φαρμακευτικών προϊόντων.
Οι ασθενείς θα πρέπει να υποβάλλονται σε νευροψυχιατρική αξιολόγηση πριν από την έναρξη, μετά την έναρξη και κατά τη διάρκεια της ενδορραχιαίας χορήγησης ζικονοτίδης, και αμέσως μόλις εμφανιστούν καταθλιπτικά σημεία ή συμπτώματα (βλ. παραγράφους 4.3, 4.4, 4.8 και 5.1).
Δοσολογία
Έναρξη δόσης
Η αρχική δόση ζικονοτίδης δεν θα πρέπει να είναι μεγαλύτερη από 2,4 µg/ημέρα και η τιτλοποίησή της θα πρέπει να γίνεται για τον κάθε ασθενή ξεχωριστά, ανάλογα με την αναλγητική απόκριση και τις ανεπιθύμητες ενέργειες.
Τιτλοδότηση δόσης
Για την τιτλοδότηση κάθε δόσης, αξιολογήστε τις δοσολογικές απαιτήσεις και προσαρμόστε τον ρυθμό ροής έγχυσης της αντλίας, όπως απαιτείται, προκειμένου να επιτύχετε τη νέα δόση.
Η τιτλοδότηση της δόσης στους ασθενείς μπορεί να γίνει με αυξήσεις της τάξης των ≤ 2,4 µg/ημέρα έως 21,6 µg/ημέρα. Το ελάχιστο χρονικό διάστημα μεταξύ των αυξήσεων των δόσεων είναι 24 ώρες. Το συνιστώμενο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, για λόγους ασφαλείας, είναι 48 ώρες ή μεγαλύτερο.
Η μέγιστη ημερήσια δόση είναι 21,6 µg/ημέρα (0,9 µg/ώρα).
Η διάμεση δόση για απόκριση είναι περίπου 6,0 µg/ημέρα, ενώ περίπου το 75% των ασθενών που εμφάνισαν απόκριση, σε κλινικές δοκιμές ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο, χρειάστηκαν δόση
≤ 9,6 µg/ημέρα . Ωστόσο, για να περιοριστεί η εμφάνιση σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών, οι αναφορές από την κλινική πρακτική υποδεικνύουν ότι για τους ανταποκρινόμενους ασθενείς ενδέχεται να απαιτείται μικρότερη ημερήσια δόση, περίπου της τάξης των 3,0 έως 4,5 µg/ημέρα ή και μικρότερη.
Προσαρμόστε της δόση της ενδορραχιαίως χορηγούμενης ζικονοτίδης ανάλογα με την ένταση του πόνου, την απόκριση του ασθενούς στην αγωγή και την εμφάνιση ανεπιθύμητων ενεργειών.
Γενική διαχείριση των ανεπιθύμητων ενεργειών
Αν είναι απαραίτητο, η δόση μπορεί να μειωθεί κατά οποιαδήποτε ποσότητα (ακόμη και μέχρι τη διακοπή της έγχυσης) για την αντιμετώπιση ανεπιθύμητων ενεργειών.
Κανόνας τερματισμού
Η θεραπεία θα πρέπει να διακόπτεται σε περίπτωση απούσας ή ανεπαρκούς αποτελεσματικότητας, η οποία ορίζεται ως μείωση του πόνου μικρότερη από 20%, κατόπιν χορήγησης της μέγιστης ανεκτής δόσης. Η σχέση οφέλους-κινδύνου θα πρέπει να αξιολογείται πάντοτε από τον γιατρό για κάθε ασθενή ξεχωριστά.
Νεφρική δυσλειτουργία
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες σε ασθενείς με μειωμένη νεφρική λειτουργία. Η χορήγηση της ζικονοτίδης θα πρέπει να γίνεται με προσοχή σε ασθενείς με μειωμένη νεφρική λειτουργία.
Ηπατική δυσλειτουργία
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες σε ασθενείς με μειωμένη ηπατική λειτουργία. Η χορήγηση της ζικονοτίδης θα πρέπει να γίνεται με προσοχή σε ασθενείς με μειωμένη ηπατική λειτουργία.
Ηλικιωμένοι ασθενείς, ηλικίας ≥ 65 ετών
Δεν απαιτείται προσαρμογή της δόσης σε μεγαλύτερους σε ηλικία ενηλίκους. Ωστόσο, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η νεφρική ή/και ηπατική ανεπάρκεια είναι πιο συχνές σε ασθενείς ηλικίας ≥ 65 ετών.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της ζικονοτίδης σε παιδιά ηλικίας 0 έως 18 ετών δεν έχουν ακόμα τεκμηριωθεί.
Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα. Τρόπος χορήγησης
Ενδορραχιαία χρήση.
Η ζικονοτίδη πρέπει να χορηγείται υπό συνεχή έγχυση μέσω ενδορραχιαίου καθετήρα, χρησιμοποιώντας μια εξωτερική ή εσωτερικά εμφυτευμένη αντλία μηχανικής έγχυσης, που μπορεί να χορηγήσει ακριβή όγκο έγχυσης. Καθώς ο κίνδυνος δευτεροπαθούς μηνιγγίτιδας, στον παρατεταμένο καθετηριασμό του ενδορραχιαίου χώρου, είναι μεγαλύτερος με σύστημα έγχυσης μέσω εξωτερικού καθετήρα, συνιστάται η χρήση εσωτερικών συστημάτων για τη χορήγηση ζικονοτίδης για
παρατεταμένες περιόδους (βλ. παράγραφο 4.4). Σύστημα εξωτερικού καθετήρα θα πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο όταν δεν μπορεί να εμφυτευτεί εσωτερικό σύστημα.
Όταν απαιτούνται χαμηλές δόσεις ζικονοτίδης, για παράδειγμα κατά την έναρξη της τιτλοδότησης, η ζικονοτίδη πρέπει να αραιώνεται πριν από τη χρήση με 9 mg/mL (0,9%) ενέσιμου διαλύματος χλωριούχου νατρίου χωρίς συντηρητικά.
Για οδηγίες σχετικά με την αραίωση του φαρμακευτικού προϊόντος πριν από τη χορήγηση, βλ. παράγραφο 6.6.
Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.
Συνδυασμός με χημειοθεραπεία ενδορραχιαίας χορήγησης (βλ. παράγραφο 4.5). Ιστορικό ψύχωσης λόγω χορήγησης ζικονοτίδης
Ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας ή αυτοκτονικού ιδεασμού λόγω χορήγησης ζικονοτίδης (βλ. παραγράφους 4.2, 4.4 και 4.8).
Μόλυνση στο σημείο πραγματοποιήσης της μικροέγχυσης, προδιάθεση για ακατάσχετη αιμορραγία και απόφραξη του νωτιαίου σωλήνα που παρεμποδίζει την κυκλοφορία του εγκεφαλονωτιαίου υγρού.
Οι ασθενείς θα πρέπει να υποβάλλονται σε νευροψυχιατρική αξιολόγηση, πριν την έναρξη, καθώς και κατά τη διάρκεια της ενδορραχιαίας χορήγησης ζικονοτίδης, , και αμέσως μόλις εμφανιστούν καταθλιπτικά σημεία ή συμπτώματα (βλ. παραγράφους 4.3, 4.4 και 4.8).
Οι υπεύθυνοι για τη φροντίδα του ασθενούς θα πρέπει να επικοινωνήσουν άμεσα με γιατρό, αν ο ασθενής παρουσιάσει συμπτώματα από ανεπιθύμητες ενέργειες που μπορεί να είναι απειλητικές για τη ζωή του.
Μακροχρόνια χρήση
Παρότι η ζικονοτίδη έχει μελετηθεί σε μακροχρόνιες ανοιχτές κλινικές δοκιμές ως προς την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια, δεν έχουν πραγματοποιηθεί ελεγχόμενες μελέτες με διάρκεια μεγαλύτερη των 3 εβδομάδων (βλ. παράγραφο 5.1). Ενδεχόμενες μακροπρόθεσμες τοπικές τοξικές επιδράσεις στο νωτιαίο μυελό δεν έχουν αποκλεισθεί και τα προκλινικά δεδομένα ως προς το θέμα αυτό είναι περιορισμένα (βλ. παράγραφο 5.3). Επομένως, απαιτείται προσοχή κατά τη διάρκεια μακροχρόνιας θεραπείας.
Κίνδυνος λοιμώξεων
Η χορήγηση φαρμακευτικών προϊόντων μέσω της ενδορραχιαίας οδού ενέχει τον κίνδυνο δυνητικώς σοβαρών λοιμώξεων, όπως η μηνιγγίτιδα, οι οποίες μπορεί να είναι απειλητικές για τη ζωή. Η μηνιγγίτιδα, που οφείλεται στην είσοδο οργανισμών μέσω της οδού του καθετήρα ή σε ακούσια μόλυνση του συστήματος έγχυσης, αποτελεί γνωστή επιπλοκή της ενδορραχιαίας χορήγησης φαρμακευτικών προϊόντων, ιδιαίτερα με εξωτερικά συστήματα.
