Bopediat 5 mg tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej

Produkt leczniczy Bopediat jest wskazany do stosowania u dzieci od momentu narodzin do 18. roku życia w leczeniu obrzęku pochodzenia sercowego bądź nerkowego, obrzęku pochodzenia wątrobowego i nadciśnienia u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek.

Dawkowanie

Zalecana dawka dobowa furosemidu wynosi 1–2 mg/kg masy ciała, w dawce pojedynczej albo w 2 dawkach podzielonych.

Dawkę należy dostosować w zależności od wskazania i stopnia nasilenia choroby.

Dla pacjentów, którzy nie mogą przyjąć odpowiedniej dawki z zastosowaniem odpowiedniej liczby tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępne są inne postacie farmaceutyczne.

Pominięcie dawki

W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze; nie należy przyjmować dawki pominiętej.

Sposób podawania

Podanie doustne.

W przypadku wszystkich grup wiekowych tabletkę należy umieścić na języku bądź w jamie ustnej od strony policzka i pozostawić do rozpuszczenia. Po całkowitym rozpuszczeniu tabletki ulegającej rozpadowi w jamie ustnej można wypić wodę. Alternatywnie u noworodków tabletkę można umieścić między dziąsłem i policzkiem zamiast na języku, może to jednak wydłużyć czas jej rozpadu.

Alternatywnie produkt leczniczy Bopediat można zawiesić w wodzie z kranu. Po rozpuszczeniu tabletki roztwór można podawać doustnie za pomocą strzykawki dozującej. Wymagana ilość wody wynosi 1 ml na każde 2 tabletki lub ich części (np. 1 ml na 2 tabletki, 2 ml na 2,5 tabletki, 3 tabletki bądź 4 tabletki). U dzieci w wieku poniżej 6 miesięcy należy stosować wodę jałową. Po podaniu produktu Bopediat należy pobrać do strzykawki taką samą objętość wody, jaka została użyta do przygotowania dawki, i podać ją pacjentowi. Dzięki temu podana zostanie cała dawka.

Ulegające rozpadowi w jamie ustnej tabletki produktu leczniczego Bopediat mają linię podziału. Aby podać dokładnie połowę dawki, tabletkę należy mocno przytrzymać i przełamać wzdłuż umieszczonej pośrodku linii podziału — w ten sposób uzyskuje się dwie równe części.

Ten produkt leczniczy można podawać z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.

Niektórzy pacjenci, jeśli nie są w stanie przyjąć produktu leczniczego doustnie, mogą wymagać podawania przez zgłębnik dojelitowy.

Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego przed podaniem przez zgłębnik dojelitowy, patrz punkt 6.6.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

• Bezmocz lub ostra niewydolność nerek z bezmoczem niereagująca na furosemid.

• Encefalopatia wątrobowa.

• Niedrożność dróg moczowych.

• Hipowolemia.

• Odwodnienie.

• Ciężka hipokaliemia.

• Ciężka hiponatremia.

• Postępujące zapalenie wątroby i ciężka niewydolność wątrobowokomórkowa u pacjentów poddawanych hemodializie i u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny

  <30 ml/min) ze względu na ryzyko kumulacji furosemidu, który w tym przypadku jest wydalany głównie z żółcią.

Równowaga elektrolitowa

Sód w surowicy

Przed rozpoczęciem leczenia, a następnie w regularnych odstępach w trakcie leczenia należy oznaczać stężenie sodu w surowicy. Każdy produkt leczniczy o działaniu moczopędnym może powodować hiponatremię, która może prowadzić do wystąpienia objawów neurologicznych, w tym splątania

i napadów, zwiększonego ryzyka upadków, nasilenia niewydolności serca i niedociśnienia oraz zapaści krążeniowej (patrz punkt 4.8).

Zmniejszenie stężenia sodu w surowicy może początkowo przebiegać bezobjawowo, dlatego niezbędna jest regularna kontrola tego parametru, zwłaszcza w populacjach narażonych na ryzyko.

