Imcivree 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

Setmelanotidum

Informacja o przepisywaniu

Refundacja

Opakowania nie ma na liście.

Informacja o wydawaniu

Rpz - Recepta na ograniczone użytkowanie

Ograniczenie recepty

Brak danych.

Lista interakcji

Dodaj do wyszukiwarki interakcji

Interakcje z

Żywność

Rośliny

Suplementy

Nawyki

Ograniczenia użytkowania

Nerek

Wątroby

Ciąża

Karmienie piersią

Inne informacje

Nazwa leku

Imcivree 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

Postać farmaceutyczna

Roztwór do wstrzykiwań

Producent

Rhythm Pharmaceuticals Netherlands B.V.

Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (MAH)

Rhythm Pharmaceuticals Netherlands B.V.

Ostatnia aktualizacja SmPC

6.03.2025

Skorzystaj z aplikacji Mediately

Szybciej uzyskaj informacje o leku.

Skanuj aparatem telefonu.

4.9

Ponad 36k oceny

Skorzystaj z aplikacji Mediately

Szybciej uzyskaj informacje o leku.

4,9 gwiazdki, ponad 20 tys. ocen

ChPL - Imcivree 10 mg/ml

Wskazania

Produkt IMCIVREE jest wskazany do leczenia otyłości i kontroli uczucia głodu towarzyszącego potwierdzonemu w badaniach genetycznych zespołowi Bardeta-Biedla (BBS), związanemu z bialleliczną utratą funkcji niedoborowi proopiomelanokortyny (POMC), w tym PCSK1, lub receptora leptyny (LEPR) u osób dorosłych i dzieci w wieku od 2 lat.

Dawkowanie

Leczenie produktem IMCIVREE powinno być przepisywane i nadzorowane przez lekarza z doświadczeniem w leczeniu otyłości o podłożu genetycznym.

Dawkowanie

Niedobór POMC, w tym PCSK1, i niedobór LEPR

Osoby dorosłe i dzieci w wieku powyżej 12 lat

U osób dorosłych i dzieci w wieku od 12 do 17 lat dawka początkowa wynosi 1 mg raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym przez 2 tygodnie. Po upływie 2 tygodni, jeśli setmelanotyd jest dobrze tolerowany (patrz punkt 4.4), dawkę można zwiększyć do 2 mg raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym (tabela 1). Jeśli zwiększona dawka nie jest tolerowana, pacjenci mogą w dalszym ciągu stosować dawkę 1 mg raz na dobę.

Jeśli u dorosłych pacjentów pożądane jest dodatkowe zmniejszenie masy ciała, dawka może być zwiększona do 2,5 mg raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym. Jeśli dawka 2,5 mg jest dobrze tolerowana, dawkę można zwiększyć do 3 mg raz na dobę (tabela 1).

U pacjentów w wieku od 12 do 17 lat, jeśli masa ciała pozostaje powyżej 90. percentylu w przypadku stosowania dawki 2 mg raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym i pożądane jest dodatkowe zmniejszenie masy ciała, dawka może być zwiększona do 2,5 mg, przy czym maksymalna dawka dobowa wynosi 3 mg (tabela 1).

Tabela 1. Dostosowanie dawki u pacjentów dorosłych i dzieci w wieku 12 lat lub powyżej

Tydzień	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
Tygodnie 1–2	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Tydzień 3 i kolejne	2 mg raz na dobę	0,2 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 2 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana	2,5 mg raz na dobę	0,25 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 2,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana	3 mg raz na dobę	0,3 ml raz na dobę

Dzieci (w wieku od 6 do <12 lat)

U dzieci w wieku od 6 do <12 lat dawka początkowa wynosi 0,5 mg raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym przez 2 tygodnie. Jeśli po 2 tygodniach dawka jest tolerowana, możliwe jest jej zwiększenie do 1 mg raz na dobę. Jeśli zwiększona dawka nie jest tolerowana, dzieci mogą w dalszym ciągu stosować dawkę 0,5 mg raz na dobę. Jeśli po 2 tygodniach dawka 1 mg jest tolerowana, możliwe jest jej zwiększenie do 2 mg raz na dobę. Jeśli masa ciała pozostaje powyżej 90. percentylu w przypadku stosowania dawki 2 mg raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym i pożądane jest dodatkowe zmniejszenie masy ciała, dawka może być zwiększona do 2,5 mg raz na dobę (tabela 2).

