Berinert 500 500 j.m./ml proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji
Informacja o przepisywaniu
Refundacja
Informacja o wydawaniu
Ograniczenie recepty
Interakcje z
Ograniczenia użytkowania
Inne informacje
Nazwa leku
Postać farmaceutyczna
Producent
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (MAH)
Skorzystaj z aplikacji Mediately
Szybciej uzyskaj informacje o leku.
Ponad 36k oceny
ChPL - Berinert 500 j.m./ml
Wrodzony obrzęk naczynioruchowy typu I i II (hereditary angioedema – HAE).
Leczenie i przedzabiegowe zapobieganie stanom ostrym.
Leczenie powinno zostać rozpoczęte pod kontrolą lekarza doświadczonego w terapii niedoboru inhibitora C-1 esterazy.
Dawkowanie
Dorośli
Leczenie ostrego napadu obrzęku naczynioruchowego: 20 j.m. na kilogram masy ciała (20 j.m./kg m.c.)
Przedzabiegowe zapobieganie wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego:
1000 j.m. na mniej niż 6 godzin przed zabiegiem medycznym, stomatologicznym lub chirurgicznym.
Dzieci i młodzież
Leczenie ostrego napadu obrzęku naczynioruchowego: 20 j.m. na kilogram masy ciała (20 j.m./kg m.c.)
Przedzabiegowe zapobieganie wystąpieniu obrzęku naczynioruchowego:
15 do 30 j.m. na kilogram masy ciała (15-30 j.m./kg m.c.) na mniej niż 6 godzin przed zabiegiem medycznym, stomatologicznym lub chirurgicznym. Dawka powinna być dobrana z uwzględnieniem okoliczności klinicznych (np. typ zabiegu i ciężkość schorzenia).
Sposób podawania
Berinert musi być rekonstytuowany zgodnie z informacją podaną w punkcie 6.6. Roztwór po rekonstytucji:
-
Berinert 500 powinien być bezbarwny i przezroczysty
-
Berinert 1500 powinien być bezbarwny i przezroczysty do lekko opalizującego.
Roztwór powinien być podawany powoli we wstrzyknięciu dożylnym, Berinert 500 może być podany
we wlewie (4 ml/min).
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
U pacjentów z potwierdzoną skłonnością do alergii należy profilaktycznie stosować leki
antyhistaminowe i kortykosteroidy.
Jeżeli wystąpią objawy alergiczne lub reakcja anafilaktyczna, należy natychmiast zaprzestać podawania leku Berinert (tzn. przerwać wstrzyknięcie/infuzję) i rozpocząć odpowiednie leczenie. Postępowanie lecznicze zależy od rodzaju i stopnia nasilenia działań niepożądanych. Powinno zostać włączone leczenie przeciwwstrząsowe zgodne z aktualnymi standardami.
Pacjenci z obrzękiem krtani wymagają szczególnej obserwacji z zabezpieczeniem możliwości
natychmiastowego intensywnego leczenia w szpitalu.
Użycie niezgodnie z zarejestrowanymi wskazaniami lub w leczeniu zespołu przeciekania włośniczkowego (Capillary Leak Syndrome, CLS) nie jest polecane (patrz także punkt 4.8 „Działania niepożądane”).
Produkt leczniczy Berinert 500 zawiera 49 mg sodu na fiolkę co odpowiada 2.5% zalecanej przez
WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
Produkt leczniczy Berinert 1500 zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na fiolkę, to znaczy lek
uznaje się za „wolny od sodu.
Leczenie domowe i samodzielne podawanie
Istnieją ograniczone dane dotyczące podawania tego produktu leczniczego w domu lub samodzielnego podawania.
Potencjalne ryzyko towarzyszące terapii domowej jest związane z samodzielnym podawaniem jak
i radzeniem sobie z działaniami niepożądanymi, w szczególności z nadwrażliwością.
Decyzja odnośnie zastosowania terapii domowej dla indywidualnego pacjenta powinna być podjęta przez lekarza prowadzącego, który powinien zapewnić odpowiednie przeszkolenie pacjenta oraz weryfikację terapii domowej w odstępach czasu.
