Exdensur 100 mg roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce
Informacja o przepisywaniu
Refundacja
Informacja o wydawaniu
Ograniczenie recepty
Inne informacje
Nazwa leku
Postać farmaceutyczna
Producent
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (MAH)
Ostatnia aktualizacja SmPC
Skorzystaj z aplikacji Mediately
Szybciej uzyskaj informacje o leku.
Ponad 36k oceny
ChPL - Exdensur 100 mg
Astma
Produkt leczniczy EXDENSUR jest wskazany w uzupełniającym leczeniu podtrzymującym ciężkiej astmy z zapaleniem typu 2, określanym na podstawie liczby eozynofili we krwi, u dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszej, u których nie uzyskano wystarczającej kontroli choroby pomimo stosowania dużych dawek kortykosteroidów wziewnych (ang. inhaled corticosteroids, ICS) oraz innego leku kontrolującego objawy astmy (patrz punkt 5.1).
Przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych z polipami nosa (CRSwNP)
Produkt leczniczy EXDENSUR, wraz z kortykosteroidami donosowymi, wskazany jest jako terapia uzupełniająca w leczeniu dorosłych pacjentów z ciężkim CRSwNP, u których leczenie kortykosteroidami ogólnoustrojowymi i (lub) zabieg chirurgiczny nie zapewniają odpowiedniej kontroli choroby.
Ten produkt leczniczy powinien być przepisywany przez lekarzy mających doświadczenie w
rozpoznawaniu i leczeniu astmy lub CRSwNP.
Dawkowanie
Ten produkt leczniczy jest przeznaczony do długotrwałego leczenia. Decyzję o kontynuowaniu terapii
należy podejmować co najmniej raz w roku na podstawie poziomu kontroli choroby u pacjenta.
Astma
Dorośli i młodzież w wieku 12 lat i starsza
Zalecana dawka depemokimabu to 100 mg podawane podskórnie raz na 6 miesięcy.
CRSwNP
Dorośli
Zalecana dawka depemokimabu to 100 mg podawane podskórnie raz na 6 miesięcy. Pominięcie dawki
W przypadku pominięcia dawki produktu leczniczego należy ją podać możliwie jak najszybciej. Jeśli pominiętą dawkę przyjęto 1 miesiąc lub później po zaplanowanej dawce, należy wznowić schemat przyjmowania wstrzyknięć co 6 miesięcy od dnia podania pominiętej dawki.
Szczególne grupy pacjentów
Osoby w podeszłym wieku
Brak konieczności modyfikacji dawki produktu leczniczego u pacjentów w podeszłym wieku ≥ 65 lat (patrz punkt 5.2).
Zaburzenia czynności nerek lub wątroby
Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub
z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2).
Dzieci i młodzież
Astma
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności depemokimabu u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Brak dostępnych danych.
CRSwNP
Nie istnieje odpowiednie zastosowanie depemokimabu u dzieci i młodzieży w terapii CRSwNP.
Sposób podawania
Produkt leczniczy we wstrzykiwaczu lub ampułko-strzykawce przeznaczony jest wyłącznie do
wstrzyknięć podskórnych.
Ten produkt leczniczy może być podawany samodzielnie przez osoby dorosłe lub młodzież lub może być podawany przez opiekuna, jeśli osoba z fachowego personelu medycznego uzna, że jest to możliwe, a pacjent lub opiekun zostanie przeszkolony w zakresie techniki wstrzykiwania.
W przypadku samodzielnego podawania zalecanymi miejscami wstrzyknięć są brzuch lub udo, z
wyjątkiem obszaru w odległości do 5 cm od pępka. Opiekun może również wstrzyknąć roztwór w
ramię. Nie należy wykonywać wstrzyknięć w miejscach, w których występuje zasinienie, tkliwość, rumień lub stwardnienie skóry.
Szczegółowe instrukcje dotyczące podawania produktu leczniczego znajdują się w instrukcji użycia na końcu ulotki dołączonej do opakowania.
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
Identyfikowalność
W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu.
Reakcje nadwrażliwości
Po podaniu depemokimabu mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.8). Reakcje te mogą wystąpić w ciągu kilku godzin od podania, choć w niektórych przypadkach mogą one wystąpić z opóźnieniem (tj. mogą wystąpić w ciągu kilku dni). W przypadku reakcji nadwrażliwości zaleca się odpowiednie leczenie według wskazań klinicznych. Po ponownym podaniu depemokimabu zaleca się monitorowanie w celu wykrycia objawów nawracających reakcji nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia ciężkiej lub nawracającej reakcji nadwrażliwości należy rozważyć trwałe zaprzestanie stosowania depemokimabu.
Nagłe zaostrzenia astmy
Nie wolno stosować depemokimabu w leczeniu ciężkich objawów astmy ani nagłych zaostrzeń.
Podczas leczenia depemokimabem mogą występować działania niepożądane związane z astmą lub zaostrzenia astmy. Należy poinformować pacjentów, że jeśli po rozpoczęciu leczenia depemokimabem nasilą się objawy astmy lub nie będą one prawidłowo kontrolowane, należy zasięgnąć porady lekarskiej.
Kortykosteroidy
Nie zaleca się nagłego odstawiania leków podstawowych (w tym kortykosteroidów ogólnoustrojowych i wziewnych) po rozpoczęciu leczenia depemokimabem. W stosownych przypadkach zmniejszenie dawek leków podstawowych musi odbywać się stopniowo i pod nadzorem lekarza.
Zarażenia pasożytnicze
Eozynofilia może być elementem odpowiedzi immunologicznej na niektóre zarażenia pasożytami jelitowymi. Pacjenci z wcześniej rozpoznanymi zakażeniami pasożytami jelitowymi byli wykluczeni z programu badań klinicznych. U pacjentów z istniejącymi wcześniej zarażeniami pasożytami jelitowymi przed rozpoczęciem leczenia depemokimabem należy zastosować leczenie przeciwpasożytnicze. Jeżeli zarażenie wystąpi w trakcie leczenia depemokimabem i nie będzie reagowało na leczenie przeciwpasożytnicze, należy rozważyć opóźnienie podania kolejnej dawki depemokimabu do czasu ustąpienia zarażenia.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Polisorbaty
Ten produkt leczniczy zawiera 0,2 mg polisorbatu 80 na dawkę 100 mg (patrz punkt 2). Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne.
Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę 100 mg, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Prawdopodobieństwo interakcji lekowych uważa się za małe, ponieważ depemokimab jest katabolizowany przez szeroko rozpowszechnione enzymy proteolityczne, które występują nie tylko w tkance wątroby. Ryzyko interakcji lek-choroba z powodu pośredniego wpływu na ekspresję genów cytochromu P450 (CYP450) lub transporterów jest również uznawane za małe, ponieważ swoistym celem depemokimabu jest cytokina interleukina-5 (IL-5).
Ciąża
Brak danych lub istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania depemokimabu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach dotyczące szlaków sygnałowych IL-5 nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3).
Oczekuje się, że przeciwciała monoklonalne, takie jak depemokimab, będą transportowane przez łożysko w ilości zwiększającej się w sposób liniowy w miarę postępu ciąży.
W ramach środków ostrożności zaleca się unikanie podawania produktu leczniczego EXDENSUR w okresie ciąży.
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy depemokimab przenika do mleka ludzkiego. Wiadomo, że ludzkie IgG przenikają do mleka ludzkiego w ciągu pierwszych kilku dni po urodzeniu, a wkrótce potem ich stężenie zmniejsza się do małych wartości; z tego względu nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego piersią noworodka w tym krótkim okresie. Później produkt leczniczy EXDENSUR można stosować w okresie karmienia piersią, jeśli zaistnieje taka potrzeba kliniczna.
Płodność
Brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały niekorzystnego wpływu leczenia przeciw-IL-5 na płodność (patrz punkt 5.3).
Produkt leczniczy EXDENSUR nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi z depemokimabem były miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia (2%).
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
W poniższej tabeli (tabela 1) przedstawiono działania niepożądane zgłaszane w trakcie badań
klinicznych.
Częstość występowania zdefiniowano następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) i bardzo rzadko (<1/10 000). W każdej grupie częstości występowania – w stosownych przypadkach – działania niepożądane są przedstawione w kolejności malejącego stopnia nasilenia.
Tabela 1. Działania niepożądane
| Klasyfikacja układów i narządów | Działania niepożądane | Częstość występowania |
| Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej | Świąd | Często |
| Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania | Reakcje ogólnoustrojowe (niealergiczne) związane z podaniem leku | Często |
| Miejscowe reakcje w miejscuwstrzyknięcia | Często |
Opis wybranych działań niepożądanych
Reakcje ogólnoustrojowe (alergiczne)
Podczas stosowania innych przeciwciał monoklonalnych skierowanych przeciwko IL-5 lub jej receptorowi zgłaszano reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy. Reakcje te mogą wystąpić na podstawie doświadczenia ze stosowaniem tej klasy leków (patrz punkt 4.4).
Reakcje ogólnoustrojowe (niealergiczne)
Reakcje niealergiczne związane z podaniem leku (np. bóle głowy, zmęczenie, wysypka) zgłoszono u 1% pacjentów otrzymujących depemokimab w całym programie badań klinicznych. W 52-tygodniowych badaniach z kontrolą placebo dotyczących astmy i CRSwNP ogólnoustrojowe reakcje niealergiczne zgłoszono u <1% pacjentów otrzymujących depemokimab.
Reakcje ogólnoustrojowe (niealergiczne) zgłaszane podczas stosowania depemokimabu nie były ciężkie i miały nasilenie łagodne lub umiarkowane. Większość zdarzeń była przemijająca: 88% zdarzeń ustąpiło w ciągu ≤7 dni od ich wystąpienia, a 67% ustąpiło w ciągu ≤2 dni od ich wystąpienia.
Miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia
Miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia (np. ból, rumień, obrzęk, świąd) zgłoszono u 2% pacjentów otrzymujących depemokimab w całym programie badań klinicznych. Reakcje zgłaszane podczas stosowania depemokimabu nie były ciężkie, miały łagodne nasilenie i były przemijające (79% ustąpiło w ciągu ≤7 dni, a większość zdarzeń [56%] ustąpiła w ciągu ≤2 dni od wystąpienia).
W kontrolowanych placebo badaniach dotyczących astmy i CRSwNP miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia zgłoszono u 1% pacjentów otrzymujących depemokimab oraz <1% pacjentów otrzymujących placebo.
Dzieci i młodzież
W dwóch kontrolowanych placebo badaniach dotyczących astmy (SWIFT-1 i SWIFT-2) trwających 52 tygodnie depemokimab otrzymało piętnaścioro nastolatków (w wieku 12–17 lat). Profil
bezpieczeństwa był zasadniczo podobny do obserwowanego u dorosłych. Nie zidentyfikowano żadnych dodatkowych działań niepożądanych.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.
Właściwości farmakologiczne - Exdensur 100 mg
Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych, inne leki stosowane ogólnie w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych, kod ATC: R03DX12
Mechanizm działania
Depemokimab oddziałuje na ludzką IL-5 z powinowactwem wiązania wynoszącym 10,5 pM, blokując tym samym wiązanie z receptorem alfa IL-5 występującym na powierzchni komórki w stężeniach pikomolowych (IC50 4 pM) in vitro. Depemokimab zawiera potrójną substytucję aminokwasów (YTE) w regionie ulegającym krystalizacji (Fc), co zwiększa wiązanie z noworodkowym receptorem Fc, wydłużając tym samym okres półtrwania w porównaniu z IgG1 typu dzikiego.
IL-5 jest cytokiną plejotropową o potwierdzonym wpływie na eozynofile i inne komórki immunologiczne oraz strukturalne. W ciężkiej astmie zahamowanie IL-5 wiązało się z poprawą pod względem integralności nabłonka, powstawania czopów śluzowych i redukcją przebudowy tkanek. Mechanizm działania nie został jednak ostatecznie wyjaśniony.
Działanie farmakodynamiczne
W badaniu farmakologii klinicznej z udziałem pacjentów z astmą o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, pojedyncza podskórna dawka 100 mg depemokimabu powodowała szybkie zmniejszenie liczby eozynofili we krwi. Liczba eozynofili we krwi zmniejszyła się o 54% w porównaniu z placebo 24 godziny po podaniu, kiedy to wykonywano pierwszą ocenę po podaniu leku.