Tabela 2. Dostosowanie dawki u dzieci w wieku od 6 do <12 lat

Tydzień	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
Tygodnie 1–2	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tygodnie 3–4	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Tydzień 5 i kolejne	2 mg raz na dobę	0,2 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, adawka 2 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana	2,5 mg raz na dobę	0,25 ml raz na dobę

Dzieci (w wieku od 2 do <6 lat)

U dzieci w wieku od 2 do <6 lat należy przestrzegać schematu zwiększania dawki w tabeli 3.

U dzieci w wieku od 2 do <6 lat dawka początkowa wynosi 0,5 mg raz na dobę we wstrzyknięciu podskórnym przez 2 tygodnie. Jeśli dawka początkowa 0,5 mg nie jest tolerowana, dawkę należy zmniejszyć do 0,25 mg (0,025 ml) raz na dobę. Jeśli dawka 0,25 mg raz na dobę jest tolerowana, należy kontynuować zwiększanie dawki.

Tabela 3. Dostosowanie dawki u dzieci w wieku od 2 do <6 lat

Masa ciała pacjenta/tydzień leczenia	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
<20 kg
Tydzień 1 i kolejne	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
20–<30 kg
Tygodnie 1–2	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tydzień 3 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 0,5 mg jest dobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
30–<40 kg
Tygodnie 1–2	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tygodnie 3–4 (jeśli odpowiedź kliniczna jest	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę

Masa ciała pacjenta/tydzień leczenia	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
niewystarczająca, a dawka 0,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)
Tydzień 5 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 1 mg raz na dobę jestdobrze tolerowana)	1,5 mg raz na dobę	0,15 ml raz na dobę
≥40 kg
Tygodnie 1–2	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tygodnie 3–4 (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 0,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Tygodnie 5–6 (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 1 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1,5 mg raz na dobę	0,15 ml raz na dobę
Tygodnie 7–8 (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 1,5 mg raz na dobę jestdobrze tolerowana)	2 mg raz na dobę	0,2 ml raz na dobę
Tydzień 9 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 2 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	2,5 mg raz na dobę	0,25 ml raz na dobę

Zmniejszanie masy ciała i kontrola uczucia głodu za pomocą setmelanotydu utrzymują się, dopóki leczenie jest stosowane bez przerw. W przypadku przerwania leczenia lub nieprzestrzegania schematu dawkowania objawy otyłości związanej z niedoborem POMC i LEPR powrócą.

Zespół Bardeta-Biedla

Dorośli i dzieci w wieku powyżej 16 lat

U pacjentów dorosłych i dzieci w wieku od 16 do 17 lat należy przestrzegać schematu zwiększania dawki w tabeli 4.

Tabela 4. Dostosowanie dawki u dorosłych i dzieci w wieku 16 lat lub powyżej

Tydzień	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
Tygodnie 1–2	2 mg raz na dobę	0,2 ml raz na dobę
Tydzień 3 i kolejne (jeśli dawka 2 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	3 mg raz na dobę	0,3 ml raz na dobę

Jeśli dawka początkowa 2 mg nie jest tolerowana, należy zmniejszyć dawkę do 1 mg (0,1 ml) raz na dobę. Jeśli dawka 1 mg raz na dobę jest tolerowana, kontynuować zwiększanie dawki.

Jeśli po podaniu dawki początkowej, kolejna dawka nie jest tolerowana, należy zmniejszyć wielkość dawki do poprzedniego poziomu. Jeśli zmniejszona dawka jest tolerowana, kontynuować zwiększanie dawki.

Dzieci (w wieku od 6 do <16 lat)

U pacjentów w wieku od 6 do <16 lat należy przestrzegać schematu zwiększania dawki w tabeli 5.

Tabela 5. Dostosowanie dawki u dzieci w wieku od 6 do <16 lat

Tydzień	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
Tydzień 1	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę

Tydzień 2 (jeśli dawka 1 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	2 mg raz na dobę	0,2 ml raz na dobę
Tydzień 3 i kolejne (jeśli dawka 2 mg raz na dobęjest dobrze tolerowana)	3 mg raz na dobę	0,3 ml raz na dobę

Jeśli dawka początkowa 1 mg nie jest tolerowana, należy zmniejszyć dawkę do 0,5 mg (0,05 ml) raz na dobę. Jeśli dawka 0,5 mg raz na dobę jest tolerowana, należy zwiększyć dawkę do 1 mg raz na dobę i kontynuować zwiększanie dawki.

