Xefo Rapid 8 mg tabletki powlekane

Krótkotrwałe, objawowe leczenie ostrego bólu o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego u dorosłych.

Dawkowanie

We wszystkich przypadkach dawkowanie należy ustalić w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie. Działania niepożądane można ograniczyć stosując najmniejszą skuteczną dawkę, w najkrótszym okresie pozwalającym na opanowanie objawów (patrz punkt 4.4).

Ostre dolegliwości bólowe

8-16 mg lornoksykamu w dawkach po 8 mg. W pierwszym dniu leczenia podaje się dawkę

początkową 16 mg, a następnie po 12 godzinach można dodatkowo podać 8 mg. Po zakończeniu pierwszego dnia leczenia maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 16 mg.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież

Z uwagi na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności nie zaleca się stosowania lornoksykamu u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Osoby w podeszłym wieku

Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat, u których nie stwierdzono zaburzeń czynności nerek lub wątroby. Ponieważ w tej grupie pacjentów tolerancja działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego jest zmniejszona, dlatego należy zachować ostrożność podczas podawania lornoksykamu (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego zaleca się zmniejszenie częstości stosowania produktu leczniczego Xefo Rapid do podania raz na dobę (patrz

punkt 4.4). Lornoksykam jest przeciwskazany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zmniejszenie

częstości stosowania produktu Xefo Rapid do podania raz na dobę (patrz punkt 4.4). Lornoksykam jest przeciwskazany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.3).

Sposób podawania

Podanie doustne.

Tabletki powlekane Xefo Rapid należy przyjmować popijając odpowiednią ilością płynu.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

• Trombocytopenia.

• Objawy nadwrażliwości (astma oskrzelowa, zapalenie błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka) na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy.

• Ciężka niewydolność serca.

• Krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z naczyń mózgowych lub inne powikłania krwotoczne.

• Perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego związane z leczeniem NLPZ w przeszłości.

• Czynna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, krwawienie (co najmniej dwukrotne rozpoznanie owrzodzenia bądź krwawienia).

• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.

• Ciężkie zaburzenia czynności nerek (stężenie kreatyniny w surowicy >700 µmol/l).

• Trzeci trymestr ciąży (patrz punkt 4.6).

Lornoksykam hamuje agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas stosowania u pacjentów ze zwiększoną skłonnością do krwawień.

Należy wnikliwie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka przed zastosowaniem lornoksykamu u pacjentów z:

• Zaburzeniami czynności nerek: należy zachować ostrożność podczas podawania lornoksykamu pacjentom z zaburzeniami czynności nerek w stopniu od łagodnego (stężenie kreatyniny

  w surowicy 150-300 µmol/l) do umiarkowanego (stężenie kreatyniny w surowicy

  300-700 µmol/l) z uwagi na zależność nerkowego przepływu krwi od działania prostaglandyn (patrz punkt 4.2). Leczenie lornoksykamem należy przerwać, jeżeli wystąpi pogorszenie

  czynności nerek podczas terapii.

• Należy monitorować czynność nerek u pacjentów:

  • u których wykonano rozległy zabieg chirurgiczny;

  • z rozpoznaną niewydolnością serca;

  • leczonych jednocześnie diuretykami lub lekami o przypuszczalnym lub potwierdzonym działaniu uszkadzającym nerki (patrz punkt 4.5).

• Zaburzeniami krzepnięcia krwi: zaleca się uważne kontrolowanie objawów klinicznych i wyników badań laboratoryjnych (np. APTT).

• Zaburzeniami czynności wątroby (np. marskość wątroby): zaleca się monitorowanie objawów klinicznych i wyników badań laboratoryjnych u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ponieważ podczas leczenia dobowymi dawkami 12-16 mg istnieje ryzyko podwyższonego

  stężenia lornoksykamu (zwiększenie AUC) (patrz punkt 5.2). Prawdopodobnie pozostałe

  parametry farmakokinetyczne lornoksykamu stosowanego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są porównywalne do parametrów u zdrowych osób.

• U pacjentów w podeszłym wieku powyżej 65 lat: zaleca się monitorowanie czynności nerek i wątroby. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku w okresie pooperacyjnym.

  Jednoczesne stosowanie NLPZ

  Należy unikać jednoczesnego stosowania lornoksykamu i NLPZ (w tym selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2) (patrz punkt 4.5).

  Ograniczanie działań niepożądanych

  Działania niepożądane można ograniczyć, stosując najmniejszą skuteczną dawkę w najkrótszym okresie niezbędnmy do złagodzenia objawów (patrz punkt 4.2 oraz ryzyko działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego i układu krążenia poniżej).

  Krwawienie, owrzodzenie i perforacja przewodu pokarmowego

  Podczas leczenia NLPZ opisywano krwawienia, owrzodzenia lub perforacje przewodu pokarmowego o potencjalnie śmiertelnym przebiegu. Powikłania te występowały również u pacjentów bez

  poważnych chorób przewodu pokarmowego i nie zawsze były one poprzedzone objawami zwiastunowymi.

  Ryzyko krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego zwiększa się w przypadku stosowania dużych dawek NLPZ, u osób w podeszłym wieku i u osób z chorobą wrzodową żołądka i (lub) dwunastnicy w wywiadzie, szczególnie gdy była ona powikłana krwawieniem lub perforacją

  (patrz punkt 4.3). W takich przypadkach należy rozpoczynać leczenie od najmniejszej dostępnej dawki (patrz punkt 4.2). Należy rozważyć podawanie leków o działaniu gastroprotekcyjnym (np. mizoprostol lub inhibitory pompy protonowej) zarówno w tych grupach pacjentów, jak i u osób wymagających skojarzonego leczenia małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego lub innymi produktami leczniczymi zwiększającymi ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego (patrz poniżej oraz punkt 4.5). Zaleca się monitorowanie objawów klinicznych w regularnych odstępach czasu.

  Pacjenci, u których w przeszłości stwierdzono działanie toksyczne dotyczące przewodu pokarmowego, szczególnie osoby w podeszłym wieku, powinni zostać poinformowani o konieczności zgłaszania wszelkich nietypowch objawów dotyczących przewodu pokarmowego (zwłaszcza krwawienie), szczególnie w początkowym etapie leczenia.

  Należy zachować ostrożność podczas równoczesnego leczenia pacjentów lekami zwiększającymi ryzyko owrzodzeń lub krwawienia, np. doustnymi kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny oraz lekami

  przeciwpłytkowymi (np. kwas acetylosalicylowy) (patrz punkt 4.5).

  Leczenie lornoksykamem należy przerwać, jeżeli wystąpi krwawienie lub owrzodzenie przewodu pokarmowego.

  NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna) z uwagi na ryzyko zaostrzenia przebiegu choroby (patrz punkt 4.8).

  Osoby w podeszłym wieku

  U pacjentów w podeszłym wieku po zastosowaniu leków z grupy NLPZ obserwuje się większą częstość występowania reakcji niepożądanych, szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.2).

  Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy

  Opisywano związek pomiędzy stosowaniem NLPZ oraz retencją płynów i występowaniem obrzęków. Dlatego konieczne jest monitorowanie leczenia i wydawanie właściwych zaleceń pacjentom, u których w przeszłości lub obecnie rozpoznano nadciśnienie i (lub) zastoinową niewydolność serca o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego.

  Wyniki badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że niektóre NLPZ (szczególnie stosowane długotrwale w dużych dawkach) mogą nasilać ryzyko występowania zatorów tętnic (np. zawału serca lub udaru naczyniowego mózgu). Dostępne ograniczone dane kliniczne nie pozwalają wykluczyć takiego zagrożenia w przypadku stosowania lornoksykamu.

  Leczenie lornoksykamem można rozpocząć dopiero po starannej analizie wskazań u pacjentów

  z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, stabilną chorobą niedokrwienną serca, chorobą naczyń obwodowych i (lub) mózgowych. Należy również wnikliwie rozważyć wskazania do długotrwałego leczenia, u pacjentów z czynnikiem ryzyka choroby sercowo-naczyniowej (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

  Jednoczesne podawanie NLPZ i heparyny podczas znieczulenia podpajęczynówkowego lub

  nadtwardówkowego zwiększa ryzyko krwiaka śródrdzeniowego bądź nadtwardówkowego (patrz punkt 4.5).

  Zaburzenia skórne

  U pacjentów leczonych NLPZ bardzo rzadko opisywano przypadki niekiedy śmiertelnych, ciężkich reakcji skórnych, np. złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona (ang. SJS –

  Stevens-Johnson syndrome) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. TEN – toxic epidermal necrolysis) (patrz punkt 4.8). Wydaje się, że największe ryzyko występuje w początkowym okresie leczenia, a objawy najczęściej pojawiają się w pierwszym miesiącu terapii. Leczenie lornoksykamem należy przerwać po wystąpieniu pierwszych objawów wysypki, zmian na błonach

  śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości.

  `

  Zaburzenia układu oddechowego

  Należy zachować ostrożność w przypadku podawania pacjentom z astmą oskrzelową lub astmą oskrzelową w wywiadzie, ponieważ donoszono, że w tej grupie NLPZ mogą wywołać nagły skurcz oskrzeli.

  Toczeń rumieniowaty układowy i mieszana choroba tkanki łącznej

  Należy zachować ostrożność u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym (ang. SLE - Systemic Lupus Erythematosus) lub mieszaną chorobą tkanki łącznej, ponieważ może wystąpić podwyższone ryzyko jałowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

  Nefrotoksyczność

  Równoczesne leczenie NLPZ i takrolimusem może zwiększać ryzyko działania nefrotoksycznego

  ze względu na zmniejszenie wywarzania prostacyklin w nerkach. Z tego powodu konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone (patrz punkt 4.5).

  Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych

  Podobnie jak w przypadku większości NLPZ opisywano okresowe zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie stężenia bilirubiny lub innych wskaźników czynności wątroby

  w surowicy, jak również zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy i azotu mocznikowego we krwi oraz nieprawidłowe wyniki innych wskaźników w badaniach laboratoryjnych. Jeżeli tego rodzaju zaburzenia będą się utrzymywać lub nasilać, należy przerwać leczenie lornoksykamem

  i przeprowadzić odpowiednie badania diagnostyczne.

  Płodność

  Lornoksykam, podobnie jak inne leki hamujące cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może powodować zmniejszenie płodności. Dlatego nie zaleca się stosowania tego produktu leczniczego u kobiet planujących ciążę. Należy rozważyć przerwanie stosowania lornoksykamu, jeżeli istnieją trudności z zajściem w ciążę lub prowadzona jest diagnostyka niepłodności (patrz punkt 4.6).

  Ospa wietrzna

  Wyjątkowo, ospa wietrzna może być przyczyną ciężkich powikłań zakażeń skóry oraz tkanek miękkich.

  Do chwili obecnej nie można wykluczyć udziału NLPZ w nasilaniu tego typu zakażeń. Dlatego też należy unikać stosowania lornoksykamu w przypadku wystąpienia ospy wietrznej.

Charakterystyka leczenia skojarzonego lornoksykamu z następującymi produktami leczniczymi:

• Cymetydyna: zwiększenie stężenia lornoksykamu w osoczu, które może zwiększać ryzyko

  działań niepożądanych (nie wykazano interakcji lornoksykamu i ranitydyny ani lornoksykamu i leków zobojętniających sok żołądkowy).

• Leki przeciwzakrzepowe: NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, np. warfaryny (patrz punkt 4.4). Należy skrupulatnie kontrolować wartości INR.

• Fenprokumon: zmniejszenie skuteczności leczenia fenprokumonem.

• Heparyna: jednoczesne podawanie NLPZ i heparyny podczas znieczulenia

  podpajęczynówkowego lub nadtwardówkowego zwiększa ryzyko wystąpienia krwawienia i krwiaka śródrdzeniowego bądź nadtwardówkowego (patrz punkt 4.4).

• Inhibitory konwertazy angiotensyny (ang. ACE - Angiotensin-converting Enzyme): zmniejszenie działania hipotensyjnego inhibitora ACE.

• Diuretyki: zmniejszenie działania diuretycznego i hipotensyjnego diuretyków pętlowych, tiazydowych i oszczędzających potas (zwiększone ryzyko hiperkaliemii i nefrotoksyczności).

• Leki blokujące receptory beta-adrenergiczne: zmniejszenie działania hipotensyjnego.

• Leki blokujące receptor angiotensyny II: zmniejszenie działania hipotensyjnego.

• Digoksyna: zmniejszenie klirensu nerkowego digoksyny, co zwiększa ryzyko toksyczności digoksyny.

• Kortykosteroidy: zwiększenie ryzyka krwawień lub owrzodzeń przewodu pokarmowego (patrz punkt 4.4).

• Antybiotyki chinolonowe (np. lewofloksacyna, ofloksacyna): zwiększenie ryzyka napadów padaczkowych.

• Leki przeciwpłytkowe (np. klopidogrel): zwiększenie ryzyka krwawień (patrz punkt 4.4).

• Inne NLPZ: zwiększenie ryzyka krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego.

• Metotreksat: zwiększenie stężenia metotreksatu w surowicy. Może wystąpić nasilenie objawów toksycznych. Podczas leczenia skojarzonego należy ściśle monitorować stan pacjenta.

• Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (ang. SSRIs - Selective serotonin reuptake inhibitors): zwiększenie ryzyka krwawień (patrz punkt 4.4).

• Lit: NLPZ zmniejszają klirens nerkowy litu. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia litu w surowicy do wartości toksycznych. Tak więc, konieczne jest monitorowanie stężenia litu szczególnie po rozpoczęciu i zakończeniu leczenia oraz w okresie modyfikacji dawki.

• Cyklosporyna: zwiększenie stężenia cyklosporyny w surowicy. Działanie nefrotoksyczne cyklosporyny mogą nasilać zmiany zachodzące w nerkach za pośrednictwem prostaglandyn. Podczas leczenia skojarzonego należy monitorować czynność nerek.

• Pochodne sulfonylomocznika (np. glibenklamid): zwiększenie ryzyka hipoglikemii.

• Leki o ustalonym działaniu indukującym lub hamującym izoenzymy układu CYP2C9: lornoksykam, podobnie jak inne NLPZ metabolizowane przez układ cytochromu P-450 2C9 (izoenzym CYP2C9), wykazuje interakcje z lekami indukującymi lub hamującymi aktywność izoenzymów układu CYP2C9 (patrz punkt 5.2 Metabolizm).

• Takrolimus: zmniejszenie wytwarzania prostacyklin w nerkach zwiększa ryzyko działania nefrotoksycznego. Podczas leczenia skojarzonego należy monitorować czynność nerek (patrz punkt 4.4).

• Pemetreksed: NLPZ mogą zmniejszać klirens nerkowy pemetreksedu, powodując nasilenie jego działania toksycznego na nerki i układ pokarmowy oraz mielosupresję.

  Xefo Rapid tabletki powlekane wykazują opóźnienie wchłaniania lornoksykamu podczas podawania równocześnie z pokarmem. Dlatego też produktu Xefo Rapid tabletki powlekane nie należy przyjmować z pokarmem, gdy wymagany jest szybki początek działania produktu (ustąpienie bólu).

  Pokarm może zmniejszać wchłanianie o około 20% i wydłużać Tmax (patrz punkt 5.2).

Ciąża

Stosowanie lornoksykamu jest przeciwwskazane w trzecim trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3).

Ponadto nie należy podawać produktu leczniczego w pierwszym i drugim trymestrze oraz podczas porodu z uwagi na brak badań dotyczących ekspozycji ogólnoustrojowej płodu.

Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania lornoksykamu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na przebieg ciąży i (lub) rozwój zarodka lub płodu. Dane z badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronień

i występowanie wad wrodzonych serca związane ze stosowaniem inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnej ciąży. Uważa się, że na wzrost ryzyka wpływa zwiększenie dawki i czasu trwania leczenia.

W badaniach na zwierzętach wykazano, że podanie inhibitora syntezy prostaglandyn nasila

śmiertelność zarodków przed implantacją i płodów po implantacji w ścianie macicy. Nie należy

podawać inhibitorów syntezy prostaglandyn w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne.

Stosowanie lornoksykamu od 20. tygodnia ciąży może powodować małowodzie wynikające

z dysfunkcji nerek płodu. Może to nastąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i zwykle ustępuje po odstawieniu leczenia. Ponadto, po leczeniu w drugim trymestrze zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego, z których większość ustąpiła po zaprzestaniu leczenia. Dlatego też lornoksykamu nie należy podawać w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, chyba że jest to

bezwzględnie konieczne. Jeśli lornoksykam jest przyjmowany przez kobietę starającą się zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, jego dawka powinna być jak najniższa, a czas trwania

leczenia jak najkrótszy. Po ekspozycji na lornoksykam przez kilka dni od 20. tygodnia ciąży należy rozważyć monitorowanie przedporodowe pod kątem małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego. W przypadku stwierdzenia małowodzia lub zwężenia przewodu tętniczego należy przerwać stosowanie lornoksykamu.

Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn w trzecim trymestrze ciąży może zwiększać ryzyko działań toksycznych na układ krążenia i oddechowy płodu (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne) oraz dysfunkcji nerek (patrz powyżej), zagrażającej

niewydolnością tego narządu i zmniejszeniem ilości płynu owodniowego. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn w końcowym okresie ciąży może powodować wydłużenie czasu krwawienia u matki i płodu oraz zmniejszać czynność skurczową macicy, prowadząc do opóźnienia lub wydłużenia czasu trwania porodu. Z tego powodu stosowanie lornoksykamu w trzecim trymestrze ciąży jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Karmienie piersią

Brak jest danych dotyczących przenikania lornoksykamu do mleka kobiet karmiących piersią. Lornoksykam przenika do mleka karmiących samic szczurów we względnie dużych stężeniach. Nie należy podawać lornoksykamu kobietom karmiącym piersią.

Płodność

Stosowanie lornoksykamu, podobnie jak w przypadku każdego leku, o którym wiadomo, że hamuje cyklooksygenazę / syntezę prostaglandyn, może upośledzać płodność i nie jest zalecane jego stosowanie u kobiet planujących ciążę. Należy rozważyć przerwanie stosowania lornoksykamu u kobiet, u których istnieją trudności z zajściem w ciążę lub prowadzona jest diagnostyka niepłodności.

Pacjenci, którzy w trakcie leczenia lornoksykamem odczuwają zawroty głowy i (lub) senność, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Najczęściej opisywane działania niepożądane NLPZ dotyczą przewodu pokarmowego. Istnieje ryzyko występowania owrzodzeń przewodu pokarmowego, perforacji lub krwawienia, które niekiedy,

szczególnie u osób w podeszłym wieku, mogą zakończyć się zgonem (patrz punkt 4.4). Po podaniu NLPZ opisywano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból

brzucha, smoliste stolce, krwawe wymioty, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaostrzenie przebiegu zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz punkt 4.4). Rzadziej obserwowano zapalenie błony śluzowej żołądka.

Można oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 20% pacjentów leczonych lornoksykamem. Najczęstsze działania niepożądane lornoksykamu - nudności, objawy dyspeptyczne, niestrawność, ból brzucha, wymioty oraz biegunka - obserwowano u mniej niż 10% uczestników

dostępnych badań klinicznych.

U pacjentów leczonych NLPZ opisywano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca.

Wyniki badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że niektóre NLPZ (szczególnie podawane długotrwale w dużych dawkach) mogą zwiększać ryzyko zatorów tętnic (np. zawału serca lub udaru naczyniowego mózgu, patrz punkt 4.4).

Wyjątkowo, mogą wystąpić poważne, powikłane zakażenia skóry oraz tkanek miękkich w trakcie chorowania na ospę wietrzną.

Wymienione poniżej w tabeli 1 działania niepożądane, wystąpiły u ponad 0,05% z 6417 pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych II, III i IV fazy.

Działania niepożądane zostały wymienione poniżej według nastepującej klasyfikacji częstości

występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1: Działania niepożądane

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Aktualnie brak jest doświadczeń dotyczących przedawkowania. Z tego powodu nie można określić następstw przedawkowania ani zaleceń dotyczących swoistych metod leczenia. Niemniej jednak wydaje się, że w przypadku przedawkowania lornoksykamu można zaobserwować następujące objawy: nudności, wymioty, objawy dotyczące ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy,

zaburzenia widzenia). W przypadkach o ciężkim przebiegu mogą wystąpić również objawy, takie jak ataksja (przechodząca w śpiączkę i skurcze mięśni), uszkodzenie wątroby i nerek oraz,

przypuszczalnie, zaburzenia krzepnięcia krwi.

W przypadku rozpoznania lub podejrzenia przedawkowania należy przerwać stosowanie produktu leczniczego. Okres półtrwania lornoksykamu jest krótki. Produkt leczniczy jest szybko wydalany. Lornoksykam nie jest usuwany podczas dializy. Aktualnie nie jest znana swoista odtrutka. Należy rozważyć zastosowanie zwykłych doraźnych metod, w tym płukanie żołądka. W oparciu o ogólne zasady, podanie węgla aktywowanego bezpośrednio po zażyciu lornoksykamu może prowadzić do ograniczenia wchłaniania produktu leczniczego. W zaburzeniach przewodu pokarmowego można stosować np. analogi prostaglandyn lub ranitydynę.