Furosemidum Neupharm 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań jest wskazany, jeśli po doustnym podaniu furosemidu nie uzyskano wystarczającej diurezy lub jeśli podawanie doustne nie jest możliwe.

Produkt leczniczy Furosemidum Neupharm stosuje się w następujących wskazaniach:

• obrzęk i (lub) wodobrzusze spowodowane przez choroby serca lub wątroby,

• obrzęk spowodowany przez choroby nerek,

• obrzęk spowodowany oparzeniami,

• obrzęk płuc (np. w przypadku ostrej niewydolności serca),

• jako środek wspomagający w przypadku obrzęku mózgu,

• oliguria spowodowana przez gestozę, ewentualnie występująca po skorygowaniu niedoboru płynów (obrzęk i (lub) nadciśnienie tętnicze w przypadku gestozy nie są wskazaniem!)

• przełom nadciśnieniowy (w skojarzeniu z innymi środkami terapeutycznymi).

Dawkowanie należy ustalić dla każdego pacjenta indywidualnie. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, która pozwala osiągnąć zamierzony skutek terapeutyczny.

U dorosłch obowiązuje następujące dawkowanie: Dawkowanie

Obrzęk i (lub) wodobrzusze spowodowane przez choroby serca lub wątroby:

Dawka początkowa wynosi 2 - 4 ml (co odpowiada 20 - 40 mg furosemidu) podawane dożylnie.

W przypadku trudno ustępującego obrzęku, jeśli to konieczne, należy powtarzać podawanie tej dawki w odpowiednich odstępach, aż do uzyskania diurezy.

Obrzęk spowodowany chorobami nerek:

Dawka początkowa wynosi 2 - 4 ml (co odpowiada 20 - 40 mg furosemidu) podawane dożylnie.

W przypadku trudno ustępującego obrzęku, jeśli to konieczne, należy powtarzać podawanie tej dawki w odpowiednich odstępach, aż do uzyskania diurezy.

U pacjentów z zespołem nerczycowym dawka powinna być dobierana ostrożnie, ze względu na możliwość nasilenia się działań niepożądanych.

Obrzęk spowodowany oparzeniami:

Dawka dobowa i (lub) dawka pojedyncza może wynosić od 4 do 10 ml (co odpowiada 40 - 100 mg furosemidu), wyjątkowo w przypadku zaburzeń czynności nerek dawka ta może wynosić do 25 ml (co odpowiada 250 mg furosemidu). Przed podaniem produktu leczniczego Furosemidum Neupharm,

10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań należy wyrównać niedobór objętości wewnątrznaczyniowej.

Obrzęk płuc (np. w ostrej niewydolności serca):

Stosować w połączeniu z innymi środkami terapeutycznymi. Dawka początkowa wynosi 2 - 4 ml (co odpowiada 20 - 40 mg furosemidu) podawane dożylnie. Jeżeli nie wystąpi nasilenie się diurezy należy powtórzyć dawkę po 30-60 minutach, w razie konieczności podając podwóją dawkę.

Jako środek wspomagający w przypadku obrzęku mózgu:

Dawka dobowa i (lub) dawka pojedyncza może wynosić od 4 do 10 ml (co odpowiada 40 - 100 mg furosemidu), w wyjątkowych przypadkach przy zaburzeniach czynności nerek zalecana dawka może wynosić do 25 ml (co odpowiada 250 mg furosemidu).

Oliguria spowodowana przez gestozę:

Wskazanie najbardziej restrykcyjne!

Przed podaniem produktu leczniczego Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań należy wyrównać niedobór objętości wewnątrznaczyniowej. Dawka może wynosić od 1 do 10 ml (co odpowiada 10 - 100 mg furosemidu) na dobę.

Obrzęk i (lub) nadciśnienie tętnicze w przypadku gestozy nie są wskazaniami do stosowania produktu leczniczego Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań!

Przełom nadciśnieniowy:

Od 2 do 4 ml (co odpowiada 20-40 mg furosemidu), łącznie z innymi środkami leczniczymi.

Pacjenci w podeszłym wieku:

Zalecenia dotyczące dawkowania są takie, jak dla pacjentów dorosłych, ale w przypadku pacjentów w podeszłym wieku eliminacja furosemidu przebiega ogólnie wolniej. Zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę, zwiększana stopniowo aż do uzyskania pożądanej reakcji.