W badaniach fazy III dotyczących astmy i CRSwNP zmniejszenie to utrzymywało się w okresie leczenia, a zmniejszenie liczby eozynofili we krwi w tygodniu 52. wynosiło odpowiednio 79% i 85% w porównaniu z placebo.
Immunogenność
Wśród pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę 100 mg depemokimabu podawaną podskórnie co 6 miesięcy, u 9% (44/499) pacjentów z astmą (SWIFT-1 i SWIFT-2) oraz 8% (21/272) pacjentów z CRSwNP (ANCHOR-1 i ANCHOR-2) uzyskano dodatni wynik badania na obecność przeciwciał przeciwko depemokimabowi (ADA) w trakcie 52-tygodniowych badań.
Odsetek pacjentów z dodatnim wynikiem badania na obecność ADA wynosił 9% (55/622) w 52-tygodniowym badaniu kontynuacyjnym prowadzonym metodą otwartej próby dotyczącym astmy (AGILE; n = 395 z danymi zebranymi przez 104 tygodnie).
W badaniach z kontrolą placebo dotyczących wskazań do stosowania w astmie i CRSwNP oraz w 52-tygodniowym badaniu kontynuacyjnym prowadzonym metodą otwartej próby (AGILE), dodatni wynik badania na obecność przeciwciał neutralizujących stwierdzono u <1% pacjentów (n = 7).
Często wykrywano przeciwciała przeciwlekowe (ang. anti-drug antibodies, ADA). Nie zaobserwowano dowodów na wpływ ADA na farmakokinetykę, farmakodynamikę, skuteczność ani bezpieczeństwo, jednak dane są wciąż ograniczone.
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Astma
Skuteczność depemokimabu oceniano w 2 replikacyjnych, randomizowanych (w stosunku 2:1, depemokimab do placebo), wieloośrodkowych badaniach klinicznych, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, w grupach równoległych z kontrolą placebo, oceniających leczenie trwające 52 tygodnie (SWIFT-1 i SWIFT-2). Do tych dwóch badań włączano pacjentów w wieku od 12 lat
z astmą z zapaleniem typu 2, charakteryzującą się fenotypem eozynofilowym. W tych badaniach depemokimab w dawce 100 mg podawano podskórnie co 6 miesięcy (łącznie 2 dawki) dodatkowo do standardowego leczenia. U pacjentów musiały wystąpić co najmniej 2 zaostrzenia astmy wymagające leczenia ogólnoustrojowymi kortykosteroidami (ang. systemic corticosteroids, SCS) w okresie ostatnich 12 miesięcy podczas stosowania ICS w średniej lub dużej dawce (≥440 μg propionianu flutykazonu lub równoważna dawka innego leku) w skojarzeniu z co najmniej jednym dodatkowym lekiem kontrolującym objawy astmy. U pacjentów musiała także występować liczba eozynofili we krwi ≥150 komórek/µl podczas oceny przesiewowej lub ≥300 komórek/µl udokumentowana w okresie jednego roku przed włączeniem do badania, a także obniżona czynność płuc podczas oceny wyjściowej (natężona objętość wydechowa w pierwszej sekundzie [FEV1] przed podaniem leku rozszerzającego oskrzela <80% wartości należnej u osób dorosłych oraz [FEV1] <90% lub stosunek FEV1:FVC <0,8 u młodzieży). Pacjentów włączano do badania bez konieczności uzyskania minimalnego wyjściowego wyniku w kwestionariuszu kontroli astmy (wersja 5-punktowa) (ACQ-5). Depemokimab podawano dodatkowo do leczenia podstawowego astmy, które kontynuowano przez cały czas trwania badań. Analiza pełnej populacji badania (ang. Full Analysis Set, FAS) obejmowała 762 pacjentów, którzy zostali zrandomizowani i otrzymali co najmniej jedną dawkę depemokimabu lub placebo w tych dwóch badaniach (382 w badaniu SWIFT-1 i 380 w badaniu SWIFT-2).
Dane demograficzne i charakterystykę wyjściową pacjentów uczestniczących w tych dwóch badaniach
przedstawiono w tabeli 2.
Tabela 2. Dane demograficzne i charakterystyka wyjściowa (populacja FAS)
| SWIFT-1 (N = 382) | SWIFT-2 (N = 380) | |
| Wiek pacjentów (lata), średnia (SD) | 54 (14,2) | 53 (16,2) |
| Pacjenci w wieku ≥65 lat, n (%) | 98 (26) | 96 (25) |
| Kobiety, n (%) | 223 (58) | 241 (63) |
| Rasa biała, n (%) | 316 (83) | 272 (72) |
| Czas trwania astmy, lata, średnia(SD) | 22 (16,2) | 25 (18,5) |
| Średni % wartości należnej FEV1 przed podaniem leku rozszerzającegooskrzela (SD) | 62 (15,2) | 62 (15,9) |
| Średni % odwracalności (SD) | 17 (15,3) | 18 (17,4) |
| Średnia liczba zaostrzeń wpoprzednim roku (SD) | 2,2 (0,69) | 2,7 (1,92) |
| Liczba eozynofili, komórki/µl, mediana (min., maks.) | 310(20, 2 360) | 340(10, 4 440) |
| IgE całkowite, U/µl, mediana (min., maks.) | 185(1,9, 12 142) | 180(2,2, 16 198) |
| Średni całkowity wynikw kwestionariuszu SGRQ (SD), zakres: 0–100 | 44,3 (20,70) | 44,5 (18,69) |
| Pacjenci z wyjściowym wynikiem w skali ACQ ≥1,5, n (%) | 280 (75) | 279 (75) |
| Stosowanie średniej dawki ICS, n (%)a | 179 (47) | 154 (41) |
| Stosowanie dużej dawki ICS, n (%)a | 203 (53) | 226 (59) |
| Stosowanie ICS + LAMA + LABA, n (%) | 95 (25) | 127 (33) |
| Leczenie podtrzymujące OCS, n (%) | 21 (5) | 19 (5) |
FAS = analiza pełnej populacji badania, FEV1 = natężona objętość wydechowa w pierwszej sekundzie, IgE = immunoglobulina E, SGRQ = ang. St. George's Respiratory Questionnaire, kwestionariusz wydolności oddechowej szpitala św. Jerzego, ACQ-5 = kwestionariusz kontroli astmy,
ICS = wziewny kortykosteroid, OCS = doustny kortykosteroid
a Średnia dawka ICS = 440 μg FP (flutykazonu propionianu) na dobę lub równoważna dawka; duża
dawka ICS >440 μg FP na dobę lub równoważna dawka
Zaostrzenia
Pierwszorzędowym punktem końcowym dotyczącym skuteczności w badaniach SWIFT-1 i SWIFT-2 była roczna częstość występowania klinicznie istotnych zaostrzeń w 52-tygodniowym okresie leczenia w przeliczeniu na rok. Klinicznie istotne zaostrzenie zdefiniowano jako nasilenie astmy wymagające przyjmowania SCS (kortykosteroidów dożylnych lub doustnych przez co najmniej 3 dni lub w postaci jednorazowej dawki kortykosteroidów domięśniowo) i (lub) hospitalizacji i (lub) wizyty na oddziale ratunkowym. U pacjentów przyjmujących leczenie podtrzymujące SCS konieczne było co najmniej podwojenie przyjmowanej dawki podtrzymującej przez co najmniej 3 dni. Wszyscy pacjenci, u których wystąpiło zaostrzenie, byli leczeni SCS. Większość pacjentów (odpowiednio 95% i 92% w badaniu SWIFT-1 i badaniu SWIFT-2) ukończyła badania.
