Zerbaxa 1 g + 0,5 g proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji

Grupa farmakoterapeutyczna: Antybiotyki do stosowania ogólnego, inne cefalosporyny i karbapenemy, kod ATC: J01DI54.

Mechanizm działania

Ceftolozan należy do grupy substancji przeciwbakteryjnych nazywanych cefalosporynami. Ceftolozan wykazuje aktywność bakteriobójczą poprzez wiązanie się z ważnymi białkami wiążącymi penicylinę (ang. PBPs, penicillin-binding proteins), co prowadzi do zahamowania syntezy ściany komórkowej bakterii i w efekcie do śmierci komórki.

Tazobaktam jest beta-laktamem strukturalnie podobnym do penicylin. Jest inhibitorem wielu beta-laktamaz molekularnych klasy A, w tym enzymów CTX-M, SHV i TEM. Patrz poniżej.

Mechanizmy oporności

Mechanizmy oporności bakteryjnej na ceftolozan z tazobaktamem obejmują:

1. Wytwarzanie beta-laktamaz, które mogą hydrolizować ceftolozan oraz których aktywność nie jest hamowana przez tazobaktam (patrz poniżej)

2. Modyfikację białek PBP

Tazobaktam nie hamuje aktywności wszystkich enzymów klasy A.

Ponadto tazobaktam nie hamuje aktywności następujących rodzajów beta-laktamaz:

1. Enzymów AmpC (wytwarzanych przez bakterie z rodziny Enterobacterales)

2. Karbapenemaz serynowych (np. karbapenemazy Klebsiella pneumoniae [KPC])

3. Metalo-beta-laktamaz (np. metalo-beta-laktamaza New Delhi [NDM])

i.v. Beta-laktamaz klasy D wg klasyfikacji Amblera (OXA-karbapenemazy).

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Dla ceftolozanu czas, po którym stężenie ceftolozanu w osoczu przekroczy minimalne stężenie hamujące dla danego patogenu okazał się być najlepszym wskaźnikiem skuteczności w zwierzęcym modelu zakażenia.

Dla tazobaktamu indeks farmakodynamiczny powiązany ze skutecznością został określony jako

procentowy udział przerw w podawaniu leku, podczas których stężenie tazobaktamu w osoczu

przekracza wartość progową (%T > wartość progowa). Określono, że parametrem pozwalającym najlepiej przewidzieć skuteczność tazobaktamu w modelach nieklinicznych in vitro oraz in vivo jest czas, w którym jego stężenie przekracza wartość progową.

Wartości graniczne - badanie wrażliwości

Graniczne wartości minimalnych stężeń hamujących ustalone przez Europejską Komisję Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST), zostały podane poniżej:

*W przypadku podawania 1 g ceftolozanu / 0,5 g tazobaktamu dożylnie co 8 godzin.

**W przypadku podawania 2 g ceftolozanu / 1 g tazobaktamu dożylnie co 8 godzin.

Skuteczność kliniczna względem określonych patogenów

W badaniach klinicznych wykazano skuteczność względem patogenów wrażliwych na produkt

leczniczy Zerbaxa in vitro, wymienionych dla każdego ze wskazań:

Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej

Bakterie Gram-ujemne Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Pseudomonas aeruginosa

Bakterie Gram-dodatnie Streptococcus anginosus Streptococcus constellatus Streptococcus salivarius

Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek

Bakterie Gram-ujemne Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis

Szpitalne zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną

Bakterie Gram-ujemne Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens

Nie określono skuteczności klinicznej względem następujących patogenów, chociaż badania in vitro

sugerują ich wrażliwość na produkt leczniczy Zerbaxa przy braku nabytych mechanizmów oporności:

Citrobacter freundii Citrobacter koseri

Klebsiella (Enterobacter) aerogenes Morganella morganii

Proteus vulgaris Serratia liquefaciens

Dane in vitro wskazują, że następujące gatunki nie są wrażliwe na ceftolozan z tazobaktamem:

Staphylococcus aureus Enterococcus faecalis Enterococcus faecium

Dzieci i młodzież

Produkt leczniczy Zerbaxa oceniono w dwóch, randomizowanych badaniach klinicznych

prowadzonych metodą ślepej próby z grupą kontrolną przyjmującą aktywne leczenie z udziałem dzieci

i młodzieży w wieku od urodzenia (zdefiniowanym jako okres od > 32. tygodnia ciąży do ≥ 7 dni po

porodzie) do poniżej 18 lat – jednym u pacjentów z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej (w skojarzeniu z metronidazolem), a drugim u pacjentów z powikłanymi zakażeniami dróg moczowych i ostrym odmiedniczkowym zapaleniem nerek. Celami pierwszorzędowymi w tych badaniach była ocena bezpieczeństwa stosowania i tolerancji ceftolozanu z tazobaktamem; drugorzędowym opisowym punktem końcowym była skuteczność. Z udziału w tych badaniach klinicznych wyłączono pacjentów w wieku poniżej 18 lat z eGFR < 50 ml/min/1,73 m² pc. (oszacowany na podstawie wzoru Bedside Schwartza). Dodatkowo, dane dotyczące pacjentów

w wieku poniżej 3 miesięcy z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej są bardzo ograniczone (jeden pacjent w grupie leczonej produktem leczniczym Zerbaxa). Odsetek wyleczeń klinicznych podczas badania sprawdzającego wynik leczenia (ang. TOC) (populacja MITT) wyniósł

80,0% (56/70) w przypadku stosowania produktu leczniczego Zerbaxa w porównaniu do 100,0% (21/21) w przypadku stosowania meropenemu u dzieci i młodzieży z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej. Odsetek przypadków eradykacji mikrobiologicznej podczas TOC

(populacja mMITT) wyniósł 84,5% (60/71) w przypadku stosowania produktu leczniczego Zerbaxa w porównaniu do 87,5% (21/24) w przypadku stosowania meropenemu u dzieci i młodzieży z ostrym odmiedniczkowym zapaleniem nerek i powikłanymi zakażeniami dróg moczowych.

Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Zerbaxa w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w szpitalnym zapaleniu płuc,

w tym w zapaleniu płuc związanym z wentylacją mechaniczną (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz

punkt 4.2).

^Wartość Cmax oraz AUC dla ceftolozanu z tazobaktamem ^{zwiększa się} w ^{przybliżeniu proporcjonalnie}

do dawki w zakresie stężeń dla ceftolozanu po podaniu dawki pojedynczej wynoszącej od 250 mg do 3 g, a dla tazobaktamu po podaniu dawki pojedynczej wynoszącej od 500 mg do 1,5 g. U zdrowych osób dorosłych z prawidłową czynnością nerek nie obserwowano istotnej kumulacji

ceftolozanu z tazobaktamem po wielokrotnym, jednogodzinnym wlewie dożylnym 1 g ceftolozanu

z 0,5 g tazobaktamu lub 2 g ceftolozanu z 1 g tazobaktamu, powtarzanym co 8 godzin przez okres do 10 dni. Okres ^półtrwania w fazie eliminacji (t½) ceftolozanu lub tazobaktamu ^{jest niezależny od dawki}.

Dystrybucja

Ceftolozan i tazobaktam w niewielkim stopniu wiążą się z białkami osocza (odpowiednio około 16% do 21% oraz 30%). Średnia (współczynnik wariancji CV%) objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym ceftolozanu z tazobaktamem u zdrowych, dorosłych mężczyzn (n=51) po podaniu dożylnym pojedynczej dawki 1 g / 0,5 g wynosiła 13,5 l (21%) oraz 18,2 l (25%), odpowiednio, dla ceftolozanu i tazobaktamu. Objętość ta była podobna do objętości płynów pozakomórkowych.

Po podaniu 2 g ceftolozanu z 1 g tazobaktamu lub w dawkach dostosowanych na podstawie czynności nerek w 1-godzinnych wlewach dożylnych co 8 godzin u dorosłych pacjentów wentylowanych mechanicznie z potwierdzonym lub podejrzewanym zapaleniem płuc (N=22), stężenie ceftolozanu

i tazobaktamu w płynie nabłonka wyściełającego drogi oddechowe przekraczało odpowiednio 8 µg/ml i 1 µg/ml przez 100% czasu między kolejnymi dawkami. Średni stosunek wartości AUC w nabłonku dróg oddechowych do wartości AUC w wolnym osoczu dla ceftolozanu i tazobaktamu wynosił odpowiednio około 50% i 62% i był zbliżony do obserwowanego u zdrowych osób dorosłych (odpowiednio około 61% i 63%) otrzymujących 1 g ceftolozanu z 0,5 g tazobaktamu.