Dzieci:

W przypadku niemowląt i dzieci w wieku poniżej 15 lat Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań należy podawać pozajelitowo, tylko wyjątkowo w stanach zagrożenia życia. Średnia dawka dobowa wynosi 0,5 mg furosemidu/kg masy ciała. W wyjątkowych przypadkach dawka ta może wynosić do 1 mg furosemidu/kg masy ciała podawane dożylnie.

Sposób podawania: podanie dożylne lub domięśniowe

Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań zwykle podaje się dożylnie. W wyjątkowych przypadkach, gdy nie jest możliwe podanie doustne ani dożylne, Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań można podawać domięśniowo, ale nie jest ono

właściwe w stanach ostrych (np. w przypadku wystąpienia obrzęku płuc) oraz nie w dużych dawkach.

Produkt leczniczy należy wstrzykiwać powoli dożylnie. Nie należy przekraczać szybkości

wstrzyknięcia wynoszącej 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań na minutę (co odpowiada 4 mg furosemidu na minutę). U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (stężenie kreatyniny w surowicy

> 5 mg/dl) szybkość wstrzyknięcia nie powinna przekraczać 0,25 ml roztworu do wstrzykiwań na minutę (co odpowiada 2,5 mg furosemidu na minutę). W przypadkach, w których wymagane jest zwiększenie dawki do 25 ml (co odpowiada 250 mg furosemidu), dawkę tę należy podać za pomocą pompy infuzyjnej. W razie konieczności roztwór do wstrzykiwań można rozcieńczyć izotonicznym roztworem chlorku sodu.

Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań nie powinien być podawany w tej samej strzykawce z innymi produktami leczniczymi.

Należy upewnić się, że pH gotowego do użycia roztworu do wstrzykiwań mieści się w zakresie od

słabo zasadowego do neutralnego (pH nie mniejsze niż 7). Nie należy stosować roztworów kwaśnych, ponieważ może dojść do wytrącenia się substancji czynnej.

Aby osiągnąć optymalną skuteczność i zapobiec reakcjom wyrównawczym, preferowany jest ciągły wlew furosemidu zamiast wielokrotnego podawania blousa.

Dożylne podanie furosemidu jest wskazane jedynie w przypadku, gdy podanie doustne jest

niemożliwe lub nieskuteczne (np. w przypadku zmniejszonego wchłaniania jelitowego) lub gdy wymagane jest szybkie działanie. Podanie pozajelitowe furosemidu należy zamienić na podanie doustne jak tylko będzie to możliwe.

Czas podawania zależy od rodzaju i nasilenia choroby.

Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań nie powinien być stosowany w przypadku:

• nadwrażliwości na furosemid, sulfonamidy (możliwa alergia krzyżowa z furosemidem) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1,

• niewydolności nerek ze skąpomoczem, niereagującej na leczenie furosemidem,

• śpiączki i stanów przedśpiączkowych związanych z encefalopatią wątrobową,

• ciężkiej hipokaliemii (patrz punkt 4.8),

• ciężkiej hiponatremii,

• hipowolemii lub odwodnienia,

• kobiet karmiących piersią.

Staranne monitorowanie jest wymagane w następujących przypadkach:

• niedociśnienie,

• jawna lub utajona cukrzyca (konieczne regularne kontrolowanie stężenia glukozy we krwi),

• dna moczanowa (konieczne regularne kontrolowanie stężenia kwasu moczowego w surowicy),

• niedrożność dróg moczowych (np. pacjenci z rozrostem gruczołu krokowego, wodonerczem, zwężeniem moczowodu),

• hipoproteinemia, np. związana z zespołem nerczycowym (należy starannie dobrać dawkę),

• zespół wątrobowo-nerkowy (szybko postępujące zaburzenia czynności nerek związane z ciężką chorobą wątroby, np. z marskością wątroby),

• u pacjentów, którzy byliby szczególnie narażeni na ryzyko niepożądanego znacznego spadku ciśnienia krwi, np. pacjenci z zaburzeniami krążenia naczyniowo-mózgowego lub z chorobą niedokrwienną serca,

• u wcześniaków (ryzyko wystąpienia wapnicy nerek/kamicy nerkowej; należy monitorować czynność nerek i wykonywać badania ultrasonograficzne nerek).

