Stocrin 30 mg/ml roztwór doustny
Informacja o przepisywaniu
Refundacja
Informacja o wydawaniu
Ograniczenie recepty
Interakcje z
Ograniczenia
Inne informacje
Nazwa leku
Postać farmaceutyczna
Producent
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (MAH)
Skorzystaj z aplikacji Mediately
Szybciej uzyskaj informacje o leku.
Ponad 36k oceny
ChPL - Stocrin 30 mg/ml
Produkt leczniczy STOCRIN roztwór doustny jest wskazany w leczeniu skojarzonym dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 3 lat, zakażonych ludzkim wirusem upośledzenia odporności-1 (HIV-1), którzy nie mogą połknąć tabletek powlekanych.
Produkt leczniczy STOCRIN nie został dostatecznie zbadany u pacjentów z zaawansowanym zakażeniem HIV, tj. u pacjentów z liczbą komórek CD4 <50/mm3 lub po niepowodzeniu schematów leczenia zawierającej inhibitor proteazy (PI – protease inhibitor). Chociaż występowanie oporności krzyżowej pomiędzy efawirenzem a inhibitorami proteazy nie zostało udowodnione, nie istnieją obecnie wystarczające dane dotyczące skuteczności terapii skojarzonej z zastosowaniem PI, gdy schematy leczenia zawierające produkt leczniczy STOCRIN okażą się nieskuteczne.
Informacje kliniczne i farmakodynamiczne, patrz punkt 5.1.
Leczenie powinien rozpoczynać lekarz mający doświadczenie w leczeniu zakażeń HIV.
Dawkowanie
Efawirenz musi być stosowany w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwretrowirusowymi (patrz punkt 4.5).
Efawirenz w postaci roztworu doustnego może być przyjmowany niezależnie od posiłków (patrz
punkt 5.2).
W celu poprawienia tolerancji działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, zaleca się
podawanie produktu leczniczego przed snem w okresie pierwszych dwóch do czterech tygodni leczenia oraz u pacjentów, u których te objawy trwają dłużej (patrz punkt 4.8).
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Dorośli
Zalecana dawka efawirenzu w skojarzeniu z analogami nukleozydów, będącymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy (NRTIs – nucleoside analogue reverse transcriptase inhibitors) oraz z PI lub bez niego (patrz punkt 4.5), wynosi 24 ml raz na dobę, doustnie.
Dostosowywanie dawki
Jeśli efawirenz podawany jest jednocześnie z worykonazolem, dawka podtrzymująca worykonazolu musi być zwiększona do 400 mg co 12 godzin, a dawka efawirenzu musi być zmniejszona o 50%, tj. do 300 mg raz na dobę. Po zaprzestaniu leczenia worykonazolem, należy powrócić do początkowej
dawki efawirenzu (patrz punkt 4.5).
Jeśli efawirenz podawany jest jednocześnie z ryfampicyną pacjentom o masie ciała 50 kg lub
większej, można rozważyć zwiększenie dawki efawirenzu do 800 mg/dobę (patrz punkt 4.5).
Dzieci i młodzież (w wieku od 3 do 17 lat)
W Tabeli 1 przedstawiono zalecaną dawkę efawirenzu w postaci roztworu doustnego w skojarzeniu
z PI i (lub) NRTIs u pacjentów w wieku od 3 do 17 lat. Efawirenz w postaci tabletek powlekanych
wolno podawać wyłącznie dzieciom, które potrafią połknąć tabletki.
Tabela 1: Dawki pediatryczne podawane raz na dobę| Masa ciała(kg) | Efawirenz roztwór doustny (30 mg/ml) Dawka (ml) | |
| Dzieci w wiekuod 3 do < 5 lat | Dorośli i dzieciw wieku 5 lat lub powyżej | |
| 13 do <15 | 12 | 9 |
| 15 do <20 | 13 | 10 |
| 20 do <25 | 15 | 12 |
| 25 do <32,5 | 17 | 15 |
| 32,5 do <40 | - | 17 |
| ≥40 | - | 24 |
Szczególne populacje pacjentów
Zaburzenia czynności nerek
Nie badano farmakokinetyki efawirenzu u pacjentów z niewydolnością nerek; jednak ze względu na to, że mniej niż 1% dawki efawirenzu wydalane jest w moczu w postaci niezmienionej, wpływ zaburzeń czynności nerek na wydalanie efawirenzu powinien być minimalny (patrz punkt 4.4).
Zaburzenia czynności wątroby
Pacjenci z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby mogą być leczeni efawirenzem w zwykle zalecanej dawce. Należy uważnie obserwować, czy nie wystąpią zależne od dawki działania niepożądane, szczególnie ze strony układu nerwowego (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Dzieci i młodzież
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności efawirenzu u dzieci w wieku poniżej 3 lat lub o masie ciała mniejszej niż 13 kg. Aktualne dane przedstawiono w punkcie 4.8 5.1 i 5.2, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg skali Child-Pugh) (patrz punkt 5.2).
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Jednoczesne stosowanie z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem, midazolamem, triazolamem, pimozydem, beprydylem ani z alkaloidami sporyszu (na przykład ergotaminą, dihydroergotaminą, ergonowiną i metyloergonowiną), gdyż efawirenz konkuruje z nimi o izoenzym CYP3A4, co mogłoby powodować zahamowanie metabolizmu tych leków i stwarzać zagrożenie wystąpienia ciężkich i (lub) niebezpiecznych dla życia działań niepożądanych (na przykład zaburzeń rytmu serca, przedłużonego działania sedatywnego lub depresji oddechowej) (patrz punkt 4.5).
Jednoczesne stosowanie z produktami roślinnymi zawierającymi ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum), gdyż istnieje ryzyko zmniejszenia stężenia efawirenzu w osoczu i osłabienia jego działania leczniczego (patrz punkt 4.5).
Pacjenci z:
-
stwierdzonym w wywiadzie rodzinnym nagłym zgonem lub wrodzonym wydłużeniem skorygowanego odstępu QT (QTc) w badaniu EKG, lub jakimkolwiek innym stanem klinicznym, który wydłuża odstęp QTc.
-
objawową arytmią lub klinicznie istotną bradykardią, lub zastoinową niewydolnością serca ze
zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory w wywiadzie.
-
ciężkimi zaburzeniami równowagi elektrolitowej np., hipokaliemią lub hipomagnezemią.
Pacjenci, którzy przyjmują produkty lecznicze wydłużające odstęp QTc (leki o działaniu
proarytmicznym).
Do takich leków należą:
-
leki przeciwarytmiczne klasy IA i III,
-
leki neuroleptyczne, przeciwdepresyjne,
-
niektóre antybiotyki, w tym należące do następujących klas: antybiotyki makrolidowe,
fluorochinolony, imidazolowe i triazolowe leki przeciwgrzybicze,
-
niektóre leki przeciwhistaminowe niewywierające działaniauspokajającego (terfenadyna, astemizol),
-
cysapryd,
-
flekainid,
-
niektóre leki przeciwmalaryczne,
-
metadon.
Jednoczesne podawanie z elbaswirem/grazoprewirem ze względu na przewidywane znaczące zmniejszenie stężenia elbaswiru i grazoprewiru w osoczu (patrz punkt 4.5). Wywołuje to indukcja CYP3A4 lub P-gp przez efawirenz, a przewidywanym skutkiem jest utrata odpowiedzi
wirusologicznej na elbaswir/grazoprewir.
Efawirenzu nie wolno stosować w leczeniu zakażenia wirusem HIV w monoterapii ani dodawać jako
jedyny lek do nieskutecznego schematu leczenia. Podczas stosowania efawirenzu w monoterapii szybko narasta oporność wirusów. Wybierając nowy lek przeciwretrowirusowy(lub leki) do zastosowania w skojarzeniu z efawirenzem, należy uwzględniać możliwość powstawania oporności krzyżowej wirusów (patrz punkt 5.1).
Nie zaleca się jednoczesnego podawania efawirenzu z tabletkami złożonymi zawierającymi efawirenz, emtrycytabinę oraz tenofowiru dizoproksyl, chyba że konieczna jest modyfikacja dawki (na przykład w przypadku stosowania ryfampicyny).
Jednoczesne podawanie glekaprewiru/pibrentaswiru z efawirenzem może znacznie zmniejszać stężenia glekaprewiru i pibrentaswiru w osoczu, prowadząc do zmniejszenia działania
terapeutycznego. Nie zaleca się jednoczesnego podawania glekaprewiru/pibrentaswiru z efawirenzem (patrz punkt 4.5).
Nie zaleca się jednoczesnego podawania wyciągów z Ginkgo biloba (patrz punkt 4.5).
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Przepisując inne leki do stosowania razem z efawirenzem, lekarz powinien zapoznać się
z odpowiednimi Charakterystykami Produktów Leczniczych.
Jeśli odstawia się którykolwiek ze stosowanych w skojarzeniu produktów leczniczych przeciwretrowirusowych ze względu na jego przypuszczalną nietolerancję, należy zwrócić uwagę na konieczność jednoczesnego odstawienia pozostałych produktów leczniczych przeciwretrowirusowych. Po ustąpieniu objawów nietolerancji należy ponownie rozpocząć jednoczesne stosowanie produktów leczniczych przeciwretrowirusowych. Nie zaleca się przerywanej monoterapii ani stopniowego wprowadzania leków przeciwretrowirusowych, ponieważ zwiększa to ryzyko selekcji opornych
szczepów. Wysypka
W badaniach klinicznych nad efawirenzem opisywano występowanie łagodnej lub średnio nasilonej
wysypki, która zwykle ustępowała podczas kontynuowanej terapii. Zastosowanie odpowiednich leków przeciwhistaminowych i (lub) kortykosteroidów może poprawić tolerancję produktu leczniczego
i przyspieszyć ustępowanie wysypki. U mniej niż 1 % pacjentów leczonych efawirenzem opisano
ciężką wysypkę połączoną z tworzeniem się pęcherzyków, wilgotnym złuszczaniem naskórka lub powstawaniem owrzodzeń. Częstość rumienia wielopostaciowego lub zespołu Stevensa–Johnsona wynosiła około 0,1 %. Efawirenz trzeba odstawić, jeśli u pacjenta wystąpi ciężka wysypka połączona z tworzeniem się pęcherzyków, złuszczaniem naskórka, zajęciem błon śluzowych lub gorączką. Jeśli przerywa się stosowanie efawirenzu, należy zwrócić uwagę na odstawienie innych leków
przeciwretrowirusowych, aby zapobiec rozwojowi wirusów opornych na leki (patrz punkt 4.8).
Doświadczenie dotyczące stosowania efawirenzu u pacjentów, którzy przerwali stosowanie innych
leków przeciwretrowirusowych z klasy NNRTI, jest ograniczone (patrz punkt 4.8). Nie zaleca się stosowania efawirenzu u pacjentów, u których podczas przyjmowania innych leków z klasy NNRTI
stwierdzono groźne dla życia reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona).
Objawy psychiczne
U pacjentów przyjmujących efawirenz odnotowano wśród działań niepożądanych zaburzenia psychiczne. Wydaje się, że pacjenci, u których w wywiadzie występowały zaburzenia psychiczne są bardziej narażeni na tego typu ciężkie działania niepożądane. W szczególności, u chorych z przebytą depresją częściej występowała ciężka depresja. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano ciężką depresję, zgony samobójcze, omamy, zachowania przypominające psychozy i katatonię. Należy poinformować pacjentów, że w razie wystąpienia takich objawów, jak: ciężka depresja, psychoza lub myśli samobójcze, powinni natychmiast zgłosić się do lekarza, który oceni, czy objawy te mogą mieć związek z przyjmowaniem efawirenzu.Jeśli tak, konieczne jest określenie, czy ryzyko dalszego stosowania leku przeważa nad spodziewanymi korzyściami z leczenia (patrz punkt 4.8).
Objawy ze strony układu nerwowego
W badaniach klinicznych, u pacjentów przyjmujących efawirenz w dawce dobowej 600 mg
opisywano często m.in. takie działania niepożądane jak: zawroty głowy, bezsenność, senność, zaburzenia koncentracji i nietypowe sny (patrz punkt 4.8). Objawy ze strony układu nerwowego zwykle poajwaiły się w pierwszym lub drugim dniu leczenia i na ogół ustępowały po pierwszych 2–4 tygodniach. Należy poinformować pacjentów, że gdyby takie objawy wystąpiły, prawdopodobnie
ustąpią w trakcie dalszego stosowania leku i nie zwiastują rozwoju rzadziej występujących objawów psychicznych.
Mogą wystąpić późne działania neurotoksyczne, w tym ataksja i encefalopatia (zaburzenia świadomości, splątanie, spowolnienie psychoruchowe, psychoza, majaczenie), w ciągu miesięcy lub lat po rozpoczęciu leczenia efawirenzem. Niektóre przypadki późnych działań neurotoksycznych występowały u pacjentów z polimorfizmem genu CYP2B6, co wiąże się ze zwiększonym poziomem
efawirenzu pomimo standardowego dawkowania produktu leczniczego STOCRIN. Należy niezwłocznie zbadać pacjentów, u których wystąpią objawy podmiotowe i przedmiotowe ciężkich
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
działań niepożądanych o charakterze neurologicznym, aby ocenić możliwy związek tych działań
ze stosowaniem efawirenzu oraz konieczność przerwania stosowania produktu leczniczego STOCRIN. Napady drgawkowe
U pacjentów przyjmujących efawirenz obserwowano drgawki; zazwyczaj dotyczyło to pacjentów,
u których wcześniej występowały już napady drgawkowe. U pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwdrgawkowe metabolizowane głównie w wątrobie, takie jak fenytoina, karbamazepina
i fenobarbital, może być konieczne okresowe kontrolowanie stężenia tych leków w osoczu. W badaniu
dotyczącym interakcji między lekami, podczas jednoczesnego stosowania karbamazepiny
i efawirenzu, nastąpiło zmniejszenie stężenia karbamazepiny w osoczu (patrz punkt 4.5). Należy
zachować ostrożność, jeżeli u pacjenta występowały wcześniej napady drgawkowe.