Dzieci (w wieku od 2 do <6 lat)

U dzieci w wieku od 2 do <6 lat należy przestrzegać schematu zwiększania dawki w tabeli 6.

Tabela 6. Dostosowanie dawki u dzieci w wieku od 2 do <6 lat

Masa ciała pacjenta/tydzień leczenia	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
<20 kg
Tydzień 1 i kolejne	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
20–<30 kg
Tygodnie 1–2	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tydzień 3 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 0,5 mg jest dobrzetolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
30–<40 kg
Tygodnie 1–2	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tygodnie 3–4 (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 0,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Tydzień 5 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 1 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1,5 mg raz na dobę	0,15 ml raz na dobę
≥40 kg
Tygodnie 1–2	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tygodnie 3–4 (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 0,5 mg raz na dobę jestdobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Tygodnie 5–6 (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 1 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1,5 mg raz na dobę	0,15 ml raz na dobę
Tygodnie 7–8 (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 1,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	2 mg raz na dobę	0,2 ml raz na dobę
Tydzień 9 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 2 mg raz na dobę jestdobrze tolerowana)	2,5 mg raz na dobę	0,25 ml raz na dobę

Lekarz zlecający leczenie powinien okresowo oceniać odpowiedź na leczenie setmelanotydem. U rosnących dzieci należy ocenić wpływ zmniejszania masy ciała na wzrost i dojrzewanie (patrz

punkt 4.4).

Pominięcie dawki

W przypadku pominięcia dawki należy przyjąć kolejną planową dawkę dobową zgodnie ze schematem dawkowania.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenie czynności nerek

Niedobór POMC, w tym PCSK1, i niedobór LEPR

U pacjentów dorosłych i dzieci w wieku od 2 do 17 lat z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (patrz punkt 5.2) nie jest konieczne dostosowanie dawki.

U pacjentów dorosłych i dzieci w wieku od 12 do 17 lat z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (patrz punkt 5.2), należy przestrzegać schematu zwiększania dawki w tabeli 7.

Tabela 7. Dostosowanie dawki u dorosłych i dzieci w wieku 12 lat lub powyżej z ciężkim zaburzeniem czynności nerek

Tydzień	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
Tygodnie 1–2	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tydzień 3 i kolejne (jeśli dawka 0,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 1 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana	2 mg raz na dobę	0,2 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca,a dawka 2 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana	2,5 mg raz na dobę	0,25 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca,a dawka 2,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana	3 mg raz na dobę	0,3 ml raz na dobę

Jeśli dawka początkowa 0,5 mg nie jest tolerowana, należy zmniejszyć dawkę do 0,25 mg (0,025 ml) raz na dobę. Jeśli dawka 0,25 mg raz na dobę jest tolerowana, kontynuować zwiększanie dawki.

U pacjentów w wieku od 6 do <12 lat z ciężkim zaburzeniem czynności nerek, należy przestrzegać schematu zwiększania dawki w tabeli 8.

Tabela 8. Dostosowanie dawki u dzieci w wieku od 6 do <12 lat z ciężkim zaburzeniem czynności nerek

Tydzień	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
Tygodnie 1–2	0,25 mg raz na dobę	0,025 ml raz na dobę
Tydzień 3–4 (jeśli dawka 0,25 mg raz na dobę jestdobrze tolerowana)	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tydzień 5 i kolejne (jeśli dawka 0,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca,	2 mg raz na dobę	0,2 ml raz na dobę

a dawka 1 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana

Jeśli dawka początkowa 0,25 mg nie jest tolerowana, leczenie należy przerwać.

Setmelanotydu nie badano u pacjentów w wieku od 2 do <6 lat z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Zwiększanie dawki należy prowadzić w oparciu o tolerancję (tabela 9), a pacjentów należy dokładnie monitorować.

Tabela 9. Dostosowanie dawki u dzieci w wieku od 2 do <6 lat z ciężkim zaburzeniem czynności nerek

Masa ciała pacjenta/tydzień leczenia	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
<20 kg
Tydzień 1 i kolejne	0,25 mg raz na dobę	0,025 ml raz na dobę
20–<30 kg
Tygodnie 1–2	0,25 mg raz na dobę	0,025 ml raz na dobę
Tydzień 3 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 0,25 mg jest dobrzetolerowana)	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
30–<40 kg
Tygodnie 1–2	0,25 mg raz na dobę	0,025 ml raz na dobę
Tygodnie 3–4 (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 0,25 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tydzień 5 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 0,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
≥40 kg
Tygodnie 1–2	0,25 mg raz na dobę	0,025 ml raz na dobę
Tygodnie 3–4 (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 0,25 mg raz na dobęjest dobrze tolerowana)	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tygodnie 5–6 (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 0,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Tydzień 7 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 1 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1,5 mg raz na dobę	0,15 ml raz na dobę

Jeśli dawka początkowa 0,25 mg nie jest tolerowana, leczenie należy przerwać.