W badaniu SWIFT-1 i SWIFT-2 roczna częstość występowania zaostrzeń astmy była istotnie mniejsza u pacjentów otrzymujących depemokimab niż u pacjentów otrzymujących placebo (tabela 3). Odsetek pacjentów z zaostrzeniami wymagającymi hospitalizacji i (lub) wizyty na oddziale ratunkowym był niższy wśród pacjentów leczonych depemokimabem (1% i 4%) w porównaniu z placebo (8% i 10%), odpowiednio w badaniu SWIFT-1 i badaniu SWIFT-2.
Tabela 3. Wyniki dla pierwszorzędowego punktu końcowego dotyczącego zaostrzeń (populacja
FAS)
| SWIFT-1 | SWIFT-2 | |||
| Depemokimab N = 250 | Placebo N = 132 | Depemokimab N = 252 | Placebo N = 128 | |
| Roczna częstość występowania zaostrzeń astmy | ||||
| Odsetek pacjentów z zaostrzeniem | 32% | 46% | 32% | 50% |
| Roczna częstośćzaostrzeń | 0,46 | 1,11 | 0,56 | 1,08 |
| Współczynnik | 0,42 (0,30; 0,59) | 0,52 (0,36; 0,73) | ||
| częstości (95% CI) | ||||
| Procentowe | 58% | 48% | ||
| zmniejszenie | (41, 70) | (27, 64) | ||
| (95% CI) | ||
| Wartość p | <0,001 | <0,001 |
FAS = analiza pełnej populacji badania
Drugorzędowe punkty końcowe
Dodatkowe oceny skuteczności obejmowały jakość życia uwarunkowaną stanem zdrowia mierzoną za pomocą kwestionariusza wydolności oddechowej szpitala św. Jerzego (SGRQ), kontrolę astmy mierzoną za pomocą kwestionariusza kontroli astmy (ACQ-5) oraz czynność płuc (FEV1 przed podaniem leku rozszerzającego oskrzela). Wyniki tych drugorzędowych punktów końcowych dla populacji FAS w badaniu SWIFT-1 i badaniu SWIFT-2 przedstawiono w tabeli 4.
Tabela 4. Wyniki dotyczące drugorzędowych punktów końcowych (populacja FAS)
| SWIFT-1 | SWIFT-2 | |||
| Depemokimab N = 250 | Placebo N = 132 | Depemokimab N = 252 | Placebo N = 128 | |
| Łączny wynik w kwestionariuszu wydolności oddechowej szpitala św. Jerzego (SGRQ) wtygodniu 52. | ||||
| na | 224 | 114 | 224 | 116 |
| Wyznaczona metodą LS średnia zmiana wartości wyjściowej(SE) | –13,0(1,11) | –9,7(1,55) | –14,8(1,04) | –12,5(1,46) |
| Skorygowanaróżnica pomiędzymetodami leczeniab | –3,4 | –2,3 | ||
| (95% CI) | (–7,1; 0,4) | (–5,8; 1,2) | ||
| Wynik w kwestionariuszu kontroli astmy (wersja 5-punktowa) (ACQ-5) w tygodniu 52. | ||||
| na | 224 | 114 | 224 | 116 |
| Wyznaczona metodą LS średnia zmiana wartości wyjściowej(SE) | –0,82(0,066) | –0,77(0,091) | –0,81(0,065) | –0,70(0,091) |
| Skorygowanaróżnica pomiędzymetodami leczeniab | –0,04 | –0,11 | ||
| (95% CI) | (–0,27, 0,18) | (–0,33, 0,11) | ||
| FEV1 przed podaniem leku rozkurczającego oskrzela (ml) w tygodniu 52. | ||||
| na | 224 | 115 | 226 | 112 |
| Wyznaczona metodą LS średnia zmiana wartości wyjściowej(SE) | 160(26,3) | 160(36,4) | 240(28,6) | 184(40,7) |
| Skorygowanaróżnica pomiędzymetodami leczeniab | –1 | 56 | ||
| (95% CI) | (–89, 88) | (–43, 154) | ||
FAS = analiza pełnej populacji badania, LS = metoda najmniejszych kwadratów, FEV1 = natężona objętość wydechowa w pierwszej sekundzie
a Liczba pacjentów, których dane kwalifikowały się do analizy w danym punkcie czasowym
b Skorygowana różnica pomiędzy metodami leczenia (depemokimab w porównaniu z placebo)
Badanie kontynuacyjne prowadzone metodą otwartej próby, oceniające astmę (AGILE)
Pacjenci, którzy ukończyli badanie SWIFT-1 lub badanie SWIFT-2, mogli zostać włączeni do badania kontynuacyjnego prowadzonego metodą otwartej próby (AGILE), w którym wszyscy otrzymali
maksymalnie dwie dawki depemokimabu w okresie dodatkowych 52 tygodni. Analiza badania AGILE (n = 629) wykazała roczną częstość występowania zaostrzeń 0,56 (95% CI: 0,49; 0,65).
Przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych z polipami nosa (CRSwNP)
Skuteczność depemokimabu u dorosłych pacjentów z CRSwNP oceniano w 2 replikacyjnych, randomizowanych, wieloośrodkowych badaniach klinicznych, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, w grupach równoległych z kontrolą placebo, trwających 52 tygodnie (ANCHOR-1 i ANCHOR-2). W tych badaniach oceniano skuteczność depemokimabu w dawce 100 mg podawanego podskórnie co 6 miesięcy (łącznie 2 dawki) w uzupełnieniu do standardowego leczenia. Pacjenci otrzymywali leczenie kortykosteroidami ogólnoustrojowymi (SCS) w dowolnym czasie w okresie ostatnich dwóch lat i (lub) występowały u nich medyczne przeciwwskazania do stosowania/nietolerancja SCS, i (lub) przebyli w przeszłości udokumentowany zabieg chirurgiczny w leczeniu polipów nosa (ang. nasal polyps, NP) przed oceną przesiewową. Pacjenci poddani randomizacji musieli uzyskać wynik obustronnej oceny endoskopowej NP nie mniejszy niż 5 na 8 punktów, przy czym minimalny wynik dla każdej jamy nosowej musiał wynosić 2, oraz średni wynik oceny niedrożności nosa w skali odpowiedzi werbalnych (VRS) wynoszący 2 lub więcej w ocenie wyjściowej. Poza niedrożnością nosa, w chwili randomizacji nie było innych kryteriów włączenia dotyczących objawów ani jakości życia. Do analizy pełnej populacji badania (FAS) włączono razem 528 pacjentów (271 w badaniu ANCHOR-1 i 257 w badaniu ANCHOR-2).
Dane demograficzne i charakterystykę wyjściową pacjentów uczestniczących w tych dwóch badaniach przedstawiono w tabeli 5 poniżej.
Tabela 5. Dane demograficzne i charakterystyka wyjściowa (populacja FAS)
| ANCHOR-1 N = 271 | ANCHOR-2 N = 257 | |
| Wiek (w latach) pacjentów, średnia (SD) | 54 (13,4) | 50 (12,9) |
| Pacjenci w wieku ≥65 lat, n (%) | 57 (21) | 43 (17) |
| Kobiety, n (%) | 83 (31) | 80 (31) |
| Rasa biała, n (%) | 185 (70) | 197 (77) |
| Czas trwania (lata) CRSwNP, średnia (SD) | 13 (11,2) | 11 (8,7) |
| Liczba eozynofili we krwi, komórki/µl, mediana (min., maks.) | 360(10, 10 550) | 360(30, 1670) |
| Stosowanie kortykosteroidów donosowych, n (%) | 265 (98) | 249 (97) |
| Pacjenci po ≥1 wcześniejszym zabiegu chirurgicznym NP, n (%) | 171 (63) | 162 (63) |
| Stosowanie SCS w NP w ciągu ostatnich 12miesięcy, n (%) | 190 (70) | 172 (67) |
| Medyczne przeciwwskazania do stosowania/nietolerancja SCS, n (%) | 11 (4) | 13 (5) |
| Astma, n (%) | 161 (59) | 131 (51) |
| AERD, n (%) | 43 (16) | 42 (16) |
| Całkowity wynik oceny endoskopowej NP bc,średnia (SD), wynik maksymalny = 8 | 6,0 (1,35) | 5,9 (1,29) |
| Średni wynik oceny niedrożności nosa w skaliVRSad, średnia (SD), wynik maksymalny = 3 | 2,5 (0,48) | 2,6 (0,42) |
| Średni wynik oceny utraty węchu w skali VRSad,średnia (SD), wynik maksymalny = 3 | 2,7 (0,55) | 2,8 (0,41) |
| Łączny wynik SNOT-22ae, średnia (SD), wynikmaksymalny = 110 | 57,4 (22,15) | 60,1 (19,95) |
| Pacjenci z łącznym wynikiem SNOT-22 ≥40, n (%) | 204 (75) | 207 (81) |
FAS = analiza pełnej populacji badania, CRSwNP = przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych z polipami nosa, SCS = kortykosteroid ogólnoustrojowy, NP = polip nosa, AERD = choroba dróg oddechowych zaostrzana przez aspirynę, VRS = skala odpowiedzi werbalnych, SNOT-22 = test oceniający punkty końcowe dotyczące zatok i nosa
a Wyższe wyniki wskazują na większe nasilenie choroby.
b Według oceny niezależnych, zaślepionych osób oceniających.
c Wynik oceny NP to suma wyników dla obu nozdrzy (skala 0–8), gdzie każde nozdrze oceniano w następujący sposób: 0 = bez polipów; 1 = niewielkie polipy w przewodzie nosowym środkowym niesięgające poniżej dolnej granicy małżowiny nosowej środkowej; 2 = polipy sięgające poniżej dolnej granicy małżowiny nosowej środkowej; 3 = duże polipy sięgające do dolnej granicy małżowiny nosowej dolnej lub polipy przyśrodkowo w stosunku do małżowiny nosowej środkowej; 4 = duże polipy powodujące niemal całkowite zablokowanie/niedrożność przewodu nosowego dolnego.
d Określany codziennie przez pacjentów w skali od 0 do 3, gdzie 0 = brak objawów, 1 = łagodne objawy, 2 = umiarkowane objawy, 3 = ciężkie objawy.
e SNOT-22 to narzędzie oceny jakości życia uwarunkowanej stanem zdrowia, które obejmuje 22 pozycje w 6 domenach objawów i następstw związanych z CRSwNP (objawy ze strony nosa, objawy niedotyczące nosa, objawy ze strony ucha/twarzy, sen, zmęczenie, konsekwencje emocjonalne).
Wyższe wyniki wskazują na gorszą jakość życia uwarunkowaną stanem zdrowia.