Zdarzenia ze strony wątroby
Po wprowadzeniu do obrotu zgłoszono kilka przypadków niewydolności wątroby u pacjentów, u których nie stwierdzono wcześniej chorób wątroby ani innych, dających się zidentyfikować czynników ryzyka (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć możliwość monitorowania aktywności
enzymów wątrobowych u pacjentów, u których nie stwierdzono wcześniej zaburzeń czynności wątroby, ani innych czynników ryzyka.
Wydłużenie skorygowanego odstępu QT (QTc)
U pacjentów przyjmujących efawirenz obserwowano wydłużenie odstępu QTc (patrz punkty 4.5 i 5.1).
Należy rozważyć zastosowanie alternatywnego do efawirenzu produktu leczniczego w przypadku jednoczesnego stosowania produktu leczniczego o potwierdzonym potencjale wywoływania częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes lub stosowania u pacjentów o podwyższonym ryzyku występowania częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes.
Zespół reaktywacji immunologicznej
U pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem immunologicznym w czasie rozpoczynania
złożonej terapii przeciwretrowirusowej (CART, ang. combination antiretroviral therapy) wystąpić może reakcja zapalna na niewywołujące dotąd objawów lub utajone patogeny oportunistyczne, powodująca ciężkie objawy kliniczne lub nasilenie objawów. Zwykle reakcje tego typu obserwowane są w ciągu kilku pierwszych tygodni lub miesięcy od rozpoczęcia CART. Typowymi przykładami są: zapalenie siatkówki wywołane wirusem cytomegalii, uogólnione i/lub miejscowe zakażenia prątkami
oraz zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jiroveci (znane wcześniej jako Pneumocystis carinii). Należy rozpoznać każdy objaw stanu zapalnego i, w razie konieczności, zastosować odpowiednie leczenie. Zaobserwowano także przypadki chorób autoimmunologicznych (takich jak choroba Gravesa-Basedowa i autoimmunologiczne zapalenie wątroby) w przebiegu reaktywacji immunologicznej, jednak czas do ich wystąpienia jest zmienny i zdarzenia te mogą wystąpić wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia.
Masa ciała i parametry metaboliczne
Podczas leczenia przeciwretrowirusowego może wystąpić zwiększenie masy ciała oraz stężenia lipidów i glukozy we krwi. Takie zmiany mogą być częściowo związane z opanowaniem choroby i stylem życia. W odniesieniu do lipidów, w niektórych przypadkach istnieją dowody, że zmiany
te wynikają z leczenia, podczas gdy w odniesieniu do zwiększenia masy ciała nie ma przekonujących dowodów na powiązanie z konkretnym leczeniem. W monitorowaniu stężenia lipidów i glukozy
we krwi należy kierować się ustalonymi wytycznymi dotyczącymi leczenia zakażenia HIV. Zaburzenia gospodarki tłuszczowej należy leczyć w klinicznie właściwy sposób.
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Martwica kości
Choć uważa się, że etiologia tej choroby jest wieloczynnikowa (związana ze stosowaniem kortykosteroidów, spożywaniem alkoholu, ciężką immunosupresją, podwyższonym wskaźnikiem masy ciała), odnotowano przypadki martwicy kości, zwłaszcza u pacjentów z zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV i (lub) poddanych długotrwałemu, skojarzonemu leczeniu przeciwretrowirusowemu (CART). Należy poradzić pacjentom, by zwrócili się do lekarza, jeśli odczuwają bóle w stawach, sztywność stawów lub trudności w poruszaniu się.
Szczególne populacje pacjentów
Choroba wątroby
Efawirenz jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3 i 5.2) i niezalecany u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, gdyż nie ma wystarczających danych aby ustalić czy konieczne jest dostosowanie dawki. Ze względu na znaczny udział cytochromu P450 w metabolizmie efawirenzu oraz ograniczone doświadczenie kliniczne u pacjentów z przewlekłymi chorobami wątroby, zaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania efawirenzu u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Należy uważnie
monitorować pacjentów pod kątem występowania działań niepożądanych zależnych od dawki, szczególnie ze strony układu nerwowego. Należy przeprowadzać okresowe badania laboratoryjne, aby określić zaawansowanie choroby wątroby (patrz punkt 4.2).
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności efawirenzu u pacjentów z nasilonymi zaburzeniami wątroby. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lub C, którzy leczeni byli skojarzonymi lekami przeciwretrowirusowymi, występuje zwiększone ryzyko ciężkich działań niepożądanych ze strony wątroby, które mogą być przyczyną zgonu. U pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami czynności wątroby, w tym u pacjentów z przewlekłym czynnym zapaleniem wątroby, występuje zwiększona częstość zaburzeń czynności wątroby po stosowaniu skojarzonym leków przeciwretrowirusowych. Pacjentów tych należy kontrolować zgodnie z obowiązującymi standardami.
Jeżeli stwierdza się pogorszenie w przebiegu choroby wątroby lub długotrwałe zwiększenie aktywności aminotransferaz do wartości powyżej 5 razy ponad górny zakres wartości prawidłowych, należy rozważyć korzyści z kontynuowania leczenia efawirenzem wobec ewentualnego ryzyka
znacznego działania toksycznego na wątrobę. U tych pacjentów należy rozważyć przerwanie lub odstawienie leku (patrz punkt 4.8).
U pacjentów leczonych innymi produktami leczniczymi, które mają działanie toksyczne na wątrobę, zaleca się również badania kontrolne enzymów wątrobowych. W przypadku skojarzonego stosowania leków przeciwwirusowych w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B lub C należy zapoznać się również z Charakterystykami Produktów Leczniczych odpowiednich produktów leczniczych.
Niewydolność nerek
Nie zbadano farmakokinetyki leku u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednak ze względu na to, że w postaci niezmienionej w moczu jest wydalane poniżej 1% dawki efawirenzu, wpływ niewydolności nerek na wydalanie efawirenzu jest przypuszczalnie minimalny (patrz punkt 4.2). Nie ma
doświadczenia u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, stąd zalecane jest uważne monitorowanie tej grupy pacjentów.
Pacjenci w wieku podeszłym
W badaniach klinicznych uczestniczyła niewystarczająca liczba pacjentów w podeszłym wieku, aby możliwe było określenie, czy ich reakcja na lek jest inna niż osób młodszych.
Dzieci i młodzież
Nie określono działania efawirenzu u dzieci w wieku poniżej 3 lat lub o masie ciała poniżej 13 kg. Istnieją dowody wskazujące na to, że efawirenz mógł zmieniać farmakokinetykę u bardzo małych dzieci. Z tego powodu efawirenzu w postaci roztworu doustnego nie wolno podawać dzieciom poniżej
3 lat.
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
U 26 z 57 dzieci (46%) leczonych efawirenzem przez 48 tygodni stwierdzono wysypkę; u trojga z nich
wysypka miała ciężki przebieg. Przed rozpoczęciem terapii efawirenzem u dzieci można rozważyć
profilaktyczne zastosowanie odpowiednich leków przeciwhistaminowych. Alkohol benzylowy (E1519)
Alkohol benzylowy może powodować reakcje alergiczne.
Efawirenz in vivo indukuje enzymy CYP3A4, CYP2B6 oraz UGT1A1. Podczas jednoczesnego stosowania z efawirenzem związków będących substratami tych enzymów, może następować zmniejszenie ich stężenia w osoczu. W warunkach in vitro efawirenz jest także inhibitorem enzymu CYP3A4. Z tego powodu teoretycznie efawirenz może początkowo zwiększać narażenie ogólnoustrojowe na substraty CYP3A4 i dlatego zaleca się ostrożność w wypadku stosowania leków
będących substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (patrz punkt 4.3). Efawirenz może
indukować enzymy CYP2C19 oraz CYP2C9, chociaż in vitro wykazano również ich hamowanie, dlatego ostateczny efekt jednoczesnego stosowania z efawirenzem związków będących substratami tych enzymów nie jest znany (patrz punkt 5.2).
Narażenie na efawirenz może być zwiększone podczas jednoczesnego podania z produktami leczniczymi (np. rytonawirem) lub pokarmami (np. sokiem grejpfrutowym), które obniżają aktywność CYP3A4 lub CYP2B6.
Związki lub preparaty ziołowe (np. wyciągi z Ginkgo biloba i ziela dziurawca zwyczajnego) indukujące te enzymy mogą doprowadzić do zmniejszenia stężenia efawirenzu w osoczu. Jednoczesne podawanie ziela dziurawca zwyczajnego jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Nie zaleca się jednoczesnego podawania wyciągów z Ginkgo biloba (patrz punkt 4.4).
Podawanie efawirenzu jednocześnie z metamizolem, który jest induktorem aktywności enzymów
metabolizujących, w tym CYP2B6 oraz CYP3A4, może spowodować zmniejszenie stężeń efawirenzu w osoczu z potencjalnym zmniejszeniem jego skuteczności klinicznej. Dlatego zaleca się zachowanie ostrożności w przypadku podawania metamizolu jednocześnie z efawirenzem; w zależności od potrzeb, należy monitorować odpowiedź kliniczną i (lub) stężenie produktu leczniczego.
Leki wydłużające odstęp QT
Przeciwwskazane jest stosowanie efawirenzu jednocześnie z lekami, które mogą powodować wydłużenie odstępu QTc lub wystąpienie częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes, takimi jak: leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki neuroleptyczne i przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki, w tym należące do następujących klas: antybiotyki makrolidowe, fluorochinolony,
imidazolowe i triazolowe leki przeciwgrzybicze, niektóre leki przeciwhistaminowe niewywierające
działania uspokajającego (terfenadyna, astemizol), cyzapryd, flekainid, niektóre leki przeciwmalaryczne i metadon (patrz punkt 4.3).
Dzieci i młodzież
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.
Przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania
Efawirenzu nie wolno stosować jednocześnie z: terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem, midazolamem, triazolamem, pimozydem, beprydylem ani z alkaloidami sporyszu (na przykład ergotaminą, dihydroergotaminą, ergonowiną i metyloergonowiną), gdyż wpływ na hamowanie ich metabolizmu może doprowadzić do wystąpienia ciężkich zdarzeń, zagrażających życiu
(patrz punkt 4.3).
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Efawirenzu nie wolno stosować w połączeniu z elbaswirem/grazoprewirem ze względu na
przewidywane znaczące zmniejszenie stężenia elbaswiru i grazoprewiru w osoczu wywołane indukcją enzymów metabolizujących produkty lecznicze i (lub) białek transportowych, czego przewidywanym skutkiem jest utrata odpowiedzi wirusologicznej na elbaswir/grazoprewir (patrz punkt 4.5).
Ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum)
Jednoczesne podawanie efawirenzu i ziela dziurawca zwyczajnego lub produktów ziołowych zawierających ziele dziurawca zwyczajnego jest przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie ziela dziurawca zwyczajnego może wiązać się ze zmniejszeniem stężenia efawirenzu w osoczu z powodu indukcji enzymów metabolizujących lek i (lub) transportu białek przez składniki ziela dziurawca zwyczajnego. Jeśli pacjent przyjmuje ziele dziurawca zwyczajnego, należy odstawić produkt,
sprawdzić poziom wiremii i, w miarę możliwości, stężenie efawirenzu. Po odstawieniu ziela dziurawca zwyczajnego stężenie efawirenzu może się zwiększyć i może być wymagane dostosowanie dawki efawirenzu. Indukujący wpływ ziela dziurawca zwyczajnego może utrzymywać się przez co
najmniej 2 tygodnie po przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.3).
Prazykwantel
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania prazykwantelu ze względu na istotne
zmniejszenie stężenia prazykwantelu w osoczu, co związane jest z ryzykiem niepowodzenia leczenia z powodu zwiększonego przez efawirenz metabolizmu wątrobowego. Jeśli stosowanie skojarzenia jest konieczne, należy rozważyć zwiększenie dawki prazykwantelu.
Inne interakcje
W tabeli 2 poniżej wymieniono interakcje zachodzące między efawirenzem a inhibitorami proteazy, lekami przeciwretrowirusowymi innymi niż inhibitory proteazy oraz innymi, nie przeciwretrowirusowymi produktami leczniczymi (zwiększenie stężenia oznaczono jako „↑”, zmniejszenie stężenia jako „↓”, brak zmiany stężenia jako „↔”, raz co 8 lub 12 godzin jako „co 8 h” lub „co 12 h”). Jeśli było to możliwe, w nawiasach podano 90% lub 95% przedziały ufności. Badania przeprowadzono z udziałem zdrowych osób, chyba że wskazano inaczej.