Metabolizm

Ceftolozan jest eliminowany w niezmienionej postaci w moczu i w związku z tym nie wydaje się być metabolizowany w znaczącym stopniu. Pierścień beta-laktamowy tazobaktamu jest hydrolizowany, co prowadzi do powstania nieaktywnego farmakologicznie metabolitu M1 tazobaktamu.

Eliminacja

Ceftolozan, tazobaktam oraz metabolit M1 tazobaktamu są eliminowane przez nerki. Po podaniu zdrowym, dorosłym mężczyznom dożylnie pojedynczej dawki wynoszącej 1 g ceftolozanu i 0,5 g tazobaktamu, ponad 95% ceftolozanu było wydalane w niezmienionej postaci w moczu. Ponad 80% tazobaktamu było wydalane w niezmienionej postaci, a pozostała część w postaci metabolitu M1

tazobaktamu. Po podaniu pojedynczej dawki ceftolozanu z tazobaktamem, klirens nerkowy ceftolozanu (3,41 – 6,69 l/h) był podobny do klirensu osoczowego (4,10 - 6,73 l/h) i zgodny

z szybkością przesączania kłębuszkowego dla frakcji niezwiązanej, co wskazuje, że ceftolozan jest

usuwany przez nerki na drodze przesączania kłębuszkowego.

Średni okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji ceftolozanu oraz tazobaktamu u zdrowych osób

dorosłych z prawidłową czynnością nerek wynosi, odpowiednio, około 3 godziny oraz 1 godzinę. Liniowość lub nieliniowość

^WartościCmax ^{oraz AUC dla ceftolozanu z tazobaktamemzwiększają sięproporcjonalnie do dawki.} U zdrowych osób dorosłych z prawidłową czynnością nerek stężenia ceftolozanu z tazobaktamem w osoczu nie zwiększają się znacząco po wielokrotnym podaniu we wlewie dożylnym w dawce do 2,0 g ceftolozanu z 1,0 g tazobaktamu, co 8 godzin przez okres do 10 dni. Okres półtrwania w fazie ^{eliminacji (t}½^{) ceftolozanu jest niezależny od dawki.}

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

Ceftolozan z tazobaktamem oraz metabolit M1 tazobaktamu są eliminowane przez nerki.

Wartość średniej geometrycznej AUC znormalizowanej względem dawki dla ceftolozanu zwiększyła się prawie 1,26-krotnie, 2,5-krotnie oraz 5-krotnie u dorosłych, odpowiednio z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w porównaniu do zdrowych dorosłych

z prawidłową czynnością nerek. Odpowiadająca tym wartościom wartość średniej geometrycznej AUC normalizowanej względem dawki dla tazobaktamu zwiększyła się około 1,3-krotnie, 2-krotnie i 4-krotnie. Aby utrzymać podobną ekspozycję ogólnoustrojową do obserwowanej u pacjentów

z prawidłową czynnością nerek, konieczne jest dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).

U dorosłych ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie około dwie trzecie podanej dawki ceftolozanu z tazobaktamem jest usuwane podczas hemodializy. Dawka zalecana u dorosłych ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie z powikłanymi

zakażeniami w obrębie jamy brzusznej lub powikłanymi zakażeniami dróg moczowych (w tym

z ostrym odmiedniczkowym zapaleniem nerek) to pojedyncza dawka nasycająca wynosząca 500 mg ceftolozanu z 250 mg tazobaktamu, a następnie dawka podtrzymująca wynosząca 100 mg ceftolozanu z 50 mg tazobaktamu, podawana co 8 godzin przez pozostały okres leczenia. Dawka zalecana

u dorosłych ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie ze szpitalnym zapaleniem

płuc, w tym zapaleniem płuc związanym z wentylacją mechaniczną to pojedyncza dawka nasycająca wynosząca 1,5 g ceftolozanu z 0,75 g tazobaktamu, a następnie dawka podtrzymująca wynosząca 300 mg ceftolozanu z 150 mg tazobaktamu, podawana co 8 godzin przez pozostały okres leczenia.

Przy hemodializie dawkę należy podać natychmiast po zakończeniu dializy (patrz punkt 4.2).