Całkowity wynik oceny endoskopowej polipów nosa i wynik oceny niedrożności nosa w skali VRS
Równorzędnymi pierwszorzędowymi punktami końcowymi dotyczącymi skuteczności w każdym badaniu były: zmiana całkowitego wyniku oceny endoskopowej NP (skala 0–8) w tygodniu 52. w stosunku do stanu wyjściowego, oceniana w zaślepionym odczycie centralnym oraz zmiana średniego wyniku oceny niedrożności nosa w skali VRS (skala 0–3 [0 = bez objawów, 1 = łagodne objawy, 2 = umiarkowane objawy, 3 = ciężkie objawy]) w tygodniach 49–52 w stosunku do stanu wyjściowego, zgłaszana przez pacjentów za pomocą dzienniczka. Wyniki równorzędnych pierwszorzędowych punktów końcowych w badaniach ANCHOR-1 i ANCHOR-2 przedstawiono w tabeli 6.
Tabela 6. Wyniki dla równorzędnych pierwszorzędowych punktów końcowych (populacja FAS)
| ANCHOR-1 | ANCHOR-2 | |||
| Depemokimab N = 143 | Placebo N = 128 | Depemokimab N = 129 | Placebo N = 128 | |
| Całkowity wynik oceny endoskopowej NP w 52. tygodniua b | ||||
| nc | 128 | 120 | 120 | 115 |
| Średnia LS (SE) | 5,4(0,14) | 6,2(0,15) | 5,4(0,14) | 6,0(0,15) |
| Wyznaczona metodą LS średnia zmiana wartościwyjściowej (SE) | –0,6(0,14) | 0,2(0,15) | –0,5(0,14) | 0,1(0,15) |
| Skorygowanaróżnica pomiędzymetodami leczeniad (95% CI) | –0,7(–1,1, –0,3) | –0,6(–1,0, –0,2) | ||
| Wartość p | <0,001 | 0,004 | ||
| Średni wynik oceny niedrożności nosa w skali VRS w tygodniach 49–52a b | ||||
| nc | 125 | 116 | 119 | 111 |
| Średnia LS (SE) | 1,77(0,079) | 2,00(0,083) | 1,83(0,076) | 2,07(0,078) |
| Wyznaczona metodą LS średnia zmiana wartościwyjściowej (SE) | –0,76(0,079) | –0,53(0,083) | –0,77(0,076) | –0,53(0,078) |
| Skorygowanaróżnica pomiędzymetodami leczeniad (95% CI) | –0,23(–0,46, 0,00e) | −0,25(–0,46, –0,03) |
| Wartość p | 0,047 | 0,025 |
FAS = analiza pełnej populacji badania, NP = polip nosa, LS = metoda najmniejszych kwadratów;
VRS = skala odpowiedzi werbalnych
a Pacjentom, którzy przeszli zabieg chirurgiczny nosa lub stosowali inne leczenie podtrzymujące mające wpływ na zapalenie typu 2 (w tym leki biologiczne wskazane do stosowania w CRSwNP, długotrwale stosowane kortykosteroidy ogólnoustrojowe i kortykosteroidy donosowe) przed analizowanym punktem czasowym, przypisano najgorszą możliwą wartość odpowiedniego wyniku dla wszystkich ocen po zabiegu chirurgicznym lub rozpoczęciu innego leczenia podtrzymującego mającego wpływ na zapalenie typu 2.
b Na podstawie analiz opartych na modelu mieszanym dla pomiarów powtarzanych (ang. Mixed Model Repeat Measures, MMRM) ze współzmiennymi takimi jak leczenie, wynik wyjściowy, log(e) wyjściowej liczby eozynofili we krwi, region, przebyty zabieg chirurgiczny z powodu polipów nosa, wizyty i zasady jej przeprowadzenia dla oceny stanu wyjściowego oraz oceny podczas leczenia.
c Liczba pacjentów, których dane kwalifikowały się do analizy w danym punkcie czasowym.
d Skorygowana różnica pomiędzy metodami leczenia (depemokimab w porównaniu z placebo).
e Górna granica 95% CI oznacza zaokrągloną liczbę –0,003.
W analizach poszczególnych badań ANCHOR-1 i ANCHOR-2 zaobserwowano różnicę w leczeniu na korzyść depemokimabu do tygodnia 12. (pierwszy oceniany punkt czasowy) pod względem całkowitego wyniku oceny endoskopowej NP oraz do tygodni 1–4 (pierwszy oceniany punkt czasowy) pod względem średniego wyniku oceny niedrożności nosa w skali VRS, która utrzymywała się do tygodnia 52. (rycina 1 i 2).
Rycina 1. Wyznaczona metodą LS średnia zmiana całkowitego wyniku oceny endoskopowej NP do tygodnia 52. w stosunku do stanu wyjściowego (95% CI) w badaniu ANCHOR-1 i ANCHOR-2 (populacja FAS)
Wyznaczona metodą LS średnia zmiana wartości wyjściowej i 95% CI
1,5
1,0
0,5
0,0
–0,5
–1,0
–1,5
–2,0
Tygodnie badania
ANCHOR 1: depemokimab 100 mg sc. (N=143) ANCHOR 1: placebo (N=128)
ANCHOR 2: depemokimab 100 mg sc. (N=129) ANCHOR 2: placebo (N=128)
LS = metoda najmniejszych kwadratów; NP = polip nosa; FAS = analiza pełnej populacji
badania
Tygodnie badania
ANCHOR 1: depemokimab 100 mg sc. (N=143) ANCHOR 1: placebo (N=128)
ANCHOR 2: depemokimab 100 mg sc. (N=128) ANCHOR 2: placebo (N=128)
Rycina 2. Wyznaczona metodą LS średnia zmiana średniego wyniku oceny niedrożności nosa w skali VRS do tygodni 49–52 w stosunku do stanu wyjściowego (95% CI) w badaniu ANCHOR-1 i ANCHOR-2 (populacja FAS)
Wyznaczona metodą LS średnia zmiana wartości wyjściowej i 95% CI
0,5
0,0
–
0,5
–
1,0
–
1,5
LS = metoda najmniejszych kwadratów; VRS = skala odpowiedzi werbalnych; FAS = analiza
pełnej populacji badania
Zabieg chirurgiczny nosa, stosowanie kortykosteroidów ogólnoustrojowych, rozpoczęcie innego leczenia podtrzymującego mającego wpływ na zapalenie typu 2 w CRSwNP
W obu badaniach ANCHOR, kluczowy drugorzędowy punkt końcowy w postaci odsetka pacjentów, którzy wymagali zabiegu chirurgicznego nosa (wykonany lub planowany) lub rozpoczęli inne leczenie podtrzymujące mające wpływ na zapalenie typu 2 (w tym leki biologiczne wskazane do stosowania w CRSwNP, długotrwale stosowane kortykosteroidy ogólnoustrojowe i kortykosteroidy donosowe), wynosił 16% (44/272) w grupie depemokimabu oraz 22% (56/256) w grupie placebo (zmniejszenie ryzyka o 27%; HR: 0,735; 95% CI: 0,495; 1,092, rycina 3). Odsetek pacjentów, którzy przeszli zabieg chirurgiczny nosa lub rozpoczęli inne leczenie podtrzymujące mające wpływ na zapalenie typu 2
w CRSwNP, wynosił 12% (33/272) w grupie depemokimabu oraz 17% (43/256) w grupie placebo, co oznaczało zmniejszenie ryzyka o 29% (HR: 0,713; 95% CI: 0,453; 1,124).