Οι ασθενείς και οι ιατροί θα πρέπει να επαγρυπνούν για τυπικά σημεία και συμπτώματα μηνιγγίτιδας.
Η βέλτιστη ενδορραχιαία τοποθέτηση του άκρου του καθετήρα δεν έχει αποδειχθεί. Η χαμηλότερη τοποθέτηση του άκρου του καθετήρα, π.χ. στο οσφυϊκό επίπεδο, ενδέχεται να μειώσει την εμφάνιση νευρολογικών ανεπιθύμητων ενεργειών που σχετίζονται με τη ζικονοτίδη. Επομένως, το σημείο τοποθέτησης του άκρου του καθετήρα θα πρέπει να μελετηθεί με προσοχή ώστε να υπάρχει επαρκής
πρόσβαση σε τμήματα των νωτιαίων υποδοχέων του ερεθισμάτων του πόνου, ενώ ταυτόχρονα να ελαχιστοποιούνται οι συγκεντρώσεις του φαρμακευτικού προϊόντος στα εγκεφαλικά επίπεδα.
Ο αριθμός των ασθενών που έχουν δεχτεί συστηματική χημειοθεραπεία και ενδορραχιαία ζικονοτίδη είναι μικρός. Η χορήγηση της ζικονοτίδης θα πρέπει να γίνεται με προσοχή σε ασθενείς που λαμβάνουν συστηματική χημειοθεραπεία (βλ. παράγραφο 4.5).
Αυξήσεις της κινάσης κρεατινίνης
Αυξήσεις της κινάσης της κρεατίνης, οι οποίες είναι συνήθως ασυμπτωματικές, είναι συχνές σε ασθενείς που λαμβάνουν ενδορραχιαία ζικονοτίδη. Προοδευτική αύξηση της κινάσης της κρεατίνης δεν είναι συχνή. Ωστόσο, συνιστάται η παρακολούθηση της κινάσης της κρεατίνης. Σε περίπτωση προοδευτικής αύξησης ή κλινικά σημαντικής αύξησης σε συνδυασμό με κλινικά χαρακτηριστικά μυοπάθειας ή ραβδομυόλυσης, θα πρέπει να μελετηθεί η περίπτωση διακοπής της ζικονοτίδης.
Αντιδράσεις υπερευαισθησίας
Αντιδράσεις υπερευαισθησίας, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλαξίας, δεν έχουν παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια κλινικών δοκιμών και η ανοσογονικότητα της ζικονοτίδης που χορηγείται μέσω της ενδορραχιαίας οδού φαίνεται να είναι χαμηλή. Ωστόσο, δε μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο σοβαρής αλλεργικής αντίδρασης και έχουν ληφθεί αυθόρμητες αναφορές αναφυλακτικών αντιδράσεων.
Νοητικές και νευροψυχιατρικές ανεπιθύμητες ενέργειες
Νοητικές και νευροψυχιατρικές ανεπιθύμητες ενέργειες, ιδιαίτερα σύγχυση, είναι συνήθεις σε ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με ζικονοτίδη. Οι νοητικές διαταραχές εμφανίζονται κατά κανόνα μετά από αρκετές εβδομάδες θεραπείας. Επεισόδια οξειών ψυχιατρικών διαταραχών, όπως ψευδαισθήσεις, παρανοϊκές αντιδράσεις, εχθρότητα, επιθετικότητα, παραλήρημα, ψύχωση και μανιακές αντιδράσεις έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με ζικονοτίδη. Η δόση της ζικονοτίδης θα πρέπει να μειώνεται ή να διακόπτεται αν εμφανιστούν σημεία ή συμπτώματα διαταραχών της νοητικής λειτουργίας ή νευροψυχιατρικές ανεπιθύμητες ενέργειες, αφού όμως μελετηθούν και άλλες αιτίες που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην κατάσταση. Οι επιδράσεις της ζικονοτίδης στη νοητική λειτουργία είναι κατά κανόνα αντιστρεπτές εντός 1 - 4 εβδομάδων μετά τη διακοπή του φαρμακευτικού προϊόντος, αλλά, σε μερικές περιπτώσεις, ενδέχεται να επιμένουν.
Συνιστάται οι ασθενείς να υποβάλλονται σε νευροψυχιατρική αξιολόγηση πριν και μετά την έναρξη της ενδορραχιαίας ζικονοτίδης.
Σε ασθενείς με σοβαρό χρόνιο πόνο, υπάρχει μεγαλύτερη συχνότητα αυτοκτονίας και απόπειρας αυτοκτονίας από ό,τι στο γενικό πληθυσμό. Η ζικονοτίδη ενδέχεται να προκαλέσει κατάθλιψη ή να επιδεινώσει την κατάθλιψη με κίνδυνο αυτοκτονίας σε ευαίσθητους ασθενείς. Οι ασθενείς με ιστορικό ενεργειών που σχετίζονται με την αυτοκτονία, πριν από την έναρξη της θεραπείας, είναι γνωστό ότι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για αυτοκτονικές σκέψεις ή αυτοκτονική συμπεριφορά, και θα πρέπει να είναι υπό προσεκτική παρακολούθηση κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Θα πρέπει να συνιστάται στους ασθενείς (και στους υπεύθυνους για τη φροντίδα των ασθενών) να αναζητούν τη συμβουλή γιατρού, σε περίπτωση που εμφανιστούν σημεία αυτοκτονικού ιδεασμού ή αυτοκτονικής συμπεριφοράς. Δεν θα πρέπει να ζορηγείται ξανά ζικονοτίδη σε ασθενείς με ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας λόγω χορήγησης ζικονοτίδης. Η ζικονοτίδη αντενδείκνυται σε ασθενείς με ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας ή αυτοκτονικού ιδεασμού λόγω χορήγησης ζικονοτίδης (βλ. παράγραφο 4.3).
Καταστολή του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ)
Υπάρχουν ασθενείς που έχουν εμφανίσει επηρεασμένα επίπεδα συνείδησης κατά την περίοδο που λαμβάνουν ζικονοτίδη. Ο ασθενής συνήθως διατηρεί τη συνείδησή του και δεν υπάρχει ελάττωση της αναπνευστικής ικανότητας. Το συμβάν μπορεί να είναι αυτο-περιοριζόμενο, αλλά η ζικονοτίδη θα πρέπει να διακοπεί μέχρι να αποκατασταθεί το συμβάν. Η επανέναρξη θεραπείας με ζικονοτίδη δε συνιστάται στους ασθενείς αυτούς. Θα πρέπει επίσης να εξεταστεί η περίπτωση απόσυρσης των κατασταλτικών φαρμακευτικών προϊόντων του ΚΝΣ που χορηγούνται ταυτόχρονα, διότι αυτά μπορεί να συμβάλλουν στο μειωμένο επίπεδο αφύπνισης.
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί ειδικές κλινικές μελέτες αλληλεπίδρασης φαρμακευτικών προϊόντων με τη ζικονοτίδη. Ωστόσο, οι χαμηλές συγκεντρώσεις ζικονοτίδης στο πλάσμα, ο μεταβολισμός με ευρέως διαδεδομένες πεπτιδάσες και η σχετικά χαμηλή δέσμευση των πρωτεϊνών στο πλάσμα (βλ. παράγραφο 5.2), κάνουν απίθανη την περίπτωση αλληλεπιδράσεων που βασίζονται στο μεταβολισμό ή αλληλεπιδράσεων τύπου εκτόπισης των πρωτεϊνών από το πλάσμα ανάμεσα στη ζικονοτίδη και άλλα φαρμακευτικά προϊόντα.
Δεν υπάρχουν διαθέσιμα κλινικά δεδομένα σχετικά με την αλληλεπίδραση μεταξύ ενδορραχιαίας χημειοθεραπείας και ενδορραχιαίας ζικονοτίδης. Η ζικονοτίδη αντενδείκνυται σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία ενδορραχιαίας χορήγησης (βλ. παράγραφο 4.3).
Μόνο ένας μικρός αριθμός ασθενών έχει λάβει συστηματική χημειοθεραπεία και ενδορραχιαία ζικονοτίδη. Η χορήγηση της ζικονοτίδης θα πρέπει να γίνεται με προσοχή σε ασθενείς που λαμβάνουν συστηματική χημειοθεραπεία (βλ. παράγραφο 4.4).
Φαρμακευτικά προϊόντα που επηρεάζουν ειδικές πεπτιδάσες/πρωτεάσες δε θα ήταν αναμενόμενο να έχουν επίδραση στην έκθεση της ζικονοτίδης στο πλάσμα. Με βάση πολύ περιορισμένες κλινικές έρευνες, τόσο οι αναστολείς ΜΕΑ (π.χ. μπεναζεπρίλη, λισινοπρίλη και μοεξιπρίλη) όσο και οι αναστολείς της HIV πρωτεάσης (π.χ. ριτοναβίρη, σακουιναβίρη, ινδιναβίρη) δεν έχουν άμεσα φανερή επίδραση στην έκθεση της ζικονοτίδης στο πλάσμα.
