Helicobacter Test INFAI 45 mg proszek do sporządzania roztworu doustnego

Grupa farmakoterapeutyczna: inne środki diagnostyczne, kod ATC: VO4CX

Dla jednej dawki 45 mg mocznika (¹³C) podawanej podczas badania nie opisano aktywności

farmakodynamicznej.

Po połknięciu oznakowany mocznik dociera do błony śluzowej żołądka. W obecności bakterii Helicobacter pylori ¹³C-mocznik jest metabolizowany przez ureazę, enzym wytwarzany przez te bakterie.

2H2N(¹³CO)NH2 + 2H2O ^{Enzym ureaza} 4NH3 + 2¹³CO2

Dwutlenek węgla dyfunduje do naczyń krwionośnych. Stąd, jako wodorowęglan, transportowany jest do płuc i uwalniany w wydychanym powietrzu jako ¹³CO2.

W obecności ureazy pochodzenia bakteryjnego stosunek izotopów węgla ¹³C/¹²C ulega znaczącej ^{zmianie. Ilość13CO}2 ^{w próbkach oddechowych jest ustalana przy użyciu spektrometrii masowej} stosunku izotopów (IRMS – ang. isotope ratio mass spectrometry) i wyrażana jest jako różnica bezwzględna (wartość 𝚫ᵝ) między próbką z minuty 00 a próbką z minuty 30.

Ureazę w żołądku wytwarzają tylko bakterie Helicobacte pylori. Inne bakterie wytwarzające ureazę są bardzo rzadko spotykane we florze bakteryjnej żołądka.

Ustalono, że punkt odniesienia przy rozróżnianiu pacjentów z ujemnym i dodatnim wynikiem testu na Helicobacter pylori odpowiada wartości 𝚫ᵝ równej 4‰, co oznacza, że wzrost wartości 𝚫ᵝ o więcej niż 4‰ wskazuje na zakażenie. W próbie klinicznej z udziałem 168 pacjentów w wieku od 3 do 11 lat test oddechowy w porównaniu z biopsyjną diagnostyką zakażenia bakterią Helicobacter pylori wykazał czułość 98,4% [przy 90% przedziale ufności: ≥93,9%], oraz specyficzność 98,1% [przy 90% przedziale ufności: ≥95,1%].

Przy braku ureazy pochodzenia bakteryjnego cała ilość podanego mocznika zostanie po wchłonięciu w układzie pokarmowym zmetabolizowana tak samo, jak mocznik endogenny. Amoniak wytworzony w wyniku hydrolizy bakteryjnej, jak opisano powyżej, jest włączany do procesów metabolicznych jako NH⁴⁺.

Przyjęty doustnie mocznik ¹³C jest metabolizowany do dwutlenku węgla i amoniaku lub włączany we własny cykl mocznikowy organizmu. Analiza izotopowa wykazuje każdy wzrost ¹³CO2.

Wchłanianie i dystrybucja ¹³CO2 przebiega szybciej niż reakcja z udziałem ureazy. Dlatego szybkość procesu ograniczona jest tylko na etapie rozkładu mocznika (¹³C) przez ureazę wytwarzaną przez bakterie Helicobacter.

Znaczący wzrost stężenia ¹³CO2 w wydychanym powietrzu w ciągu 30 minut od podania 45 mg oznakowanego mocznika następuje wyłącznie u pacjentów Helicobacter pylori-dodatnich.

Brak.

Nie dotyczy.

3 lata

Pojedynczy zestaw testowy zawiera następujące elementy:

• Próbka pobrana o czasie 00 minut

• Próbka pobrana o czasie 30 minut

i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

1. Test powinien być przeprowadzany w obecności osoby wykwalifikowanej.

2. Należy sporządzić dokumentację dla każdego pacjenta na dołączonym arkuszu dokumentacyjnym. Zaleca się przeprowadzenie testu w pozycji wypoczynkowej

3. Test rozpoczyna się od pobrania próbek do określenia wartości wyjściowych.

   • Wyjąć słomkę i obie próbówki z etykietą „Próbka pobrana o czasie 00 minut” z zestawu

     testowego.

