Lorazepam TZF 0,5 mg tabletki

• Objawowe, krótkotrwałe leczenie stanów lękowych, napięcia i pobudzenia, zaburzeń snu spowodowanych

  tymi stanami.

• Premedykacja przed zabiegami diagnostycznymi oraz przed zabiegami chirurgicznymi.

  Uwaga:

  Leczenie lorazepamem nie jest wymagane w przypadku wszystkich stanów związanych z lękiem, napięciem i pobudzeniem czy zaburzeniami snu. Często są to objawy choroby somatycznej lub psychicznej, które można leczyć innymi metodami lub poprzez leczenie choroby podstawowej. Niepokój i napięcie związane ze stresem dnia codziennego z reguły nie wymagają stosowania leków uspokajających. Stosowanie lorazepamu jako leku

  nasennego wydaje się uzasadnione tylko wtedy, gdy efekt działania benzodiazepin jest jednocześnie pożądany w ciągu dnia.

Dawkowanie

Dawkowanie i czas stosowania należy dostosować do indywidualnej odpowiedzi na leczenie, wskazania i nasilenia choroby. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę przez możliwie jak najkrótszy czas leczenia.

Leczenie stanów lękowych, napięcia i pobudzenia oraz zaburzeń snu spowodowanych tymi stanami

Dawka dobowa wynosi zazwyczaj od 0,5 do 2,5 mg lorazepamu, podawana w 2 do 3 pojedynczych dawkach podzielonych lub jednorazowo wieczorem około pół godziny przed snem, jeśli lek stosowany jest głównie w związku z zaburzeniami snu wymagającymi leczenia.

Dawkę dobową można zwiększyć maksymalnie do 7,5 mg, biorąc pod uwagę wszystkie ostrzeżenia i środki ostrożności, zwłaszcza w warunkach szpitalnych.

Premedykacja przed zabiegami diagnostycznymi oraz przed zabiegami chirurgicznymi

1 do 2,5 mg lorazepamu wieczorem przed zabiegiem i (lub) 2 do 4 mg około 1 do 2 godzin przed zabiegiem.

Dzieci i młodzież

Dawkę należy odpowiednio zmniejszyć. Nie należy przekraczać pojedynczych dawek od 0,5 do 1 mg i 0,05 mg/kg masy ciała.

Pacjenci w podeszłym wieku lub osłabieni

Początkową całkowitą dawkę dobową należy zmniejszyć o około 50% u pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych. Dawkę należy dostosować do potrzeb i indywidualnej tolerancji pacjenta.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę należy ostrożnie dostosować do indywidualnej

odpowiedzi na leczenie.

Lorazepam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby mogą wymagać zmniejszenia

dawek.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z ciężkimi do łagodnych zaburzeń czynności nerek wystarczająca może być mniejsza dawka. Dawka początkowa powinna wynosić połowę zalecanej dawki dla dorosłych. Pacjenci powinni być uważnie monitorowani pod kątem odpowiedzi klinicznej i tolerancji, a dawka powinna być odpowiednio dostosowana (patrz punkt 4.4).

Uwaga

Produkty lecznicze zawierające lorazepam są dostępne w różnych postaciach farmaceutycznych i różnych

mocach.

Sposób podawania

Tabletki należy przyjmować popijając płynem, niezależnie od posiłków.

Jeśli produkt leczniczy Lorazepam TZF jest stosowany w leczeniu zaburzeń snu, produktu leczniczego nie należy stosować na pełny żołądek. Stosowanie produktu leczniczego na pełny żołądek może spowodować opóźnione działanie leku, i w konsekwencji przesunięcie jego działania na następny dzień.

Tabletki Lorazepam TZF, 1 mg i Lorazepam TZF, 2,5 mg można podzielić na równe dawki.

Stosowanie lorazepamu należy ograniczyć do podawania pojedynczych dawek lub stosowania go tylko przez

kilka dni w przypadku ostrej choroby. Czas stosowania w chorobie przewlekłej zależy od jej przebiegu.