Zwiększony klirens nerkowy

Po podaniu 2 g ceftolozanu z 1 g tazobaktamu w pojedynczym 1-godzinnym wlewie dożylnym ciężko chorym dorosłym z CrCL wynoszącym co najmniej 180 ml/min (N=10), średni okres półtrwania ceftolozanu i tazobaktamu w końcowej fazie eliminacji wyniósł odpowiednio 2,6 godziny

i 1,5 godziny. Stężenie wolnej frakcji ceftolozanu w osoczu przekraczało 8 µg/ml przez ponad 70% czasu w okresie trwającym 8 godzin; stężenie wolnej frakcji tazobaktamu przekraczało 1 µg/ml przez ponad 60% czasu w okresie trwającym 8 godzin. Nie zaleca się dostosowania dawki ceftolozanu

z tazobaktamem u dorosłych ze szpitalnym zapaleniem płuc, w tym z zapaleniem płuc związanym

z wentylacją mechaniczną ze zwiększonym klirensem nerkowym.

Zaburzenia czynności wątroby

Ponieważ ceftolozan i tazobaktam nie są metabolizowane w wątrobie, nie oczekuje się wpływu zaburzeń czynności wątroby na klirens ogólnoustrojowy ceftolozanu i tazobaktamu. Nie zaleca się dostosowania dawki ceftolozanu z tazobaktamem u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

(patrz punkt 4.2).

Pacjenci w podeszłym wieku

W analizie farmakokinetyki populacyjnej ceftolozanu z tazobaktamem nie obserwowano istotnych klinicznie zależnych od wieku różnic w ekspozycji. Nie zaleca się dostosowania dawki ceftolozanu z tazobaktamem wyłącznie ze względu na wiek pacjenta.

Dzieci i młodzież

Zalecenia dotyczące dawki produktu leczniczego Zerbaxa u dzieci i młodzieży z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej i powikłanymi zakażeniami dróg moczowych, w tym z odmiedniczkowym zapaleniem nerek, podano w Tabeli 2 w punkcie 4.2.

Farmakokinetykę ceftolozanu i tazobaktamu u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej 18 lat) oceniono w jednym badaniu I fazy (w potwierdzonym lub podejrzewanym zakażeniu bakteriami Gram- ujemnymi) i dwóch badaniach II fazy (w powikłanych zakażeniach w obrębie jamy brzusznej

i powikłanych zakażeniach dróg moczowych, w tym z odmiedniczkowym zapaleniem nerek). Dane z tych trzech badań połączono i przeprowadzono modelowanie farmakokinetyki populacyjnej, aby ^{określić poszczególne wartości AUCi C}max ^{w stanie stacjonarnym u dzieci imłodzieży, a także, aby}

przeprowadzić symulacje w celu oceny prawdopodobieństwa osiągnięcia celu (ang. PTA, probability of target attainment) dla FK/FD.

^{Poszczególne wartości AUC} i Cmax w stanie stacjonarnym dla ceftolozanu i tazobaktamu u dzieci

i młodzieży w wieku od 2 do poniżej 18 lat z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej lub powikłanymi zakażeniami dróg moczowych były zasadniczo podobne jak u dorosłych. Doświadczenie

związane ze stosowaniem ceftolozanu i tazobaktamu u dzieci w wieku poniżej 2 lat jest ograniczone.

Zalecane schematy dawkowania u tych dzieci ustalono w oparciu o symulacje przeprowadzone

z wykorzystaniem modeli farmakokinetyki populacyjnej i nie przewiduje się żadnych znaczących ^{klinicznie różnic wartości AUC oraz C}max ^{w stanie stacjonarnymmiędzy pacjentamiz grupy dzieci} w wieku poniżej 2 lat a dziećmi starszymi i dorosłymi.

Dane kliniczne dotyczące farmakokinetyki u dzieci i młodzieży z eGFR ≤ 50 ml/min/1,73 m² pc. z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej lub powikłanymi zakażeniami dróg moczowych były niewystarczające do określenia zalecanego schematu dawkowania dla dzieci

i młodzieży z eGFR ≤ 50 ml/min/1,73 m² pc.

Płeć

W analizie farmakokinetyki populacyjnej ceftolozanu z tazobaktamem nie obserwowano istotnych

klinicznie różnic wartości AUC dla ceftolozanu ani tazobaktamu. Nie zaleca się dostosowania dawki ze względu na płeć pacjenta.