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Tabela 2: Interakcje pomiędzy efawirenzem i innymi produktami leczniczymi u dorosłych| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| LEKIPRZECIWZAKAŹNE | ||
| Leki przeciwwirusowe stosowane w zakażeniu HIV | ||
| Inhibitory proteazy (PI) | ||
| Atazanawir/rytonawir/Efawirenz (400 mg raz na dobę/100 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę, wszystkie podawane z pokarmem) | Atazanawir (popołudniu): AUC: ↔* (↓ 9 do ↑ 10) Cmax: ↑ 17%* (↑8 do↑ 27)Cmin: ↓ 42%* (↓ 31 do↓ 51) | Nie jest zalecane jednoczesne podawanie efawirenzu z atazanawirem/rytonawirem. Jeżeli wymagane jest jednoczesne podawanie atazanawiru z NNRTI, można rozważyć zwiększenie dawki zarówno atazanawiru, jak irytonawiru do odpowiednio 400 mg i 200 mg, w skojarzeniu z efawirenzem z zachowaniemścisłej obserwacji klinicznej. |
| Atazanawir/rytonawir/Efawirenz (400 mg raz na dobę/200 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę, wszystkiepodawane z pokarmem) | Atazanawir (popołudniu):AUC: ↔*/** (↓ 10 do↑ 26)Cmax: ↔*/** (↓ 5 do↑ 26)Cmin: ↑ 12%*/** (↓ 16do ↑ 49)(indukcja CYP3A4).* Kiedy porównujemy z atazanawirem 300 mg/rytonawirem 100 mgpodawanym raz na dobęwieczorem bezefawirenzu. ObniżenieCmin dla atazanawirumoże negatywnie wpływać na skuteczność atazanawiru.** oparte nawcześniejszymporównaniu | |
| Darunawir/rytonawir/Efawirenz (300 mg dwa razy na dobę*/100 mgdwa razy na dobę/600 mg raz na dobę)*mniej niż dawki zalecane; podobnewyniki są oczekiwane dla dawek zalecanych. | Darunawir: AUC : ↓ 13%Cmin : ↓ 31% Cmax: ↓ 15%(indukcja CYP3A4) Efawirenz:AUC : ↑ 21%Cmin: ↑ 17%Cmax: ↑ 15% (inhibicja CYP3A4) | Efawirenz w skojarzeniuz darunawirem/rytonawirem w dawkach 800/100mg raz na dobę może powodować zmniejszenieCmin darunawiru do wartości suboptymalnych. Jeśli efawirenz ma być stosowany w skojarzeniu z darunawirem/rytonawirem, należy stosowaćschemat dawkowania: darunawir/rytonawir 600/100 mg dwa razy na dobę. Połączenie tonależy stosować ostrożnie.Patrz także poniżej punkt dotyczący rytonawiru. |
| Fozamprenawir/rytonawir/Efawirenz (700 mg dwa razy na dobę/100 mg dwa razy na dobę/ 600 mg raz na dobę) | Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych produktów leczniczych.Patrz też poniżej punkt dotyczący rytonawiru. |
| Fozamprenawir/Nelfinawir/ Efawirenz | Nie przeprowadzonobadań dotyczącychinterakcji. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych produktów leczniczych. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Fozamprenawir/Sakwinawir/ Efawirenz | Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. | Niezalecane, ze względu na spodziewane znaczne zmniejszenie stężenia obydwu inhibitorów proteazy (PIs). |
| Indynawir/Efawirenz(800 mg co 8 h/200 mg raz na dobę) | Indynawir:AUC : ↓ 31% (↓ 8 do↓ 47)Cmin : ↓ 40%Podobne zmniejszenie stężenia indynawiru obserwowano, gdystosowano indynawir 1000 mg co 8 hz efawirenzem 600 mgraz na dobę.(indukcja CYP3A4) Efawirenz:Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Chociaż nie ustalono dotychczas znaczenia klinicznego zmniejszenia stężenia indynawiru, toobserwowaną interakcję farmakokinetyczną należy brać pod uwagę przy wyborze schematuleczenia z zastosowaniem efawirenzu w skojarzeniu z indynawirem.Podczas stosowania z indynawirem lub indynawirem/rytonawirem nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu.Patrz też poniżej punkt dotyczący rytonawiru. |
| Indynawir/rytonawir/Efawirenz(800 mg dwa razy na dobę/100 mg dwa razy na dobę/600 mg raz na dobę) | Indynawir:AUC: ↓ 25% (↓ 16 do↓ 32) bCmax: ↓ 17% (↓ 6 do↓ 26)bCmin: ↓ 50% (↓ 40 do↓ 59)b Efawirenz:Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych.Średnia geometrycznaCmin indynawiru(0,33 mg/l) podawanego z rytonawiremi efawirenzem byławyższa, niż średniawcześniejsza Cmin (0,15 mg/l) indynawiru podawanego w monoterapii, w dawce 800 mg co 8 godzin.Farmakokinetyka indynawiru i efawirenzuu pacjentów zakażonychwirusem HIV-1 (n=6), była porównywalna do farmakokinetykiniezakażonychochotników. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Lopinawir/rytonawir kapsułki miękkie lub roztwór doustny/EfawirenzLopinawir/rytonawir tabletki/Efawirenz (400/100 mg dwa razy na dobę/600 mgraz na dobę)(500/125 mg dwa razy na dobę/600 mg raz na dobę) | Znaczące zmniejszenie stężenia lopinawiru.Stężenie lopinawiru:↓ 30-40%Stężenie lopinawiru: podobne do lopinawiru/rytonawiru 400/100 mg stosowanego dwa razyna dobę bez efawirenzu | W przypadku stosowania z efawirenzem należy rozważyć zwiększenie dawek lopinawirui rytonawiru w postaci kapsułek miękkich lub roztworu doustnego o 33% (4 kapsułki/około6,5 ml dwa razy na dobę zamiast 3 kapsułek/5 ml dwa razy na dobę). Należy zachować ostrożność, ponieważ taka zmiana dawki może byćniewystarczająca u niektórych pacjentów. Dawka tabletek lopinawiru/rytonawiru powinna być zwiększona do 500/125 mg dwa razy nadobę, kiedy podawane są jednocześniez efawirenzem 600 mg raz na dobę.Patrz też poniżej punkt dotyczący rytonawiru. |
| Nelfinawir/Efawirenz | Nelfinawir: | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki |
| (750 mg co 8 h/600 mg raz na dobę) | AUC: ↑ 20% (↑ 8 do | któregokolwiek z tych leków. |
| ↑ 34) | ||
| Cmax: ↑ 21% (↑ 10 do | ||
| ↑ 33) | ||
| Takie skojarzenie jest na | ||
| ogół dobrze tolerowane. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Rytonawir/Efawirenz | Rytonawir: | Podczas podawania efewirenzu z małą dawką |
| (500 mg dwa razy na dobę/600 mg raz | Rano AUC: ↑ 18% (↑ 6 | rytonawiru należy rozważyć możliwość |
| na dobę) | do ↑ 33) | zwiększenia częstości zdarzeń niepożądanych |
| Wieczorem AUC: ↔ | związanych ze stosowaniem efawirenzu z | |
| Rano Cmax: ↑ 24% (↑ 12 | powodu możliwej interakcji | |
| do ↑ 38) | farmakodynamicznej. | |
| Wieczorem Cmax: ↔ | ||
| Rano Cmin: ↑ 42% (↑ | ||
| 9 do ↑ 86) b | ||
| Wieczorem Cmin: ↑ 24% | ||
| (↑ 3 do ↑ 50) b | ||
| Efawirenz: | ||
| AUC: ↑ 21% (↑ 10 do | ||
| ↑ 34) | ||
| Cmax: ↑ 14% (↑ 4 do | ||
| ↑ 26) | ||
| Cmin: ↑ 25% (↑ 7 do | ||
| ↑ 46) b | ||
| (hamowanie | ||
| oksydacyjnych szlaków | ||
| metabolicznych, | ||
| w których pośredniczy | ||
| CYP) | ||
| Podczas podawania | ||
| efawirenzu | ||
| z rytonawirem w dawce | ||
| 500 mg lub 600 mg dwa | ||
| razy na dobę | ||
| stwierdzono złą | ||
| tolerancję tego | ||
| skojarzenia leków | ||
| (występowały na | ||
| przykład zawroty głowy, | ||
| nudności, parestezje | ||
| oraz zwiększenie | ||
| aktywności enzymów | ||
| wątrobowych). Brak | ||
| wystarczających danych | ||
| dotyczących tolerancji | ||
| efawirenzu podawanego | ||
| z małą dawką | ||
| rytonawiru (100 mg raz | ||
| lub dwa razy na dobę). | ||
| Sakwinawir/rytonawir/Efawirenz | Nie przeprowadzonobadań dotyczącychinterakcji. | Brak dostępnych danych, aby ustalić zalecenia dotyczące dawki. Patrz też powyżej punkt dotyczący rytonawiru. Nie zaleca się stosowaniaefawirenzu razem z sakwinawirem jako jedynym inhibitorem proteazy. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Antagoniści CCR5 | ||
| Marawirok/Efawirenz(100 mg dwa razy na dobę/600 mg razna dobę) | Marawirok:AUC12: ↓ 45% (↓ 38 do↓ 51)Cmax: ↓ 51% (↓ 37 do↓ 62)Nie mierzono stężeń efawirenzu, wpływ niejest spodziewany. | Należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla produktu leczniczego zawierającego marawirok. |
| Inhibitor transferu łańcucha integrazy | ||
| Raltegrawir/Efawirenz(400 mg pojedyncza dawka/ - ) | Raltegrawir: AUC: ↓ 36%C12: ↓ 21%Cmax: ↓ 36% (indukcja UGT1A1) | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki raltegrawiru. |
| Nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTIs) i nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTIs) | ||
| NRTIs/Efawirenz | Nie przeprowadzonobadań dotyczącychswoistych interakcjimiędzy efawirenzema nukleozydowymi inhibitorami odwrotnejtranskryptazy innymi niżlamiwudyna, zydowudyna oraz tenofowiru dizoproksyl.Nie należy spodziewaćsię istotnych klinicznieinterakcji, ponieważ metabolizm nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy przebiegainnym szlakiem niżefawirenzu i nie jest prawdopodobne, aby występowałokonkurowanie o te same enzymy metabolizujące leki lub o szlakieliminacji. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
| NNRTIs/Efawirenz | Nie przeprowadzonobadań dotyczącychinterakcji. | Ponieważ nie wykazano korzyści pod względem skuteczności i bezpieczeństwa ze stosowaniadwóch leków z grupy NNRTIs, jednoczesnestosowanie efawirenzu i innego leku z grupy NNRTI nie jest zalecane. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Leki przeciwwirusowe stosowane w zapaleniu wątroby typu C | ||
| Boceprewir/Efawirenz(800 mg 3 razy na dobę/ 600 mg raz nadobę | Boceprewir: AUC: ↔ 19%*Cmax: ↔ 8%Cmin: ↓ 44% Efawirenz: AUC: ↔ 20%Cmax: ↔ 11% (indukcja CYP3A4 –wpływ na boceprewir)*0-8 godzinBrak wpływu (↔) oznacza średni procentowy spadeko < 20% lub średniprocentowy wzrost o< 25%) | Minimalne stężenia boceprewiru w osoczu zmniejszyły się, kiedy podawano goz efawirenzem. Skutek kliniczny tej obserwowanej redukcji minimalnych stężeń boceprewiru nie został jeszcze bezpośrednio oceniony. |
| Telaprewir/Efawirenz(1125 mg co 8 godzin/ 600 mg raz nadobę) | Telaprewir(w odniesieniu do dawki 750 mg co 8 godzin):AUC: ↓ 18% (↓ 8 do↓ 27)Cmax: ↓ 14% (↓ 3 do↓ 24)Cmin: ↓ 25% (↓ 14 do↓ 34)Efawirenz:AUC: ↓ 18% (↓ 10 do↓ 26)Cmax: ↓ 24% (↓ 15 do↓ 32)Cmin: ↓ 10% (↑ 1 do↓ 19)(indukcja CYP3A przez efawirenz) | W razie jednoczesnego podawania efawirenzu z telaprewirem, telaprewir należy stosowaćw dawce 1125 mg co 8 godzin. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Symeprewir/Efawirenz(150 mg raz na dobę /600 mg raz nadobę) | Symeprewir:AUC: ↓ 71% (↓ 67 do ↓74)Cmax: ↓ 51% (↓ 46 do ↓56)Cmin: ↓ 91% (↓ 88 do ↓92)Efawirenz:AUC: ↔Cmax: ↔Cmin: ↔Brak działania (↔) jest równoznaczny ze spadkiem średniego szacunkowegowskaźnika o ≤20% lubwzrostem średniego szacunkowegowskaźnika o ≤25%(Indukcja enzymu CYP3A4) | Jednoczesne podawanie symeprewiru z efawirenzem spowodowało znaczące obniżenie stężenia symeprewiru w osoczu wywołane indukcją CYP3A przez efawirenz. Może toprowadzić do utraty działania terapeutycznegosymeprewiru. Jednoczesne podawanie symeprewiru z efawirenzem nie jest zalecane. |
| Elbaswir/Grazoprewir | Elbaswir:AUC: ↓54%Cmax: ↓45%Grazoprewir: AUC: ↓83%Cmax: ↓87% | Jednoczesne podawanie produktu leczniczego STOCRIN z elbaswirem/grazoprawirem jestprzeciwwskazane (patrz punkt 4.3), ponieważmoże to prowadzić do utraty odpowiedziwirusologicznej na elbaswir/grazoprewir. Przyczyną jest znaczące zmniejszenie stężenia elbaswiru i grazoprewiru w osoczu wywołane indukcją CYP3A4 lub P-gp (dodatkoweinformacje: patrz Charakterystyka ProduktuLeczniczego dla elbaswiru/grazoprewiru). |