Po 2 tygodniach codziennego podawania leku, należy stopniowo zmniejszać dawkę aby ustalić, czy leczenie

lorazepamem jest nadal wskazane. Leczenia nie należy przerywać nagle, tylko poprzez stopniowe zmniejszanie dawki. Po dłuższym okresie stosowania (powyżej 1 tygodnia) nagłe odstawienie leku może spowodować przejściowe nasilenie zaburzeń snu, lęku, niepokoju wewnętrznego lub pobudzenia.

• Nadwrażliwość na substancję czynną, inne benzodiazepiny lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

• Pacjenci z uzależnieniem w wywiadzie.

• Miastenia (Myasthenia gravis).

• Ataksja rdzeniowa i móżdżkowa.

• Ostre zatrucie alkoholem lub lekami działającymi depresyjnie na OUN (np. leki nasenne lub przeciwbólowe, neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne i sole litu).

• Zaburzenia czynności układu oddechowego (np. zespół bezdechu sennego, przewlekła obturacyjna choroba płuc).

• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.

  Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat nie powinni być leczeni lorazepamem, z wyjątkiem premedykacji przed zabiegami diagnostycznymi oraz przed zabiegiem chirurgicznym. Nie zaleca się stosowania lorazepamu u dzieci w wieku poniżej 6 lat.

Ryzyko wynikające z jednoczesnego stosowania opioidów

Jednoczesne stosowanie lorazepamu i opioidów może powodować sedację, depresję oddechową, śpiączkę i zgon. Ze względu na te zagrożenia, jednoczesne przepisywanie leków uspokajających, takich jak

benzodiazepiny lub pokrewne leki, np. lorazepam, z opioidami powinno być zarezerwowane dla pacjentów, w przypadku których nie są dostępne inne możliwości leczenia. W przypadku podjęcia decyzji o przepisaniu lorazepamu jednocześnie z opioidami należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę, a okres leczenia powinien być w miarę możliwości jak najkrótszy (patrz także ogólne zalecenia dotyczące dawkowania w punkcie 4.2).

Pacjentów należy ściśle obserwować w celu wykrycia objawów przedmiotowych i podmiotowych depresji oddechowej i sedacji. Z tego względu zdecydowanie zaleca się poinformowanie pacjentów i ich opiekunów (w stosownych przypadkach), aby byli świadomi tych objawów (patrz punkt 4.5).

Benzodiazepiny u pacjentów z depresją mogą powodować nasilenie objawów depresji lub ujawnić skłonności samobójcze. Dlatego u tych pacjentów benzodiazepiny nie powinny być stosowane bez odpowiedniego leczenia przeciwdepresyjnego.

Na początku leczenia lekarz prowadzący powinien monitorować odpowiedź pacjenta na produkt leczniczy, aby najszybciej jak to możliwe wykryć potencjalne przedawkowanie. Dotyczy to w szczególności dzieci,

pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych. Pacjenci ci mogą silniej reagować na działanie lorazepamu i dlatego powinni być częściej kontrolowani w trakcie leczenia.

Mimo że zaburzenia czynności nerek nie mają wpływu na biodostępność i metabolizm lorazepamu, a tylko ciężkie zaburzenia czynności wątroby mają istotny wpływ na biodostępność i metabolizm lorazepamu, należy zachować ostrożność ze względu na często obserwowaną zwiększoną wrażliwość na ten lek. Środki

ostrożności należy zastosować również u pacjentów w podeszłym wieku, u których występuje zwiększone ryzyko upadków.

Stosowanie lorazepamu w leczeniu bezsenności, zwłaszcza w przypadku podawania dużych dawek i

niewystarczającej ilości snu, może wywołać niepamięć następczą, mimo że należy on do benzodiazepin o średnim okresie półtrwania. Dlatego pacjent powinien mieć zapewniony 7-8 godzinny nieprzerwany sen. Ponadto pacjenci powinni otrzymać dokładne instrukcje dotyczące zachowania w codziennym życiu, z

uwzględnieniem ich konkretnej sytuacji (np. zawodu).

Podczas stosowania benzodiazepin sporadycznie zgłaszano występowanie reakcji paradoksalnych (patrz punkt

4.8). Ich wystąpienie jest bardziej prawdopodobne u dzieci i osób w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia reakcji paradoksalnych, leczenie lorazepamem należy przerwać.