Grupa etniczna

W analizie farmakokinetyki populacyjnej ceftolozanu z tazobaktamem nie obserwowano istotnych klinicznie różnic wartości AUC dla ceftolozanu z tazobaktamem pomiędzy osobami rasy kaukaskiej, a osobami należącymi do innych grup etnicznych. Nie zaleca się dostosowania dawki ze względu na rasę pacjenta.

Sodu chlorek Arginina

Kwas cytrynowy, bezwodny

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

3 lata.

Po rekonstytucji i rozcieńczeniu wykazano trwałość pod względem chemicznym i fizycznym przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 4 dni w temperaturze od 2 do 8°C. Produkt leczniczy

jest wrażliwy na światło i należy go chronić przed światłem, jeśli nie jest przechowywany

w oryginalnym pudełku tekturowym.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy zużyć natychmiast po rekonstytucji. Jeżeli produkt nie zostanie niezwłocznie podany, za czas oraz warunki przechowywania produktu przed użyciem odpowiedzialność ponosi użytkownik i zwykle czas przechowywania nie przekracza 24 godzin w temperaturze od 2 do 8°C, o ile rozpuszczenie/rozcieńczenie miały miejsce

w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C).

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

Fiolka (z przezroczystego szkła typu I) o pojemności 20 ml z korkiem (guma bromobutylowa) oraz

zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawiera 10 fiolek.

Każda fiolka przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użycia.

Podczas przygotowania roztworu do infuzji konieczne jest zachowanie zasad aseptyki.

Przygotowanie dawek

Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji w każdej fiolce rozpuszcza się przy użyciu 10 ml wody do wstrzykiwań lub 9 mg/ml (0,9%) roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań na fiolkę. Po rekonstytucji należy delikatnie wstrząsnąć fiolkę w celu rozpuszczenia proszku. Objętość końcowa to około 11,4 ml na fiolkę. Stężenie końcowe wynosi około 132 mg/ml (88 mg/ml ceftolozanu i 44 mg/ml tazobaktamu) na fiolkę.

UWAGA: ROZTWÓR PO REKONSTYTUCJI NIE JEST PRZEZNACZONY DO

BEZPOŚREDNIEGO WSTRZYKNIĘCIA.

Produkt leczniczy Zerbaxa roztwór do infuzji, jest przejrzysty, bezbarwny do lekko żółtawego. Zmiany barwy roztworu w tym zakresie nie wpływają na skuteczność produktu leczniczego.

Zalecane schematy dawkowania produktu leczniczego Zerbaxa w zależności od wskazania do stosowania oraz czynności nerek, patrz punkt 4.2. Poniżej przedstawiono sposób przygotowania każdej dawki.

Instrukcja przygotowania dawek w WORKU INFUZYJNYM dla osób dorosłych:

Przygotowanie dawki 2 g ceftolozanu /1 g tazobaktamu: za pomocą strzykawki pobrać całą zawartość dwóch fiolek zawierających produkt po rekonstytucji (około 11,4 ml na fiolkę) i dodać do worka infuzyjnego zawierającego 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań (sól fizjologiczna) lub 5% roztworu glukozy do wstrzykiwań.

Przygotowanie dawki 1,5 g ceftolozanu / 0,75 g tazobaktamu: za pomocą strzykawki pobrać całą zawartość jednej fiolki zawierającej produkt po rekonstytucji (około 11,4 ml na fiolkę) i 5,7 ml roztworu po rekonstytucji z drugiej fiolki, a następnie dodać do worka infuzyjnego zawierającego 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań (sól fizjologiczna) lub 5% roztworu glukozy do wstrzykiwań.

Przygotowanie dawki 1 g ceftolozanu / 0,5 g tazobaktamu: za pomocą strzykawki pobrać całą zawartość fiolki (około 11,4 ml) zawierającej produkt po rekonstytucji i dodać do worka infuzyjnego zawierającego 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań (sól fizjologiczna) lub 5% roztworu glukozy do wstrzykiwań.

Przygotowanie dawki 500 mg ceftolozanu / 250 mg tazobaktamu: pobrać 5,7 ml zawartości fiolki zawierającej produkt po rekonstytucji i dodać do worka infuzyjnego zawierającego 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań (sól fizjologiczna) lub 5% roztworu glukozy do wstrzykiwań.