| Sofosbuwir/Welpataswir Sofosbuwir/Welpataswir/Woksilaprewir | Sofosbuwir: Cmax ↑38%Welpataswir: AUC ↓53%Cmax ↓47% Cmin ↓57%Przewidywane:↓Woksilaprewir | Wykazano, że jednoczesne podawanie efawirenzu/emtrycytabiny/ tenofowiru dizoproksylu z sofosbuwirem/welpataswirempowoduje znaczące zmniejszenie stężeniawelpataswiru w osoczu wywołane indukcją CYP3A przez efawirenz. W efekcie może dojść do utraty terapeutycznego działania welpataswiru. Choć nie było to badane, przewiduje się podobne zmniejszenie ekspozycji na woksilaprewir. Nie zaleca się jednoczesnegostosowania produktu leczniczego STOCRIN z sofosbuwirem/welpataswirem aniz sofosbuwirem/welpataswirem/woksilaprewirem (dodatkowe informacje: patrz Charakterystyka Produktu Leczniczego dla sofosbuwiru/welpataswiru orazsofosbuwiru/welpataswiru/woksilaprewiru). |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Glekaprewir/pibrentaswir | ↓glekaprewir↓pibrentaswir | Jednoczesne podawanie glekaprewiru/pibrentaswiru z efawirenzem może powodować znaczne zmniejszenie stężeniaglekaprewiru i pibrentaswiru w osoczu, prowadząc do zmniejszenia działania terapeutycznego. Nie zaleca się jednoczesnegopodawania glekaprewiru/pibrentaswiruz efawirenzem. Więcej informacji na temat glekaprewiru/pibrentaswiru podanow informacjach dotyczących przepisywanialeków. |
| Antybiotyki | ||
| Azytromycyna/Efawirenz(600 mg dawka pojedyncza/400 mg raz na dobę) | Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
| Klarytromycyna/Efawirenz(500 mg co 12 h/400 mg raz na dobę) | Klarytromycyna:AUC: ↓ 39% (↓ 30 do ↓46)Cmax: ↓ 26% (↓ 15 do ↓35)14-hydroksymetabolit klarytromycyny:AUC: ↑ 34% (↑ 18 do ↑53)Cmax: ↑ 49% (↑ 32 do ↑69)Efawirenz:AUC: ↔Cmax: ↑ 11% (↑ 3 do ↑19)(indukcja CYP3A4)U 46% niezakażonychochotnikówprzyjmującychefawirenzi klarytromycynęwystąpiła wysypka. | Kliniczne znaczenie tych zmian stężeń klarytromycyny w osoczu nie jest znane. Można rozważyć zastosowanie innego antybiotyku niżklarytromycyna (np., azytromycyny). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. |
| Inne antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna)/Efawirenz | Nie przeprowadzonobadań dotyczącychinterakcji. | Brak dostępnych danych, aby ustalić zalecenia dotyczące dawki. |
| Leki przeciwprątkowe | ||
| Ryfabutyna/Efawirenz(300 mg raz na dobę/600 mg raz nadobę) | Ryfabutyna:AUC: ↓ 38% (↓ 28 do ↓47)Cmax: ↓ 32% (↓ 15 do ↓46)Cmin: ↓ 45% (↓ 31 do ↓56)Efawirenz:AUC: ↔Cmax: ↔Cmin: ↓ 12% (↓ 24 do ↑1)(indukcja CYP3A4) | Dawkę dobową ryfabutyny należy zwiększyć o50% w przypadku jednoczesnego stosowania efawirenzu. Jeżeli ryfabutyna podawana jest 2 lub 3 razy w tygodniu, należy rozważyćpodwojenie jej dawki w skojarzeniuz efawirenzem.Efekt kliniczny takiego dostosowania dawki nie został dostatecznie oceniony. Dostosowując dawkę, należy uwzględnić indywidualną tolerancję orazodpowiedź wirusologiczną (patrz punkt 5.2). |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Ryfampicyna/Efawirenz(600 mg raz na dobę /600 mg raz nadobę) | Efawirenz:AUC: ↓ 26% (↓ 15 do ↓36)Cmax: ↓ 20% (↓ 11 do ↓28)Cmin: ↓ 32% (↓ 15 do ↓46)(indukcja CYP3A4 i CYP2B6) | W przypadku przyjmowania z ryfampicyną przez pacjentów o masie ciała 50 kg lub większej, zwiększenie dawki dobowej efawirenzu do800 mg może okazać się równoważnezastosowaniu dawki dobowej 600 mgprzyjmowanej bez ryfampicyny. Działanie kliniczne tego dostosowania dawki nie zostało odpowiednio ocenione. Dostosowując dawkę należy uwzględnić indywidualną tolerancję orazodpowiedź wirusologiczną (patrz punkt 5.2). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki ryfampicyny, w tym dawki 600 mg. |
| Leki przeciwgrzybiczne | ||
| Itrakonazol/Efawirenz(200 mg co 12 h/600 mg raz na dobę) | Itrakonazol:AUC: ↓ 39% (↓ 21 do ↓53)Cmax: ↓ 37% (↓ 20 do ↓51)Cmin: ↓ 44% (↓ 27 do ↓58)(zmniejszenie stężenia itrakonazolu: indukcja CYP3A4)Hydroksyitrakonazol:AUC: ↓ 37% (↓ 14 do ↓55)Cmax: ↓ 35% (↓ 12 do ↓52)Cmin: ↓ 43% (↓ 18 do ↓60)Efawirenz:Brak istotnych klinicznie zmian farmakokinetycznych. | Ponieważ nie mogą być ustalone zalecenia dotyczące dawki itrakonazolu, należy rozważyćalternatywne leczenie przeciwgrzybicze. |
| Pozakonazol/Efawirenz- /400 mg raz na dobę | Pozakonazol:AUC: ↓ 50%Cmax: ↓ 45% (indukcja UDP-G) | Należy unikać jednoczesnego stosowania pozakonazolu i efawirenzu chyba, że korzyści dla pacjenta przewyższają ryzyko. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Worykonazol/Efawirenz(200 mg dwa razy na dobę/400 mg razna dobę)Worykonazol/Efawirenz(400 mg dwa razy na dobę/300 mg raz na dobę) | Worykonazol: AUC: ↓ 77%Cmax: ↓ 61% Efawirenz:AUC: ↑ 44%Cmax: ↑ 38% Worykonazol:AUC: ↓ 7% (↓ 23 do ↑13) *Cmax: ↑ 23% (↓ 1 do ↑53) *Efawirenz:AUC: ↑ 17% (↑ 6 do ↑29) ** Cmax: ↔*** w porównaniu dosamego 200 mg dwa razy na dobę.** w porównaniu do samego 600 mg raz nadobę.(kompetycyjne hamowanie oksydacyjnych szlaków metabolicznych) | Podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu z worykonazolem, dawka podtrzymująca worykonazolu musi być zwiększona do 400 mg dwa razy na dobę, a dawka efawirenzu musi być zmniejszona o 50%, tj. do 300 mg raz na dobę. Po zaprzestaniu leczenia worykonazolem, należy powrócić do początkowej dawki efawirenzu. |
| Flukonazol/Efawirenz(200 mg raz na dobę/400 mg raz nadobę) | Brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
| Ketokonazol i inne imidazolowe leki przeciwgrzybiczne | Nie przeprowadzonobadań dotyczącychinterakcji. | Brak dostępnych danych, aby ustalić zaleceniadotyczące dawki. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| LEKI PRZECIWMALARYCZNE | ||
| Artemeter/lumefantryna/efawirenz (20/120 mg, 6 dawek po 4 tabletki każda, przez 3 dni/600 mg raz na dobę) | Artemeter:AUC: ↓ 51%Cmax: ↓ 21% Dihydroartemisynina: AUC: ↓ 46%Cmax: ↓ 38% Lumefantryna:AUC: ↓ 21%Cmax: ↔ Efawirenz: AUC: ↓ 17%Cmax: ↔(indukcja CYP3A4) | Podczas jednoczesnego stosowania efawirenzu z tabletkami zawierającymi artemeter/lumefantrynę zaleca się ostrożność, ponieważ zmniejszenie stężenia artemeteru, dihydroartemisyniny lub lumefantryny możespowodować osłabienie skuteczności działania przeciwmalarycznego. |
| Atowakwon i chlorowodorek proguanilu/Efawirenz(250/100 mg dawka pojedyncza/600 mgraz na dobę) | Atowakwon:AUC: ↓ 75% (↓ 62 do↓ 84)Cmax: ↓ 44% (↓ 20 do↓ 61)Proguanil:AUC: ↓ 43% (↓ 7 do↓ 65)Cmax: ↔ | Należy unikać jednoczesnego stosowania atowakwonu/proguanilu z efawirenzem. |
| LEKI ZOBOJĘTNIAJĄCE | ||
| Glinu wodorotlenek-magnezu wodorotlenek-symetikon zobojętniający kwas/Efawirenz(30 ml dawka pojedyncza/400 mg dawka pojedyncza)Famotydyna/Efawirenz(40 mg dawka pojedyncza/400 mg dawka pojedyncza) | Ani leki zobojętniające zawierające glinu lubmagnezu wodorotlenek, ani famotydyna niewpływały nawchłanianie efawirenzu. | Jednoczesne podawanie efawirenzu z lekami zmieniającymi pH w żołądku prawdopodobnie nie wpływa na wchłanianie efawirenzu. |
| leki przeciwLĘKOWe | ||
| Lorazepam/Efawirenz(2 mg dawka pojedyncza/600 mg raz nadobę) | Lorazepam:AUC: ↑7% (↑ 1 do ↑ 14)Cmax: ↑ 16% (↑ 2 do ↑32)Te zmiany nie sąuważane za istotneklinicznie. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
| LEKI PRZECIWZAKRZEPOWE | ||
| Warfaryna/Efawirenz Acenokumarol/Efawirenz | Nie przeprowadzonobadań dotyczącychinterakcji. Efawirenzmoże zwiększać lub zmiejszać stężenia w osoczu i działaniewarfaryny i acenokumarolu. | Może być konieczne dostosowanie dawki warfaryny i acenokumarolu. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| LEKI PRZECIWDRGAWKOWE | ||
| Karbamazepina/Efawirenz(400 mg raz na dobę/600 mg raz nadobę) | Karbamazepina:AUC: ↓ 27% (↓ 20 do ↓33)Cmax: ↓ 20% (↓ 15 do ↓24)Cmin: ↓ 35% (↓ 24 do ↓44)Efawirenz:AUC: ↓ 36% (↓ 32 do ↓40)Cmax: ↓ 21% (↓ 15 do ↓26)Cmin: ↓ 47% (↓ 41 do ↓53)(zmniejszenie stężeń karbamazepiny: indukcja CYP3A4;obniżenie stężeńefawirenzu: indukcja CYP3A4 i CYP2B6)Wartości AUC, Cmax iCmin epoksydu, aktywnego metabolitu karbamazepinypozostawałyniezmienione. Nie przeprowadzono badańdotyczącychjednoczesnego stosowania większych dawek efawirenzu lubkarbamazepiny. | Nie ma zaleceń dotyczących dawki. Należy rozważyć alternatywną metodę leczenia przeciwdrgawkowego. Należy okresowo kontrolować stężenia karbamazepiny w osoczu. |
| Fenytoina, fenobarbital i inne leki przeciwdrgawkowe, będące substratami izoenzymów CYP450 | Nie przeprowadzonobadań dotyczących interakcji. Możliwe jest zmniejszenie lubzwiększenie w osoczustężeń fenytoiny,fenobarbitalu i innych leków przeciwdrgawkowych,będących substratamiizoenzymów CYP450 podczas jednoczesnego podania z efawirenzem. | W przypadku jednoczesnego stosowania efawirenzu z lekami przeciwdrgawkowymi będącymi substratami izoenzymów CYP450,należy przeprowadzać okresową kontrolę stężeńleków przeciwdrgawkowych. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Kwas walproinowy/Efawirenz(250 mg dwa razy na dobę/600 mg razna dobę) | Brak istotnegoklinicznie wpływu nafarmakokinetykę efawirenzu.Ograniczone dane wskazują, że brak jest istotnego klinicznie wpływu nafarmakokinetykę kwasuwalproinowego. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. Pacjentów należy monitorować pod kątem kontroli napadów drgawkowych. |
| Wigabatryna/Efawirenz Gabapentyna/Efawirenz | Nie przeprowadzonobadań dotyczących interakcji. Nie należy oczekiwać istotnychklinicznie interakcji,gdyż wigabatryna i gabapentyna są eliminowane z moczemwyłącznie w postaciniezmienionej. Jest małoprawdopodobne, aby konkurowały o te same enzymy metaboliczne i szlaki eliminacji, coefawirenz. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
| LEKI PRZECIWDEPRESYJNE | ||
| Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) | ||
| Sertralina/Efawirenz(50 mg raz na dobę/600 mg raz nadobę) | Sertralina:AUC: ↓ 39% (↓ 27 do ↓50)Cmax: ↓ 29% (↓ 15 do ↓40)Cmin: ↓ 46% (↓ 31 do ↓58)Efawirenz:AUC: ↔Cmax: ↑ 11% (↑ 6 do ↑16)Cmin: ↔(indukcja CYP3A4) | Zwiększenie dawki sertraliny powinno byćustalane w oparciu o efekty kliniczne.Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. |
| Paroksetyna/Efawirenz(20 mg raz na dobę/600 mg raz nadobę) | Brak istotnychklinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
| Fluoksetyna/Efawirenz | Nie przeprowadzonobadań dotyczącychinterakcji. Fluoksetyna ma podobny szlak metaboliczny jak paroksetyna, tzn., wykazuje silny efekthamujący CYP2D6,można więc oczekiwać, że interakcjez fluoksetyną nie wystąpią. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy | ||
| Bupropion/Efawirenz[150 mg dawka pojedyncza(o przedłużonym uwalnianiu)/600 mgraz na dobę] | Bupropion:AUC: ↓ 55% (↓ 48 do ↓62)Cmax: ↓ 34% (↓ 21 do ↓47)Hydroksybupropion: AUC: ↔Cmax: ↑ 50% (↑ 20 do ↑80)(indukcja CYP2B6) | Zwiększenie dawki bupropionu należy ustalać w zależności od odpowiedzi klinicznej, lecz nie należy przekraczać maksymalnej zalecanejdawki. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. |
| LEKI PRZECIWHISTAMINOWE | ||
| Cetyryzyna/Efawirenz(10 mg pojedyncza dawka/600 mg raz na dobę) | Cetyryzyna: AUC: ↔Cmax: ↓ 24% (↓ 18 do ↓30)Te zmiany nie są uważane za istotneklinicznie. Efawirenz:Brak istotnychklinicznie interakcji farmakokinetycznych. | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki któregokolwiek z tych leków. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| LEKI SERCOWO-NACZYNIOWE | ||
| Antagoniści kanału wapniowego | ||
| Diltiazem/Efawirenz(240 mg raz na dobę/600 mg raz nadobę) | Diltiazem:AUC: ↓ 69% (↓ 55 do ↓79)Cmax: ↓ 60% (↓ 50 do ↓68)Cmin: ↓ 63% (↓ 44 do ↓75)Dezacetylodiltiazem:AUC: ↓ 75% (↓ 59 do ↓84)Cmax: ↓ 64% (↓ 57 do ↓69)Cmin: ↓ 62% (↓ 44 do ↓75)N-monodemetylodiltiazem: AUC: ↓ 37% (↓ 17 do ↓ 52)Cmax: ↓ 28% (↓ 7 do ↓44)Cmin: ↓ 37% (↓ 17 do ↓52)Efawirenz:AUC: ↑ 11% (↑ 5 do ↑18)Cmax: ↑ 16% (↑ 6 do ↑26)Cmin: ↑ 13% (↑ 1 do ↑26)(CYP3A4 indukcja)Podwyższenieparametrów farmakokinetycznych efawirenzu nie zostałouznane za istotneklinicznie. | Należy dostosować dawkę diltiazemu w zależności od odpowiedzi klinicznej (należy zapoznać się z Charakterystyką ProduktuLeczniczego dla diltiazemu). Nie jest konieczne dostosowywanie dawki efawirenzu. |
| Werapamil, felodypina, nifedypina i nikardypina | Nie przeprowadzonobadań dotyczącychinterakcji. W przypadku jednoczesnegostosowania efawirenzu z antagonistą kanału wapniowego, będącegosubstratem enzymu CYP3A4, możliwe jest zmniejszenie stężeniaantagonisty kanałuwapniowego w osoczu. | Należy dostosować dawkę w zależności od odpowiedzi klinicznej (należy zapoznać sięz Charakterystyką Produktu Leczniczego dlablokera kanału wapniowego). |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem | |
| LEKI OBNIŻAJĄCE STĘŻENIE LIPIDÓW | |||
| Inhibitory reduktazy HMG-CoA | |||
| Atorwastatyna/Efawirenz | Atorwastatyna: | Należy okresowo kontrolować stężenie | |
| (10 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | AUC: ↓ 43% (↓ 34 do ↓ | cholesterolu. Może być wymagana zmiana dawki | |
| 50) | atorwastatyny (należy zapoznać się | ||
| Cmax: ↓ 12% (↓ 1 do ↓ | z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla | ||
| 26) | atorwastatyny). Nie jest konieczne | ||
| 2-hydroksy | dostosowywanie dawki efawirenzu. | ||
| atorwastatyna: | |||
| AUC: ↓ 35% (↓ 13 do ↓ | |||
| 40) | |||
| Cmax: ↓ 13% (↓ 0 do ↓ | |||
| 23) | |||
| 4-hydroksy | |||
| atorwastatyna: | |||
| AUC: ↓ 4% (↓ 0 do ↓ | |||
| 31) | |||
| Cmax: ↓ 47% (↓ 9 do ↓ | |||
| 51) | |||
| Wszystkie aktywne | |||
| inhibitory reduktazy | |||
| HMG-CoA: | |||
| AUC: ↓ 34% (↓ 21 do ↓ | |||
| 41) | |||
| Cmax: ↓ 20% (↓ 2 do ↓ | |||
| 26) | |||
| Prawastatyna/Efawirenz | Prawastatyna: | Należy okresowo kontrolować stężenie | |
| (40 mg raz na dobę/600 mg raz na dobę) | AUC: ↓ 40% (↓ 26 do ↓ | cholesterolu. Może być wymagana zmiana dawki | |
| 57) | prawastatyny (należy zapoznać się | ||
| Cmax: ↓ 18% (↓ 59 do ↑ | z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla | ||
| 12) | prawastatyny). Nie jest konieczne | ||
| dostosowywanie dawki efawirenzu. | |||
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Symwastatyna/Efawirenz | Symwastatyna: | Należy okresowo kontrolować stężenie |
| (40 mg raz na dobę/600 mg raz na | AUC: ↓ 69% (↓ 62 do ↓ | cholesterolu. Może być wymagana zmiana dawki |
| dobę) | 73) | symwastatyny (należy zapoznać się |
| Cmax: ↓ 76% (↓ 63 do | z Charakterystyką Produktu Leczniczego dla | |
| ↓ 79) | symwastatyny). Nie jest konieczne | |
| Symwastatyna w postaci | dostosowywanie dawki efawirenzu. | |
| kwasu: | ||
| AUC: ↓ 58% (↓ 39 do ↓ | ||
| 68) | ||
| Cmax: ↓ 51% (↓ 32 do | ||
| ↓ 58) | ||
| Wszystkie aktywne | ||
| inhibitory reduktazy | ||
| HMG-CoA: | ||
| AUC: ↓ 60% (↓ 52 do | ||
| ↓ 68) | ||
| Cmax: ↓ 62% (↓ 55 do | ||
| ↓ 78) | ||
| (CYP3A4 indukcja) | ||
| Jednoczesne stosowanie | ||
| efawirenzu z | ||
| atorwastatyną, | ||
| prawastatyną lub | ||
| symwastatyną nie | ||
| wpływało na wartości | ||
| AUC lub Cmax | ||
| efawirenzu. | ||
| Rozuwastatyna/Efawirenz | Nie przeprowadzono | Nie jest konieczne dostosowywanie dawki |
| badań dotyczących | któregokolwiek z tych produktów leczniczych. | |
| interakcji. | ||
| Rozuwastatyna jest w | ||
| dużej mierze wydalana | ||
| w postaci niezmienionej | ||
| z kałem, dlatego nie są | ||
| spodziewane interakcje | ||
| z efawirenzem. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| HORMONALNE PRODUKTY ANTYKONCEPCYJNE | ||
| Doustne: Etynyloestradiol+Norgestymat/ Efawirenz0,035 mg+0,25 mg raz na dobę/600 mgraz na dobę | Etynyloestradiol: AUC: ↔Cmax: ↔Cmin: ↓ 8 % (↑ 14 do↓ 25)Norelgestromin (czynny metabolit):AUC: ↓ 64 %(↓ 62 do ↓ 67) Cmax:↓46 % (↓ 39 do ↓ 52) Cmin: ↓82 % (↓ 79 do ↓ 85)Lewonorgestrel (czynny metabolit);AUC: ↓ 83 %(↓ 79 do ↓ 87) Cmax: ↓80 % (↓ 77 do ↓ 83) Cmin: ↓86 % (↓ 80 do ↓ 90)(indukcja metabolizmu) Efawirenz: brak istotnych klinicznie interakcji.Znaczenie kliniczne tychdziałań nie jest znane. | Oprócz hormonalnych produktów antykoncepcyjnych należy stosować inne skuteczne mechaniczne metody zapobiegania ciąży (patrz punkt 4.6) |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| Wstrzyknięcie: | W 3-miesięcznym | Z powodu ograniczonej ilości dostępnych |
| Depo-medroksyprogesteronu octan | badaniu interakcji leku | informacji, oprócz hormonalnych produktów |
| (ang. DMPA)/Efawirenz | nie stwierdzono | antykoncepcyjnych muszą być zastosowane |
| (150 mg i.m. dawka pojedyncza | istotnych różnic | dodatkowo skuteczne metody antykoncepcji |
| DMPA) | w parametrach | mechanicznej (patrz punkt 4.6). |
| farmakokinetycznych | ||
| MPA między | ||
| pacjentami | ||
| otrzymującymi | ||
| zawierającą efawirenz | ||
| terapię | ||
| przeciwretrowirusową | ||
| i pacjentami | ||
| nieotrzymującymi | ||
| terapii | ||
| przeciwretrowirusowej. | ||
| Podobne wyniki | ||
| uzyskali inni badacze, | ||
| chociaż w drugim | ||
| badaniu stężenie MPA | ||
| w osoczu było bardziej | ||
| zmienne. W obydwu | ||
| badaniach stężenie | ||
| progesteronu w osoczu u | ||
| osób otrzymujących | ||
| efawirenz i DMPA | ||
| pozostawało niskie, co | ||
| odpowiadało | ||
| zahamowaniu owulacji. | ||
| Implant: Etonogestrel/Efawirenz | Można spodziewać się | Oprócz hormonalnych produktów |
| zmniejszonego stężenia | antykoncepcyjnych muszą być zastosowane | |
| etonogestrelu | dodatkowo skuteczne metody antykoncepcji | |
| (indukcja CYP3A4). Po | mechanicznej (patrz punkt 4.6). | |
| wprowadzeniu do | ||
| sprzedaży sporadycznie | ||
| zgłaszano przypadki | ||
| braku działania | ||
| antykoncepcyjnego | ||
| etonogestrelu | ||
| u pacjentów | ||
| przyjmujących | ||
| efawirenz. |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Leki według zastosowania terapeutycznego(dawka) | Wpływ na stężenialeków.Średnia procentowa zmiana AUC, Cmax, Cmin z przedziałem ufności, jeśli dostępnya(mechanizm) | Zalecenia dotyczące jednoczesnego stosowania z efawirenzem |
| LEKI IMMUNOSUPRESYJNE | ||
| Leki immunosupresyjne | Nie przeprowadzono | Może być wymagane dostosowanie dawki leku |
| metabolizowane przez CYP3A4 (np. | badań dotyczących | immunosupresyjnego. Przy rozpoczynaniu lub |
| cyklosporyna, takrolimus, | interakcji. Można | kończeniu leczenia efawirenzem zalecane jest |
| syrolimus)/Efawirenz | spodziewać się | ścisłe monitorowanie stężeń leku |
| zmniejszonego stężenia | immunosupresyjnego przez co najmniej | |
| leków | 2 tygodnie (do uzyskania stabilnych stężeń). | |
| immunosupresyjnych | ||
| (indukcja CYP3A4). Nie | ||
| oczekuje się wpływu | ||
| tych leków | ||
| immunosupresyjnych na | ||
| stężenie efawirenzu. | ||
| OPIOIDY | ||
| Metadon/Efawirenz | Metadon: | Należy unikać jednoczesnego stosowania |
| (na stałym poziomie, 35-100 mg raz na | AUC: ↓ 52% (↓ 33 do ↓ | z efawirenzem ze względu na ryzyko wydłużenia |
| dobę /600 mg raz na dobę) | 66) | skorygowanego odstępu QT (QTc) (patrz |
| Cmax: ↓ 45% (↓ 25 do | punkt 4.3). | |
| ↓ 59) | ||
| (indukcja CYP3A4) | ||
| W badaniu | ||
| obejmującym pacjentów | ||
| przyjmujących dożylnie | ||
| narkotyki, zakażonych | ||
| wirusem HIV, | ||
| jednoczesne podawanie | ||
| efawirenzu | ||
| z metadonem | ||
| powodowało | ||
| zmniejszenie stężenia | ||
| metadonu w osoczu oraz | ||
| objawy odstawienia | ||
| opioidów. W celu | ||
| złagodzenia objawów | ||
| odstawiennych | ||
| zwiększono dawkę | ||
| metadonu średnio | ||
| o 22%. | ||
| Buprenorfina/nalokson/Efawirenz | Buprenorfina: | Pomimo zmniejszenia stężenia buprenorfiny, |
| AUC: ↓ 50% | pacjenci nie wykazywali objawów odstawienia. | |
| Norbuprenorfina: | Przy jednoczesnym podawaniu dostosowanie | |
| AUC: ↓ 71% | dawki buprenorfiny lub efawirenzu może nie być | |
| Efawirenz: | konieczne. | |
| Brak istotnych | ||
| klinicznie interakcji | ||
| farmakokinetycznych. | ||
a 90% przedziały ufności, chyba że wskazano inaczej.
b 95% przedziały ufności.
Inne interakcje: Efawirenz nie wiąże się z receptorami kanabinoidowymi. U niezakażonych
i zakażonych wirusem HIV osób, przyjmujących efawirenz, odnotowano fałszywie dodatnie wyniki testu na obecność kanabinoidów w moczu. W takich przypadkach zaleca się przeprowadzenie badania potwierdzającego, z zastosowaniem bardziej szczegółowej metody takiej jak chromatografia
gazowa/spektrometria mas.
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Metody zapobiegania ciąży stosowane przez mężczyzn i kobiety
Należy zawsze stosować skuteczne mechaniczne środki antykoncepcyjne w połączeniu z innymi metodami zapobiegania ciąży (na przykład doustnymi lub innymi hormonalnymi produktami antykoncepcyjnymi, patrz punkt 4.5). Z powodu długiego okresu półtrwania efawirenzu, zaleca się stosować odpowiednią antykoncepcję przez około 12 tygodni po przerwaniu stosowania efawirenzu.
Ciąża
Efawirenz nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że stan kliniczny pacjentki wymaga
takiego leczenia. Przed rozpoczęciem stosowania efawirenzu u kobiet w wieku rozrodczym należy
wykonać test ciążowy (patrz punkt 5.3).
W sumie odnotowano siedem retrospektywnych zgłoszeń zmian odpowiadających wadom cewy
nerwowej, w tym przepuklinę rdzeniowo-oponową – wszystkie dotyczyły dzieci matek stosujących
schematy leczenia zawierające efawirenz (wyłączając jakiekolwiek tabletki złożone o ustalonej dawce zawierające efawirenz) w pierwszym trymestrze ciąży. Dwa dodatkowe przypadki (1 prospektywny
i 1 retrospektywny), w tym zdarzenia odpowiadające wadom cewy nerwowej, odnotowano dla tabletek złożonych o ustalonej dawce zawierających efawirenz, emtrycytabinę i tenofowiru dizoproksyl. Nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego między tymi zdarzeniami,
a przyjmowaniem efawirenzu i nieznana jest liczebność populacji, której te zgłoszenia dotyczą.
Ponieważ wady cewy nerwowej rozwijają się w okresie pierwszych 4 tygodni rozwoju płodowego
(w tym czasie dochodzi do zamknięcia cewy nerwowej), ryzyko może dotyczyć kobiet przyjmujących
efawirenz w pierwszym trymestrze ciąży.
Do lipca 2013 roku w rejestrze przypadków ciąży u kobiet przyjmujących leki przeciwretrowirusowe (ang. Antiretroviral Pregnancy Registry, APR) zgłoszono prospektywnie 904 przypadki ciąży,
w których w pierwszym trymestrze kobiety stosowały efawirenz, z rezultatem ciąży w postaci
766 żywych urodzeń. U jednego dziecka stwierdzono wadę cewy nerwowej, a częstość i rodzaj innych wad wrodzonych była zbliżona do obserwowanej u dzieci narażonych na schematy leczenia niezawierające efawirenzu (matek leczonych przeciwretrowirusowo), a także u dzieci matek z grupy kontrolnej, które to matki nie były zakażone HIV. Częstość występowania wad cewy nerwowej
w populacji ogólnej waha się w zakresie od 0,5 do 1 przypadku na 1000 żywych urodzeń.
Wady rozwojowe stwierdzono u płodów samic małp, którym podawano efawirenz (patrz punkt 5.3). Karmienie piersią
Stwierdzono, że efawirenz jest wydzielany z mlekiem kobiecym. Brak wystarczających informacji dotyczących wpływu efawirenzu na organizm noworodków/dzieci. Nie można wykluczyć, że istnieje
ryzyko dla dziecka. Podczas leczenia efawirenzem należy przerwać karmienie piersią. Zaleca się, aby kobiety zakażone wirusem HIV, nie karmiły niemowląt piersią, aby uniknąć przeniesienia wirusa HIV.
Płodność
Wpływ efawirenzu na płodność u samców i samic szczurów oceniono tylko dla dawek, które osiągnęły stopień ekspozycji ustrojowej równoważny lub niższy od osiąganego u ludzi, którym podano efawirenz w zalecanych dawkach. W tych badaniach nie stwierdzono niekorzystnego wpływu efawirenzu na zdolność kojarzenia się czy płodność samców i samic szczurów (w dawkach do
100 mg/kg m.c. dwa razy na dobę), ani na parametry nasienia lub potomstwo leczonych samców szczurów (w dawkach do 200 mg/kg m.c. dwa razy na dobę). Nie obserwowano osłabienia zdolności rozrodczych potomstwa samic szczurów, którym podawano efawirenz.
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Efawirenz może powodować zawroty głowy, zaburzenia koncentracji i (lub) senność. Należy ostrzec pacjentów, że w razie wystąpienia takich objawów nie powinni wykonywać czynności związanych
z potencjalnym ryzykiem, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn.
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Efawirenz badano u ponad 9000 pacjentów. W kontrolowanych badaniach klinicznych w podgrupie 1008 dorosłych pacjentów, którzy otrzymywali efawirenz w dawce 600 mg na dobę w skojarzeniu z PIs i (lub) NRTIs, najczęściej opisywanymi działaniami niepożądanymi o co najmniej średnim nasileniu, występującymi u co najmniej 5% pacjentów, były: wysypka (11,6%), zawroty głowy (8,5%), nudności (8,0%), ból głowy (5,7%) i zmęczenie (5,5%). Działaniami niepożądanymi
o największym znaczeniu, związanymi ze stosowaniem efawirenzu są wysypka oraz objawy ze strony układu nerwowego (patrz punkt 4.4). Objawy ze strony układu nerwowego zwykle występują wkrótce
po rozpoczęciu leczenia i ustępują na ogół po pierwszych 2 - 4 tygodniach. U pacjentów leczonych
efawirenzem zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona
i rumień wielopostaciowy; działań niepożądanych w postaci zaburzeń psychicznych, w tym ciężkiej depresji, zgonu samobójczego oraz zachowań podobnych do psychozy; a także napadów drgawkowych.
Długotrwały profil bezpieczeństwa schematów leczenia zawierających efawirenz oceniano w badaniu
(006) z grupą kontrolną, w którym pacjenci otrzymywali terapię skojarzoną efawirenz + zydowudyna
+ lamiwudyna (n = 412, mediana trwania 180 tygodni), efawirenz + indynawir (n = 415, mediana trwania 102 tygodnie) lub indynawir + zydowudyna + lamiwudyna (n = 401, mediana trwania
76 tygodni). Podczas długotrwałego stosowania efawirenzu w tym badaniu nie zarejestrowano
żadnych nowych informacji w zakresie bezpieczeństwa. Wykaz działań niepożądanych w formie tabeli
Poniżej wymieniono działania niepożądane o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu, które (według
oceny badaczy) mogły mieć związek ze stosowaniem leku, zgłaszane w próbach klinicznych
dotyczących stosowania efawirenzu w zalecanej dawce, w leczeniu skojarzonym (n = 1 108). Kursywą zaznaczono także działania niepożądane obserwowane po wprowadzeniu do obrotu w związku ze stosowaniem schematów leczenia przeciwretrowirusowego uwzględniających efawirenz. Częstość występowania określono zgodnie z następującą konwencją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do
<1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000) lub nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Zaburzenia układu immunologicznego | |
| niezbyt często | nadwrażliwość |
| Zaburzenia metabolizmu i odżywiania | |
| często | hipertriglicerydemia* |
| niezbyt często | hipercholesterolemia* |
| Zaburzenia psychiczne | |
| często | niezwykłe sny, lęk, depresja, bezsenność* |
| niezbyt często | chwiejność emocjonalna, agresja, splątanie,euforia, omamy, mania, paranoja, psychoza‡, próba samobójcza, myśli samobójcze, katatonia* |
| rzadko | urojenia‡‡, nerwica‡‡, dokonane samobójstwo‡‡* |
| Zaburzenia układu nerwowego | |
| często | móżdżkowe zaburzenia koordynacji i równowagi‡, zaburzenia uwagi (3,6%), zawroty głowy (8,5%), ból głowy (5,7%), senność (2,0%)* |
| niezbyt często | pobudzenie, niepamięć, ataksja, zaburzenia koordynacji ruchów, drgawki, zaburzeniamyślenia, drżenie‡ |
| nieznana | encefalopatia |
| Zaburzenia oka | |
| niezbyt często | niewyraźne widzenie |
| Zaburzenia ucha i błędnika | |
| niezbyt często | szum w uszach‡, zawroty głowy pochodzeniabłędnikowego |
| Zaburzenia naczyniowe | |
| niezbyt często | uderzenia gorąca z zaczerwienieniem‡ |
| Zaburzenia żołądka i jelit | |
| często | ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty |
| niezbyt często | zapalenie trzustki |
| Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych | |
| często | zwiększenie aktywności aminotransferazyasparaginianowej (AspAT)*,zwiększenie aktywności aminotransferazyalaninowej (AlAT)*,zwiększenie aktywności gamma-glutamylotranspeptydazy (GGTP)* |
| niezbyt często | ostre zapalenie wątroby |
| rzadko | niewydolność wątroby‡‡* |
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
| Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej | |
| bardzo często | wysypka (11,6%)* |
| często | Świąd |
| niezbyt często | rumień wielopostaciowy, zespółStevensa-Johnsona* |
| rzadko | fotoalergiczne zapalenie skóry‡ |
| Zaburzenia układu rozrodczego i piersi | |
| niezbyt często | ginekomastia |
| Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania | |
| często | zmęczenie |
*,‡,‡‡Więcej szczegółów podano w punkcie Opis wybranych działań niepożądanych.
Opis wybranych działań niepożądanych
Informacje pochodzące z obserwacji po wprowadzeniu do obrotu
‡Te działania niepożądane stwierdzono podczas obserwacji po wprowadzeniu do obrotu; jednak
częstości występowania ustalono na podstawie danych z 16 badań klinicznych (n=3969).
‡‡ Te działania niepożądane stwierdzono podczas obserwacji po wprowadzeniu do obrotu, ale nie zostały zgłoszone jako zdarzenia związane z przyjmowaniem leku występujące u pacjentów leczonych efawirenzem w 16 badaniach klinicznych. Kategorię częstości „rzadko” zdefiniowano według wytycznych (wyd. 2, z września 2009 r.) dla Charakterystyki Produktu Leczniczego w oparciu
o szacunkową górną granicę 95% przedziału ufności dla liczby zdarzeń wynoszącej 0, biorąc pod
uwagę liczbę leczonych efawirenzem uczestników tych badań klinicznych (n=3969).
Wysypka
W badaniach klinicznych wysypka występowała u 26% pacjentów leczonych efawirenzem w dawce 600 mg oraz u 17% pacjentów z grupy kontrolnej. Uważa się, że wysypka była związana z leczeniem u 18% pacjentów otrzymujących efawirenz. U mniej niż 1% pacjentów leczonych efawirenzem wystąpiła ciężka wysypka, a 1,7% pacjentów przerwało terapię z powodu wysypki. Rumień wielopostaciowy lub zespół Stevensa-Johnsona występował w przybliżeniu u 0,1% pacjentów.
Wysypka ma zwykle postać łagodnych do umiarkowanych wykwitów plamkowo-grudkowych, które pojawiają się w ciągu pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia stosowania efawirenzu. U większości pacjentów wysypka ustępuje w ciągu miesiąca dalszego stosowania efawirenzu. Jeśli efawirenz zostanie odstawiony z powodu wysypki, można go ponownie zastosować. Zaleca się, aby w razie ponownego rozpoczynania podawania efawirenzu zastosować odpowiednie leki przeciwhistaminowe
i (lub) kortykosteroidy.
Doświadczenie dotyczące stosowania efawirenzu u pacjentów, którzy przerwali przyjmowanie innych leków przeciwretrowirusowych z klasy NNRTI, jest ograniczone. Zgłaszana częstość nawracającej wysypki po zamianie leczenia z newirapiny na efawirenz, głównie w oparciu o retrospektywne dane kohortowe z opublikowanych badań, wahała się w zakresie od 13 do 18%, czyli była porównywalna
z częstością obserwowaną u pacjentów leczonych efawirenzem w badaniach klinicznych (patrz punkt 4.4).
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Objawy zaburzeń psychicznych
U pacjentów przyjmujących efawirenz opisywano ciężkie zaburzenia psychiczne. W kontrolowanych badaniach częstość występowania poszczególnych rodzajów ciężkich zaburzeń psychicznych wynosiła:
| Grupa z efawirenzem | Grupa kontrolna | |
| (n=1008) | (n=635) | |
| - ciężka depresja | 1,6% | 0,6% |
| - myśli samobójcze | 0,6% | 0,3% |
| - nieskuteczne próby | 0,4% | 0% |
| samobójcze | ||
| - agresywne zachowanie | 0,4% | 0,3% |
| - reakcje paranoidalne | 0,4% | 0,3% |
| - reakcje maniakalne | 0,1% | 0% |
Wydaje się, że u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi w wywiadzie ryzyko tego typu ciężkich działań niepożądanych jest większe i dla każdego z podanych powyżej działań występuje z częstością
w granicach od 0,3% dla reakcji maniakalnych do 2,0% dla ciężkiej depresji i myśli samobójczych. Po wprowadzeniu leku do obrotu opisywano również zgony samobójcze, omamy, zachowania podobne do psychozy i katatonię.
Objawy ze strony układu nerwowego
W kontrolowanych badaniach klinicznych często występowały, między innymi, następujące działania niepożądane: zawroty głowy, bezsenność, senność, zaburzenia koncentracji i nietypowe sny. Objawy ze strony układu nerwowego o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego występowały u 19% (ciężkie:
2,0%) tych pacjentów oraz u 9% (ciężkie: 1%) pacjentów z grupy kontrolnej. W badaniach klinicznych 2% pacjentów przyjmujących efawirenz przerwało jego stosowanie z powodu tego rodzaju objawów.
Objawy ze strony układu nerwowego zwykle pojawiają się w pierwszym lub drugim dniu leczenia
i ustępują na ogół po pierwszych 2 - 4 tygodniach. W badaniu z udziałem niezakażonych ochotników reprezentatywny objaw ze strony układu nerwowego pojawiał się średnio w godzinę po przyjęciu dawki leku, a średni czas jego trwania wynosił 3 godziny. Objawy ze strony układu nerwowego mogą występować częściej, gdy efawirenz podawany jest podczas posiłków, prawdopodobnie z powodu zwiększonych stężeń efawirenzu w osoczu (patrz punkt 5.2). Podawanie leku przed snem poprawia tolerancję tych objawów i może być zalecane w pierwszych tygodniach leczenia oraz u pacjentów, którzy nadal odczuwają te objawy (patrz punkt 4.2). Zmniejszenie dawki lub podzielenie dawki dobowej nie dają korzyści.
Analiza danych długoterminowych wykazała, że powyżej 24. tygodnia leczenia częstość pojawiania się nowych przypadków objawów ze strony układu nerwowego u pacjentów leczonych efawirenzem była zasadniczo podobna do częstości w grupie kontrolnej.
Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki ataksji oraz encefalopatii
związane z wysokim stężeniem efawirenzu, występujące miesiące lub lata po rozpoczęciu leczenia
efawirenzem (patrz punkt 4.4).
Niewydolność wątroby
W kilku zgłoszeniach z okresu po wprowadzeniu leku do obrotu niewydolność wątroby (w tym przypadki stwierdzone u pacjentów, u których wcześniej nie rozpoznano choroby wątroby, ani innych
dających się zidentyfikować czynników ryzyka) charakteryzowała się gwałtownym przebiegiem, prowadząc w kilku przypadkach do przeszczepienia wątroby lub zgonu.
Zespół reaktywacji immunologicznej
U pacjentów zakażonych wirusem HIV z ciężkim niedoborem odporności na początku stosowania złożonej terapii przeciwretrowirusowej (CART) może dojść do reakcji zapalnych na niewywołujące dotąd objawów lub utajone patogeny oportunistyczne. Zaobserwowano także przypadki chorób
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
autoimmunologicznych (takich jak choroba Gravesa-Basedowa i autoimmunologiczne zapalenie wątroby), jednak czas do ich wystąpienia jest zmienny i zdarzenia te mogą wystąpić wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia (patrz punkt 4.4).
Martwica kości
Przypadki martwicy kości odnotowano głównie u pacjentów z ogólnie znanymi czynnikami ryzyka, zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV lub poddanych długotrwałemu, skojarzonemu leczeniu przeciwretrowirusowemu (CART). Częstość występowania tych przypadków jest nieznana
(patrz punkt 4.4).
Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych
Enzymy wątrobowe: Zwiększenie aktywności AspAT i AlAT do wartości ponad pięciokrotnie
przewyższających górną granicę normy (GGN) stwierdzono u 3% spośród 1008 pacjentów, leczonych efawirenzem w dawce 600 mg (5-8% po długotrwałym leczeniu w badaniu 006). Podobne zwiększenie aktywności obserwowano wśród pacjentów z grupy kontrolnej (5% po długotrwałym leczeniu). Zwiększenie aktywności GGTP do wartości ponad pięciokrotnie przewyższających GGN,
stwierdzono u 4% wszystkich pacjentów przyjmujących efawirenz w dawce 600 mg oraz u 1,5-2% pacjentów w grupach kontrolnych (7% pacjentów leczonych efawirenzem i 3% pacjentów z grupy kontrolnej po leczeniu długotrwałym). Zwiększenie aktywności wyłącznie GGTP u pacjentów
przyjmujących efawirenz może odzwierciedlać indukcję enzymatyczną. W długotrwałym badaniu
(006), 1% pacjentów w każdym z ramion leczenia przerywało leczenie z powodu zaburzeń czynności wątroby lub dróg żółciowych.
Amylaza: W badaniach klinicznych, w podgrupie 1008 pacjentów, bezobjawowe podwyższenie aktywności amylazy w surowicy 1,5 razy powyżej najwyższej dopuszczalnej granicy, wystąpiło
u 10% pacjentów leczonych efawirenzem i u 6% pacjentów w grupie kontrolnej. Nieznane jest
kliniczne znaczenie bezobjawowego podwyższenia aktywności amylazy w surowicy.
Parametry metaboliczne
Podczas leczenia przeciwretrowirusowego może zwiększyć się masa ciała oraz stężenie lipidów i glukozy we krwi (patrz punkt 4.4).
Dzieci i młodzież
Działania niepożądane były na ogół podobne jak u osób dorosłych. U dzieci wysypka występowała częściej (w badaniu klinicznym z udziałem 57 dzieci, które przyjmowały efawirenz w okresie
48 tygodni, wysypka wystąpiła u 46 % pacjentów) i w większym nasileniu (ciężką wysypkę zgłoszono u 5,3% dzieci). U dzieci należy rozważyć profilaktyczne zastosowanie odpowiednich leków przeciwhistaminowych przed rozpoczęciem stosowania efawirenzu. Wprawdzie trudno jest zgłaszać działania niepożądane ze strony układu nerwowego u dzieci, jednak wydaje się, że występują one rzadziej w tej grupie wiekowej i są na ogół łagodne. W badaniu z udziałem 57 dzieci u 3,5% pacjentów wystąpiły działania niepożądane ze strony układu nerwowego o umiarkowanym nasileniu, głównie zawroty głowy. U żadnego dziecka nie wystąpiły ciężkie objawy i nie było konieczności przerwania stosowania leku z powodu objawów ze strony układu nerwowego. U dzieci w wieku od
3 do 8 lat, które leczone były efawirenzem w postaci roztworu doustnego w skojarzeniu
z nelfinawirem (w dawce 20 – 30 mg/kg m.c. trzy razy na dobę) i jednym lub więcej lekiem z grupy NRTIs zanotowano biegunkę. Wystąpiła ona u sześciorga z grupy dziewiętnastu dzieci (32%).
Inne szczególne populacje pacjentów
Enzymy wątrobowe u pacjentów ze współistniejącym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu
B lub C
Według danych pochodzących z długotrwałego badania 006, u 137 pacjentów leczonych zgodnie ze schematem leczenia efawirenzem (mediana trwania leczenia, 68 tygodni) i u 84 pacjentów
z kontrolnym schematem leczenia (mediana trwania, 56 tygodni) badania przesiewowe wykazały
dodatni wynik serologicznego testu na wirusowe zapalenie wątroby (WZW) typu B (dodatni wskaźnik obecności antygenu powierzchniowego) i (lub) C (dodatni wynik testu na obecność przeciwciał WZW
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
typu C). Wśród współzakażonych pacjentów w badaniu 006, zwiększenie aktywności AspAT do wartości ponad pięciokrotnie przewyższających GGN wystąpiło u 13% pacjentów leczonych efawirenzem i u 7% w grupach kontrolnych, a zwiększenie aktywności AlAT do wartości ponad pięciokrotnie przewyższających GGN wystąpiło odpowiednio u 20% i 7% pacjentów. Wśród
pacjentów współzakażonych, 3% pacjentów leczonych efawirenzem i 2% pacjentów w ramieniu grup kontrolnych przerwało leczenie z powodu zaburzeń czynności wątroby (patrz punkt 4.4).
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.
U niektórych pacjentów, którzy przyjęli przypadkowo dwa razy w ciągu doby 600 mg leku, występowało zwiększone nasilenie objawów ze strony układu nerwowego. U jednego pacjenta wystąpiły mimowolne skurcze mięśniowe.
W razie przedawkowania efawirenzu należy zastosować leczenie ogólnie podtrzymujące, w tym monitorowanie parametrów czynności życiowych oraz obserwację stanu klinicznego pacjenta. Można podać węgiel aktywny w celu usunięcia niewchłoniętego leku. Nie ma swoistego antidotum przeciwko efawirenzowi. Ze względu na to, że efawirenz jest silnie wiązany z białkami, jest mało prawdopodobne, aby dializa umożliwiała znaczące usuwanie leku z krwi.
Właściwości farmakologiczne - Stocrin 30 mg/ml
Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwwirusowe do stosowania ogólnego. Nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy.
Kod ATC: J05A G03
Mechanizm działania
Efawirenz jest lekiem z grupy NNRTI wirusa HIV-1. Efawirenz jest niekompetycyjnym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (RT – reverse transcriptase) wirusa HIV-1 i nie powoduje znaczącego hamowania odwrotnej transkryptazy wirusa HIV-2, ani komórkowych polimeraz DNA (α, β, γ lub ᵝ).
Elektrofizjologia serca
Wpływ stosowania efawirenzu na odstęp QTc oceniano w badaniu klinicznym odstępu QT prowadzonym metodą otwartej próby z grupą kontrolną otrzymującą lek referencyjny i grupą kontrolną otrzymującą placebo, o ustalonej pojedynczej, trójokresowej sekwencji leczenia,
z podaniem trzykrotnym w układzie naprzemiennym. Badano grupę 58 zdrowych uczestników z uwzględnieniem obecności polimorfizmu genu CYP2B6. Średnie stężenie maksymalne (Cmax) efawirenzu u uczestników z genotypem CYP2B6 *6/*6 po podaniu dawki dobowej wynoszącej 600 mg przez 14 dni było 2,25-krotnie większe od średniego Cmax u uczestników z genotypem
CYP2B6 *1/*1. Obserwowano dodatnią zależność pomiędzy stężeniem efawirenzu a wydłużeniem odstępu QTc. Na podstawie korelacji pomiędzy stężeniem a odstępem QTc, średnie wydłużenie odstępu QTc w górnej granicy 90% przedziału ufności wynosi 8,7 ms oraz 11,3 ms u uczestników
z genotypem CYP2B6*6/*6 po podawaniu dawki dobowej wynoszącej 600 mg przez 14 dni (patrz punkt 4.5).
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Działanie przeciwwirusowe
W hodowlach komórek limfoblastoidalnych, komórek jednojądrzastych krwi obwodowej (KJKO)
i makrofagów/monocytów stężenie leku konieczne do zahamowania wzrostu 90 do 95% dzikich lub opornych na zydowudynę szczepów laboratoryjnych oraz izolatów klinicznych wynosiło w warunkach in vitro od 0,46 do 6,8 nM.
Oporność na lek
Skuteczność działania efawirenzu w hodowli komórkowej przeciw odmianom wirusów, u których
w odwrotnej transkryptazie podstawione zostały aminokwasy w pozycjach 48, 108, 179, 181 lub 236 lub odmianom wirusów z podstawieniami aminokwasowymi w proteazie, była podobna do stwierdzanej w odniesieniu do dzikich szczepów wirusa. Pojedyncze podstawienia, które prowadziły do największej oporności na efawirenz w hodowli komórkowej, odpowiadają zmianie leucyny na
izoleucynę w pozycji 100 (L100I, zwiększenie oporności od 17 do 22 razy) oraz lizyny na asparaginę
w pozycji 103 (K103N, zwiększenie oporności od 18 do 33 razy). Ponad stukrotne zmniejszenie
wrażliwości stwierdzono w odniesieniu do odmian HIV z ekspresją K103N w połączeniu z innymi
podstawieniami aminokwasów w odwrotnej transkryptazie.
K103N było najczęściej stwierdzanym podstawieniem w odwrotnej transkryptazie w szczepach wirusów uzyskanych od pacjentów, u których wystąpiło znaczące zwiększenie liczby wirusów w badaniach klinicznych z zastosowaniem efawirenzu w skojarzeniu z indynawirem lub
zydowudyną + lamiwudyną. Mutacje takie obserwowano u 90% pacjentów leczonych efawirenzem bez powodzenia. Stwierdzono także podstawienia w pozycjach 98, 100, 101, 108, 138, 188, 190 i 225
odwrotnej transkryptazy, jednak występowały one rzadziej i często jedynie w połączeniu z K103N.
Ten wzór podstawienia aminokwasów w odwrotnej transkryptazie związany z opornością na efawirenz był niezależny od stosowania innych leków przeciwwirusowych w skojarzeniu
z efawirenzem.
Oporność krzyżowa
Profile oporności krzyżowej na efawirenz, newirapinę i delawirdynę w hodowli komórkowej wykazały, że podstawienie K103N powoduje utratę wrażliwości na wszystkie trzy leki z grupy NNRTIs. Dwa z trzech zbadanych izolatów klinicznych, opornych na delawirdynę, wykazały oporność krzyżową na efawirenz i zawierały podstawienie K103N. Trzeci izolat, w którym stwierdzono podstawienie w pozycji 236 odwrotnej transkryptazy, nie wykazywał oporności krzyżowej na efawirenz.
U pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych efawirenzu, u których leczenie było
nieskuteczne (następowało zwiększenie liczby wirusów we krwi), zbadano izolaty wirusa pod względem wrażliwości na NNRTIs. Trzynaście wyizolowanych uprzednio szczepów, scharakteryzowanych jako oporne na efawirenz, było również opornych na newirapinę i delawirdynę. W przypadku pięciu z tych szczepów, opornych na NNRTIs, stwierdzono występowanie podstawienia K103N lub podstawienia waliny przez izoleucynę w pozycji 108 (V108I) odwrotnej transkryptazy.
Trzy szczepy, uzyskane od pacjentów leczonych nieskutecznie efawirenzem, pozostały wrażliwe na
efawirenz w hodowli komórkowej, a także były wrażliwe na newirapinę i delawirdynę.
Możliwość powstawania oporności krzyżowej pomiędzy efawirenzem a lekami z grupy PIs jest mała, ponieważ dotyczy to różnych enzymów docelowych. Możliwość powstania oporności krzyżowej pomiędzy efawirenzem a nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy jest mała ze względu na to, że występują różne miejsca wiązania na enzymie docelowym oraz różne mechanizmy działania.
Skuteczność kliniczna
Efawirenz nie był badany w badaniach kontrolowanych u pacjentów z zaawansowanym zakażeniem HIV, tj. z liczbą CD4 <50 komórek/mm3, ani u pacjentów leczonych wcześniej lekami z grupy PI lub
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
NNRTI. Doświadczenie kliniczne w badaniach kontrolowanych, dotyczących leczenia złożonego
z zastosowaniem didanozyny lub zalcytabiny jest ograniczone.
W dwóch kontrolowanych badaniach klinicznych (006 i ACTG364), trwających około roku, stosowano efawirenz w skojarzeniu z lekami z klasy NRTIs i (lub) z PIs. Wykazano zmniejszenie liczby wirusów we krwi (viral load) poniżej granicy oceny ilościowej oraz zwiększenie liczby limfocytów CD4 u pacjentów zakażonych HIV, którzy dotychczas nie otrzymywali leków
przeciwretrowirusowych oraz u tych pacjentów, którzy przyjmowali poprzednio nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy. Badanie 020 wykazało podobną aktywność u pacjentów leczonych uprzednio nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy przez ponad 24 tygodnie.
W badaniach tych podawano efawirenz w dawce 600 mg raz na dobę; jeśli indynawir stosowano w skojarzeniu z efawirenzem, jego dawka wynosiła 1000 mg co 8 godzin, jeśli był stosowany bez efawirenzu, podawano go w dawce 800 mg co 8 godzin. Dawka nelfinawiru wynosiła 750 mg trzy
razy na dobę. W każdym z tych badań stosowano standardowe dawki nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy co 12 godzin.
Badanie kliniczne 006, z randomizacją, na zasadzie próby otwartej, porównywało leczenie skojarzone efawirenz + zydowudyna + lamiwudyna u 1226 pacjentów, którzy wymagali leczenia kombinacją efawirenz-, lamiwudyna- lub inhibitorami proteazy oraz pacjentów, którzy podczas wejścia do badania nie byli leczeni kombinacją efawirenz-, lamiwudyna-, NNRTI- lub inhibitorami proteazy. Średnia początkowa liczba komórek CD4 wynosiła 341 komórek/mm3, a średni poziom początkowej wartości
HIV-RNA wynosił 60250 kopii/ml. Dane dotyczące skuteczności w badaniu 006 u wybranej grupy
614 pacjentów, którzy zostali włączeni do badania przynajmniej na okres 48 tygodni, zawarte zostały
w Tabeli 3. W analizie częstości odpowiedzi na terapię (według schematu „pacjenci, którzy nie ukończyli badania = niepowodzenie” [NC = F]) założono, że u pacjentów, którzy - niezależnie od powodu - zakończyli badanie wcześniej lub u których pominięto oznaczenie HIV RNA, a poprzednie
bądź następne oznaczenie było powyżej limitu detekcji, stężenie HIV RNA wynosiło w pominiętym
badaniu ponad 50 lub ponad 400 kopii HIV RNA/ml.
Tabela 3: Wyniki dotyczące skuteczności uzyskane w badaniu 006Odsetek pacjentów,
którzy odpowiedzieli na leczenie (NC = Fa)
| <400 kopii /ml(95 % C.I.b) | <50 kopii /ml(95 % C.I.b) | w stosunku dowartości początkowejkomórki/mm3 (S.E.M.c) | ||
| Schemat leczeniad | n | 48 tygodni | 48 tygodni | 48 tygodni |
| EFV + ZDV + | 202 | 67 % | 62 % | 187 |
| 3TC | (60 %, 73 %) | (55%, 69%) | (11,8) | |
| EFV + IDV | 206 | 54 % | 48 % | 177 |
| (47 %, 61 %) | (41 %, 55 %) | (11,3) | ||
| IDV + ZDV + | 206 | 45 % | 40 % | 153 |
| 3TC | (38 %, 52 %) | (34 %, 47 %) | (12,3) | |
Poziom HIV-RNA w osoczu
Średnia
zmiana liczby komórek CD4
a NC = F, nieukończone = niepowodzenie;
b C.I., przedział ufności.
c S.E.M., błąd standardowy średniej
d EFV, efawirenz; ZDV, zydowudyna; 3TC, lamiwudyna; IDV, indynawir.
Wyniki badania oceniającego działanie długotrwałe po 168 tygodniach (160 pacjentów ukończyło badanie na leczeniu EFV + IDV, 196 pacjentów na leczeniu skojarzonym EFV + ZDV + 3TC i 127 pacjentów na skojarzeniu IDV + ZDV + 3TC) sugerują, że skuteczność leczenia utrzymuje się
w czasie, na co wskazuje odsetek pacjentów z HIV RNA < 400 kopii/ml, HIV RNA < 50 kopii/ml oraz zmiana liczby limfocytów CD4 w stosunku do liczby wyjściowej.
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Wyniki dotyczące skuteczności terapii pochodzące z badania ACTG 364 oraz z badania 020, zawarte są w Tabeli 4. Do badania ACTG 364 włączono 196 pacjentów, którzy leczeni byli nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy (NRTIs) i nie otrzymywali ani inhibitorów proteazy (PIs), ani
nienukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NNRTIs). Do badania 020 włączono 327 pacjentów, którzy byli leczeni NRTI i nie otrzymywali ani PIs, ani NNRTIs. Odpowiedź na leczenie była najwyższa u pacjentów, u których zmieniono leki nukleozydowe.
Tabela 4: Wyniki dotyczące skuteczności uzyskane w badaniach ACTG 364 oraz 020Odsetek pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie (NC = Fa) poziom HIV-RNA w osoczu
Średnia zmiana liczby komórek CD4 w stosunku do wartości początkowej
| Numer badania/ zastosowany schematleczeniab | n | % | (95 % C.I.c) | % | (95 % C.I.) | komórek/mm3 | (S.E.M.d) |
| badanie ACTG364 | < 500 | < 50 | |||||
| 48 tygodni | kopii/ml | kopii/ml | |||||
| EFV + NFV + NRTIs | 65 | 70 | (59, 82) | --- | --- | 107 | (17,9) |
| EFV + NRTIs | 65 | 58 | (46, 70) | --- | --- | 114 | (21,0) |
| NF + NRTIs | 66 | 30 | (19, 42) | --- | --- | 94 | (13,6) |
| badanie 020 | < 400 | < 50 | |||||
| 24 tygodnie | kopii/ml | kopii/ml | |||||
| EFV + IDV + NRTIs | 157 | 60 | (52, 68) | 49 | (41, 58) | 104 | (9,1) |
| IDV + NRTIs | 170 | 51 | (43, 59) | 38 | (30, 45) | 77 | (9,9) |
a NC = F, nieukończone = niepowodzenie.
b EFV, efawirenz; ZDV, zydowudyna; 3TC, lamiwudyna; IDV, indynawir; NRTI, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy; NFV, nelfinawir.
c C.I., przedział ufności odsetka odpowiedzi pacjentów.
d S.E.M., błąd standardowy średniej.
---, nie wykonano.
Dzieci i młodzież: w trwającym nadal badaniu ACTG 382 uczestniczy 57 dzieci i nastolatków (w wieku od 3 do 16 lat), którzy otrzymywali uprzednio nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy. Celem badania jest określenie farmakokinetyki, działania przeciwwirusowego
i bezpieczeństwa stosowania efawirenzu w skojarzeniu z nelfinawirem (20 - 30 mg/kg mc. 3 razy na
dobę) oraz z co najmniej jednym nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy. Dawka początkowa efawirenzu była odpowiednikiem dawki dorosłych 600 mg raz na dobę (dostosowana do wymiarów ciała wyliczonych w oparciu o masę pacjenta). Liczba pacjentów, którzy odpowiedzieli na
leczenie, oceniona na podstawie odsetka pacjentów z poziomem HIV RNA w osoczu <400 kopii/ml po 48 tygodniach wyniosła 60% (95%, C.I. 47, 72) oraz 53% (C.I. 40, 66) na podstawie odsetka pacjentów z poziomem HIV-RNA w osoczu <50 kopii/ml. Średnia liczba CD4 wzrosła
o 63 ± 34,5 komórek/mm3 w stosunku do wartości wyjściowej. Czas trwania odpowiedzi był podobny do obserwowanego u pacjentów dorosłych.
Wchłanianie
Maksymalne stężenie efawirenzu w osoczu u niezakażonych ochotników wynosiło 1,6 - 9,1 μM
i występowało po 5 godzinach po podaniu doustnym pojedynczej dawki leku od 100 mg do 1600 mg.
Zależne od dawki zwiększenie Cmax i AUC stwierdzono po dawkach do 1600 mg; zwiększenie tych parametrów nie było proporcjonalne, co wskazuje na to, że po większych dawkach występuje zmniejszone wchłanianie. Czas konieczny do osiągnięcia maksymalnego stężenia (3 - 5 godzin) nie zmieniał się po podawaniu wielu dawek, a stężenie stacjonarne w osoczu występowało po 6-7 dobach.
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
U pacjentów zakażonych HIV, po osiągnięciu stanu stacjonarnego, średnie wartości Cmax, Cmin i AUC wykazywały liniową zależność po dawkach dobowych 200 mg, 400 mg i 600 mg. U 35 pacjentów przyjmujących efawirenz w dawce 600 mg raz na dobę, średnie wartości w stanie stacjonarnym wynosiły: Cmax –12,9 ±3,7µM (29 %) [średnia ±S.D.(% C.V)], Cmin – 5,6 ± 3,2 µM (57 %) oraz AUC – 184 ±73 µM × h (40 %).
Wpływ pokarmu
U niezakażonych dorosłych ochotników wartości AUC i Cmax, dla pojedynczej dawki 240 mg
doustnego roztworu efawirenzu, były zwiększone odpowiednio o 30 % lub 43 %, jeśli dawka podana była z posiłkiem bogatotłuszczowym, względnie na czczo.
Dystrybucja
Efawirenz w znacznym stopniu (około 99,5 - 99,75 %) wiąże się z białkami ludzkiego osocza, głównie albuminami. U pacjentów zakażonych HIV-1 (n = 9), którzy co najmniej przez miesiąc otrzymywali efawirenz w dawce od 200 do 600 mg raz na dobę, stężenie leku w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosiło od 0,26 do 1,19% (średnio 0,69%) stężenia leku w osoczu, czyli około 3-krotnie więcej niż wynosi podobny odsetek obliczony dla niezwiązanej z białkami osocza (wolnej) frakcji efawirenzu.
Metabolizm
W badaniach prowadzonych u ludzi oraz in vitro z zastosowaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazano, że efawirenz jest głównie metabolizowany przez układ cytochromu P450 do hydroksylowanych metabolitów, które następnie ulegają glukuronizacji. Metabolity są zasadniczo nieczynne wobec HIV-1. Badania in vitro wskazują na to, że głównymi izoenzymami odpowiedzialnymi za metabolizm efawirenzu są CYP3A4 oraz CYP2B6 i że efawirenz hamował izoenzymy 2C9, 2C19 i 3A4 cytochromu P450. W badaniach in vitro efawirenz nie hamował aktywności enzymu CYP2E1, natomiast hamował izoenzymy CYP2D6 oraz CYP1A2, lecz jedynie w stężeniach znacznie większych niż występujące w warunkach klinicznych.
Stężenie efawirenzu w osoczu może zwiększyć się u pacjentów z homozygotycznym wariantem genetycznym G516T izoenzymu CYP2B6. Nie są znane znaczenia kliniczne takich połączeń; niemniej jednak nie można wykluczyć potencjalnego zwiększenia częstości i ciężkości działań niepożądanych związanych ze stosowaniem efawirenzu.
Wykazano, że efawirenz pobudza enzymy CYP3A4 oraz CYP2B6, co powoduje indukcję jego własnego metabolizmu, który może być istotny klinicznie u niektórych pacjentów. U niezakażonych
ochotników po wielokrotnym podaniu dawek 200-400 mg na dobę przez 10 dni stwierdzono mniejszy niż się spodziewano stopień kumulacji leku (mniejszy o 22-42%) oraz krótszy końcowy okres półtrwania, w porównaniu do uzyskanego po podaniu pojedynczej dawki (patrz poniżej). Wykazano, że efawirenz pobudza również enzym UGT1A1. Narażenie na raltegrawir (substrat UGT1A1) jest zmniejszone w obecności efawirenzu (patrz punkt 4.5, Tabela 2).
Chociaż dane z badań in vitro sugerują, że efawirenz hamuje CYP2C9 oraz CYP2C19, uzyskano sprzeczne doniesienia zarówno o zwiększeniu jak i zmniejszeniu ekspozycji na substraty tych enzymów, gdy stosowano je in vivo jednocześnie z efawirenzem. Nie wiadomo, jaki jest wypadkowy efekt jednoczesnego stosowania z efawirenzem związków będących substratami tych enzymów.
Eliminacja
Efawirenz wykazuje stosunkowo długi końcowy okres półtrwania, wynoszący co najmniej 52 godziny po podaniu dawki pojedynczej oraz 40 - 55 godzin po podaniu wielu dawek. Około 14 - 34% dawki
efawirenzu znakowanego izotopem promieniotwórczym było wykrywane w moczu, a poniżej 1% dawki było wydalane w moczu w postaci niezmienionej.
Produkt leczniczy bez ważnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Zaburzenia czynności wątroby
W badaniu dotyczącym podania dawki jednorazowej, okres półtrwania był dwukrotnie dłuższy
u jednego pacjenta z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg skali Child-Pugh), co wskazuje na możliwość kumulacji w znacznie większym stopniu. W badaniu z zastosowaniem leku w dawkach wielokrotnych nie wykazano istotnego wpływu na farmakokinetykę efawirenzu
u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A wg skali Child-Pugh) w porównaniu z grupą kontrolną. Liczba danych była niewystarczająca do ustalenia, czy
umiarkowanie ciężkie lub ciężkie zaburzenia czynności wątroby (klasa B lub C wg skali Child-Pugh) mają wpływ na farmakokinetykę efawirenzu.
Wpływ płci, rasy, wieku
Chociaż ograniczone dane wskazują na to, że kobiety, jak również Azjaci i mieszkańcy wysp Pacyfiku, mogą być bardziej narażeni na działanie efawirenzu, nie wydaje się, aby gorzej tolerowali terapię efawirenzem. Nie zbadano farmakokinetyki leku u osób w podeszłym wieku.
Dzieci i młodzież
U 17 dzieci otrzymujących doustny roztwór leku używany w badaniach klinicznych, podobny do roztworu zarejestrowanego, w ilości obliczonej na podstawie wymiarów ciała, aby była równoważna dawce 600 mg efawirenzu w kapsułkach u dorosłych, wartości w stanie stacjonarnym wyniosły: Cmax 11,8 µM, Cmin 5,2 µM, a AUC 188 µM x h. W podgrupie 6 dzieci w wieku od 3 do 5 lat, skrupulatnie stosujących lek średnia wartość AUC wyniosła 147 µM x h, co okazało się wartością o 23 % mniejszą niż spodziewana. W związku z tym zalecane dawki efawirenzu w roztworze doustnym podane w Tabeli 1 są większe dla tej grupy wiekowej.
Dane farmaceutyczne - Stocrin 30 mg/ml
Triglicerydy o średniej długości łańcuchach
Kwas benzoesowy (E210)
Aromat truskawkowo-miętowy [zawiera alkohol benzylowy (E1519) i glikol propylenowy (E1520)]
Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.
Butelka HDPE z polipropylenowym zamknięciem zabezpieczającym przed otwarciem przez dzieci.
W butelce znajduje się 180 ml roztworu doustnego. Do opakowania dodana jest strzykawka do podawania doustnego z dołączonym łącznikiem, który umieszczany jest w szyjce butelki.