Setmelanotydu nie badano u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Setmelanotydu nie należy podawać pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek (patrz punkt 5.2).

Zespół Bardeta-Biedla

U pacjentów dorosłych i dzieci w wieku od 2 do 17 lat z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 5.2) nie jest konieczne dostosowanie dawki.

U pacjentów dorosłych i dzieci w wieku od 16 do 17 lat z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 5.2) należy przestrzegać schematu zwiększania dawki w tabeli 10.

Tabela 10. Dostosowanie dawki u dorosłych i dzieci w wieku 16 lat lub powyżej z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek

Tydzień	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
Tygodnie 1–2	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tydzień 3 i kolejne (jeśli dawka 0,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 1 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana	2 mg raz na dobę	0,2 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca,a dawka 2 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana	2,5 mg raz na dobę	0,25 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca,a dawka 2,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana	3 mg raz na dobę	0,3 ml raz na dobę

Jeśli dawka początkowa 0,5 mg nie jest tolerowana, należy zmniejszyć dawkę do 0,25 mg (0,025 ml) raz na dobę. Jeśli dawka 0,25 mg raz na dobę jest tolerowana, kontynuować zwiększanie dawki.

U pacjentów w wieku od 6 do <16 lat z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, należy przestrzegać schematu zwiększania dawki w tabeli 11.

Tabela 11. Dostosowanie dawki u dzieci w wieku od 6 do <16 lat z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek

Tydzień	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
Tygodnie 1–2	0,25 mg raz na dobę	0,025 ml raz na dobę
Tydzień 3–4 (jeśli dawka 0,25 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tydzień 5 i kolejne (jeśli dawka 0,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca,a dawka 1 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana	2 mg raz na dobę	0,2 ml raz na dobę

Jeśli dawka początkowa 0,25 mg nie jest tolerowana, leczenie należy przerwać.

Setmelanotydu nie badano u pacjentów w wieku od 2 do <6 lat z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Zwiększanie dawki należy prowadzić w oparciu o tolerancję (tabela 12), a pacjentów należy dokładnie monitorować.

Tabela 12. Dostosowanie dawki u dzieci w wieku od 2 do <6 lat z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek

Masa ciała pacjenta/tydzień leczenia	Dawka dobowa	Objętość wstrzyknięcia
<20 kg
Tydzień 1 i kolejne	0,25 mg raz na dobę	0,025 ml raz na dobę
20–<30 kg
Tygodnie 1–2	0,25 mg raz na dobę	0,025 ml raz na dobę
Tydzień 3 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jest	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę

niewystarczająca, a dawka 0,25 mg jest dobrze tolerowana)
30–<40 kg
Tygodnie 1–2	0,25 mg raz na dobę	0,025 ml raz na dobę
Tygodnie 3–4 (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 0,25 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tydzień 5 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 0,5 mg raz na dobę jestdobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
≥40 kg
Tygodnie 1–2	0,25 mg raz na dobę	0,025 ml raz na dobę
Tygodnie 3–4 (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 0,25 mg raz na dobęjest dobrze tolerowana)	0,5 mg raz na dobę	0,05 ml raz na dobę
Tygodnie 5–6 (jeśli odpowiedź kliniczna jestniewystarczająca, a dawka 0,5 mg raz na dobę jest dobrze tolerowana)	1 mg raz na dobę	0,1 ml raz na dobę
Tydzień 7 i kolejne (jeśli odpowiedź kliniczna jest niewystarczająca, a dawka 1 mg raz na dobę jestdobrze tolerowana)	1,5 mg raz na dobę	0,15 ml raz na dobę

Jeśli dawka początkowa 0,25 mg nie jest tolerowana, leczenie należy przerwać.

Setmelanotydu nie badano u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. Setmelanotydu nie należy podawać pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Setmelanotydu nie badano u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Nie należy podawać setmelanotydu pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby.

Dzieci (<2 lat)

Nie określono dotychczas skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania setmelanotydu u dzieci w wieku poniżej 2 lat. Dane nie są dostępne.

