Helicobacter Test INFAI 75 mg proszek do sporządzania roztworu doustnego

Grupa farmakoterapeutyczna: inne środki diagnostyczne, kod ATC: VO4CX

Dla jednej dawki 75 mg mocznika (¹³C) podawanej podczas badania nie opisano aktywności

farmakodynamicznej.

Po połknięciu oznakowany mocznik dociera do błony śluzowej żołądka. W obecności bakterii Helicobacter pylori ¹³C-mocznik jest metabolizowany przez ureazę, enzym wytwarzany przez te bakterie.

2H2N(¹³CO)NH2 + 2H2O ^{Enzym ureaza} 4NH3 + 2¹³CO2

Dwutlenek węgla dyfunduje do naczyń krwionośnych. Stąd, jako wodorowęglan, transportowany jest do płuc i uwalniany w wydychanym powietrzu jako ¹³CO2.

W obecności ureazy pochodzenia bakteryjnego stosunek izotopów węgla ¹³C/¹²C ulega znaczącej ^{zmianie. Ilość13CO}2 ^{w próbkach oddechowych jest ustalana przy użyciu spektrometrii masowej} stosunku izotopów (IRMS – ang. isotope ratio mass spectrometry) i wyrażana jest jako różnica bezwzględna (wartość 𝚫ᵝ) między próbką z minuty 00 a próbką z minuty 30.

Ureazę w żołądku wytwarzają tylko bakterie Helicobacter pylori. Inne bakterie wytwarzające ureazę są bardzo rzadko spotykane we florze bakteryjnej żołądka.

Ustalono, że punkt odniesienia przy rozróżnianiu pacjentów z ujemnym i dodatnim wynikiem testu na Helicobacter pylori odpowiada wartości 𝚫ᵝ równej 4‰, co oznacza, że wzrost wartości 𝚫ᵝ o więcej niż 4‰ wskazuje na zakażenie. W próbach klinicznych z udziałem 457 dorosłych pacjentów, test oddechowy w porównaniu z biopsyjną diagnostyką zakażenia bakterią Helicobacter pylori wykazał czułość w zakresie od 96,5% do 97,9% [przy 95% przedziale ufności: 94,05%-99,72%] oraz specyficzność w zakresie od 96,7% do 100%. [przy 95% przedziale ufności: 94,17%-103,63%], zaś w próbach klinicznych z udziałem 93 osób młodocianych w wieku od 12 do 17 lat uzyskano czułość 97,7% [przy 90% przedziale ufności: 91,3%] i specyficzność 96,0% [przy 90% przedziale ufności:

89,7%].

Przy braku ureazy pochodzenia bakteryjnego cała ilość podanego mocznika zostanie po wchłonięciu w układzie pokarmowym zmetabolizowana tak samo, jak mocznik endogenny. Amoniak wytworzony w wyniku hydrolizy bakteryjnej, jak opisano powyżej, jest włączany do procesów metabolicznych jako NH⁴⁺.

Przyjęty doustnie mocznik ¹³C jest metabolizowany do dwutlenku węgla i amoniaku lub włączany we własny cykl mocznikowy organizmu. Analiza izotopowa wykazuje każdy wzrost ¹³CO2.

Wchłanianie i dystrybucja ¹³CO2 przebiega szybciej niż reakcja z udziałem ureazy. Dlatego szybkość procesu ograniczona jest tylko na etapie rozkładu mocznika (¹³C) przez ureazę wytwarzaną przez bakterie Helicobacter.

Znaczący wzrost stężenia ¹³CO2 w wydychanym powietrzu w ciągu 30 minut od podania 75 mg oznakowanego mocznika następuje wyłącznie u pacjentów Helicobacter pylori-dodatnich.

Brak.

Nie dotyczy.

3 lata

Zestaw testowy zawiera 50 pojemników z dodatkowymi składnikami:

i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

1. Test powinien być przeprowadzany w obecności osoby wykwalifikowanej.

2. Należy sporządzić dokumentację dla każdego pacjenta na dołączonym arkuszu

   dokumentacyjnym.

   Zaleca się przeprowadzenie testu w pozycji wypoczynkowej

3. Test rozpoczyna się od pobrania próbek do określenia wartości wyjściowych.

   • Wyjąć słomkę i pojemniki na próbki oddechowe (probówki lub woreczek) z napisem

     „Próbka pobrana o czasie 00-minut” z zestawu testowego.

   • Zdjąć zatyczkę z jednego z pojemników na próbki oddechowe (probówki lub woreczka), rozpakować słomkę i włożyć słomkę do pojemnika.

   • Równomiernie wdmuchiwać powietrze do pojemnika na próbkę oddechową przez słomkę, do całkowitego napełnienia.

   • Cały czas wydmuchując przez słomkę powietrze, usunąć słomkę i natychmiast zamknąć pojemnik na próbkę oddechową (probówkę lub woreczek) zatyczką.

     (Jeżeli woreczek pozostanie dłużej niż 30 sekund otwarty, wynik testu może być zafałszowany!)

   • Trzymając probówkę lub woreczek pionowo, nakleić na pojemnik etykietkę z kodem kreskowym i napisem „Próbka pobrana o czasie 00 minut”, tak aby linie kodu kreskowego były poziome.

4. Napełnić drugą probówkę (etykieta „Próbka pobrana o czasie 00 minut”) powietrzem postępując w taki sam sposób. Do analizy w podczerwieni stosuje się tylko jeden woreczek.

5. Niezwłocznie wypić 200 ml soku pomarańczowego lub roztwór 1 g kwasu cytrynowego w

   200 ml wody.

6. Następnie należy sporządzić roztwór testowy:

   • Z zestawu testowego wyjąć pojemnik z napisem „mocznik (13C) proszek”, otworzyć go i napełnić do trzech czwartych objętości wodą z kranu.

   • Zamknąć pojemnik i delikatnie wstrząsać, aż proszek rozpuści się całkowicie. Wlać zawartość pojemnika do szklanki.

   • Napełnić pojemnik po moczniku (13C) po raz drugi i trzeci wodą i za każdym razem wlewając jego zawartość do szklanki (łącznie ilość wody powinna wynosić około 30 ml).

7. Ten roztwór testowy pacjent powinien natychmiast wypić, a czas podania należy zanotować.

8. Trzydzieści minut po wypiciu roztworu testowego (punkt 7) należy pobrać próbkę dla czasu 30 minut do pustego pojemnika na próbki oddechowe (probówki lub woreczka) (etykieta „Próbka pobrana o czasie 30 minut”) jak opisano w punktach 3-4. Do oznakowania tych próbek należy użyć etykietek z kodem kreskowym, oznakowanych „Próbka pobrana o czasie 30 minut”.

9. Nakleić odpowiednią etykietę z kodem kreskowym na arkusz dokumentacyjny pacjenta. Na zakończenie opakowanie należy zamknąć pozostałą naklejką.

10. Pojemniki na próbki oddechowe (probówka lub woreczki) należy przesłać do odpowiedniego

laboratorium, gdzie zostanie przeprowadzona ich analiza.

Analiza próbek oddechowych i wymagania odnośnie badania dla laboratoriów dotyczące analizy w

podczerwieni lub spektrometrii mas

Spektroskopia w podczerwieni (NDIR)

Próbki oddechowe zebrane w woreczkach o pojemności 100 ml zostaną przeanalizowane przy użyciu

niedyspersyjnej spektrometrii w podczerwieni (ang. non-dispersive infrared spectrometry, NDIR).

Określenie stosunku ¹³C/¹²C w dwutlenku węgla próbek oddechowych jest integralną częścią badania diagnostycznego Test INFAI Helicobacter. Dokładność badania w bardzo dużej mierze zależy od jakości analizy oddechowej. Wymagania odnośnie parametrów analizy oddechu, jak liniowość, stabilność (precyzja gazu referencyjnego) i precyzja pomiaru mają podstawowe znaczenie dla dokładności analizy.

Należy zagwarantować przeprowadzenie analizy w odpowiednim laboratorium. Zaleca się wykonanie analizy jak najszybciej po pobraniu próbek oddechowych, w żadnym wypadku nie później niż 4 tygodnie.

Metoda zwalidowana we wniosku o dopuszczenie jest następująca:

• Przygotowywanie próbek do spektroskopii w podczerwieni (NDIR)

  Stosunek ¹³C/¹²C w dwutlenku węgla próbek oddechowych określa się bezpośrednio w próbce poprzez wprowadzenie powietrza z woreczków do spektrometru NDIR za pomocą pompy gazu. Zawartość wody w próbkach utrzymywana jest na mniej więcej stałym poziomie, dzięki zastosowaniu ^{pochłaniaczy wody Nafion. Niezbędne do kalibracji i pomiarów powietrze pozbawione CO}2 ^{(gaz zerowy) wytworzone zostanie przez analizator za pośrednictwem wbudowanego pochłaniacza CO}2^.

• Analiza spektroskopowa w podczerwieni

  W celu przeprowadzenia analizy dwutlenku węgla w oddechu szeroko-pasmowa wiązka promieniowania podczerwonego, emitowana przez źródło promieniowania w podczerwieni, przepuszczana jest na przemian przez komorę pomiarową i komorę referencyjną przy użyciu przerywacza strumienia świetlnego. Zmodulowane wiązki promieniowania podczerwonego trafiają następnie do detektorów podczerwieni — dwuwarstwowych detektorów transmisyjnych z komorą przednią i tylną wypełnioną czystymi izotopami gazów mierzonych (odpowiednio ¹³CO2 oraz ¹²CO2). Promieniowanie podczerwone w komorze pomiarowej jest osłabiane przez mierzony składnik gazowy, co powoduje zaburzenie parametrów wiązki mierzonej w stosunku do parametrów wiązki referencyjnej. W rezultacie dochodzi do zmiany temperatury, która z kolei wytwarza zmienne ciśnienie w przedniej komorze detektora podczerwieni. Połączony z tą komorą kondensator

  membranowy, do którego przyłożone jest stałe napięcie z obwodu o dużej rezystancji, przetwarza zmiany ciśnienia na zmienne napięcie, stanowiące miarę składu izotopowego dwutlenku węgla w próbce.

• Wprowadzenie próbki

  Półautomatyczny układ wprowadzania próbek wtryskuje znane objętości gazu badanego do gazu zerowego, pozbawionego CO2, który krąży w obiegu spektrometru podczerwieni. Dzięki temu możliwy jest pomiar stosunku ¹³C/¹²C przy dowolnym stężeniu CO2 przekraczającym 1%.

• Wymagania dotyczące określania stosunków ¹³C/¹²C

  Zasada testu oddechowego polega na doustnym podaniu mocznika oznakowanego izotopem ¹³C i obserwacji metabolizmu (hydrolizy enzymatycznej) tego mocznika poprzez pomiar stężenia ¹³CO2 w wydychanym powietrzu przy użyciu niedyspersyjnej spektroskopii w podczerwieni.

• Spektrometry niedyspersyjne działające w podczerwieni przeznaczone do analizy powietrza wydychanego muszą spełniać następujące wymagania:

  Analiza powtarzana wielokrotnie: co najmniej 3-krotnie powtórzenie analizy tej samej

  próbki podczas pomiaru

  Zabezpieczenie przed nieuprawnionym dostępem: dostęp do funkcji zapisu parametrów działania i

  wyników powinien być ograniczony, aby niemożliwe były późniejsze modyfikacje

  Spełnienie wymagań zostanie zweryfikowane poprzez liniowość, stabilność (precyzja gazu wzorcowego) i precyzję pomiarów.

  Regulacja punktu zerowego detektorów przy użyciu gazu pozbawionego CO², wytworzonego w spektrometrze. Regulacja punktu zakresowego detektorów przy użyciu gazów kalibracyjnych o dokładnie znanych stężeniach.

  Liniowość: ^≤ 0,5‰ przy próbkach oddechowych o stężeniu CO2 między 1% a 7%

  Stabilność: ≤ 0,3‰ przy 10 następujących po sobie pomiarach

  Precyzja pomiarów: ≤ 0,5‰ przy naturalnym wzbogaceniu w ¹³C, z użyciem 100 ml

  woreczków ze stężeniem 3% oddechowego CO2 w próbce

  Infekcję Helicobacter pylori wykrywa się, gdy różnica ¹³C/¹²C między wartością wyjściową

  a wartością po 30 minutach przekracza 4‰.

  Alternatywnie, możliwe jest zastosowanie innej odpowiednio zwalidowanej metody pomiarowej przez laboratorium o niezależnie potwierdzonych kwalifikacjach.

  Analiza próbek oddechowych i wymagania odnośnie badania dla laboratoriów

  Spektrometria mas (IRMS)

  Próbki oddechowe zebrane w 10 ml próbówkach szklanych lub plastikowych bada się metodą

  spektrometrii masowej stosunku izotopów (IRMS).

  Określenie stosunku ¹³C/¹²C w dwutlenku węgla próbek oddechowych jest integralną częścią badania diagnostycznego Test INFAI Helicobacter. Dokładność badania w bardzo dużej mierze zależy od jakości analizy oddechowej. Wymagania odnośnie parametrów analizy oddechu, jak liniowość,

  stabilność (precyzja gazu referencyjnego) i precyzja pomiaru mają podstawowe znaczenie dla dokładności analizy.

  Należy zapewnić, by analizę wykonano w odpowiednim laboratorium. Metoda zwalidowana we wniosku o dopuszczenie jest następująca:

• Przygotowanie próbek do spektrometrii IRMS

  W celu spektrometrycznego określenia stosunku ¹³C/¹²C w dwutlenku węgla próbek oddechowych, należy wyizolować dwutlenek węgla z próbki i wprowadzić do spektrometru masowego.

  Automatyczny system przygotowywania próbek oddechowych do spektrometrów masowych stosunku izotopów, dedykowany do analizy testów oddechowych, wykorzystuje do rozdziału ciągłą przepływową chromatografię gazową

  Woda jest usuwana z próbek oddechowych za pomocą systemu wychwytującego „Nafion” lub systemu przygotowawczego, który rozdziela gazy na kolumnie do chromatografii gazowej z zastosowaniem helu jako gazu obojętnego. Po przejściu przez kolumnę, rozdzielone gazy próbki oddechowej są wykrywane przez detektor jonizacyjny. Frakcja gazowa dwutlenku węgla, identyfikowana na podstawie charakterystycznego czasu retencji, wprowadzana jest do spektrometru masowego.

• Analiza spektrometryczna mas

  W celu analizy wyizolowanego z próbek oddechowych dwutlenku węgla cząsteczki gazu muszą zostać zjonizowane, uformowane w wiązkę, przyspieszone w polu elektrycznym, odchylone w polu magnetycznym i zarejestrowane w detektorze. Powyższe pięć etapów odbywa się w analizatorze spektrometru masowego, który składa się z trzech odrębnych bloków: źródła, rury przelotowej i kolektora. Procesy jonizacji, formowania wiązki i przyspieszania zachodzą w źródle, odchylenie magnetyczne ma miejsce w rurze przelotowej, a detekcja — w kolektorze.

• Wprowadzenie próbki

  Dostępnych jest wiele różnych systemów wprowadzania dwutlenku węgla do analizatora. W przypadku analizy próbek oddechowych kluczowe znaczenie ma oznaczanie zawartości ¹³C-dwutlenku węgla w próbce względem wzorcowego gazu referencyjnego. Zapewnia to wysoką dokładność systemu, gdyż zawartość izotopu w dwutlenku węgla obliczana jest z uwzględnieniem niezależnego wzorca.

• Wymagania dotyczące określania stosunków ¹³C/¹²C

  Zasada testu oddechowego polega na doustnym podaniu mocznika oznakowanego izotopem ¹³C i obserwacji metabolizmu (hydrolizy enzymatycznej) tego mocznika poprzez pomiar stężenia ¹³CO2 w wydychanym powietrzu przy użyciu spektrometru masowego stosunków izotopów (IRMS).

• Spektrometr masowy powinien posiadać następujące możliwości:

  Analiza powtarzana wielokrotnie: co najmniej 3-krotnie powtórzenie analizy tej samej próbki podczas pomiaru

  Zabezpieczenie przed nieuprawnionym dostępem:

  dostęp do funkcji zapisu parametrów działania i yników powinien być ograniczony, aby niemożliwe były późniejsze modyfikacje

  Wzorcowanie: stosunek ¹³C/¹²C względem PDB (Pee Dee Beliminate)

  Objętość próbek: < 200 µl

  Spełnienie wymagań zostanie zweryfikowane poprzez liniowość, stabilność (precyzja gazu wzorcowego) i precyzję pomiarów.

• Wszystkie spektrometry masowe, które będą zastosowane do analizy próbek oddechowych, muszą spełniać następujące wymagania:

Liniowość: ^≤ 0,5‰ przy próbkach oddechowych o stężeniu CO2 między 1% a 7%

Stabilność: ≤ 0,2‰ przy 10 następujących po sobie pomiarach

Precyzja pomiarów: ≤ 0,3‰ przy naturalnym wzbogaceniu w ¹³C, w probówkach 10 ml ze

stężeniem 3% oddechowego CO2 w próbce

Infekcję Helicobacter pylori wykrywa się, gdy różnica ¹³C/¹²C między wartością wyjściową

a wartością po 30 minutach przekracza 4‰.

Alternatywnie, możliwe jest zastosowanie innej odpowiednio zwalidowanej metody pomiarowej przez laboratorium o niezależnie potwierdzonych kwalifikacjach.