Η ζικονοτίδη δεν αλληλεπιδρά με τους υποδοχείς οπιούχων. Αν διακοπεί η χορήγηση οπιούχων όταν αρχίσει η θεραπεία με ζικονοτίδη, η μείωση των οπιούχων θα πρέπει να είναι σταδιακή. Για ασθενείς στους οποίους διακόπτεται η χορήγηση ενδορραχιαίων οπιούχων, η δόση έγχυσης του ενδορραχιαίου οπιούχου θα πρέπει να ελαττώνεται σταδιακά εντός λίγων εβδομάδων και να αντικαθίσταται με φαρμακολογικά αντίστοιχη δόση οπιούχων που λαμβάνονται από το στόμα. Η προσθήκη ενδορραχιαίας ζικονοτίδης σε σταθερή δόση ενδορραχιαίας μορφίνης (βλ. παράγραφο 5.1) είναι δυνατή, αλλά απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, καθώς μεγάλο ποσοστό νευροψυχιατρικών ανεπιθύμητων αντιδράσεων (σύγχυση/μη φυσιολογική σκέψη, παρανοϊκές αντιδράσεις και ψευδαισθήσεις και μη φυσιολογικό βάδισμα), ορισμένες από τις οποίες είναι σοβαρές, παρατηρήθηκαν στη μελέτη 202, παρά τη χαμηλή δόση ζικονοτίδης. Όταν η ενδορραχιαία ζικονοτίδη προστέθηκε στην ενδορραχιαία μορφίνη, παρατηρήθηκε επίσης έμετος και ανορεξία, καθώς και περιφερικό οίδημα. Η προσθήκη ενδορραχιαίας μορφίνης σε σταθερές δόσεις ενδορραχιαίας ζικονοτίδης είναι καλύτερα ανεκτή (έχει αναφερθεί κνησμός) (βλ. παράγραφο 5.1).
Αυξημένη συχνότητα υπνηλίας έχει παρατηρηθεί όταν χορηγείται ζικονοτίδη ταυτόχρονα με συστηματική χορήγηση βακλοφαίνης, κλονιδίνης, βουπιβακαΐνης ή προποφόλης, συνεπώς για την ώρα δεν ενθαρρύνεται η ταυτόχρονη χρήση τους.
Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με την ταυτόχρονη χρήση μερικών αγωνιστών οπιοειδών (π.χ. βουπρενορφίνη) και ζικονοτίδης.
Κύηση
Δεν διατίθενται ή είναι περιορισμένα τα κλινικά δεδομένα σχετικά με τη χρήση της ζικονοτίδης σε έγκυο γυναίκα.
Μελέτες σε ζώα κατέδειξαν αναπαραγωγική τοξικότητα (βλέπε παράγραφο 5.3).
Η ζικονοτίδη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς και σε γυναίκες της αναπαραγωγικής ηλικίας χωρίς την χρήση αντισύλληψης.
Θηλασμός
Δεν είναι γνωστό εάν η ζικονοτίδη/οι μεταβολίτες απεκκρίνεται (-ονται) στο ανθρώπινο γάλα. Ο κίνδυνος στα νεογέννητα / βρέφη δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Πρέπει να αποφασιστεί εάν θα διακοπεί ο θηλασμός ή θα διακοπεί/ θα αποφευχθεί η θεραπεία με Prialt, λαμβάνοντας υπόψη το όφελος του θηλασμού για το παιδί και το όφελος της θεραπείας για την γυναίκα.
Γονιμότητα
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί ειδικές μελέτες με τη ζικονοτίδη σε ανθρώπους ώστε να αξιολογηθεί η επίδραση στη γονιμότητα. Σε μια μελέτη γονιμότητας αρρένων και θηλέων σε αρουραίους δεν υπήρξαν επιδράσεις στα αρσενικά ενώ στα θηλυκά παρατηρήθηκαν μειώσεις στα ωχρά σωμάτια, τα σημεία εμφύτευσης και τον αριθμό των ζώντων εμβρύων (βλ. παράγραφο 5.3).
ν
Το Prialt έχει μέτρια επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων.
Η ζικονοτίδη ενδέχεται να προκαλέσει σύγχυση, υπνηλία και άλλες νευρολογικές ανεπιθύμητες ενέργειες, επομένως θα πρέπει να δίνονται οδηγίες στον ασθενή να μην οδηγεί και να μη χειρίζεται μηχανές, αν έχει επηρεαστεί.
Περίληψη του προφίλ ασφάλειας
Η ασφάλεια της ζικονοτίδης που χορηγείται μέσω συνεχούς ενδορραχιαίας έγχυσης έχει αξιολογηθεί σε περισσότερους από 1.400 ασθενείς που συμμετείχαν σε κλινικές δοκιμές για οξύ και χρόνιο πόνο. Η διάρκεια της θεραπείας κυμαίνεται από διαλείπουσα ωριαία έγχυση (bolus) μέχρι συνεχή χρήση για διάστημα μεγαλύτερο των 6 ετών. Ο διάμεσος χρόνος έκθεσης ήταν 43 ημέρες. Ο ρυθμός δόσης έγχυσης κυμαινόταν από 0,03 - 912 μg/ημέρα, με διάμεσο ρυθμό τελικής δόσης 7,2 μg/ημέρα.
Σε κλινικές δοκιμές, το 88% των ασθενών εμφάνισαν ανεπιθύμητες ενέργειες. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες, που αναφέρθηκαν σε μακροχρόνιες κλινικές δοκιμές, ήταν ζάλη (42%), ναυτία (30%), νυσταγμός (23%), κατάσταση σύγχυσης (25%), μη φυσιολογικό βάδισμα (16%),
επηρεασμένη μνήμη (13%), θαμπή όραση (14%), κεφαλαλγία (12%), ασθένεια (13%) έμετος (11%) και υπνηλία (10%). Οι περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν ήπιες έως μέσης βαρύτητας και αποκαταστάθηκαν με την πάροδο του χρόνου.
Πινακοποιημένος κατάλογος των ανεπιθύμητων ενεργειών
Εκτός εάν αναφέρεται διαφορετικά, ο πίνακας παρουσιάζει τα ποσοστά εμφάνισης ανεπιθύμητων αντιδράσεων που αναφέρθηκαν σε κλινικές δοκιμές με ενδορραχιαία χορήγηση ζικονοτίδης (βραχυχρόνια και μακροχρόνια έκθεση). Εντός κάθε κατηγορίας συχνότητας εµφάνισης, οι ανεπιθύµητες ενέργειες παρατίθενται κατά φθίνουσα σειρά συχνότητας.