   • Zdjąć nakrętkę z próbówki i włożyć do niej rozpakowaną słomkę .

   • Równomiernie wdmuchiwać powietrze do próbówki przez słomkę, aż jej ścianki wewnętrzne zaparują.

   • Cały czas wydmuchując przez słomkę powietrze, usunąć słomkę z próbówki i natychmiast zamknąć ją zakrętką (jeżeli próbówka pozostanie otwarta dłużej niż przez 30 sekund, wynik testu może być zafałszowany).

   • Trzymając probówkę pionowo, nakleić etykietkę z kodem kreskowym oznakowaną

     „Próbka pobrana o czasie 00 minut” wokół próbówki tak, aby linie kodu kreskowego były

     poziome.

4. Wydychać powietrze także do drugiej próbówki (etykieta: „Próbka pobrana o czasie 00 minut”) i postępować jak wyżej.

5. Niezwłocznie wypić 100 ml soku pomarańczowego.

6. Następnie należy sporządzić roztwór testowy:

   • Z zestawu testowego wyjąć pojemnik z napisem „mocznik (13C) proszek”, otworzyć go i napełnić do trzech czwartych objętości wodą z kranu.

   • Zamknąć pojemnik i delikatnie wstrząsać, aż proszek rozpuści się całkowicie. Wlać zawartość pojemnika do szklanki.

   • Napełnić pojemnik po moczniku (13C) po raz drugi i trzeci wodą, za każdym razem wlewając jego zawartość do szklanki (łącznie ilość wody powinna wynosić około 30 ml).

7. Ten roztwór testowy pacjent powinien natychmiast wypić, a czas podania należy zanotować.

8. Trzydzieści minut po wypiciu roztworu testowego (punkt 7) należy pobrać próbki dla czasu 30 minut do dwóch probówek które pozostały w opakowaniu zestawu (etykieta „Próbka pobrana o czasie 30 minut”), jak opisano w punkcie 3 i 4. Do tych próbek należy użyć etykiet z kodem kreskowym, oznakowanych „Próbka pobrana o czasie 30 minut”.

9. Nakleić odpowiednią etykietę z kodem kreskowym na arkusz dokumentacyjny pacjenta..

   Na zakończenie opakowanie należy zamknąć pozostałą naklejką.

10. Probówki z próbkami należy przesłać w oryginalnym opakowaniu do odpowiedniego laboratorium, gdzie zostanie przeprowadzona ich analiza.

    Analiza próbek oddechowych i wymagania odnośnie badania dla laboratoriów

    Próbki oddechowe zebrane w 10 ml próbówkach szklanych lub plastikowych bada się metodą

    spektrometrii masowej stosunku izotopów (IRMS).

    Określenie stosunku ¹³C/¹²C w dwutlenku węgla próbek oddechowych jest integralną częścią badania diagnostycznego Test INFAI Helicobacter. Dokładność badania w bardzo dużej mierze zależy od jakości analizy oddechowej. Wymagania odnośnie parametrów analizy oddechu, jak liniowość, stabilność (precyzja gazu referencyjnego) i precyzja pomiaru mają podstawowe znaczenie dla dokładności analizy.

    Należy zapewnić, by analizę wykonano w odpowiednim laboratorium. Metoda zwalidowana we wniosku o dopuszczenie jest następująca:

    • Przygotowanie próbek do spektrometrii IRMS

      W celu spektrometrycznego określenia stosunku ¹³C/¹²C w dwutlenku węgla próbek oddechowych, należy wyizolować dwutlenek węgla z próbki i wprowadzić do spektrometru masowego.