Prawdopodobieństwo zdarzenia (%)
Rycina 3: Krzywa Kaplana-Meiera czasu do pierwszego zabiegu chirurgicznego polipów nosa (wykonanego lub zaplanowanego) lub rozpoczęcia innego leczenia podtrzymującego mającego wpływ na zapalenie typu 21 w CRSwNP do tygodnia 52. (połączona populacja FAS)
Placebo
Depemokimab 100 mg sc.
Czas do zdarzenia (tygodnie)
Liczba pacjentów narażonych
Placebo
Depemokimab 100 mg sc.
CRSwNP = przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych z polipami nosa; FAS = analiza pełnej populacji badania
1Inne leczenie podtrzymujące mające wpływ na zapalenie typu 2 obejmuje leki biologiczne wskazane do stosowania w CRSwNP, długotrwale stosowane kortykosteroidy ogólnoustrojowe i kortykosteroidy donosowe.
W obu badaniach ANCHOR odsetek pacjentów, którzy wymagali co najmniej 1 cyklu przyjmowania kortykosteroidów ogólnoustrojowych w CRSwNP lub innego leczenia podtrzymującego mającego wpływ na zapalenie typu 2 w CRSwNP lub zabiegu chirurgicznego nosa, wynosił 26% (72/272) w grupie depemokimabu oraz 36% (92/256) w grupie placebo (OR: 0,58; 95% CI: 0,40; 0,86).
Dzieci i młodzież
Astma
W badaniu SWIFT-1 i SWIFT-2 wzięło udział 30 nastolatków (w wieku od 12 do 17 lat), z których 15 osób otrzymało placebo i 15 osób otrzymało depemokimab w dawce 100 mg w podaniu podskórnym. W połączonej analizie tych badań zaobserwowano 43% zmniejszenie częstości występowania klinicznie istotnych zaostrzeń u młodzieży po leczeniu depemokimabem w porównaniu do placebo (współczynnik częstości: 0,57; 95% CI: 0,15; 2,13).
Przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych z polipami nosa (CRSwNP)
Brak dostępnych danych klinicznych dotyczących dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego EXDENSUR we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w astmie i CRSwNP (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
Po podaniu podskórnym u pacjentów z astmą, farmakokinetyka depemokimabu była w przybliżeniu proporcjonalna do podanej dawki leku w zakresie od 10 mg do 300 mg. Po podskórnym podaniu depemokimabu w dawce 100 mg co 6 miesięcy, średnie stężenie (%CV) w stanie stacjonarnym wynosiło 5,9 μg/ml (28%) i 5,2 μg/ml (27%) odpowiednio u pacjentów z astmą i CRSwNP. Najniższe
stężenie w tygodniu 26. wynosiło 1,2 μg/ml (37%) i 1,0 μg/ml (36%) odpowiednio u pacjentów z
astmą i CRSwNP.
Wchłanianie
Po podaniu pojedynczej dawki podskórnej (dawki od 2 mg do 300 mg), maksymalne obserwowane stężenie w osoczu (Cmax) osiągano po okresie, którego mediana wynosiła od 8 do 14 dni. Po podaniu pojedynczej dawki podskórnej 100 mg depemokimabu, średnia wartość Cmax (%CV) wynosiła
12,2 μg/ml (16%).
Po dwukrotnym podskórnym podaniu raz na 6 miesięcy, przy osiągnięciu stanu stacjonarnego, kumulacja depemokimabu była pomijalna (<10%).
Dystrybucja
Po podaniu pojedynczej dawki podskórnej depemokimabu, średnia pozorna objętość dystrybucji
wynosi 6 do 9 l. Metabolizm
Depemokimab to przeciwciało monoklonalne, które jest katabolizowane przez szeroko rozpowszechnione enzymy proteolityczne występujące nie tylko w tkance wątroby.
Eliminacja
Po podaniu pojedynczej dawki podskórnej depemokimabu, średnia geometryczna końcowego okresu półtrwania wynosiła od 38 do 53 dni, a średnia geometryczna klirensu pozornego wynosiła od 0,081 do 0,16 l/dobę.
Szczególne grupy pacjentów
Masa ciała
Analizy farmakokinetyki populacyjnej wykazały, że ekspozycja na depemokimab zmniejsza się wraz ze zwiększeniem masy ciała. Masa ciała była głównym czynnikiem warunkującym ekspozycję na depemokimab i spełniała kryteria konwencjonalnej allometrii ze współczynnikami 0,841 dla CL/F i 0,887 dla V/F, co jest typowe dla przeciwciał monoklonalnych, takich jak depemokimab. W zakresie masy ciała od 54 do 108 kg (co odpowiada zakresowi od 5. do 95. centyla) różnica we wszystkich parametrach ekspozycji była mniejsza niż 1,3-krotna. W związku z tym, skali wpływu masy ciała w tym zakresie na ekspozycję na depemokimab nie uważa się za istotną klinicznie. Przy dużej masie ciała (140-160 kg) ekspozycja może być zmniejszona 2-krotnie. U takich pacjentów nie można wykluczyć zmniejszonej skuteczności.
Płeć, pochodzenie etniczne
Analizy farmakokinetyki populacyjnej wykazały brak klinicznie istotnego wpływu płci lub rasy na farmakokinetykę depemokimabu.