Πολύ συχνές (≥ 1/10) Συχνές (≥ 1/100 έως < 1/10)
Όχι συχνές (≥ 1/1.000 έως < 1/100) Σπάνιες (≥ 1/10.000 έως <1/1.000) Πολύ σπάνιες (<1/10.000)
Μη γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα)
| Κατηγορία/οργανικό σύστημα | Πολύ συχνές | Συχνές | Όχι συχνές | Μη γνωστές |
| Λοιμώξεις και παρασιτώσεις | σηψαιμία, μηνιγγίτιδα | |||
| Διαταραχές τουανοσοποιητικού συστήματος | αναφυλακτική αντίδρασηα | |||
| Διαταραχές τουμεταβολισμού και της θρέψης | μειωμένη όρεξη, ανορεξία | |||
| Ψυχιατρικές διαταραχές | συγχυτική | άγχος, ακουστική | παραλήρημα, ψυχωσική | |
| κατάσταση | ψευδαίσθηση, αϋπνία, | διαταραχή, ιδεασμός | ||
| διέγερση, | αυτοκτονίας, απόπειρα | |||
| αποπροσανατολισμός, | αυτοκτονίας, ανακοπή | |||
| ψευδαίσθηση, οπτική | της σκέψης, ανώμαλα | |||
| ψευδαίσθηση, | όνειρα, επιθετικότητα | |||
| κατάθλιψη, παράνοια, | ||||
| ευερεθιστότητα, | ||||
| επιδεινωθείσα | ||||
| κατάθλιψη, | ||||
| νευρικότητα, | ||||
| συναισθηματική | ||||
| αστάθεια, μεταβολές | ||||
| της νοητικής | ||||
| κατάστασης, | ||||
| επιδεινωμένο άγχος, | ||||
| επιδεινωθείσα | ||||
| σύγχυση |
| Κατηγορία/οργανικό σύστημα | Πολύ συχνές | Συχνές | Όχι συχνές | Μη γνωστές |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | ζάλη, νυσταγμός, επηρεασμένη μνήμη, κεφαλαλγία, υπνηλία | δυσαρθρία, αμνησία, δυσγευσία, τρόμος, διαταραχή ισορροπίας, αταξία, αφασία, αίσθημα εγκαύματος, καταστολή, παραισθησία, υπαισθησία, διαταραχή προσοχής, διαταραχή λόγου, απώλεια αντανακλαστικών, μη φυσιολογικός συντονισμός, ζάλη θέσης, νοητική διαταραχή, υπεραισθησία, ελάττωση αντανακλαστικών, αγευσία, επηρεασμένο επίπεδο συνείδησης, δυσαισθησία,παροσμία, νοητική διαταραχή | ασυναρτησία, απώλεια συνείδησης, κώμα, λήθαργος, σπασμοί, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, εγκεφαλοπάθεια | |
| Οφθαλμικές διαταραχές | θαμπή όραση | διπλωπία, οπτική διαταραχή, φωτοφοβία | ||
| Διαταραχές του ωτός και του λαβυρίνθου | ίλιγγος, εμβοές | |||
| Καρδιακές διαταραχές | κολπική μαρμαρυγή | |||
| Αγγειακές διαταραχές | ορθοστατική υπόταση, υπόταση | |||
| Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος,του θώρακα και του μεσοθωράκιου | δύσπνοια | αναπνευστική δυσχέρεια | ||
| Διαταραχές του γαστρεντερικού | ναυτία, έμετος | διάρροια, ξηροστομία, δυσκοιλιότητα, επιδεινωθείσα ναυτία, άλγος άνω κοιλιακής χώρας | δυσπεψία | |
| Διαταραχές του δέρματος και τουυποδόριου ιστού | κνησμός, αυξημένη εφίδρωση | εξάνθημα | ||
| Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού | πόνος στα άκρα, μυαλγία, μυϊκοί σπασμοί, μυϊκή κράμπα, μυϊκήαδυναμία, αρθραλγία, περιφερική διόγκωση | ραβδομυόλυση, μυοσίτιδα, οσφυαλγία, μυϊκές δεσμιδώσεις, αυχεναλγία |
| Κατηγορία/οργανικό σύστημα | Πολύ συχνές | Συχνές | Όχι συχνές | Μη γνωστές |
| Διαταραχές των νεφρών και των ουροφόρων οδών | κατακράτηση ούρων, δυσκολία στην ούρηση, δυσουρία, ακράτεια ούρων | οξεία νεφρική ανεπάρκεια | ||
| Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης | μη φυσιολογικό βάδισμα, ασθένεια | κόπωση, πυρεξία, λήθαργος, περιφερικό οίδημα, ρίγη, πτώση, θωρακικό άλγος, αίσθηση ψυχρού, πόνος, αίσθημα εκνευρισμού, άλγος παροξυνθέν | δυσκολία στο βάδισμα | |
| Παρακλινικές εξετάσεις | αυξημένη κρεατινοφωσφοκινάση του αίματος, απώλεια βάρους | μη φυσιολογικό ηλεκτροκαρδιογράφημα, αυξημένη ασπαρτική αμινοτρανσφεράση, κρεατινοφωσφοκινάση αίματος ΜΜ κλάσμα αυξημένο, αυξημένηθερμοκρασία του σώματος |
α. Από αυθόρμητες αναφορές
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Μηνιγγίτιδα
Η χορήγηση φαρμακευτικών προϊόντων μέσω της ενδορραχιαίας οδού ενέχει τον κίνδυνο δυνητικών σοβαρών λοιμώξεων, όπως η μηνιγγίτιδα, οι οποίες μπορεί να είναι απειλητικές για τη ζωή. Οι ασθενείς και οι ιατροί θα πρέπει να επαγρυπνούν για τυπικά συμπτώματα και σημεία μηνιγγίτιδας (βλ. παράγραφο 4.4).
Αυξήσεις της κρεατινοφωσφοκινάσης
Οι αυξήσεις της κρεατινοφωσφοκινάσης ήταν συνήθως ασυμπτωματικές. Συνιστάται η παρακολούθηση της κρεατινοφωσφοκινάσης. Σε περίπτωση προοδευτικής αύξησης ή σημαντικής αύξησης της κρεατινοφωσφοκινάσης σε συνδυασμό με κλινικά χαρακτηριστικά μυοπάθειας ή ραβδομυόλυσης, θα πρέπει να μελετηθεί η περίπτωση διακοπής της ζικονοτίδης (βλ. παράγραφο 4.4).
Ανεπιθύμητες ενέργειες του ΚΝΣ
Νοητικές και νευροψυχιατρικές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι συνήθεις σε ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία με ζικονοτίδη. Οι νοητικές διαταραχές εμφανίζονται κατά κανόνα μετά από αρκετές εβδομάδες θεραπείας. Επεισόδια οξειών ψυχιατρικών διαταραχών, όπως ψευδαισθήσεις, παρανοϊκές αντιδράσεις, εχθρότητα, επιθετικότητα, παραλήρημα, ψύχωση και μανιακές αντιδράσεις έχουν αναφερθεί σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με ζικονοτίδη. Η δόση της ζικονοτίδης θα πρέπει να μειώνεται ή να διακόπτεται αν εμφανιστούν σημεία ή συμπτώματα διαταραχών της νοητικής λειτουργίας ή νευροψυχιατρικές ανεπιθύμητες ενέργειες, αφού όμως μελετηθούν και άλλες αιτίες που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην κατάσταση. Οι επιδράσεις της ζικονοτίδης στη νοητική λειτουργία είναι κατά κανόνα αντιστρεπτές εντός 1 - 4 εβδομάδων μετά τη διακοπή του φαρμακευτικού προϊόντος, αλλά, σε μερικές περιπτώσεις, ενδέχεται να επιμένουν.
Τα διαθέσιμα δεδομένα δεν αποκλείουν την πιθανότητα αυξημένου κινδύνου αυτοκτονίας, κατά τη χρήση ζικονοτίδης.
Το Prialt αντενδείκνυται σε ασθενείς με ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας ή αυτοκτονικού ιδεασμού λόγω χορήγησης ζικονοτίδης (βλ. παράγραφο 4.3).
Συνιστάται οι ασθενείς να υποβάλλονται σε νευροψυχιατρική αξιολόγηση, πριν και μετά την έναρξη της ενδορραχιαίας χορήγησης ζικονοτίδης (βλ. παραγράφους 4.2 και 4.4).
Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών
Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς που αναγράφεται στο Παράρτημα V.
Σε μελέτες ενδοφλέβιας έγχυσης, χορηγήθηκε ζικονοτίδη σε υγιείς άρρενες εθελοντές σε δόσεις έως
70.000 μg/ημέρα ή 3.200-πλάσιες της μέγιστης συνιστώμενης ημερήσιας δόσης ενδορραχιαίας έγχυσης. Παρατηρήθηκε ορθοστατική υπόταση σε όλα σχεδόν τα άτομα που έλαβαν υψηλές ενδοφλέβιες δόσεις ζικονοτίδης.
Η μέγιστη συνιστώμενη ενδορραχιαία δόση είναι 21,6 μg/ημέρα. Η μέγιστη προοριζόμενη δόση ενδορραχιαίας δόσης ζικονοτίδης σε κλινικές δοκιμές ήταν 912 μg/ημέρα ακολουθώντας αύξουσα τιτλοδότηση για διάστημα 7 ημερών.
Συμπτώματα
Σε μια κλινική μελέτη, ένας άνδρας ασθενής με καρκίνο έλαβε κατά λάθος ενδορραχιαία δόση 744 μg ζικονοτίδης κατά τη διάρκεια ενός εικοσιτετραώρου (31 μg/ώρα) και η θεραπεία του επανήλθε στην προοριζόμενη δόση αφού εμφάνισε μια μείωση στη βαθμολογία της Οπτικής Αναλογικής Κλίμακας Έντασης Πόνου (VASPI) από 82 σε 2,5 mm. Σε μερικούς ασθενείς, που έλαβαν ενδορραχιαίες δόσεις μεγαλύτερες από τη μέγιστη συνιστώμενη, παρατηρήθηκαν ιδιαίτερα έντονες φαρμακολογικές ανεπιθύμητες ενέργειες, π.χ. αταξία, νυσταγμός, ζάλη, λήθαργος, επηρεασμένο επίπεδο συνείδησης, μυϊκοί σπασμοί, συγχυτική κατάσταση, καταστολή, υπόταση, αφασία, διαταραχή λόγου, ναυτία και έμετος. Δεν υπήρχε ένδειξη αναπνευστικής καταστολής. Οι περισσότεροι υπό παρακολούθηση ασθενείς συνήλθαν εντός 24 ωρών από τη στιγμή που σταμάτησε η χορήγηση του φαρμακευτικού προϊόντος.
Διαχείριση
Γενικά ιατρικά υποστηρικτικά μέτρα θα πρέπει να παρασχεθούν σε ασθενείς που λαμβάνουν υπερβολική δόση μέχρι να αποκατασταθούν οι υπερβολικές φαρμακολογικές ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμακευτικού προϊόντος.