Podobnie jak wszystkie benzodiazepiny, lorazepam może spowodować zaostrzenie encefalopatii wątrobowej.

Dlatego u pacjentów z encefalopatią wątrobową należy zachować ostrożność podczas stosowania lorazepamu.

Pacjenci w podeszłym wieku

Lorazepam należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na ryzyko sedacji i (lub) osłabienia mięśni, co może w tej populacji zwiększać ryzyko upadków i poważnych tego następstw. U pacjentów w podeszłym wieku należy stosować zmniejszoną dawkę (patrz punkt 4.2).

Ostrzeżenia

Stosowanie benzodiazepin, w tym lorazepamu, może powodować depresję oddechową, która może doprowadzić

do zgonu.

Stosowanie lorazepamu wiąże się z wysokim ryzykiem uzależnienia. Istnieje ryzyko rozwoju uzależnienia psychicznego i fizycznego nawet po codziennym stosowaniu przez zaledwie kilka tygodni. Dotyczy to nie tylko nadużywania szczególnie dużych dawek, ale także stosowania lorazepamu w dawkach terapeutycznych. Ryzyko uzależnienia jest większe u pacjentów z chorobą alkoholową lub nadużywających leków na receptę w

wywiadzie, a także u pacjentów z istotnymi zaburzeniami osobowości. Benzodiazepiny należy zawsze

przepisywać tylko na krótki okres (np. 2 do 4 tygodni). Leczenie należy kontynuować jedynie w przypadku nagłych wskazań i po dokładnym rozważeniu korzyści terapeutycznych względem ryzyka przyzwyczajenia i uzależnienia. Nie zaleca się długotrwałego stosowania lorazepamu (patrz punkt 4.8).

Podczas stosowania benzodiazepin zgłaszano ciężkie reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne. Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego obejmującego język, nagłośnię lub krtań, po przyjęciu pierwszej lub

kolejnych dawek. U niektórych pacjentów przyjmujących benzodiazepiny występowały również takie objawy,

jak duszność, obrzęk gardła lub nudności i wymioty.

Niektórzy pacjenci mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej. Jeśli obrzęk naczynioruchowy obejmuje język, głośnię lub krtań, może dojść do niedrożności dróg oddechowych, która może prowadzić do zgonu. Benzodiazepiny nie mogą być stosowane ponownie u pacjentów, u których w przeszłości po podaniu tych leków wystąpił obrzęk naczynioruchowy.

Niepokój lub bezsenność mogą być objawami wielu innych chorób. Należy wziąć pod uwagę, że objawy te mogą być związane z chorobą podstawową o charakterze somatycznym lub psychicznym, dla której istnieje bardziej swoiste leczenie. Niepokój i napięcie związane ze stresem dnia codziennego z reguły nie wymagają stosowania lorazepamu.

Produkt leczniczy Lorazepam TZF zawiera laktozę jednowodną. Lorazepam TZF, 0,5 mg zawiera 24 mg laktozy jednowodnej w tabletce. Lorazepam TZF, 1 mg zawiera 48 mg laktozy jednowodnej w tabletce. Lorazepam TZF, 2,5 mg zawiera 120 mg laktozy jednowodnej w tabletce.

Nie należy stosować tego leku u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy,

brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Produkt leczniczy Lorazepam TZF zawiera sód

Lorazepam TZF zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od

sodu”.

Stosowanie lorazepamu jednocześnie z innymi lekami działającymi hamująco na czynność OUN

(np. neuroleptyki, leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, nasenne/uspokajające, znieczulające, beta-

adrenolityki, opioidowe środki przeciwbólowe, uspokajające leki przeciwhistaminowe, leki przeciwdrgawkowe) oraz alkoholem może spowodować wzajemne wzmocnienie działania hamującego na OUN.

Opioidy

Jednoczesne stosowanie leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub ich pochodne, np. lorazepam, z

opioidami zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu z powodu dodatkowego, sumującego się depresyjnego działania na OUN. Dawka i czas ich jednoczesnego stosowania powinny być ograniczone (patrz punkt 4.4).