  U wcześniaków z zespołem niewydolności oddechowej, leczenie moczopędne z zastosowaniem furosemidu w pierwszych tygodniach życia może zwiększać ryzyko wystąpienia przetrwałego przewodu tętniczego.

  U pacjentów przyjmujących furosemid może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze prowadzące do zawrotów głowy, omdlenia lub utraty przytomności. Dotyczy to w szczególności pacjentów

  w podeszłym wieku, pacjentów przyjmujących inne leki mogące powodować niedociśnienie tętnicze oraz pacjentów z innymi stanami chorobowymi, z którymi wiąże się ryzyko niedociśnienia.

  U pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu (np. z rozrostem gruczołu krokowego) furosemid

  należy stosować wyłącznie w przypadku zapewnienia swobodnego przepływu moczu, ponieważ nagły początek przepływu moczu może prowadzić do wywołania bezmoczu (zatrzymanie moczu) z

  nadmiernym rozszerzeniem pęcherza.

  Furosemid powoduje zwiększone wydalanie sodu i chlorków, a w konsekwencji wody. Wydalanie innych elektrolitów (zwłaszcza potasu, wapnia i magnezu) jest zwiększone. Ponieważ podczas terapii produktem leczniczym Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań często obserwuje się zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej w wyniku zwiększonego wydalania elektrolitów, wskazane jest regularne kontrolowanie stężenia elektrolitów w surowicy.

  Podczas długotrwałego leczenia produktem leczniczym Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań należy regularnie kontrolować stężenie elektrolitów w surowicy (zwłaszcza potasu, sodu i wapnia), wodorowęglanów, kreatyniny, mocznika i kwasu moczowego, a także stężenie glukozy we krwi.

  Szczególnie uważna kontrola jest konieczna u pacjentów z dużym ryzykiem wystąpienia zaburzeń równowagi elektrolitowej lub w przypadku zwiększonej utraty płynów (np. z powodu wymiotów,

  biegunki lub intensywnego pocenia się). Należy wyrównać hipowolemię lub odwodnienie oraz inne znaczące zaburzenia gospodarki elektrolitowej lub równowagi kwasowo-zasadowej. Może to

  wymagać tymczasowego przerwania podawania produktu leczniczego Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań.

  Na możliwy rozwój zaburzeń równowagi elektrolitowej wpływają choroby podstawowe (np. marskość wątroby, niewydolność serca), stosowane jednocześnie produkty lecznicze (patrz punkt 4.5) i dieta.

  Zmniejszenie masy ciała spowodowane zwiększonym wydalaniem moczu nie powinno być większe niż 1 kg masy ciała na dobę, niezależnie od objętości wydalanego moczu. W przypadku zespołu nerczycowego dawkę produktu leczniczego należy dostosować ostrożnie, ze względu na zwiększone ryzyko nasilenia działań niepożądanych.

  Jednoczesne stosowanie z rysperydonem

  W kontrolowanych placebo badaniach z użyciem rysperydonu u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, obserwowano wyższą śmiertelność u pacjentów leczonych równocześnie furosemidem i rysperydonem (7,3%; średni wiek 89 lat, zakres 75-97 lat) w porównaniu do pacjentów leczonych

  samym rysperydonem (3,1%, średni wiek 84 lata, zakres 70-96 lat) lub samym furosemidem (4,1%; średni wiek 80 lat, zakres 67-90 lat). Jednoczesne stosowanie rysperydonu z innymi lekami

  moczopędnymi (głównie diuretykami tiazydowymi w małych dawkach) nie wiązało się z podobnymi wynikami.

  Nie zidentyfikowano mechanizmu patofizjologicznego tego zjawiska, a także nie zaobserwowano spójnego wzorca odnośnie przyczyny śmierci. Niemniej jednak, należy zachować ostrożność, a lekarz powinien rozważyć ryzyko oraz korzyści wynikające z takiego skojarzenia lub skojarzonego stosowania z innymi lekami o silnym działaniu moczopędnym, przed podjęciem decyzji o leczeniu.

  Nie obserwowano zwiększonej śmiertelności wśród pacjentów przyjmujących inne leki moczopędne podczas jednoczesnego leczenia rysperydonem. Niezależnie od leczenia, ogólnym czynnikiem ryzyka zgonu było odwodnienie i dlatego należy go unikać u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem (patrz punkt 4.3).

  Istnieje możliwość zaostrzenia lub uaktywnienia tocznia rumieniowatego układowego.

  Stosowanie produktu Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań może prowadzić do pozytywnych wyników kontroli antydopingowej. Ponadto, niewłaściwe użycie Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztworu do wstrzykiwań jako środka dopingującego może stanowić zagrożenie dla zdrowia pacjenta.

  Inne składniki:

  Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań zawiera 3,7 mg sodu w 1 ml, co odpowiada 0,2% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Jednoczesne stosowanie furosemidu i glikokortykosteroidów, karbenoksolonu lub środków

przeczyszczających może prowadzić do zwiększonej utraty potasu z jednoczesnym ryzykiem rozwoju hipokaliemii. Duże dawki lukrecji wywierają taki sam wpływ jak karbenoksolon.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna i kwas acetylosalicylowy) mogą osłabiać

działanie furosemidu. U pacjentów, u których podczas leczenia furosemidem wystąpi hipowolemia lub odwodnienie, jednoczesne podawanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych może wywołać ostrą niewydolność nerek.

Probenecyd, metotreksat i inne leki, które podobnie jak furosemid ulegają znacznemu wydzielaniu kanalikowemu w nerkach, mogą osłabiać działanie furosemidu.

Zgłaszano, że jednoczesne podawanie fenytoiny zmniejsza działanie furosemidu.

Przy jednoczesnym leczeniu glikozydami nasercowymi należy zauważyć, że wrażliwość mięśnia sercowego na glikozydy nasercowe jest zwiększona u pacjentów z hipokaliemią i (lub)

hipomagnezemią, które mogą rozwijać się podczas leczenia furosemidem. Istnieje zwiększone ryzyko arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT (np. terfenadyna, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy I i III) oraz przy zaburzeniach równowagi elektrolitowej.

W przypadku jednoczesnego stosowania furosemidu z wysokimi dawkami salicylanów, toksyczność salicylanów może być zwiększona.

Furosemid może nasilać szkodliwe działanie leków nefrotoksycznych (np. antybiotyków, takich jak aminoglikozydy, cefalosporyny, polimyksyny).

U pacjentów otrzymujących jednocześnie furosemid i duże dawki niektórych cefalosporyn może wystąpić pogorszenie czynności nerek.

Ototoksyczność aminoglikozydów (np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny) i innych

ototoksycznych produktów leczniczych może być zwiększona podczas jednoczesnego podawania

z furosemidem. Występujące zaburzenia słuchu mogą być nieodwracalne. Dlatego też należy unikać jednoczesnego stosowania wyżej wymienionych leków.

Podczas jednoczesnego stosowania cisplatyny i furosemidu możliwe jest wystąpienie uszkodzeń

słuchu. W przypadku stosowania furosemidu w celu uzyskania wymuszonej diurezy w czasie leczenia cisplatyną, furosemid należy stosować tylko w małej dawce (np. 40 mg u pacjentów z prawidłową

czynnością nerek) i utrzymywać dodatni bilans płynów. W przeciwnym razie nefrotoksyczność cisplatyny może ulec zwiększeniu.

Jednoczesne podawanie furosemidu i litu prowadzi do zwiększenia kardiotoksycznego

i neurotoksycznego działania litu z powodu zmniejszonego wydalania litu. Zaleca się uważne

kontrolowanie stężenia litu i dostosowanie dawki litu w razie konieczności podczas takiego leczenia skojarzonego.

Jeśli jednocześnie z furosemidem stosuje się inne leki przeciwnadciśnieniowe, moczopędne lub leki o działaniu hipotensyjnym, należy spodziewać się zwiększonego spadku ciśnienia krwi. Znaczne

obniżenie ciśnienia krwi ze wstrząsem i pogorszenie czynności nerek (w niektórych przypadkach ostra niewydolność nerek) obserwowano szczególnie, podczas pierwszego równoczesnego stosowania z inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II lub po pierwszym podaniu dużych dawek inhibitora ACE lub antagonisty receptora angiotensyny II. Dlatego, jeśli to możliwe, leczenie

furosemidem należy tymczasowo przerwać lub przynajmniej zmniejszyć dawkę na 3 dni przed

rozpoczęciem podawania inhibitorów ACE bądź antagonistów receptora angiotensyny II, albo przed zwiększeniem ich dawki.

Furosemid może zmniejszać nerkową eliminację probenecydu, metotreksatu i innych leków, które podobnie jak furosemid ulegają znacznemu wydzielaniu kanalikowemu w nerkach. W przypadku leczenia dużymi dawkami (zwłaszcza zarówno furosemidu, jak i innych produktów leczniczych) stężenie w surowicy i ryzyko wystąpienia działań niepożądanych furosemidu lub jednocześnie stosowanego leku może się zwiększyć.

Działanie teofiliny lub środków zwiotczających mięśnie (pochodne kuraryny) może ulegać nasileniu podczas stosowania furosemidu.

Działanie leków przeciwcukrzycowych lub sympatykomimetyków podwyższających ciśnienie krwi (np. epinefryny, noradrenaliny) może być osłabione podczas jednoczesnego podawania furosemidu.

Należy zachować ostrożność u pacjentów leczonych rysperydonem, a przed podjęciem decyzji o leczeniu należy rozważyć ryzyko i korzyści wynikające ze skojarzonego lub równoczesnego

leczenia rysperydonem z furosemidem lub innymi silnymi diuretykami. (Patrz punkt 4.4. Zwiększona śmiertelność u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, którzy otrzymują jednocześnie rysperydon).

Lewotyroksyna: Duże dawki furosemidu mogą hamować wiązanie hormonów tarczycy z białkami transportowymi. Może to spowodować początkowe, przejściowe zwiększenie stężenia wolnych hormonów tarczycy, a następnie ogólny spadek całkowitego stężenia hormonów tarczycy. Należy kontrolować stężenie hormonów tarczycy.

Inne interakcje

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny A i furosemidu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zapalenia stawów w przebiegu dny moczanowej w następstwie hiperurykemii indukowanej furosemidem i zaburzeniem wydalania kwasu moczowego przez cyklosporynę.

U pacjentów z grupy wysokiego ryzyka uszkodzenia nerek przez środki kontrastowe podawane przy badaniu rentgenowskim, pogorszenie czynności nerek po badaniu z zastosowaniem środka kontrastowego występowało częściej przy stosowania furosemidu niż u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, którzy przed badaniem kontrastowym otrzymywali jedynie dożylnie płyny (w celu nawodnienia). W pojedynczych przypadkach dożylne podanie furosemidu może powodować zaczerwienienie twarzy, pocenie się, niepokój, nudności, podwyższenie ciśnienia krwi i tachykardię w ciągu 24 godzin od przyjęcia chloralu wodzianu. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania furosemidu i chloralu wodzianu.

Ciąża

Furosemid może być stosowany w czasie ciąży wyłącznie przez krótki czas i z ważnych powodów medycznych, ponieważ furosemid przenika przez barierę łożyskową.

Diuretyki nie są odpowiednie do rutynowego leczenia nadciśnienia i obrzęków występujących w okresie ciąży, ponieważ zmniejszają przepływ łożyskowy, i w konsekwencji hamują wzrost wewnątrzmaciczny płodu.

Jeżeli stosowanie furosemidu jest niezbędne w leczeniu niewydolności serca lub nerek u kobiet w

ciąży, konieczne jest staranna kontrola hematokrytu, stężenia elektrolitów i wzrostu płodu. Podczas leczenia furosemidem możliwe jest wypieranie bilirubiny z wiązania z albuminami, a tym samym zwiększenie ryzyka wystąpienia żółtaczki jąder podkorowych w wyniku hiperbilirubinemii.

Furosemid przenika przez barierę łożyskową i we krwi pępowinowej osiąga 100% stężenia osoczowego u matki. Dotychczas nie opisywano zaburzeń rozwojowych płodu u ludzi, których przyczyną mogłoby być narażenie na furosemid. Jednakże doświadczenia są zbyt ograniczone, aby umożliwić jednoznaczną ocenę potencjalnego szkodliwego wpływu na zarodek/płód. W rozwoju wewnątrzmacicznym może być również stymulowane wytwarzanie moczu przez płód.

U wcześniaków leczonych furosemidem obserwowano występowanie kamicy moczowej.

Karmienie piersią

Furosemid przenika do mleka kobiecego i może hamować laktację. Kobiety nie powinny karmić

piersią podczas leczenia furosemidem. W razie konieczności należy przerwać karmienie piersią (patrz punkt 4.3).

Nawet jeśli produkt Furosemidum Neupharm jest stosowany zgodnie z przeznaczeniem, może

wpływać na zdolność reagowania, zaburzając zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn lub wykonywanie potencjalnie niebezpiecznych czynności. Ryzyko jest większe na początku leczenia, przy zwiększeniu dawki, podczas zmian leku i w skojarzeniu z alkoholem.

Częstość występowania wymienionych poniżej działań niepożądanych określono według następujących kryteriów:

Częstość występowania działań niepożądanych opiera się na danych literaturowych i dotyczy badań, w których łącznie 1387 pacjentów przyjmujących różne dawki furosemidu było leczonych w różnych wskazaniach.

*Typowe objawy hiponatremii to apatia, skurcze łydek, utrata apetytu, osłabienie, senność, wymioty i dezorientacja.

*Hipokaliemia może przejawiać się objawami nerwowo-mięśniowymi (osłabienie mięśni, parestezje, niedowład), jelitowymi (wymioty, zaparcia, meteoryzm), nerkowymi (wielomocz, polidypsja)

i objawami sercowymi (zaburzenia w powstawaniu i przewodzeniu bodźców w sercu). Znaczne straty potasu mogą prowadzić do porażennej niedrożności jelit lub zaburzeń świadomości a nawet śpiączki.

**W rzadkich przypadkach hipokalcemia może powodować tężyczkę.

**W wyniku hipomagnezemii w rzadkich przypadkach obserwowano tężyczkę lub arytmię serca. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa

Tel.: + 48 22 49 21 301

Faks: + 48 22 49 21 309

Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

1. Objawy przedawkowania

   Obraz kliniczny ostrego lub przewlekłego przedawkowania zależy od stopnia utraty płynów

   i elektrolitów. Przedawkowanie może powodować ciężkie niedociśnienie, zaburzenia ortostatyczne, zaburzenia równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia, hipochloremia) lub zasadowicę.

   Znaczna hipowolemia, odwodnienie, zapaść krążeniowa i hemokoncentracja z zakrzepicą mogą

   wystąpić przy zwiększonej utracie płynów. Gwałtowne straty wody i elektrolitów mogą powodować stan majaczeniowy. Rzadko może wystąpić wstrząs anafilaktyczny (objawy takie jak pocenie się,

   nudności, sinica, ciężkie niedociśnienie, zaburzenia świadomości, a nawet śpiączka itp.).

2. Leczenie w przypadku przedawkowania

W przypadku przedawkowania lub objawów hipowolemii (niedociśnienie, zaburzenia ortostatyczne) należy natychmiast przerwać podawanie Furosemidum Neupharm, 10 mg/ml, roztwór do

wstrzykiwań. Oprócz monitorowania istotnych parametrów należy przeprowadzić wielokrotne

kontrole równowagi wodno-elektrolitowej, równowagi kwasowo-zasadowej, stężenia glukozy we krwi i substancji zawartych w moczu oraz w razie konieczności skorygować odchylenia. U pacjentów z zaburzeniami mikcji (np. u pacjentów z rozrostem gruczołu krokowego) należy zapewnić swobodny przepływ moczu, ponieważ nagły początek przepływu moczu może prowadzić do zatrzymania moczu z nadmiernym rozciągnięciem pęcherza.

• Leczenie hipowolemii - zwiększenie objętości krwi

• Leczenie hipokaliemii - uzupełnienie potasu.

• Leczenie zapaści krążeniowej: pozycja przeciwwstrząsowa, w razie konieczności terapia przeciwwstrząsowa.

• Działania ratunkowe w przypadku wstrząsu anafilaktycznego: przy pierwszych objawach (np. reakcje skórne, takie jak pokrzywka lub zaczerwienienie, niepokój, ból głowy, pocenie się,

  nudności, sinica):

  • przerwać iniekcję/infuzję, pozostawić dostęp do żył,

  • oprócz innych powszechnych środków nadzwyczajnych, należy ułożyć pacjenta z głową poniżej tułowia, umożliwić swobodne oddychanie, podać tlen!

  • w razie konieczności należy rozpocząć dalsze, być może także intensywne leczenie (np. podanie epinefryny, uzupełnienie objętości krwi i podanie glikokortykosteroidów).