Φαρμακολογικές ιδιότητες - PRIALT 100mcg/ML
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Αναλγητικά, άλλα αναλγητικά και αντιπυρετικά, κωδικός ATC: N02BG08
Μηχανισμός δράσης
Η ζικονοτίδη είναι ένα συνθετικό ανάλογο του ω-κωνοπεπτιδίου, MVIIA, που υπάρχει στο δηλητήριο του θαλάσσιου σαλιγκαριού Conus magus. Πρόκειται για έναν αναστολέα των διαύλων ασβεστίου τύπου N (NCCB). Οι NCC ρυθμίζουν την απελευθέρωση νευροδιαβιβαστών σε ειδικούς πληθυσμούς νευρώνων, που είναι υπεύθυνοι για τη νωτιαία επεξεργασία του πόνου. Κατά τη δέσμευση σ' αυτούς τους νευρωνικούς NCC, η ζικονοτίδη αναστέλλει την ευαίσθητη στη ροή ασβεστίου τάση στους πρωτογενείς μεταφορείς των ερεθισμάτων του πόνου που καταλήγουν στις επιφανειακές στιβάδες του ραχιαίου κέρατος του νωτιαίου μυελού. Με τη σειρά του, αυτό αναστέλλει την απελευθέρωση των
νευροδιαβιβαστών (συμπεριλαμβανομένης της Ουσίας P) και επομένως τη νωτιαία σηματοδότηση του πόνου.
Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις
Παρότι, μία ώρα μετά την ενδορραχιαία χορήγηση, παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές σχέσεις και λογική συσχέτιση μεταξύ της έκθεσης στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ) (AUC, Cmax) και των μετρήσεων της κλινικής απόκρισης, δεν έχουν ακόμη προσδιοριστεί σαφώς οι σχέσεις δόσης-συγκέντρωσης - απόκρισης. Πολλοί ασθενείς που εμφανίζουν απόκριση επιτυγχάνουν σχεδόν τη μέγιστη αναλγησία εντός λίγων ωρών από τη χορήγηση της κατάλληλης δόσης. Ωστόσο, τα μέγιστα αποτελέσματα μπορεί να καθυστερήσουν σε μερικούς ασθενείς. Δεδομένου ότι προκύπτει αναλγησία και ανεπιθύμητες ενέργειες σε παρόμοιες δόσεις, το συνιστώμενο ελάχιστο χρονικό διάστημα μεταξύ των αυξήσεων των δόσεων είναι 24 ώρες. Το συνιστώμενο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, για λόγους ασφαλείας, είναι 48 ώρες ή μεγαλύτερο.. Αν είναι απαραίτητο, η δόση μπορεί να μειωθεί κατά οποιαδήποτε ποσότητα (ακόμη και μέχρι τη διακοπή της έγχυσης) για την αντιμετώπιση των ανεπιθύμητων ενεργειών.
Ανεπιθύμητες ενέργειες στο νευρικό σύστημα, ιδιαίτερα ζάλη, ναυτία και μη φυσιολογικό βάδισμα, φαίνεται να συσχετίζονται με την έκθεση στο ΕΝΥ, παρότι δεν έχει αποδειχθεί σαφής σχέση.
Χαμηλή έκθεση στο πλάσμα προκύπτει κατά τη διάρκεια της ενδορραχιαίας έγχυσης λόγω των χαμηλών συνιστώμενων ρυθμών ενδορραχιαίας έγχυσης και της σχετικά ταχείας αποβολής από το πλάσμα (βλ. παράγραφο 5.2). Επομένως, οι φαρμακολογικές ενέργειες που σχετίζονται με τη συστηματική έκθεση θα πρέπει να είναι ελάχιστες.
Η διάμεση δόση για απόκριση είναι περίπου 6,0 μg/ημέρα, ενώ περίπου το 75% των ασθενών που εμφάνισαν απόκριση, σε κλινικές δοκιμές ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο, χρειάστηκαν
≤ 9,6 μg/ημέρα. Ωστόσο, για να περιοριστεί η εμφάνιση σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών, οι αναφορές από την κλινική πρακτική υποδεικνύουν ότι για τους ανταποκρινόμενους ασθενείς ενδέχεται να απαιτείται μικρότερη ημερήσια δόση, περίπου της τάξης των 3,0 έως 4,5 µg/ημέρα ή και μικρότερη.. Για να περιοριστεί η επίπτωση σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών, συνιστάται μικρή δόση έναρξης και μικρά ενδιάμεσα χρονικά διαστήματα τιτλοδότησης, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη το μικρό «θεραπευτικό παράθυρο». Συνιστάται η μέγιστη δόση των 21,6 μg/ημέρα. Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί σε κλινικές δοκιμές ότι ασθενείς στους οποίους είναι ανεκτές δόσεις των 21,6 μg/ημέρα μετά από βραδεία τιτλοδότηση για μια περίοδο 3-4 εβδομάδων, ανέχονται καλά δόσεις έως και
48,0 μg/ημέρα.
Δεν υπάρχει απόδειξη ότι αναπτύσσεται φαρμακολογική ανοχή στη ζικονοτίδη από τους ασθενείς. Ωστόσο, λόγω των περιορισμένων δεδομένων, η ανάπτυξη ανοχής δε μπορεί να αποκλειστεί. Θα πρέπει να μελετάται η περίπτωση εξέτασης της βατότητας του ενδορραχιαίου καθετήρα αν η απαιτούμενη δόση ζικονοτίδης αυξάνεται συνεχώς και δεν υπάρχει όφελος ή αύξηση στις ανεπιθύμητες ενέργειες.
Εναλλακτικά δοσολογικά σχήματα, συμπεριλαμβανομένων της έναρξης δοσολογίας με χαμηλότερες δόσεις ζικονοτίδης και της ταχείας (bolus) χορήγησης, έχουν διερευνηθεί σε περιορισμένο αριθμό μελετών που είναι διαθέσιμες στη βιβλιογραφία.
Μελέτες ταχείας (bolus) χορήγησης δείχνουν ότι η ταχεία (bolus) δοσολογία μπορεί να είναι χρήσιμη στον εντοπισμό ασθενών, οι οποίοι μπορεί να επωφεληθούν από τη μακροχρόνια χρήση ζικονοτίδης, ωστόσο, η ταχεία (bolus) χορήγηση μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες από τη χορήγηση με συνεχή έγχυση.
Αυτές οι μελέτες δείχνουν ότι μπορεί να είναι πιθανές εναλλακτικές μέθοδοι χορήγησης της ζικονοτίδης ωστόσο, λόγω περιορισμένου αριθμού ασθενών, τα αποτελέσματα δεν είναι καταληκτικά και δεν υπάρχουν επί του παρόντος επαρκή στοιχεία για να γίνουν οριστικές συστάσεις για τέτοια εναλλακτικά δοσολογικά σχήματα.
Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια
Υπήρξαν τρεις κλινικές μελέτες ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο (placebo), σχετικά με την ενδορραχιαία ζικονοτίδη.
Δύο βραχυχρόνιες μελέτες, η 95-001 (κακοήθης πόνος) και η 96-002 (μη κακοήθης πόνος), που περιελάμβαναν 366 ασθενείς, απέδειξαν την αποτελεσματικότητα της ενδορραχιαίας ζικονοτίδης σε σοβαρό χρόνιο πόνο χρησιμοποιώντας την ποσοστιαία αλλαγή στην Οπτική Αναλογική Κλίμακα Έντασης Πόνου (VASPI) ως βασική μέτρηση της αποτελεσματικότητας. Οι μελέτες αυτές ήταν βραχείας διάρκειας, 5 και 6 ημερών αντίστοιχα, και χρησιμοποίησαν ταχύτερη κλιμάκωση δόσης και υψηλότερες δόσεις από τις συνιστώμενες στην παράγραφο 4.2.
Αποτελέσματα από τη μελέτη 95-001 σχετικά με την αποτελεσματικότητα (κακοήθης πόνος και μη κακοήθης πόνος, Staats et al. 2004)
| Αρχική εντολή θεραπείας | |||
| Παράμετρος | Ζικονοτίδη (n = 71) | Εικονικό φάρμακο (n = 40) | Τιμή p |
| Μέση βαθμολογία VASPI κατά την έναρξη της μελέτηςσε mm (Τ.Α.) | 74,1 (± 13,82) | 77,9 (± 13,60) | _ |
| Μέση βαθμολογία VASPI κατά το τέλος της αρχικής τιτλοδότησης σε mm (Τ.Α.) | 35,7 (± 33,27) | 61,0 (± 22,91) | _ |
| % βελτίωση στη βαθμολογίαVASPI κατά το τέλος της αρχικής τιτλοδότησης (Τ.Α.) | 51,4 (± 43,63) | 18,1 (± 28,28) | < 0,001 |
| Ανταποκρινόμενοι α n (%) | 34 (47,9%) | 7 (17,5%) | 0,001 |
| Δόση έναρξης ζικονοτίδης | 9,6 µg/ημέρα (0,4 µg/ώρα) | ||
| Συχνότητα τιτλοδότησης | κάθε 12 ώρες | ||
| Τροποποιημένηβ δόση έναρξης | 2,4 µg/ημέρα (0,1µg/ώρα) ή μικρότερη | ||
| Τροποποιημένηβ συχνότητα τιτλοδότησης | κάθε 24 ώρες έως μέγιστη δόση ή αναλγησία | ||
| Δόση στο τέλος της τιτλοδότησης (μg/ώρα)Μέση τιμή Διάμεσος Κλίμακα τιμών | 0,910,600,074 – 9,36 | ||
α Ως ανταποκρινόμενοι ορίστηκαν εκείνοι οι ασθενείς που 1) εμφάνισαν μία πτώση ≥ 30% στη βαθμολογία VASPI σε σύγκριση με τα αρχικά αποτελέσματα 2) ελάμβαναν ταυτόχρονα σταθερά ή μειωμένα οπιοειδή αναλγητικά και 3) είχαν αναλλοίωτο τύπο οπιούχων από την προέγχυση, αν λάμβαναν οπιούχα.