Działanie leków zwiotczających mięśnie i przeciwbólowych może ulec nasileniu.

Podczas jednoczesnego stosowania lorazepamu i klozapiny może wystąpić nasilona sedacja, nadmierne ślinienie się i zaburzenia ruchowe.

Jednoczesne podawanie lorazepamu i kwasu walproinowego może powodować zwiększenie stężenia lorazepamu w osoczu i zmniejszenie jego klirensu. W przypadku jednoczesnego stosowania kwasu walproinowego dawkę lorazepamu należy zmniejszyć o około 50%.

Jednoczesne podawanie lorazepamu i probenecydu może spowodować szybszy początek działania lub

wydłużone działanie lorazepamu ze względu wydłużenia okresu półtrwania i zmniejszenia całkowitego klirensu.

W przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu dawkę lorazepamu należy zmniejszyć o około 50%.

Działanie uspokajające benzodiazepin, w tym lorazepamu, może być osłabione podczas stosowania teofiliny

lub aminofiliny.

Zaleca się szczególną ostrożność na początku leczenia, ponieważ nie można z całą pewnością przewidzieć rodzaju i zakresu interakcji w indywidualnych przypadkach u pacjentów długotrwale leczonych innymi produktami leczniczymi.

Ciąża

Lorazepam nie powinien być stosowany podczas ciąży. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania lorazepamu u kobiet w ciąży.

Jeśli lorazepam jest stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, należy je poinformować, aby jak najszybciej skontaktowały się z lekarzem w przypadku zajścia w ciążę. Lekarz musi podjąć decyzję o zaprzestaniu stosowania leku, jeśli konieczne.

Dostępne badania wskazują, że stosowanie benzodiazepin wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia wad

rozwojowych, zwłaszcza jeśli lek był podawany w pierwszym trymestrze ciąży. Istnieją doniesienia o przypadkach wad rozwojowych i upośledzenia umysłowego u dzieci poddanych w okresie prenatalnym ekspozycji na lek po przedawkowaniu i zatruciu.

Istnieją doniesienia o wystąpieniu objawów odstawienia w okresie poporodowym u noworodków matek, które przyjmowały benzodiazepiny przez kilka tygodni lub dłużej w okresie ciąży. U noworodków matek, które przyjmowały benzodiazepiny pod koniec ciąży lub w trakcie porodu, występowały objawy takie jak obniżona

aktywność, hipotonia, hipotermia, niedociśnienie tętnicze, depresja oddechowa, bezdech, problemy z karmieniem

oraz zaburzona reakcja metaboliczna na zimno (zespół wiotkiego niemowlęcia). Patrz punkty 5.2 i 5.3.

Karmienie piersią

Lorazepam przenika do mleka ludzkiego i dlatego nie należy go przyjmować podczas karmienia piersią,

chyba że spodziewane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka (patrz punkt 5.2). U noworodków matek przyjmujących benzodiazepiny obserwowano sedację i niezdolność do ssania. Należy

obserwować niemowlęta karmione piersią pod kątem efektów farmakologicznych (np. sedacji i drażliwości).

Lorazepam może wywierać znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, nawet wówczas, gdy jest stosowany prawidłowo. Dotyczy to szczególnie interakcji z alkoholem.

Dlatego pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów, obsługiwać maszyn, ani wykonywać innych

niebezpiecznych czynności, dopóki nie zostanie stwierdzone, czy lorazepam nie ma niekorzystnego wpływu na czas reakcji pacjenta. Lekarz prowadzący podejmie decyzję indywidualnie, biorąc pod uwagę

indywidualną reakcję i odpowiednie dawkowanie.

Działań niepożądanych można oczekiwać w szczególności na początku leczenia, jeśli dawka jest zbyt duża i w grupach pacjentów wymienionych w punktach 4.3 i 4.4. Mogą one ustąpić samoistnie w trakcie dalszego stosowania i (lub) po zmniejszeniu dawki.

Do oceny działań niepożądanych zastosowano następującą częstość występowania:

Benzodiazepiny wykazują zależne od dawki działanie hamujące czynność OUN.

Uzależnienie / nadużywanie

Nawet już po kilku dniach codziennego przyjmowania lorazepamu, po przerwaniu leczenia, zwłaszcza

nagłym, mogą pojawić się objawy odstawienia (np. zaburzenia snu, intensywne sny). Ponownie mogą nasilić się niepokój, napięcie, pobudzenie i niepokój wewnętrzny (zjawiska z odbicia). Inne objawy zgłaszane po

odstawieniu benzodiazepin to: ból głowy, depresja, splątanie, drażliwość, pocenie się, dysforia, zawroty głowy, derealizacja, zaburzenia zachowania, nadwrażliwość na dźwięki, drętwienie i mrowienie kończyn,

nadwrażliwość na światło, hałas i kontakt fizyczny, zaburzenia czucia, ruchy mimowolne, nudności, wymioty, biegunka, utrata apetytu, omamy/majaczenie, drgawki/napady padaczkowe, drżenie, skurcze jelit, bóle mięśni, pobudzenie, kołatanie serca, tachykardia, napady lęku, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego,

hiperrefleksja, utrata pamięci krótkotrwałej i hipertermia. W przypadku przewlekłego stosowania lorazepamu u pacjentów z padaczką lub osób przyjmujących inne leki obniżające próg drgawkowy (np. leki

przeciwdepresyjne), nagłe odstawienie lorazepamu może wyzwolić częstsze napady padaczki. Ryzyko

wystąpienia objawów odstawienia zwiększa się wraz z czasem stosowania i dawką. Objawów tych zazwyczaj

można uniknąć poprzez stopniowe zmniejszanie dawki.

Istnieją doniesienia dotyczące rozwoju tolerancji w odniesieniu do uspokajającego działania benzodiazepin.

Zgłaszano przypadki rozwoju tolerancji w odniesieniu do uspokajającego działania benzodiazepin. Lorazepam ma potencjał uzależniający. W grupie ryzyka są pacjenci nadużywający w przeszłości leków i (lub) alkoholu.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C

02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Zawsze należy uwzględnić możliwość zatrucia kilkoma substancjami, np. w przypadku przyjmowania wielu leków z zamiarem popełnienia samobójstwa. W oparciu o system zgłoszeń spontanicznych przypadki

przedawkowania lorazepamu stwierdzono głównie w połączeniu z alkoholem i (lub) innymi lekami.

Objawy zatrucia

Przedawkowanie benzodiazepin objawia się zwykle depresją ośrodkowego układu nerwowego o różnym nasileniu, od ospałości do śpiączki włącznie.

Możliwe objawy łagodnego przedawkowania mogą obejmować ospałość, splątanie, senność, letarg, ataksję, dyzartrię, reakcje paradoksalne, hipotonię mięśni i spadek ciśnienia tętniczego. W przypadku ciężkiego

zatrucia może wystąpić depresja ośrodkowego układu oddechowego i sercowo-naczyniowa, utrata przytomności i zgon (monitorowanie na oddziale intensywnej opieki medycznej). W fazie ustępowania zatrucia obserwowano silne pobudzenie.

Leczenie zatrucia

Zaleca się zazwyczaj ogólne leczenie wspomagające i objawowe; należy monitorować podstawowe parametry życiowe. Nie zaleca się wywoływania wymiotów ze względu na ryzyko zachłyśnięcia. Płukanie żołądka może być wskazane, jeśli wykonuje się je na wczesnym etapie lub u pacjentów z objawami zatrucia. Wchłanianie można również ograniczyć przez podanie węgla aktywowanego. W przypadkach niewydolności oddechowej można zastosować wspomaganą wentylację. Niedociśnienie tętnicze można leczyć płynami uzupełniającymi osocze.

Mimo że w ciężkich przypadkach jako odtrutka może być stosowany swoisty antagonista benzodiazepin, flumazenil, to jest to tylko jedna z metod kompleksowego leczenia przedawkowania i może prowadzić do wystąpienia drgawek. Lorazepam w niewielkim stopniu usuwany jest poprzez dializę.