Bezpieczeństwo wirusowe
Standardowe postępowanie zabezpieczające przed przenoszeniem zakażeń poprzez podawanie produktów leczniczych otrzymywanych z krwi lub osocza ludzkiego obejmuje: selekcję dawców, badanie pojedynczych donacji i pul osocza na obecność markerów wirusów oraz zastosowanie skutecznych metod inaktywacji/usuwania wirusów podczas procesu wytwarzania. Pomimo tego, nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych po podaniu produktu leczniczego pochodzącego z krwi lub osocza ludzkiego. To ryzyko dotyczy nieznanych lub nowo odkrytych wirusów i innych czynników zakaźnych.
Podjęte środki zabezpieczające są uważane za skuteczne w stosunku do otoczkowych wirusów takich
jak: HIV, HBV, HCV oraz wirusów bezotoczkowych HAV i parwowirusa B 19.
U pacjentów regularnie lub wielokrotnie otrzymujących produkty pochodzące z ludzkiego osocza należy rozważyć dodatkowo szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B.
Zdecydowanie zaleca się, aby przy każdorazowym podaniu pacjentowi produktu leczniczego Berinert
odnotować nazwę i numer serii produktu leczniczego, aby móc powiązać pacjenta z daną serią leku.
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
Ciąża
Istnieje ograniczona ilość danych stwierdzających brak zwiększonego ryzyka związanego ze stosowaniem Berinert u kobiet w ciąży. Berinert jest fizjologicznym składnikiem ludzkiego osocza. Z tego powodu nie przeprowadzano badań w kierunku toksyczności Berinert w okresie ciąży i rozwoju płodowego u zwierząt oraz nie należy spodziewać się wystąpienia działań niepożądanych związanych z płodnością oraz rozwojem przed- i pourodzeniowym u ludzi. Dlatego też u kobiet w ciąży Berinert powinien być stosowany tylko w przypadku, jeśli istnieją ścisłe wskazania.
Karmienie piersią
Nie jest znany stopień przenikania Berinert do ludzkiego mleka, jednak zważywszy jego wysoką masę cząsteczkową prawdopodobieństwo wydzielania z mlekiem matki jest bardzo niskie. Jednakże karmienie piersią u kobiet cierpiących z powodu wrodzonego obrzęku naczynioruchowego jest niewskazane. Biorąc pod uwagę zalety karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści wynikające z terapii Berinert dla matki należy rozważyć czy zalecić zaprzestanie karmienia piersią, czy zaprzestać terapii przy użyciu Berinert.
Płodność
Berinert jest fizjologicznym składnikiem ludzkiego osocza. W związku z tym nie przeprowadzono badań na zwierzętach dotyczących wpływu na reprodukcję i toksycznego wpływu na rozwój i nie oczekuje się niekorzystnego działania na płodność, rozwój płodu i noworodka u ludzi.
Berinert nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn.
W oparciu o doświadczenia po wprowadzeniu do obrotu i naukowe piśmiennictwo podział reakcji ze względu na częstość występowania przedstawia się w sposób następujący:
bardzo często: ≥ 1/10 często: ≥ 1/100 do< 1/10
niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100 rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000
bardzo rzadko: < 1/10 000 (w tym zawarte są pojedyncze przypadki) Działania niepożądane związane z zastosowaniem Berinert występują rzadko.
| Bardzoczęsto | Często | Niezbyt często | Rzadko | Bardzo rzadko | |
| Zaburzenianaczyniowe: | Rozwój zakrzepicy* | ||||
| Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania leku: | Wzrost temperatury i/lub reakcje w miejscu wkłucia. | ||||
| Zaburzenia układuimmunologicznego: | Reakcje alergiczne lub anafilaktyczne (np. tachykardia, hiper- lub hipotensja, zaczerwienienie, pokrzywka, duszność, bóle i zawroty głowy, nudności). | Wstrząs |
* w próbach leczenia wysokimi dawkami Berinert w profilaktyce i terapii zespołu przeciekania włośniczkowego (Capillary Leak Syndrome, CLS), przed, w czasie lub po operacji kardiochirurgicznej z użyciem krążenia pozaustrojowego (wskazanie i dawka niezarejestrowane), w pojedynczych przypadkach, zakończoną zgonem.
Możliwość przeniesienia czynników zakaźnych przedstawiono w punkcie 4.4.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Właściwości farmakologiczne - Berinert 500 j.m./ml
Grupa farmakoterapeutyczna: C1-inhibitor
ATC kod: B06AC01
Inhibitor C1-esterazy jest osoczową glikoproteiną o masie cząsteczkowej 105 kDa zawierającą 40% węglowodanów. Stężenie w ludzkim osoczu wynosi około 240 mg/l. Poza osoczem inhibitor C1- esterazy wykrywany jest także w łożysku, komórkach wątroby, monocytach i płytkach krwi.