βΉταν απαραίτητο να γίνουν τροποποιήσεις στο πρωτόκολλο για λόγους καλύτερης ανεκτικότητας, μετά από την εμφάνιση ένος μεγάλου αριθμού νευρολογικών ανεπιθύμητων ενεργειών, οι οποίες συνοδεύονταν από ένα υψηλό ποσοστό διακοπής της θεραπείας. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν αναστρέψιμες και η συχνότητα εμφάνισής τους μειώθηκε με μείωση της αρχικής δόσης και της συχνότητας τιτλοδότησης.
Διάρκεια μελέτης: πέντε ημέρες Τ.Α. – Τυπική απόκλιση.
Αποτελέσματα από τη μελέτη 96-002 σχετικά με την αποτελεσματικότητα (μη κακοήθης πόνος, Wallace et al. 2006)
| Αρχική εντολή θεραπείας | |||
| Παράμετρος | Ζικονοτίδη (n = 169) β | Εικονικό φάρμακο (n = 86) | Τιμή p |
| Μέση βαθμολογία VASPI κατά την έναρξη της μελέτηςσε mm (Τ.Α.) | 80,1 (± 15,10) | 76,9 (± 14,58) | _ |
| Μέση βαθμολογία VASPI κατά το τέλος της αρχικής τιτλοδότησης σε mm (Τ.Α.) | 54,4 (± 29,30) | 71,9 (± 30,93) | _ |
| % βελτίωση στη βαθμολογίαVASPI κατά το τέλος της αρχικής τιτλοδότησης (Τ.Α.) | 31,2 (± 38,69) | 6,0 (± 42,84) | < 0,001 |
| Ανταποκρινόμενοι α n (%) | 57 (33,7%) | 11 (12,8%) | < 0,001 |
| Δόση έναρξης ζικονοτίδης | 9,6 µg/ημέρα (0,4 µg/ώρα) | ||
| Συχνότητα τιτλοδότησης | κάθε 24 ώρες έως αναλγησία, μέγιστη δόση ή ανεπιθύμητη ενέργεια | ||
| Χρόνος τιτλοδότησης (ώρες) και δόση (µg/ώρα) | 0-24 0,424-48 0,948-72 1,872-96 3,496-120 5,3120-144 7,0 | ||
| Αναθεωρημένηγ δόση έναρξης | 2,4 µg/ημέρα (0,1 µg/ώρα) | ||
| Αναθεωρημένηγ συχνότητα τιτλοδότησης | κάθε 24 ώρες έως μέγιστη δόση ή αναλγησία | ||
| Αναθεωρημένοςγ χρόνος τιτλοδότησης (ώρες) και δόση (µg/ώρα) | 0-24 0,124-48 0,248-72 0,372-96 0,696-120 1,2120-144 2,4 | ||
| Δόση στο τέλος της τιτλοδότησης (μg/ώρα)Μέση τιμήΔιάμεσος Κλίμακα τιμών | 1,020,500,019 – 9,60 | ||
α Ως ανταποκρινόμενοι ορίστηκαν εκείνοι οι ασθενείς που 1) εμφάνισαν μία πτώση ≥ 30% στη βαθμολογία VASPI σε σύγκριση με τα αρχικά αποτελέσματα 2) ελάμβαναν ταυτόχρονα σταθερά ή μειωμένα οπιοειδή αναλγητικά και 3) είχαν αναλλοίωτο τύπο οπιούχων από την προέγχυση, αν λάμβαναν οπιούχα.
β 164 ασθενείς έδωσαν βαθμολογίες VASPI για τη ζικονοτίδη στο τέλος της τιτλοδότησης.
γΉταν απαραίτητο να γίνουν τροποποιήσεις στο πρωτόκολλο για λόγους καλύτερης ανεκτικότητας, λόγω της εμφάνισης ανεπιθύμητων ενεργειών με τη χορήγηση μεγαλύτερων δόσεων.
Διάρκεια μελέτης: έξι ημέρες, με άλλες πέντε ημέρες συντήρηση ως εξωτερικό ασθενή σε ομάδα ανταποκρινόμενων στη ζικονοτίδη
Τ.Α. – Τυπική απόκλιση.
Οι αιτιολογίες του πόνου στις μελέτες 95-001 (κακοήθης πόνος) και 96-002 (μη κακοήθης πόνος) ήταν ποικίλες και περιελάμβαναν οστικό πόνο (n = 38) κυρίως λόγω μεταστάσεων στα οστά (n = 34),
μυελοπάθεια (n = 38), όπου στις μισές περιπτώσεις υπήρχε κάκωση του νωτιαίου μυελού με παράλυση (n = 19), νευροπάθεια (n = 79), ριζοπάθεια (n = 24), ραχιαίο άλγος (n = 91) κυρίως λόγω αποτυχημένης χειρουργικής επέμβασης στη ράχη (n = 82) και άλλες αιτιολογίες (n = 82). Σε μερικούς ασθενείς υπήρχαν πάνω από μία αιτίες πόνου. Η αποτελεσματικότητα της ενδορραχιαίας ζικονοτίδης ήταν φανερή σε όλες τις ομάδες.
Η μελέτη 301 (n = 220) ήταν μεγαλύτερης διάρκειας (21 ημέρες), περιελάμβανε πιο προσεκτική προς τα πάνω τιτλοδότηση και χαμηλότερες δόσεις ενδορραχιαίας ζικονοτίδης καθώς και τον πληθυσμό ασθενών με τη μεγαλύτερη αντίσταση στη θεραπεία από αυτούς που μελετήθηκαν και στις τρεις μελέτες. Όλοι οι ασθενείς της μελέτης 301 δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα με ενδορραχιαία θεραπεία με συνδυασμούς αναλγητικών και οι γιατροί τους θεωρούσαν ότι το 97% των ασθενών παρουσίασαν αντίσταση στις τρέχουσες διαθέσιμες θεραπείες. Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν ραχιαίο άλγος
(n = 134), ιδιαίτερα μετά από αποτυχημένη χειρουργική επέμβαση στη ράχη (n = 110). Μια χαμηλότερη αναλογία είχε νευροπάθεια (n = 36). Μόνον πέντε είχαν κακοήθη πόνο. Το κύριο τελικό σημείο ήταν η ποσοστιαία αλλαγή στη βαθμολογία VASPI. Η αποτελεσματικότητα της ενδορραχιαίας ζικονοτίδης στη μελέτη 301 ήταν χαμηλότερη από ότι στις προηγούμενες δύο βραχυχρόνιες μελέτες. Η συχνότητα και η σοβαρότητα των ανεπιθύμητων ενεργειών ήταν επίσης χαμηλότερες, κυρίως ως αποτέλεσμα χαμηλότερης δόσης έναρξης 2,4 µg/ημέρα (0,1 µg/ώρα). Η τιτλοδότηση επιτράπηκε μετά από ελάχιστο χρονικό διάστημα 24 ωρών και οι αυξήσεις των δόσεων περιορίστηκαν στα 1,2 έως 2,4 µg/ημέρα.
Αποτελέσματα από τη μελέτη 301 σχετικά με την αποτελεσματικότητα (ανεξέλεγκτος πόνος, Rauck et
al. 2006)
| Αρχική εντολή θεραπείας | |||
| Παράμετρος | Ζικονοτίδη (n = 112) | Εικονικόφάρμακο (n = 108) | Τιμή p |
| Μέση βαθμολογία VASPI κατά την έναρξη της μελέτης σε mm (Τ.Α.) | 80,7 (± 14,98) | 80,7 (± 14,91) | - |
| Μέση βαθμολογία VASPI κατά το τέλος της αρχικήςτιτλοδότησης σε mm (Τ.Α.) | 67,9 (± 22,89) | 74,1 (± 21,28) | _ |
| % βελτίωση στη βαθμολογία VASPI κατά το τέλος τηςαρχικής τιτλοδότησης (Τ.Α.) | 14,7 (± 27,71) | 7,2 (± 24,98) | 0,0360 |
| Ανταποκρινόμενοι α n(%) | 18 (16,1%) | 13 (12,0%) | 0,390 |
| Δόση έναρξης ζικονοτίδης | 2,4 µg/ημέρα (0,1 µg/ώρα) | ||
| Συχνότητα τιτλοδότησης | το λιγότερο ανά 24 ώρες | ||
| Τιτλοδότηση δόσης | περιορισμένη σε 1,2 έως 2,4 µg/ημέρα(0,05 έως 0,10 µg/ώρα) | ||
| Δόση στο τέλος της τιτλοδότησης (μg/ώρα)Μέση τιμή Διάμεσος Κλίμακα τιμών | 0,290,250,0 – 0,80 | ||
α Ως ανταποκρινόμενοι ορίστηκαν εκείνοι που εμφάνισαν πτώση ≥ 30% στη βαθμολογία VASPI σε σύγκριση με τα αρχικά αποτελέσματα.