Osoby w podeszłym wieku
Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że dostępne dane farmakokinetyczne dotyczące pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat, N = 176) we wszystkich badaniach klinicznych wskazują, że farmakokinetyka depemokimabu u pacjentów dorosłych oraz u pacjentów w wieku 65 lat i starszych (do 93 lat) była podobna.
Zaburzenia czynności nerek
Nie przeprowadzono formalnych badań w celu oceny wpływu zaburzenia czynności nerek na farmakokinetykę depemokimabu. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej, nie ma potrzeby modyfikowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Istnieją ograniczone dane (n = 2) dotyczące pacjentów z eGFR <30 ml/min/1,73 m2, ale wartości CL/F u tych dwóch pacjentów mieściły się w zakresie dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek.
Nie oczekuje się, aby zaburzenia czynności nerek miały istotny wpływ na klirens, ponieważ
depemokimab nie jest usuwany przez nerki.
Zaburzenia czynności wątroby
Nie przeprowadzono formalnych badań w celu oceny wpływu zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę depemokimabu. Ponieważ depemokimab jest rozkładany przez enzymy proteolityczne, które występują powszechnie w całym organizmie, nie tylko w tkance wątroby, jest mało prawdopodobne, aby zmiany czynności wątroby miały wpływ na eliminację depemokimabu. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej stwierdzono, że wyjściowe biomarkery czynności wątroby (aminotransferaza alaninowa [AlAT], aminotransferaza asparaginianowa [AspAT] i bilirubina) nie miały klinicznie istotnego wpływu na pozorny klirens depemokimabu.
Dzieci i młodzież
Astma
Istnieją ograniczone dane dotyczące farmakokinetyki u dzieci i młodzieży (15 pacjentów z grupy młodzieży z astmą). Farmakokinetyka depemokimabu u młodzieży w wieku od 12 do 17 lat była podobna do farmakokinetyki u dorosłych (patrz punkt 4.2), a kluczowe parametry farmakokinetyczne przedstawiono w tabeli 7.
Tabela 7. Pochodne drugorzędowe parametry farmakokinetyczne u pacjentów, którzy otrzymywali depemokimab w dawce 100 mg podskórnie co 26 tygodni w połączonych badaniach SWIFT-1 i SWIFT-2
| Parametr – średnia geometryczna (%CV) | MłodzieżN = 15 | DorośliN = 479 | OgółemN = 494 |
| AUCtau, ss (μg*doba/ml) | 1051 (31) | 1082 (28) | 1081 (28) |
| Cav, ss (μg/ml) | 5,8 (31) | 5,9 (28) | 5,9 (28) |
| Cmax, 26-52 (μg/ml) | 14,6 (30) | 13,6 (28) | 13,6 (28) |
| Tmax, 26-52 (dzień) | 10,8 (9) | 13,7 (18) | 13,6 (18) |
| Ctrough, week52 (μg/ml) | 1,1 (39) | 1,3 (38) | 1,3 (38) |
| t1/2 (dni) | 44,7 (9) | 48,7 (10) | 48,6 (10) |
AUCtau,ss : pole pod krzywą zmian stężenia w czasie w trakcie odstępu pomiędzy kolejnymi dawkami w stanie stacjonarnym, Cav,ss : średnie stężenie w trakcie odstępu pomiędzy kolejnymi dawkami, Cmax, 26-52 : maksymalne stężenie w trakcie drugiego odstępu pomiędzy kolejnym dawkami, Tmax, 26-52 : czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w trakcie drugiego odstępu pomiędzy kolejnym dawkami, Ctrough, week 52 : najniższe stężenie na koniec drugiego podania leku, t1/2 : okres półtrwania
Nie określono farmakokinetyki depemokimabu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 12 lat z astmą.
Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne
Istnieje wyraźny związek pomiędzy farmakokinetyką depemokimabu a zmniejszeniem liczby eozynofili we krwi (farmakodynamiką), przy czym maksymalne, możliwe do osiągnięcia zmniejszenie wynosi około 85%, a połowa maksymalnego stężenia skutecznego (EC50) wynosi 0,19 μg/ml. Stężenie związane z 90% maksymalnego efektu (EC90) wynosiło 0,75 μg/ml.
Dane farmaceutyczne - Exdensur 100 mg
Histydyna
Histydyny monochlorowodorek Trehaloza dwuwodna
Argininy chlorowodorek Disodu edetynian Polisorbat 80 (E 433) Woda do wstrzykiwań
Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.
Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C).
Nie zamrażać.
Nie wstrząsać.
Przechowywać w oryginalnym pudełku w celu ochrony przed światłem.
Wstrzykiwacz i ampułko-strzykawkę można wyjąć z lodówki i przechowywać je w nieotwartym pudełku przez okres do 7 dni w temperaturze pokojowej (do 30°C), pod warunkiem, że są chronione przed światłem. Jeżeli produkt leczniczy znajdował się poza lodówką dłużej niż przez 7 dni, należy go wyrzucić.
Zawartość wstrzykiwacza lub ampułko-strzykawki należy podać w ciągu 8 godzin od otwarcia
pudełka. Jeżeli produkt leczniczy nie zostanie podany w ciągu 8 godzin, należy go wyrzucić.
EXDENSUR 100 mg roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu
1 ml roztworu w strzykawce ze szkła typu 1 z zamocowaną fabrycznie igłą (ze stali nierdzewnej) we wstrzykiwaczu.
Wielkość opakowania:
1 wstrzykiwacz
EXDENSUR 100 mg roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce
1 ml roztworu w strzykawce ze szkła typu 1 z zamocowaną fabrycznie igłą (ze stali nierdzewnej) i bierną osłonką zabezpieczającą igłę.
Wielkość opakowania:
1 ampułko-strzykawka
i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania
Przed podaniem roztwór należy obejrzeć. Jeśli roztwór jest mętny, zmienił barwę lub zawiera cząstki stałe, nie wolno go używać.
Po wyjęciu wstrzykiwacza lub ampułko-strzykawki z lodówki należy pozwolić wstrzykiwaczowi lub strzykawce na osiągnięcie temperatury pokojowej przez co najmniej 30 minut przed wstrzyknięciem roztworu.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.