Potas w surowicy

Zmniejszenie stężenia potasu w związku z hipokaliemią jest głównym ryzykiem związanym z diuretykami pętlowymi (patrz punkt 4.8). Należy zapobiegać hipokaliemii (<3,5 mmol/l)

w populacjach narażonych na ryzyko, tj. u pacjentów niedożywionych lub leczonych wieloma produktami leczniczymi, pacjentów z marskością przebiegającą z obrzękiem i wodobrzuszem, pacjentów z chorobą wieńcową lub z niewydolnością serca. Hipokaliemia nasila toksyczność sercową produktów leczniczych na bazie naparstnicy i ryzyko arytmii. U pacjentów z wydłużonym odstępem QT (wrodzonym lub polekowym) hipokaliemia sprzyja ciężkim arytmiom, zwłaszcza torsades de

pointes, które mogą prowadzić do zgonu, głównie u pacjentów z bradykardią. We wszystkich przypadkach należy częściej kontrolować stężenie potasu w osoczu. Pierwsze oznaczenie stężenia potasu w osoczu należy wykonać w ciągu tygodnia od rozpoczęcia leczenia.

Glukoza we krwi

Działanie hiperglikemizujące furosemidu jest umiarkowane (patrz punkt 4.8). U pacjentów z cukrzycą

i w stanie przedcukrzycowym należy częściej kontrolować stężenie glukozy we krwi.

Kwas moczowy w surowicy

Odwodnienie i utrata sodu wywołane przez furosemid ograniczają wydalanie kwasu moczowego

z moczem. U pacjentów z hiperurykemią częstość występowania napadów dny moczanowej może być zwiększona. W związku z tym u pacjentów z dną moczanową należy zachować szczególną ostrożność.

Kreatynina w surowicy

Furosemid może powodować przejściowe zwiększenie stężenia kreatyniny (patrz punkt 4.8). Co do

zasady podczas leczenia furosemidem zaleca się regularną kontrolę stężenia kreatyniny w surowicy.

Wymagana jest bardzo dokładna obserwacja pacjentów zagrożonych poważnym zaburzeniem równowagi wodno-elektrolitowej (z wymiotami, biegunką, nadmiernym poceniem się itp.).

Odwodnienie, hipowolemia i zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej wymagają wyrównania

i mogą wymagać czasowego przerwania leczenia. Ciężkie działanie niepożądane skórne

W związku z leczeniem furosemidem zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane (ang. severe cutaneous adverse reaction, SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS), toksyczną rozpływną martwicę naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN), reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) oraz ostrą uogólnioną osutkę krostkową (ang. acute generalised exanthematous pustulosis, AGEP), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8). W momencie przepisania leku należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz bardzo uważnie obserwować ich pod kątem występowania reakcji skórnych.

Jeśli wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych działaniach, należy natychmiast przerwać stosowanie furosemidu i rozważyć w stosownych przypadkach inne leczenie. U dzieci początkową postać wysypki można pomylić z zakażeniem. Lekarze powinni rozważyć możliwość reakcji na furosemid u dzieci, u których podczas leczenia furosemidem wystąpią objawy – wysypka

i gorączka. Nadwrażliwość na światło

U pacjentów stosujących furosemid zgłaszano reakcje nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8).

Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja nadwrażliwości na światło, należy przerwać podawanie leku. Jeżeli konieczne jest ponowne podanie produktu leczniczego, należy zalecić pacjentowi ochronę obszarów skóry narażonych na promienie słoneczne i sztuczne promieniowanie UVA.

Toczeń rumieniowaty układowy

Zaostrzenie lub aktywacja tocznia rumieniowatego układowego (patrz punkt 4.8).

Jeśli wystąpią aktywacja lub zaostrzenie tocznia rumieniowatego układowego, należy przerwać leczenie furosemidem.

Zaburzenia wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątrobowo-komórkową należy zachować ostrożność i bardzo dokładnie kontrolować równowagę wodno-elektrolitową, ponieważ istnieje ryzyko encefalopatii

wątrobowej (patrz punkt 4.8). W przypadku jej wystąpienia należy natychmiast przerwać podawanie

leku.