Διάρκεια μελέτης: 21 ημέρες Τ.Α. – Τυπική απόκλιση.
Εμπειρία μετά την κυκλοφορία του προϊόντος
Από την έγκριση της άδειας κυκλοφορίας, έχουν δημοσιευτεί δεδομένα από τη μονοθεραπεία με ζικονοτίδη για την αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου, υπό πραγματικές συνθήκες, σε λιγότερους από 100 ασθενείς. Σε ασθενείς που εμφάνισαν απόκριση κατά την αρχική δοκιμαστική περίοδο (περίπου το 50% των ασθενών), η ασφαλής και αποτελεσματική χρήση της ζικονοτίδης με μικρή δόση έναρξης, χαμηλή τιτλοδότηση δόσης και λιγότερο συχνή τιτλοδότηση, είχε ως αποτέλεσμα ανακούφιση του πόνου με βελτιωμένο προφίλ ασφάλειας, σε σύγκριση με μεγάλη αρχική δόση και ταχεία τιτλοδότηση.
Μελέτες συνδυασμού με ενδορραχιαία μορφίνη
Οι κλινικές μελέτες 201 και 202 δείχνουν ότι ο συνδυασμός ενδορραχιαίας ζικονοτίδης και ενδορραχιαίας μορφίνης μπορεί να μειώσει αποτελεσματικά τον πόνο και τη συστηματική χρήση οπιοειδών σε μια παρατεταμένη χρονική περίοδο, σε ασθενείς στους οποίους ο πόνος ελέγχθηκε ανεπαρκώς με τη μέγιστη ανεκτή δόση ενδορραχιαίας ζικονοτίδης (διάμεσος 8,7 μg/ημέρα, μέση τιμή 25,7 μg/ημέρα – μελέτη 201) ή με ενδορραχιαία μορφίνη (μελέτη 202) μόνο. Κατά την προσθήκη ενδορραχιαίας ζικονοτίδης σε σταθερές δόσεις ενδορραχιαίας μορφίνης, όπως στην έναρξη μονοθεραπείας με ενδορραχιαία ζικονοτίδη, μπορεί να προκύψει εμφάνιση ψυχωσικών ανεπιθύμητων ενεργειών (π.χ., ψευδαισθήσεις, παρανοϊκές αντιδράσεις) ή διακοπή λόγω των αυξημένων ανεπιθύμητων ενεργειών (βλ. παράγραφο 4.5).
Οι φαρμακοκινητικές ιδιότητες της ζικονοτίδης στο ΕΝΥ μελετήθηκαν μετά από ωριαίες ενδορραχιαίες εγχύσεις 1 - 10 μg ζικονοτίδης σε ασθενείς με χρόνιο πόνο. Μελετήθηκαν επίσης οι φαρμακοκινητικές ιδιότητες στο πλάσμα μετά από ενδοφλέβιες δόσεις (0,3 – 10 μg/kg/24 ώρες). Πιο κάτω αναφέρονται συνοπτικά τα δεδομένα για τις φαρμακοκινητικές ιδιότητες ενδορραχιαίας και ενδοφλέβιας χορήγησης.
| Οδός χορήγησης | Μήτρα υγρού | Αριθμός ασθενών | CL (mL/min) | Vd (mL) | t½ (ώρα) |
| Ενδορραχιαία | ΕΝΥ | 23 | 0,38 ± 0,56(0,26) | 155 ± 263(99) | 4,6 ± 0,9(4,5) |
| Ενδοφλέβια | Πλάσμα | 21 | 270 ± 44(260) | 30,460 ± 6,366(29,320) | 1,3 ± 0,3(1,3) |
Φαρμακοκινητικές ιδιότητες της ζικονοτίδης στο ΕΝΥ και το πλάσμα [μέση τιμή ± Τ.Α. (διάμεσος)]
CL = αποβολή Vd = όγκος κατανομής t½ = χρόνος ημίσειας ζωής Απορρόφηση
Μετά από ωριαία ενδορραχιαία χορήγηση (1 – 10 μg), τόσο η αθροιστική τιμή έκθεσης (AUC, κλίμακα τιμών: 83,6 –608 ng/ώρα/mL) όσο και η ανώτατη τιμή έκθεσης (Cmax, κλίμακα τιμών: 16,4 – 132 ng/mL) ήταν μεταβλητές και εξαρτώμενες από τη δόση, αλλά εμφανίζονταν μόνο κατά προσέγγιση ανάλογες της δόσης. Οι συγκεντρώσεις στο πλάσμα μετά από συνεχή (≥ 48 ώρες) ενδορραχιαία έγχυση (≤ 21,6 μg/ημέρα) φαίνονται να είναι σχετικά χαμηλές και κατά κανόνα μη
ανιχνεύσιμες (δηλαδή, περίπου το 80% των δειγμάτων πλάσματος που συλλέχθηκαν από ασθενείς με πόνο δεν περιέχουν φαρμακευτικό προϊόν που θα μπορούσε να προσδιοριστεί ποσοτικά,
< 0,04 ng/mL). Δεν έχει παρατηρηθεί συσσώρευση της ζικονοτίδης στο πλάσμα μετά από μακροχρόνια ενδορραχιαία χορήγηση (έως 9 μήνες).
Κατανομή
Ο διάμεσος όγκος κατανομής του ΕΝΥ με τη ζικονοτίδη (Vd: 99 mL) είναι ανάμεσα στον όγκο ΕΝΥ του νωτιαίου μυελού (περίπου 75 mL) και στο συνολικό όγκο ΕΝΥ (περίπου 130 mL). Η ζικονοτίδη φαίνεται να κατανέμεται κυρίως μέσα στο ΕΝΥ μέχρι να μεταφερθεί στη συστηματική κυκλοφορία. Μόλις φθάσει στη συστηματική κυκλοφορία, η ζικονοτίδη φαίνεται να κατανέμεται εκτεταμένα, με βάση έναν όγκο κατανομής στο πλάσμα περίπου 30 l και δεσμεύεται μόνο κατά περίπου 53% (μη ειδικά) στις πρωτεΐνες του ανθρώπινου πλάσματος.
Βιομετασχηματισμός
Η ζικονοτίδη είναι ένα πεπτίδιο που αποτελείται από 25 φυσικής προέλευσης L-αμινοξέα και δε φαίνεται να μεταβολίζεται στο ΕΝΥ με τρόπο που θα μπορούσε να εκτιμηθεί. Αφού περάσει στη συστηματική κυκλοφορία, η ζικονοτίδη αναμένεται να είναι καταρχήν ευαίσθητη σε πρωτεολυτική διάσπαση από διάφορες ευρέως διαδεδομένες πεπτιδάσες/πρωτεάσες που υπάρχουν στα περισσότερα όργανα (π.χ. νεφρός, ήπαρ, πνεύμονας, μύες, κ.λπ.) και έτσι διασπάται σε κλάσματα πεπτιδίων και τα μεμονωμένα συστατικά της ελεύθερα αμινοξέα. Τα παραγόμενα ελεύθερα αμινοξέα αναμένεται να συλλεχθούν από κυτταρικά συστήματα μεταφοράς και είτε να υποβληθούν σε φυσιολογικό ενδιάμεσο
μεταβολισμό είτε να χρησιμοποιηθούν ως υποστρώματα για δομικές βιοσυνθετικές διαδικασίες. Λόγω της ευρείας κατανομής αυτών των πεπτιδασών δεν αναμένεται ότι η δυσλειτουργία της ηπατικής ή νεφρικής λειτουργίας θα επηρέαζε τη συστηματική αποβολή της ζικονοτίδης. Η βιολογική δράση των διαφόρων αναμενόμενων προϊόντων πρωτεολυτικής διάσπασης δεν έχει αξιολογηθεί. Είναι απίθανο τα προϊόντα διάσπασης της ζικονοτίδης να έχουν σημαντική βιολογική δράση, καθώς τα πεπτίδια που αποτελούνται από αγκυλοειδείς δομές μεμονωμένων πεπτιδίων έχει βρεθεί να έχουν δεσμευτικές συγγένειες για τους ευαίσθητους στην τάση διαύλους ασβεστίου τύπου N που είναι κατά αρκετές τάξεις μεγέθους μικρότεροι από την κύρια ουσία (ζικονοτίδη).
Αποβολή
Η μέση αποβολή (CL) της ζικονοτίδης (0,38 mL/λεπτό) προσεγγίζει το ρυθμό αναπλήρωσης του ΕΝΥ ενηλίκων ανθρώπων (0,3 – 0,4 mL/λεπτό). Έτσι, η ζικονοτίδη φαίνεται να αποβάλλεται κυρίως από το ΕΝΥ (μέση t½ = 4,6 ώρες) με μαζική ροή του ΕΝΥ εκτός του ΚΝΣ μέσω των αραχνοειδών λαχνών, με μεταγενέστερη μεταφορά στη συστηματική κυκλοφορία. Πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις ζικονοτίδης που κυκλοφορούν στο πλάσμα μπορούν να παρατηρηθούν μετά από ενδορραχιαία χορήγηση λόγω τόσο του χαμηλού ρυθμού ενδορραχιαίας έγχυσης όσο και της σχετικά ταχείας αποβολής από το πλάσμα. Ο μέσος χρόνος ημίσειας ζωής για την αποβολή από το πλάσμα (t½) είναι 1,3 ώρες. Η ζικονοτίδη είναι ένα πεπτίδιο σχετικά μικρού μοριακού βάρους (Μ.Β. = 2.639) και διηθείται από το νεφρικό σπείραμα, αλλά μόνο ελάχιστες ποσότητες ζικονοτίδης (< 1%) ανακτώνται στα ανθρώπινα ούρα μετά από ενδοφλέβια έγχυση. Αυτό συμβαίνει επειδή όλη η διηθούμενη δραστική ουσία υποβάλλεται ταχέως σε ενδοκυττάρωση και τελικά μεταφέρεται πίσω στη συστηματική κυκλοφορία.
Νεφρική και ηπατική δυσλειτουργία
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί επίσημες μελέτες που να αξιολογούν την επίδραση νεφρικής ή ηπατικής δυσλειτουργίας. Ωστόσο, δεδομένου ότι υπάρχουν πεπτιδάσες σε διάφορα όργανα του σώματος, η νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία δεν αναμένεται να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τη συστηματική έκθεση της ζικονοτίδης.
Άλλοι ειδικοί πληθυσμοί
Παρότι τα διαθέσιμα στοιχεία είναι περιορισμένα, δεν υπάρχει φανερή επίδραση της φυλής, του ύψους, του βάρους, του φύλου ή της ηλικίας στην έκθεση της ζικονοτίδης στο ΕΝΥ μετά από ενδορραχιαία χορήγηση.
Φαρμακευτικές πληροφορίες - PRIALT 100mcg/ML
Μεθειονίνη Χλωριούχο νάτριο Ύδωρ για ενέσιμα
Υδροχλωρικό οξύ (ρυθμιστής pH) Υδροξείδιο του νατρίου (ρυθμιστής pH)
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν δεν πρέπει να αναμειγνύεται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα εκτός αυτών που αναφέρονται στην παράγραφο 6.6.
5 χρόνια
Διάρκεια ζωής εν χρήσει (αραιωμένο προϊόν)
Η χημική και φυσική σταθερότητα κατά τη χρήση έχει αποδειχθεί ότι είναι 60 ημέρες στους 37° C.
Από μικροβιολογική άποψη, αν το προϊόν αραιωθεί, θα πρέπει να μεταφερθεί στην αντλία έγχυσης αμέσως. Αν δε χρησιμοποιηθεί αμέσως, οι χρόνοι φύλαξης και οι συνθήκες πριν από τη χρήση αποτελούν ευθύνη του χρήστη και δε θα πρέπει να υπερβαίνουν τις 24 ώρες σε θερμοκρασία 2° C – 8° C, εκτός και αν η αραίωση έχει λάβει χώρα υπό ελεγχόμενες και επικυρωμένες συνθήκες ασηψίας.
Φυλάσσετε σε ψυγείο (2° C - 8° C). Μην καταψύχετε. Φυλάσσετε το φιαλίδιο στο εξωτερικό κουτί για να προστατεύεται από το φως.
Για τις συνθήκες διατήρησης μετά την αραίωση του φαρμακευτικού προϊόντος, βλ. παράγραφο 6.3.
Γυάλινο φιαλίδιο τύπου I, με πώματα από ελαστικό βουτύλιο επιστρωμένα με φθοριούχο πολυμερές. Κάθε φιαλίδιο περιέχει 1, 2 ή 5 mL διαλύματος για έγχυση.
Ένα φιαλίδιο ανά κουτί.
Μπορεί να μην κυκλοφορούν όλες οι συσκευασίες.
και άλλος χειρισμός
Αν απαιτείται αραίωση, πριν από τη χρήση το Prialt πρέπει να αραιώνεται ασηπτικά με 9 mg/mL διαλύματος χλωριούχου νατρίου για έγχυση χωρίς συντηρητικά (0,9%). Η συγκέντρωση του διαλύματος που χρησιμοποιείται στην αντλία έγχυσης δεν πρέπει να είναι μικρότερη από 5 μg/mL ζικονοτίδης σε μια εξωτερική αντλία και 25 μg/mL σε μια εσωτερική αντλία.
Πρέπει να χρησιμοποιηθούν αυστηρές ασηπτικές τεχνικές κατά τη διάρκεια της παρασκευής και του χειρισμού του διαλύματος για έγχυση και επαναπλήρωση της αντλίας. Ο ασθενής και οι υπεύθυνοι για την παροχή υγειονομικής περίθαλψης πρέπει να είναι εξοικειωμένοι με το χειρισμό του εξωτερικού ή του εσωτερικού συστήματος έγχυσης και να γνωρίζουν ότι είναι απαραίτητες προφυλάξεις ενάντια σε λοίμωξη.
Ειδικές οδηγίες για τη χρήση των αντλιών θα πρέπει να ληφθούν από τον κατασκευαστή. Το Prialt έχει αποδειχτεί ότι είναι χημικά και φυσικά συμβατό με την εμφυτεύσιμη αντλία
Synchromed και την εξωτερική αντλία CADD-Micro στα επίπεδα συγκέντρωσης που αναφέρονται
πιο πάνω. Η χημική και φυσική σταθερότητα κατά τη χρήση έχει αποδειχτεί ότι είναι 14 ημέρες στους 37º C στην αντλία Synchromed, εφόσον η αντλία δεν έχει εκτεθεί προηγουμένως στο φαρμακευτικό προϊόν. Η αρχική πλήρωση θα πρέπει επομένως να αντικαθίσταται μετά από 14 ημέρες.
Το Prialt ήταν σταθερό επί 60 ημέρες στους 37° C στην αντλία Synchromed όταν αυτή είχε εκτεθεί προηγουμένως στο φαρμακευτικό προϊόν. Η σταθερότητα έχει αποδειχτεί για 21 ημέρες σε θερμοκρασία δωματίου στην αντλία CADD-Micro.
Τα τεχνικά δεδομένα παρέχονται μόνο για πληροφοριακούς λόγους και δεν θα πρέπει να περιορίζουν την επιλογή των παρόχων υγειονομικής περίθαλψης. Αντλίες με τη σήμανση CE που είναι ισοδύναμες με την αντλία Synchromed και CADD-Micro θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για τη χορήγηση του Prialt.
Αντλίες που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως για τη χορήγηση άλλων φαρμακευτικών προϊόντων θα πρέπει να πλένονται τρεις φορές με 9 mg/mL διαλύματος χλωριούχου νατρίου (0,9%) για έγχυση χωρίς συντηρητικά, πριν γεμίσουν με Prialt. Η εισαγωγή αέρα στον περιέκτη της αντλίας ή τη φύσιγγα θα πρέπει να ελαχιστοποιείται, διότι το οξυγόνο ενδέχεται να προκαλέσει διάσπαση της ζικονοτίδης.
Πριν από την έναρξη της θεραπείας, μια εσωτερική αντλία θα πρέπει να ξεπλένεται τρεις φορές με 2 mL Prialt στα 25 μg/mL. Η συγκέντρωση του Prialt σε μια εντελώς καινούργια αντλία μπορεί να μειώνεται λόγω απορρόφησης πάνω στις επιφάνειες της συσκευής ή/και αραίωσης από τον υπολειμματικό χώρο της συσκευής. Λόγω αυτού του γεγονότος, μετά την πρώτη χρήση του Prialt, ο
περιέκτης θα πρέπει να αδειάζεται και να ξαναγεμίζει μετά από 14 ημέρες. Στη συνέχεια, η αντλία θα πρέπει να αδειάζεται και να ξαναγεμίζει κάθε 60 ημέρες.
Πριν από τη χορήγηση, θα πρέπει να επιθεωρείτε οπτικά το Prialt για τυχόν σωματίδια και αποχρωματισμό. Το διάλυμα δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται αν έχει αποχρωματιστεί ή είναι θολό ή αν παρατηρηθούν σωματίδια.
Για μία χρήση μόνο. Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.