      Automatyczny system przygotowywania próbek oddechowych do spektrometrów masowych stosunku izotopów, dedykowany do analizy testów oddechowych, wykorzystuje do rozdziału ciągłą przepływową chromatografię gazową

      Woda jest usuwana z próbek oddechowych za pomocą systemu wychwytującego „Nafion” lub systemu przygotowawczego, który rozdziela gazy na kolumnie do chromatografii gazowej z zastosowaniem helu jako gazu obojętnego. Po przejściu przez kolumnę, rozdzielone gazy próbki oddechowej są wykrywane przez detektor jonizacyjny. Frakcja gazowa dwutlenku węgla, identyfikowana na podstawie charakterystycznego czasu retencji, wprowadzana jest do spektrometru masowego.

    • Analiza spektrometryczna mas

      W celu analizy wyizolowanego z próbek oddechowych dwutlenku węgla cząsteczki gazu muszą zostać zjonizowane, uformowane w wiązkę, przyspieszone w polu elektrycznym, odchylone w polu magnetycznym i zarejestrowane w detektorze. Powyższe pięć etapów odbywa się w analizatorze spektrometru masowego, który składa się z trzech odrębnych bloków: źródła, rury przelotowej i kolektora. Procesy jonizacji, formowania wiązki i przyspieszania zachodzą w źródle, odchylenie magnetyczne ma miejsce w rurze przelotowej, a detekcja — w kolektorze

    • Wprowadzenie próbki

      Dostępnych jest wiele różnych systemów wprowadzania dwutlenku węgla do analizatora. W przypadku analizy próbek oddechowych kluczowe znaczenie ma oznaczanie zawartości ¹³C-dwutlenku węgla w próbce względem wzorcowego gazu referencyjnego. Zapewnia to wysoką dokładność systemu, gdyż zawartość izotopu w dwutlenku węgla obliczana jest z uwzględnieniem niezależnego wzorca.

    • Wymagania dotyczące określania stosunków ¹³C/¹²C

      Zasada testu oddechowego polega na doustnym podaniu mocznika oznakowanego izotopem ¹³C i obserwacji metabolizmu (hydrolizy enzymatycznej) tego mocznika poprzez pomiar stężenia ¹³CO2 w wydychanym powietrzu przy użyciu spektrometru masowego stosunków izotopów (IRMS).

    • Spektrometr masowy powinien posiadać następujące możliwości:

      Analiza powtarzana wielokrotnie: co najmniej 3-krotnie powtórzenie analizy tej

      samej próbki podczas pomiaru

      Zabezpieczenie przed nieuprawnionym dostępem: dostęp do funkcji zapisu parametrów działania i

      wyników powinien być ograniczony, aby niemożliwe były późniejsze modyfikacje

      Wzorcowanie: stosunek ¹³C/¹²C względem PDB (Pee Dee

      Beliminate)

      Objętość próbek < 200 µl

      Spełnienie wymagań zostanie zweryfikowane poprzez liniowość, stabilność (precyzja gazu wzorcowego) i precyzję pomiarów.

    • Wszystkie spektrometry masowe, które będą zastosowane do analizy próbek oddechowych, muszą spełniać następujące wymagania:

Liniowość: ^≤ 0,5‰ przy próbkach oddechowych o stężeniu CO2 między 1% a 7%

Stabilność: ≤ 0,2‰ przy 10 następujących po sobie pomiarach

Precyzja pomiarów: ≤ 0,3‰ przy naturalnym wzbogaceniu w ¹³C, w probówkach 10 ml ze

stężeniem 3% oddechowego CO2 w próbce

Infekcję Helicobacter pylori wykrywa się, gdy różnica ¹³C/¹²C między wartością wyjściową

a wartością po 30 minutach przekracza 4‰.

Alternatywnie, możliwe jest zastosowanie innej odpowiednio zwalidowanej metody pomiarowej przez laboratorium o niezależnie potwierdzonych kwalifikacjach.