Niedrożność dróg moczowych

U pacjentów z częściową niedrożnością dróg moczowych stosowanie furosemidu może prowadzić do zatrzymania moczu (patrz punkt 4.8). Dlatego należy dokładnie kontrolować ilość wydalanego moczu, szczególnie na początku leczenia furosemidem.

Dostosowanie dawki lub przerwanie podawania leku

Leczenie furosemidem może, na podstawie oceny klinicznej, wymagać dostosowania dawki lub przerwania podawania lekuw następujących przypadkach:

• niedociśnienie, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem niedokrwienia mózgu lub tętnic wieńcowych bądź innymi rodzajami niewydolności krążeniowej;

• u niektórych pacjentów leczonych furosemidem, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących inne produkty lecznicze, które mogą powodować niedociśnienie (patrz punkt 4.5), a także

  u pacjentów z innymi problemami medycznymi wiążącymi się z ryzykiem niedociśnienia, może wystąpić objawowe niedociśnienie, powodujące zawroty głowy, omdlenie lub utratę przytomności;

• zespół wątrobowo-nerkowy (niewydolność nerek spowodowana ciężkim uszkodzeniem wątroby);

• hipoproteinemia, zwłaszcza u pacjentów z zespołem nerczycowym - możliwe zmniejszenie działania moczopędnego furosemidu i nasilenie działań niepożądanych, głównie ototoksyczności;

• kamica żółciowa u wcześniaków otrzymujących całkowite żywienie pozajelitowe jednocześnie z furosemidem;

• wtórna nadczynność przytarczyc i choroba kośćca u niemowląt leczonych długotrwale furosemidem.

Dzieci i młodzież

Noworodki i wcześniaki

U noworodków i wcześniaków długotrwałe stosowanie furosemidu w dużych dawkach niesie za sobą ryzyko wapnicy nerek lub kamicy wewnątrznerkowej. W związku z tym zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego nerek.

Furosemid stymuluje syntezę prostaglandyny E2, substancji silnie rozszerzającej przetrwały przewód tętniczy, a podawanie furosemidu wcześniakom powinno być starannie rozważone w kontekście możliwości wystąpienia objawów przetrwałego przewodu tętniczego.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Sód

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej tabletce, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.

Siarczyny

Mogą rzadko powodować ciężkie reakcje nadwrażliwości i skurcz oskrzeli.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z produktem leczniczym Bopediat u osób dorosłych ani dzieci.

Produkty lecznicze zmniejszające stężenie potasu

Hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym arytmii (w szczególności torsades de pointes) i zwiększa toksyczność niektórych produktów leczniczych, np. digoksyny. W rezultacie produkty lecznicze, które mogą wywoływać hipokaliemię, wchodzą w liczne interakcje. Należą do nich leki moczopędne zmniejszające stężenie potasu, stosowane w monoterapii lub w skojarzeniu, stymulujące środki przeczyszczające, glikokortykosteroidy, tetrakozaktyd i amfoterycyna B (podana dożylnie). Jeśli furosemid jest podawany jednocześnie z tymi produktami leczniczymi, należy częściej oznaczać stężenie potasu w surowicy.

Glikozydy naparstnicy

Hipokaliemia nasila toksyczne działanie glikozydów naparstnicy. Przed podaniem takich substancji w celach terapeutycznych należy wyrównać hipokaliemię oraz skontrolować stan kliniczny pacjenta, równowagę elektrolitową i pracę serca w badaniu elektrokardiograficznym.

Leki moczopędne oszczędzające potas, stosowane w monoterapii lub w skojarzeniu (amiloryd, kanrenoinian potasu, eplerenon, spironolakton, triamteren)

Mimo że odpowiednie stosowanie produktu leczniczego w skojarzeniu z tymi lekami może

u niektórych pacjentów być przydatne, nie można wykluczyć wystąpienia hipokaliemii oraz – szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek i cukrzycą – hiperkaliemii. Wymagana jest kontrola stężenia potasu we krwi, a w razie konieczności badanie elektrokardiograficzne (EKG). W razie konieczności można ponownie rozważyć stosowane leczenie.

Produkty lecznicze zmniejszające stężenie sodu

Niektóre produkty lecznicze częściej biorą udział w wywoływaniu hiponatremii. Należą do nich leki moczopędne, desmopresyna, leki przeciwdepresyjne hamujące wychwyt zwrotny serotoniny, karbamazepina i okskarbazepina. Jednoczesne stosowanie tych produktów leczniczych zwiększa ryzyko hiponatremii. Konieczna może być dodatkowa kontrola stężenia sodu w surowicy.

Ototoksyczne produkty lecznicze

Jednoczesne stosowanie ototoksycznych produktów leczniczych zwiększa ryzyko uszkodzenia układu ślimakowo-przedsionkowego. Jeśli ich jednoczesne podawanie jest konieczne, należy częściej kontrolować słuch. Omawiane produkty lecznicze to w szczególności glikopeptydy, takie jak wankomycyna i teikoplanina, aminoglikozydy, związki platyny i diuretyki pętlowe.

Produkty lecznicze wywołujące nefrotoksyczność lub uszkodzenie nerek

Niektóre produkty lecznicze zwiększają ryzyko nefrotoksyczności lub ostrego uszkodzenia nerek. Należą do nich kwas acetylosalicylowy, aminoglikozydy, inhibitor konwertazy angiotensyny (ang. angiotensin-converting enzyme, ACE), antagoniści receptora angiotensyny II, jodowane środki kontrastowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i pochodne platyny. Jeśli te produkty lecznicze są podawane jednocześnie z furosemidem, należy kontrolować czynność nerek.

Odwodnienie i niedobór płynów zwiększają ryzyko ostrego uszkodzenia nerek. Należy kontrolować równowagę płynową u pacjenta, aby upewnić się, że jest on odpowiednio nawodniony.

Produkty lecznicze powodujące niedociśnienie

W przypadku wszystkich przeciwnadciśnieniowych produktów leczniczych może wystąpić nasilone działanie hipotensyjne. W przypadku inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II należy rozważyć przerwanie stosowania furosemidu przed ich jednoczesnym podaniem lub rozpoczęcie leczenia od niższej dawki inhibitora ACE / antagonisty receptora angiotensyny II.

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca leczonych lekami moczopędnymi początkowe dawki inhibitorów ACE powinny być bardzo małe. Inne produkty lecznicze o nasilonym działaniu

hipotensyjnym, w szczególności wywołujące niedociśnienie ortostatyczne, to: alfa-adrenolityki, amifostyna, baklofen, leki przeciwdepresyjne z imipraminą, neuroleptyki, pochodne azotanów. U pacjentów leczonych jednocześnie produktami leczniczymi, które mogą powodować działanie hipotensyjne, należy kontrolować ciśnienie krwi.

Produkty lecznicze powodujące ograniczenie działania furosemidu

Aliskiren

Aliskiren zmniejsza stężenie podawanego doustnie furosemidu w osoczu. U pacjentów leczonych zarówno aliskirenem, jak i furosemidem podawanym doustnie można zaobserwować ograniczenie działania furosemidu i zaleca się kontrolę w kierunku ograniczonego działania moczopędnego oraz odpowiednie dostosowanie dawki furosemidu.

Fenytoina

Działanie moczopędne może zmniejszyć się nawet o 50%. Można zastosować większe dawki furosemidu.

Produkty lecznicze mogące powodować arytmie typu torsades de pointes

W przypadku produktów leczniczych o działaniu torsadogennym istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowej, zwłaszcza torsades de pointes. Przed podaniem takich substancji w celach terapeutycznych należy wyrównać hipokaliemię oraz skontrolować stan kliniczny pacjenta, równowagę elektrolitową i pracę serca w badaniu elektrokardiograficznym.

Produkty lecznicze o mogące powodować arytmie typu torsades de pointes to: leki przeciwarytmiczne klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid) i leki przeciwarytmiczne klasy III (amiodaron, sotalol, ibutylid, dofetylid), niektóre neuroleptyki fenotiazynowe (chloropromazyna, cyjamemazyna, flufenazyna, lewomepromazyna, pipotiazyna), benzamidy (amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd), butyrofenony (droperydol, haloperydol, pipamperon), inne leki neuroleptyczne (pimozyd, sertyndol, flupentyksol, zuklopentyksol), inne produkty lecznicze: beprydyl, cyzapryd, difemanyl, dolasetron podawany dożylnie, dronedaron, spiramycyna podawana dożylnie, erytromycyna podawana dożylnie, mizolastyna, lewofloksacyna, halofantryna, lumefantryna, pentamidyna, winkamina podawana dożylnie, moksyfloksacyna, mekwitazyna, metadon, prukalopryd, toremifen, związki arsenu, cytalopram, escytalopram.

Inne produkty lecznicze

Cyklosporyna

Istnieje ryzyko podwyższonego stężenia kreatyniny w surowicy bez zmian stężenia cyklosporyny w osoczu, nawet jeśli nie występuje ubytek wody ani sodu. Ponadto istnieje ryzyko hiperurykemii i powikłań, takich jak dna moczanowa.

Lit

Może wystąpić wzrost stężenia litu we krwi z objawami przedawkowania, jak ma to miejsce

w przypadku pacjentów stosujących dietę ubogosodową ze zmniejszonym wydalaniem litu z moczem. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania, wymagana jest bardzo dokładna kontrola stężenia litu we krwi i dostosowanie dawki.

Metformina

Może wystąpić kwasica mleczanowa wywołana metforminą, spowodowana możliwą czynnościową niewydolnością nerek związaną z lekami moczopędnymi, zwłaszcza diuretykami pętlowymi. Nie należy stosować metforminy, jeśli stężenie kreatyniny w surowicy przekracza wartość odpowiednią dla wieku.

Rysperydon

W badaniach z grupą kontrolną otrzymującą placebo, przeprowadzonych z rysperydonem u pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) z otępieniem, zaobserwowano większą częstość występowania

zgonów u pacjentów leczonych furosemidem w skojarzeniu z rysperydonem. Należy zachować ostrożność i rozważyć stosunek korzyści do ryzyka tego skojarzenia lub jednoczesnego leczenia innymi silnymi lekami moczopędnymi przed podjęciem decyzji o zastosowaniu skojarzenia

z rysperydonem.

Ciąża

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania furosemidu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Lek Bopediat nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży oraz u kobiet w okresie rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji.

Karmienie piersią

Furosemid/metabolity przenikają do mleka ludzkiego w takiej ilości, że prawdopodobny jest ich wpływ na organizm noworodków/dzieci karmionych piersią.

Podczas leczenia produktem leczniczym Bopediat należy przerwać karmienie piersią. Płodność

Nie są dostępne dane dotyczące wpływu furosemidu na płodność u ludzi.

Bopediat nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia równowagi elektrolitowej (≥1/10), odwodnienie (≥1/10), hipowolemia (≥1/10), zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy (≥1/10), zwiększenie stężenia triglicerydów (≥1/10) i niedociśnienie ortostatyczne (≥1/10).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

W poniższej tabeli wymieniono działania niepożądane na podstawie danych z literatury na temat badań klinicznych, w których furosemid podawano łącznie 1387 pacjentom, we wszystkich dawkach i wszystkich wskazaniach do stosowania.

Działania niepożądane wymieniono w poniższej tabeli 1 zgodnie z klasyfikacją układów i narządów (SOC) MedDRA i według następującej konwencji dotyczącej częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

W obrębie każdej grupy o danej częstości występowania działania niepożądane są wymienione według nasilenia w porządku malejącym.

Tabela 1. Działania niepożądane

* Działania niepożądane oznaczone gwiazdką zostały szerzej opisane poniżej. Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Czasami obserwuje się zwiększone stężenie glukozy we krwi, zwykle podczas krótkich cykli leczenia

dużymi dawkami. Zgłaszano zmniejszoną tolerancję węglowodanów.

U pacjentów z cukrzycą zaobserwowano przypadki niekontrolowanego stężenia glukozy we krwi.

Mogą wystąpić następujące działania niepożądane wywołane przez lek, które uzasadniają przerwanie leczenia lub zmniejszenie dawki: zaburzenia równowagi elektrolitowej, hipokaliemia, hiponatremia, odwodnienie, hipowolemia z towarzyszącym niedociśnieniem ortostatycznym i zasadowica metaboliczna.

Wystąpieniu zaburzeń równowagi elektrolitowej sprzyjają zbyt rygorystyczna dieta ubogosodowa i niektóre zaburzenia (np. marskość, niewydolność serca), skojarzenie z innymi produktami leczniczymi (patrz punkt 4.5) oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe i żywieniowe, które mogą

w szczególności nasilać hipokaliemię.

Hipokaliemia może, ale nie musi być związana z zasadowicą metaboliczną. Występuje ona zwykle częściej przy stosowaniu dużych dawek bądź u pacjentów z marskością, niedożywieniem lub niewydolnością serca (patrz punkt 4.4). Hipokaliemia może być szczególnie poważna u pacjentów z niewydolnością serca i może również powodować ciężkie arytmie, głównie torsades de pointes, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza gdy produkt leczniczy jest podawany w skojarzeniu

z chinidynowymi lekami przeciwarytmicznymi.

W przypadku niewłaściwego lub długotrwałego stosowania produktu leczniczego może wystąpić rzekomy zespół Barttera, który obejmuje hipokaliemię, hipochloremię, zasadowicę

i hiperaldosteronizm.

Leczenie furosemidem może powodować przejściowe zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, mocznika we krwi, a także cholesterolu i triglicerydów. Podczas leczenia może wystąpić niewielki wzrost stężenia kwasu moczowego we krwi (około 10–30 mg/l), co sprzyja wystąpieniu napadu dny moczanowej.

Zaburzenia ucha i błędnika

Mogą wystąpić zaburzenia słuchu i rzadkie przypadki szumów usznych, na ogół przemijające, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i hipoproteinemią (zespół nerczycowy; patrz punkt 4.4).

Po doustnym lub dożylnym podaniu produktu leczniczego zgłaszano przypadki głuchoty, która rzadko może być nieodwracalna. Podczas jednoczesnego stosowania antybiotyków aminoglikozydowych zgłaszano zaburzenia słuchu.

Zaburzenia naczyniowe

Hipowolemia i odwodnienie mogą prowadzić do hemokoncentracji z ryzykiem zakrzepicy, zwłaszcza

u pacjentów w podeszłym wieku.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

U pacjentów z niewydolnością wątrobowo-komórkową może wystąpić encefalopatia wątrobowa (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Zgłaszano przypadki rabdomiolizy, zwykle w kontekście ciężkiej hipokaliemii.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Zwiększona diureza może powodować lub nasilać zatrzymanie moczu u pacjentów z niedrożnością lub kompresją dróg moczowych.

U bardzo niedojrzałych wcześniaków leczonych dużymi dawkami furosemidu we wstrzyknięciach obserwowano przypadki wapnicy nerek lub kamicy moczowej związanej z hiperkalciurią.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

Obraz kliniczny w ostrym lub długotrwałym przedawkowaniu zależy przede wszystkim od stopnia

i w konsekwencji utraty elektrolitów i płynów, np. hipowolemii, odwodnienia, hemokoncentracji czy arytmii serca spowodowanych nadmierną diurezą. Objawy tych zaburzeń to: ciężkie niedociśnienie (z przejściem we wstrząs), ostra niewydolność nerek, zakrzepica, majaczenie, porażenie wiotkie, apatia i splątanie.

Dlatego leczenie powinno być ukierunkowane na uzupełnienie płynów i wyrównanie zaburzenia równowagi elektrolitowej. Wraz z zapobieganiem poważnym powikłaniom wynikającym z takich zaburzeń i innym skutkom dla organizmu oraz ich leczeniem, postępowanie w takich przypadkach może wymagać ogólnego i szczególnego intensywnego nadzoru medycznego i odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Nie jest znane specyficzne antidotum na furosemid. Jeśli przyjęcie leku nastąpiło niedawno, można podjąć próby ograniczenia dalszego wchłaniania ogólnoustrojowego substancji czynnej za pomocą płukania żołądka lub środków zmniejszających wchłanianie (takich jak węgiel aktywny).