Przygotowanie dawki 300 mg ceftolozanu / 150 mg tazobaktamu: pobrać 3,5 ml zawartości fiolki zawierającej produkt po rekonstytucji i dodać do worka infuzyjnego zawierającego 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań (sól fizjologiczna) lub 5% roztworu glukozy do wstrzykiwań.

Przygotowanie dawki 250 mg ceftolozanu / 125 mg tazobaktamu: pobrać 2,9 ml zawartości fiolki zawierającej produkt po rekonstytucji i dodać do worka infuzyjnego zawierającego 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań (sól fizjologiczna) lub 5% roztworu glukozy do wstrzykiwań.

Przygotowanie dawki 100 mg ceftolozanu / 50 mg tazobaktamu: pobrać 1,2 ml zawartości fiolki zawierającej produkt po rekonstytucji i dodać do worka infuzyjnego zawierającego 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań (sól fizjologiczna) lub 5% roztworu glukozy do wstrzykiwań.

Instrukcja przygotowania dawek w WORKU INFUZYJNYM lub w STRZYKAWCE DO INFUZJI dla dzieci i młodzieży:

UWAGA: Poniższa procedura opisuje etapy przygotowania 100 ml roztworu podstawowego

z końcowym stężeniem ceftolozanu wynoszącym 10 mg/ml i tazobaktamu wynoszącym 5 mg/ml.

Objętość tego roztworu podstawowego, jaka ma być podana u dzieci i młodzieży, będzie oparta na wyliczeniu odpowiedniej dawki na podstawie masy ciała pacjenta (patrz punkt 4.2). Podano dokładne etapy i wyliczenia.

1. Przygotowanie roztworu podstawowego (100 ml roztworu zawierającego

   10 mg/ml ceftolozanu i 5 mg/ml tazobaktamu):

   za pomocą strzykawki należy pobrać całą zawartość (około 11,4 ml) fiolki z roztworem otrzymanym po rekonstytucji i dodać do worka infuzyjnego zawierającego 89 ml

   0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań (sól fizjologiczna) lub 5% roztworu glukozy do wstrzykiwań.

2. Przygotowanie wymaganej objętości roztworu podstawowego do infuzji:

   1. należy wyliczyć odpowiednią ilość produktu leczniczego Zerbaxa (w mg) do podania wymaganej dawki u dzieci i młodzieży. Na podstawie tej dawki wyrażonej w mg należy wyliczyć odpowiednią objętość roztworu podstawowego zawierającego

      10 mg/ml ceftolozanu i 5 mg/ml tazobaktamu, jaka ma być podana. Aby potwierdzić wyliczenia, należy sprawdzić je z Tabelą 5 poniżej. Należy zaznaczyć, że tabela NIE zawiera wszystkich możliwych wyliczonych dawek, ale można się nią posłużyć do oszacowania przybliżonej objętości w celu weryfikacji wyliczeń.

   2. należy przelać odpowiednio wyliczoną objętość roztworu podstawowego do worka infuzyjnego lub strzykawki do infuzji o stosownej wielkości. W Tabeli 5 podano wartości przybliżone i może być konieczne ich zaokrąglenie do najbliższej linii podziałki na strzykawce o stosownej wielkości w przypadku mniejszych objętości.

Tabela 5: Przygotowanie produktu leczniczego Zerbaxa dla dzieci i młodzieży (w wieku od urodzenia* do poniżej 18 lat) ze 100 ml roztworu podstawowego zawierającego 10 mg/ml ceftolozanu / 5 mg/ml tazobaktamu

*Wiek zdefiniowano jako okres od > 32. tygodnia ciąży do ≥ 7 dni po porodzie.

**U dzieci o masie ciała > 50 kg i z eGFR > 50 ml/min/1,73 m² pc. nie należy przekraczać maksymalnej dawki wynoszącej 1 g ceftolozanu / 0,5 g tazobaktamu.

W razie przedostania się do środowiska wodnego jedna z substancji czynnych – ceftolozan może mieć szkodliwy wpływ (patrz punkt 5.3). Niewykorzystanych resztek produktu leczniczego lub jego odpadów nie należy wyrzucać do kanalizacji. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego

lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko.