Lithium Carbonicum GSK 250 mg tabletki

Węglan litu jest wskazany w leczeniu epizodu maniakalnego w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych, w zapobieganiu nawrotom zaburzeń afektywnych dwubiegunowych lub

zmniejszaniu nasilenia i częstotliwości kolejnych epizodów manii u chorych ze stanami maniakalnymi w wywiadzie jak również w zapobieganiu występowania epizodów depresji w zaburzeniach

depresyjnych nawracających.

Ze względu na mały współczynnik terapeutyczny węglanu litu, indywidualną dawkę należy

wyznaczyć na podstawie pomiaru stężenia litu w surowicy krwi i uzyskiwanej poprawy klinicznej. Dawka dobowa wynosi zwykle 0,5 do 1,25 g węglanu litu w dawkach podzielonych.

Dawkę dobową należy zwiększać stopniowo. W początkowym okresie terapii stężenie litu w surowicy należy kontrolować co najmniej 1 raz w tygodniu. Zalecane jest utrzymanie stężenia litu w surowicy w zakresie 0,5 - 0,8 mmol/l (zapobieganie nawrotom zaburzeń afektywnych). Po osiągnięciu

wymaganego stężenia kontrolę można przeprowadzać rzadziej, co miesiąc lub co 2 miesiące; podczas

remisji co 2 - 3 miesiące.

W ostrych stanach chorobowych (maniakalnych) stosuje się dawkę 1,5 do 2,0 g na dobę – stężenie kationów litu w osoczu krwi powinno wynosić od 0,6 do 1,2 mmol/l. Po ustąpieniu ostrej fazy dawkę należy natychmiast zmniejszyć.

Dawka dobowa powinna być dzielona co najmniej na 3 części.

W przypadku pominięcia jednej dawki nie należy podwajać następnej.

Stosowanie u dzieci

Nie zaleca się stosowania produktu u dzieci w wieku poniżej 12 lat.

Planowane odstawianie litu

Zaleca się stopniowe odstawianie litu (przez okres przynajmniej 2 tygodni), ponieważ może to opóźnić nawrót objawów choroby podstawowej.

Przerwanie leczenia litem z powodu toksyczności

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów toksyczności, leczenie powinno być natychmiast

przerwane (patrz pkt. 4.4).

• nadwrażliwość (uczulenie) na substancję czynną lub pozostałe składniki produktu,

• ciężka niewydolność nerek,

• świeżo przebyty zawał mięśnia sercowego,

• organiczne uszkodzenia mózgu,

• białaczka,

• ciąża (działanie teratogenne w I trymestrze),

• okres karmienia piersią (lit przenika do mleka matki).

Z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia objawów toksycznych, lit nie powinien być podawany

pacjentom, u których występuje:

• ciężka niewydolność nerek,

• choroba sercowo-naczyniowa,

• nieleczona niedoczynność tarczycy,

• niewyrównany sód wynikający z odwodnienia,

• choroba Addisona,

• zmniejszona podaż soli z dietą.

  Szczególnie ostrożnie należy stosować lit w chorobie Parkinsona, zaburzeniach czynności węzła zatokowego i przewodnictwa zatokowo-komorowego, padaczce, łuszczycy, wrodzonej nużliwości mięśni, cukrzycy, schizofrenii.

  Przed rozpoczęciem leczenia litem wskazana jest ocena czynności tarczycy, nerek, serca (zapis EKG),

  oznaczenie stężenia sodu i glukozy w surowicy krwi.

  U pacjentów po zabiegach chirurgicznego leczenia otyłości może być konieczne podawanie mniejszej dawki podtrzymującej litu. Konieczne jest ścisłe kontrolowanie stężenia litu ze względu na ryzyko toksyczności litu do czasu ustabilizowania się masy ciała pacjenta.

  Zespół Brugadów

  Lit jest inhibitorem kanałów sodowych mięśnia sercowego i może ujawnić lub nasilić objawy zespołu Brugadów, dziedzicznej choroby kanałów sodowych mięśnia sercowego z typowymi zmianami

  w zapisie EKG (blok prawej odnogi pęczka Hisa z uniesieniem odcinka ST w prawych odprowadzeniach przedsercowych), co może prowadzić do zatrzymania krążenia lub nagłego zgonu. Nie zaleca się stosowania litu u pacjentów z rozpoznaniem zespołu Brugadów lub z zespołem Brugadów w wywiadzie rodzinnym. Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów, u których

  w wywiadzie rodzinnym stwierdzono zatrzymanie krążenia lub nagły zgon (patrz punkt 4.8).

  W razie braku alternatywnej metody terapii i podjęcia decyzji o rozpoczęciu leczenia litem, należy je prowadzić w warunkach klinicznych i przeprowadzić badanie EKG na początku leczenia i okresowo w jego trakcie.

  Wpływ na nerki

  Ponieważ lit hamuje wychwyt zwrotny sodu z kanalików nerkowych, dlatego w czasie terapii należy ostrzec pacjenta o konieczności zapewnienia odpowiedniej ilości sodu i wody w diecie. W przypadku biegunki, nadmiernego pocenia (np. w czasie infekcji) może być konieczne zmniejszenie dawki lub czasowe przerwanie terapii.

  Zmiany histologiczne (w tym nefropatię kanalikowo-miąższową) odnotowano po przedłużonym leczeniu litem. Zmiany te mogą prowadzić do zaburzenia czynności nerek. Nie wiadomo, czy te

  zmiany są zawsze odwracalne po zaprzestaniu stosowania litu. Zaleca się okresowe monitorowanie czynności nerek.

  U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, przyjmujących lit od ponad 10 lat,

  obserwowano przypadki mikrotorbieli, gruczolaka kwasochłonnego (onkocytoma) oraz raka kanalików zbiorczych nerki (patrz punkt 4.8).

  Hiperkalcemia i nadczynność przytarczyc

  Leczenie litem może powodować hiperkalcemię, której może, ale nie musi towarzyszyć nadczynność przytarczyc (patrz punkt 4.8). Zaleca się przed rozpoczęciem leczenia oznaczenie stężenia wapnia oraz jego okresowe kontrolowanie w trakcie leczenia, a jeśli to konieczne, również stężenia hormonu przytarczyc.

  Terapia elektrowstrząsami

  Odnotowano przypadki zwiększonego ryzyka neurologicznych działań niepożądanych (np. delirium,

  przedłużone napady i dezorientacja) podczas stosowania u pacjentów leczonych litem terapii

  elektrowstrząsami (ECT). Jeśli połączone leczenie litem i elektrowstrząsami jest wskazane klinicznie,

  należy stosować elektrowstrząsy ostrożnie, a pacjenta należy ściśle monitorować.

  Terapia połączona

  Należy ściśle monitorować pacjentów, którzy razem z litem otrzymują neuroleptyki pod kątem wczesnych objawów toksyczności neurologicznej i szybkiego zakończenia leczenia w przypadku pojawienia się tych objawów. W bardzo rzadkich przypadkach jednoczesne stosowanie litu

  i neuroleptyków może spowodować pojawienie się objawów psychicznych i neurologicznych

  (tj. delirium, napady lub zwiększona częstość występowania objawów pozapiramidowych), które mogą być podobne lub identyczne jak objawy złośliwego zespołu neuroleptycznego. W niektórych przypadkach, objawy kończyły się nieodwracanym uszkodzeniem mózgu.

  Produkty lecznicze zmieniające stężenie litu w surowicy (takie jak diuretyki, gliflozyny lub inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE)) należy stosować z zachowaniem ostrożności podczas leczenia litem (patrz punkt 4.5). Należy monitorować stężenie litu w krótszych odstępach czasu i odpowiednio

  dostosowywać dawkowanie.

  Toksyczność

  Leczenie litem należy natychmiast przerwać, jeśli wystąpią pierwsze objawy toksyczności, które obejmują:

• zaburzenia sercowo-naczyniowe np. wydłużenie QT/QTc w badaniu EKG

• zaburzenia żołądkowo-jelitowe np. biegunka, wymioty i odwodnienie

• zaburzenia neurologiczne np. ataksja, drżenie, hipertonia, mimowolne skurcze mięśniowe, neuropatia obwodowa, osłabione lub nieobecne odruchy głębokie, hiperrefleksja, zaburzenia mowy, splątanie, senność i oczopląs. W niektórych przypadkach następstwa neurologiczne mogą utrzymywać się pomimo przerwania leczenia litem i mogą być nieodwracalne (patrz punkt 4.8).

  Rzadko zgłaszano ostrą niewydolność nerkową w wyniku toksycznego działania litu.

  Osoby w podeszłym wieku

  Lit powinien być stosowany ze szczególną ostrożnością u osób w podeszłym wieku, ze względu na to, że ta grupa pacjentów jest szczególnie wrażliwa na toksyczność litu na skutek zaburzeń czynności nerek i wydalania (patrz pkt. 4.2).

  Pogorszenie stanu klinicznego i ryzyko samobójstwa związane z depresją i zaburzeniami

  afektywnymi dwubiegunowymi

  U pacjentów z depresją lub zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi może wystąpić pogorszenie

  objawów depresyjnych i (lub) pojawić się mogą myśli i zachowania samobójcze niezależnie czy

  pacjent przyjmuje leki przeciwdepresyjne czy nie. Pacjenci powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą

  w związku z możliwością pogorszenia stanu klinicznego i pojawienia się myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza na początku leczenia lub w czasie zmiany dawki leku.

  Pacjenci z dużym ryzykiem wystąpienia myśli i prób samobójczych (pacjenci z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie, młodzi dorośli i pacjenci, którzy przed rozpoczęciem terapii wykazywali znacznego stopnia nasilenie myśli samobójczych), powinni podczas leczenia pozostawać pod ścisłą kontrolą.

  Pacjenci (i opiekunowie pacjentów) powinni być ostrzeżeni o potrzebie kontroli w związku

  z możliwością pogorszenia ich stanu klinicznego i (lub) pojawienia się myśli/zachowań samobójczych lub myśli o samouszkodzeniu. W przypadku wystąpienia tych objawów powinni natychmiast

  zasięgnąć porady lekarskiej.

  U pacjentów, u których wystąpi pogorszenie stanu klinicznego (w tym wystąpienie nowych objawów)

  i (lub) pojawią się myśli/zachowania samobójcze, zwłaszcza jeśli objawy te, pojawią się nagle, będą znacznie nasilone lub nie będą częścią dotychczas zgłaszanych przez pacjenta objawów, należy

  rozważać zmianę postępowania terapeutycznego, w tym możliwość przerwania leczenia.

  Produkt leczniczy Lithium carbonicum GSK zawiera laktozę jednowodną.

  Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Interakcje ze zwiększeniem stężenia litu w surowicy

Następujące leki podwyższają stężenie litu w stanie stacjonarnym i mogą spowodować objawy toksyczności:

• metronidazol,

• niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, ketoprofen) w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy II,

• inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę I,

• antagoniści receptora angiotensyny II,

• leki moczopędne (patrz także niżej), zwłaszcza tiazydowe i amiloryd.

  Interakcje ze zmniejszeniem stężenia litu w surowicy

  Zmniejszenie stężenia litu w surowicy krwi można zaobserwować podczas jednoczesnego stosowania litu z następującymi lekami:

• mocznik,

• ksantyny (aminofilina, kofeina, teofilina i inne),

• związki alkalizujące (np. węglan sodu),

• inhibitory SGLT2 (gliflozyny) (patrz punkt 4.4)

• oraz leki moczopędne - inhibitory anhydrazy węglanowej.

  Topiramat

  U zdrowych ochotników obserwowano zmniejszenie się (18% dla AUC) ogólnoustrojowego narażenia na lit podczas jednoczesnego podawania z topiramatem w dawce 200 mg/dobę. U pacjentów

  z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym właściwości farmakokinetyczne litu pozostawały bez zmian podczas leczenia topiramatem w dawkach 200 mg/dobę.

  Obserwowano jednak zwiększenie ogólnoustrojowego narażenia (26% dla AUC) po podaniu topiramatu w dawkach do 600 mg/dobę. Notowano przypadki toksyczności litu podczas

  jednoczesnego podawania z topiramatem. Podczas jednoczesnego podawania z topiramatem należy dokładnie kontrolować stężenie litu.

  Interakcje powodujące neurotoksyczność

  Następujące leki mogą nasilać objawy pozapiramidowe i powodować objawy neurotoksyczności (takie jak ataksja, drżenie, hipertonia, mimowolne skurcze mięśniowe, hiperrefleksja, zaburzenia mowy, splątanie, senność i oczopląs):

• neuroleptyki (chloropromazyna i inne pochodne fenotiazyny, haloperidol), patrz punkt 4.4,

• karbamazepina,

• metyldopa,

• selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny stosowane łącznie z solami litu, mogą nasilać jego toksyczne działanie, prowadząc do wystąpienia objawów zespołu serotoninowego, takich, jak drżenia, zawroty głowy, pobudzenie, stan splątania, biegunki,

• leki z grupy antagonistów kanału wapniowego,

• trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne.

  Inne interakcje

  Lek może nasilać i wydłużać działanie leków zwiotczających niezależnie od ich mechanizmu

  działania, zarówno konkurencyjnych (np. pankuronium), jak i depolaryzujących (sukcynylocholina) oraz w rzadkich przypadkach wyzwala napady wrodzonej nużliwości mięśni. Lit nasila hamujące

  czynność tarczycy działanie dużych dawek jodu.

  Istnieją doniesienia o hamowaniu przez lit działania pochodnych amfetaminy.

  Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

  W surowicy krwi, podczas leczenia litem, mogą być zwiększone stężenia:

• glukozy,

• hormonu przytarczyc i wapnia.

Ciąża

Lit przenika przez łożysko.

Nie należy stosować litu w ciąży, zwłaszcza w I trymestrze.

Stosowanie litu w czasie ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, wiąże się ze zwiększoną częstością występowania wad wrodzonych, szczególnie w układzie sercowo - naczyniowym.

Karmienie piersią

Brak jest odpowiednich badań przeprowadzonych na kobietach karmiących oraz odpowiednich badań na temat wpływu litu na reprodukcję u zwierząt.

Lit przenika do mleka matki, ze względu na możliwość wystąpienia objawów zatrucia u dziecka, w trakcie terapii karmienie piersią jest przeciwwskazane.

Ponieważ lit może powodować zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, np. senność, zawroty głowy lub omamy należy ostrzec pacjenta o niebezpieczeństwie podczas prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn.

Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco:

bardzo często (>1/10); często (≥100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko

(≥ 1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Wystąpienie i nasilenie działań niepożądanych zależą od wrażliwości pacjenta oraz stężenia leku

w surowicy krwi.

W POCZĄTKOWYM OKRESIE LECZENIA stosunkowo często występują drżenia, zaburzenia

żołądkowo-jelitowe, wielomocz, wzmożone pragnienie, osłabienie siły mięśniowej, uczucie znużenia. Podczas kontynuowania leczenia objawy te stają się mniej nasilone.

Zanotowano występowanie następujących działań niepożądanych:

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Stężenia toksyczne litu są zbliżone do stężeń terapeutycznych.

Każde przedawkowanie litu powinno być uznawane za potencjalnie groźne. U pacjentów leczących

się przewlekle litem nawet niewielkie przedawkowanie może doprowadzić do poważnej toksyczności, ponieważ tkanki pozanaczyniowe są już nasycone litem.

Objawy

Pojawienie się objawów może być opóźnione. Szczyt objawów może pojawić się nawet dopiero

po 24 godzinach, szczególnie u pacjentów, którzy nie są leczeni litem przewlekle lub przyjęli produkt o przedłużonym uwalnianiu. Objawy są podobne do tych opisanych w punkcie 4.8. W poważnych przypadkach mogą nastąpić napad padaczki, śpiączka i śmierć.

Toksyczność litu i nasilenie objawów są proporcjonalne do stężenia litu w surowicy krwi.

W ostrych zatruciach występują nasilone wymioty, biegunka, niezborność ruchowa, drgawki

i śpiączka, często zaburzenia rytmu serca i wstrząs, co może być przyczyną zagrożenia życia.

Podczas długotrwałego leczenia objawy zatrucia rozwijają się zwykle stopniowo. Przyczyną może być nieregularne zażywanie leku, zmiany w gospodarce wodno-elektrolitowej wskutek zmian podaży NaCl, zwiększona utrata sodu w następstwie zastosowania leków moczopędnych lub nadmiernego pocenia.

W przypadku stężeń 1,5 – 2 mmol/l (12 godzin po ostatnim zażyciu leku) występuje: biegunka, drżenie grubofaliste i włókienkowe, osłabienie siły mięśniowej, zaburzenia mowy, niezborność ruchowa.

W przypadku stężeń 2 - 3 mmol/l występują stany splątania, drgawki, zaburzenia pamięci, oczopląs, śpiączka, nawet śmierć.

Postępowanie w przypadku przedawkowania:

Nie jest znane specyficzne antidotum w przypadku zatrucia litem. Należy przerwać leczenie litem natychmiast po wystąpieniu pierwszych objawów zatrucia. Należy włączyć leczenie wspomagające

i objawowe. Decydujące jest poprawienie równowagi wodno-elektrolitowej. Stwierdzono, że irygacje jelita są pomocne w przypadku pacjentów, którzy połknęli duże ilości produktu o przedłużonym uwalnianiu.

W przypadkach ciężkiego zatrucia litem skuteczna jest hemodializa i należy ją rozważyć u wszystkich pacjentów z widocznymi objawami neurologicznymi. Po zatrzymaniu dializy należy spodziewać się pojawienia znacznego wzrostu stężenia litu w surowicy krwi, w związku z tym konieczne mogą być przedłużone lub powtórzone zabiegi. Hemodializę należy zastosować u pacjentów z ciężkimi

objawami bez względu na stężenie litu w surowicy.

Poziom litu w surowicy powinien być monitorowany. Poprawa kliniczna trwa dłużej niż obniżenie stężeń litu w surowicy.

Węgiel aktywowany nie absorbuje litu.

Dalsze postępowanie powinno być zgodne z zaleceniami szpitalnymi lub zgodnie z zaleceniami

krajowego centrum zatruć.

W lżejszych przypadkach wystarcza odstawienie leku na okres 1 - 2 dni i ewentualne zwiększenie podaży NaCl i wody (wznowienie leczenia należy rozpoczynać od mniejszych dawek, należy

kontrolować stężenia litu w surowicy).

W ciężkich zatruciach stosuje się płukanie żołądka, kontroluje gospodarkę wodno-elektrolitową oraz czynność układu krążenia i oddychania.

Niezbędne jest również zwiększenie wydalania litu z ustroju (za pomocą hemodializy, ewentualnie poprzez wymuszoną diurezę - np. za pomocą mannitolu) i równoczesne zwiększenie podaży sodu.