Inhibitor C1-esterazy należy do ludzkiego osoczowego układu inhibitorów proteaz serynowych (serpin) i działa jak inne białka tej grupy, takie jak: antytrombina III, alpha-2-antyplazmina, alpha-1- antytrypsyna i inne.
W warunkach fizjologicznych inhibitor C1-esterazy blokuje klasyczną drogę układu dopełniacza poprzez inaktywację aktywnych enzymatycznie składników C1s i C1r. Aktywny enzym tworzy kompleks z inhibitorem w stechiometrycznym stosunku 1:1.
Poza tym inhibitor C1-esterazy stanowi najważniejszy inhibitor aktywatorów układu krzepnięcia poprzez hamowanie czynnika XIIa i jego fragmentów. Dodatkowo, oprócz alpha-2-makroglobuliny, jest głównym inhibitorem osoczowej kallikreiny.
Efekt leczniczy produktu Berinert we wrodzonym obrzęku naczynioruchowym polega na substytucji brakującej aktywności inhibitora C1-esterazy.
Produkt podawany jest drogą dożylną i natychmiast po podaniu osiąga w osoczu stężenie zależne od
dawki leku.
Właściwości farmakokinetyczne produktu leczniczego Berinert oceniano w dwóch badaniach.
Badanie I fazy zostało przeprowadzone u 15 zdrowych, dorosłych pacjentów i otrzymane dane farmakokinetyczne zostały użyte do oceny biodostępności produktu leczniczego Berinert 1500 i Berinert 500. Została wykazana porównywalna biodostępność obu dawek produktu leczniczego Berinert. Dla stężeń Cmax. i AUC 0-last. antygenu C1-INH stosunek średniej geometrycznej (90%Cis) wynosił odpowiednio 1,02 (0,99; 1,04) oraz 1,02 (0,99; 1,05). Okres półtrwania został określony na podgrupie pacjentów z zastosowaniem bezprzedziałowej analizy farmakokinetycznej. Średni okres półtrwania dla Berinert 1500 oraz Berinert 500 wynosił odpowiednio 87,7 i 91,4 godziny.
Właściwości farmakokinetyczne były badane u pacjentów z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym (34 pacjentów > 18 lat, 6 pacjentów < 18 lat). Dotyczyły one 15 pacjentów leczonych profilaktycznie (z częstymi/ciężkimi atakami), a także 25 pacjentów z mniej częstymi/łagodnymi atakami i leczonymi „na żądanie”. Dane zostały uzyskane w przerwach pomiędzy atakami.
Średnia poprawy in vivo (in vivo recovery, IVR) wynosiła 86,7% (zakres: 54,0-254,1%), przy czym była nieznacznie wyższa u dzieci 98,2% (zakres: 69,2- 106,8%), w porównaniu z dorosłymi 82,5 % (zakres: 54,0-254,1%). U pacjentów z ciężkimi atakami, średnia IVR była jeszcze wyższa i wynosiła 101,4 % w porównaniu z grupą pacjentów z łagodnymi atakami choroby 75,8 % (zakres: 57,2- 195,9%).
Średnia wzrostu aktywności wynosiła 2,3%/j.m./kg mc (zakres: 1,4- 6,9%/j.m./kg mc). Nie stwierdzono statystycznie znamiennych różnic pomiędzy dziećmi i dorosłymi. U pacjentów, u których występowały ciężkie ataki obserwowano nieznacznie wyższy wzrost aktywności (2,9%/j.m./kg mc, zakres: 1,4-6,9%/j.m./kg mc), w porównaniu z grupą pacjentów z łagodnymi atakami (2,1%/j.m./kg mc, zakres: 1,5- 5,1 %/j.m./kg mc).
Maksymalne stężenie ludzkiego inhibitora C1-esterazy w osoczu uzyskiwano w ciągu 0,8 godziny po
podaniu Berinert (bez istotnych różnic między poszczególnymi grupami pacjentów).
Średni okres półtrwania wynosił 36,1 godzin i był nieznacznie krótszy u dzieci w porównaniu z grupą dorosłych (32,9 vs. 36,1 godzin) oraz w grupie pacjentów z ciężkimi atakami w porównaniu z grupą pacjentów z łagodnymi atakami (30,9 vs. 37,0 godzin).