Pacjenci w podeszłym wieku

Mimo iż nie obserwowano żadnych widocznych różnic związanych z wiekiem, dane uzyskane od pacjentów w podeszłym wieku są niewystarczające, aby określić, czy odpowiedź u tych pacjentów jest inna niż u pacjentów młodszych. Brak dowodów wskazujących na konieczność zastosowania specjalnych środków ostrożności w leczeniu pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 5.2).

Sposób podawania

Podanie podskórne.

Setmelanotyd należy podawać we wstrzyknięciu raz na dobę na początku dnia (aby zmaksymalizować ograniczanie uczucia głodu w okresie po przebudzeniu) niezależnie od posiłku.

Setmelanotyd należy podawać podskórnie w brzuch, zmieniając miejsce wstrzykiwania każdego dnia.

Przed rozpoczęciem leczenia pacjenci powinni zostać przeszkoleni przez pracownika medycznego w zakresie właściwej techniki wstrzykiwania, co pozwoli ograniczyć ryzyko błędów podczas podawania produktu, takich jak zakłucie się igłą czy podanie niepełnej dawki. Pełne instrukcje dotyczące podawania wraz z ilustracjami zawarto w ulotce dla pacjenta.

Pojemności strzykawek oraz wielkości igieł, które należy używać do podawania setmelanotydu przedstawiono w tabeli 13.

Tabela 13. Pojemności strzykawek i wielkości igieł do podawania wg dawki setmelanotydu

Dawka setmelanotydu	Strzykawka	Średnica i długość igły
Dla dawek:0,25 mg (0,025 ml lub 2,5 jednostki) raz na dobę	Strzykawka o pojemności 0,3 mlz przyrostami co 0,5 (pół) jednostki	Igła o średnicy 29 do 31 G i długości 6 do13 mm
Dla dawek:0,5 mg do 3 mg (0,05 ml do 0,3 ml) raz na dobę	Strzykawka o pojemności 1 ml z przyrostami co 0,01 ml	Igła o średnicy 28 do 29 G i długości 6 do 13 mm

Instrukcje dotyczące postępowania z produktem IMCIVREE, patrz punkt 6.6.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną (substancje czynne) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Ostrzeżenia

Monitorowanie stanu skóry

Setmelanotyd ze względu na swoje działanie farmakologiczne (patrz punkty 5.1) może prowadzić do wystąpienia uogólnionego nasilenia pigmentacji skóry i ściemnienia barwy istniejących znamion. Corocznie należy wykonywać badanie skóry na całym ciele, aby kontrolować występujące przed rozpoczęciem leczenia setmelanotydem i nowo pojawiające się w jego trakcie zmiany barwnikowe.

Monitorowanie tętna i ciśnienia krwi

U pacjentów leczonych setmelanotydem podczas każdej wizyty lekarskiej (co najmniej raz na

6 miesięcy) należy kontrolować tętno i ciśnienie krwi w ramach standardowej praktyki klinicznej. Długotrwały wzwód

W badaniach klinicznych setmelanotydu zgłaszano przypadki spontanicznego występowania wzwodu (patrz punkt 4.8). Pacjenci powinni być poinstruowani, że w przypadku utrzymywania się wzwodu przez ponad 4 godziny należy zgłosić się po pomoc medyczną w celu uzyskania leczenia występującego priapizmu.

Depresja

W badaniach klinicznych wśród pacjentów leczonych setmelanotydem zgłaszano przypadki depresji (patrz punkt 4.8).

Podczas leczenia produktem IMCIVREE pacjentów z depresją należy monitorować na każdej wizycie lekarskiej. Należy rozważyć przerwanie leczenia produktem IMCIVREE, jeśli u pacjenta występują myśli lub zachowania samobójcze.

Dzieci i młodzież

Lekarz zlecający leczenie powinien okresowo oceniać odpowiedź na stosowany setmelanotyd. U rosnących dzieci należy ocenić wpływ zmniejszania masy ciała na wzrost i dojrzewanie. Lekarz zlecający leczenie powinien monitorować rozwój (wzrost i masę ciała) za pomocą właściwych dla wieku i płci siatek centylowych.

Substancje pomocnicze

Alkohol benzylowy

Ten produkt leczniczy zawiera 10 mg alkoholu benzylowego w 1 ml. Alkohol benzylowy może wywoływać reakcje alergiczne.

Istnieje zwiększone ryzyko związane z akumulacją alkoholu benzylowego u małych dzieci (w wieku poniżej 3 lat). Pacjentów w wieku od 2 lat należy monitorować pod kątem jakichkolwiek objawów kwasicy metabolicznej (częstoskurcz, przyspieszony oddech, dezorientacja) podczas leczenia.

Pacjentkom ciężarnym lub karmiącym piersią należy przedstawić informacje o potencjalnych zagrożeniach związanych z alkoholem benzylowym jako substancją pomocniczą, gdyż może on z czasem ulegać akumulacji i prowadzić do wystąpienia kwasicy metabolicznej.

Ten produkt leczniczy należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek ze względu na potencjalne zagrożenia związane z alkoholem benzylowym jako substancją pomocniczą, gdyż może on z czasem ulegać akumulacji i prowadzić do wystąpienia kwasicy metabolicznej (patrz także punkt 4.2).

Sód

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej dawce, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Interakcje

Lista interakcji

Dodaj do wyszukiwarki interakcji

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

W badaniach in vitro wykazano, że setmelanotyd ma niski potencjał interakcji farmakokinetycznych związanych z transporterami cytochromu P450 (CYP) i wiązaniem z białkami osocza.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania setmelanotydu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Podanie setmelanotydu ciężarnym samicom królika powodowało jednak zmniejszenie przyjmowania pokarmu przez matkę, co miało wpływ na zarodek i płód (patrz punkt 5.3).

Zapobiegawczo nie należy rozpoczynania leczenia produktem IMCIVREE podczas ciąży lub prób zajścia w ciążę, ponieważ spadek masy ciała w trakcie ciąży może powodować uszkodzenie płodu.

Jeśli pacjentka przyjmująca setmelanotyd osiągnęła stabilną masę ciała i zaszła w ciążę, należy rozważyć utrzymanie leczenia setmelanotydem, ponieważ w danych nieklinicznych nie występują żadne dowody na działanie teratogenne. Jeśli pacjentka, której masa ciała wciąż maleje, zaszła w ciążę, należy albo przerwać leczenie setmelanotydem, albo zmniejszyć dawkę produktu, kontrolując jednocześnie zalecany w ciąży przyrost masy ciała. Lekarz prowadzący powinien u pacjentek przyjmujących setmelanotyd dokładnie monitorować masę ciała w czasie ciąży.

Pacjentki w ciąży należy pouczyć o potencjalnych zagrożeniach związanych z alkoholem benzylowym stosowanym jako substancja pomocnicza (patrz punkt 4.4).

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy setmelanotyd przenika do mleka ludzkiego. W badaniu nieklinicznym wykazano, że setmelanotyd przenika do mleka karmiących samic szczura. W osoczu karmionych osesków nie wykryto jednak oznaczalnych ilości setmelanotydu (patrz punkt 5.3).

Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy też wstrzymać bądź przerwać leczenie produktem IMCIVREE, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Pacjentki karmiące piersią należy pouczyć o potencjalnych zagrożeniach związanych z alkoholem benzylowym stosowanym jako substancja pomocnicza (patrz punkt 4.4).

Płodność

Nie są dostępne dane dotyczące wpływu setmelanotydu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie wykazano szkodliwego wpływu na płodność.

Prowadzenie pojazdów

Produkt IMCIVREE nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa stosowania

Najczęstsze działania niepożądane to: zaburzenia hiperpigmentacyjne (67%), reakcja w miejscu wstrzyknięcia (46%), nudności (36%) oraz ból głowy (20%).

Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych

Działania niepożądane zaobserwowane w badaniach klinicznych wymieniono poniżej zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz z częstością według MedDRA, zdefiniowaną jako: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10) i niezbyt często (≥1/1000 do <1/100).

Tabela 14. Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA	Częstość
Klasyfikacja układów i narządów MedDRA	Bardzo często	Często	Niezbyt często
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Zaburzenia hiperpigmentacyjne^a	Świąd, wysypka sucha skóra,zmiany skórne, łysienie	Rumień, rozstępy skórne, nadpotliwość,lipodystrofia nabyta, pokrzywka, łuszczenie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Reakcje w miejscu wstrzyknięcia ^a,zmęczenie	Astenia, ból	Nietolerancja temperatury,dreszcze
Zaburzenia żołądka i jelit	Nudności, wymioty	Biegunka, ból brzucha,suchość w ustach, niestrawność, zaparcia,uczucie dyskomfortu wjamie brzusznej, choroba refluksowa	Odbarwienie dziąseł, rozdęcie brzucha, nadmierne wydzielanie śliny,wzdęcia

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA	Częstość
Klasyfikacja układów i narządów MedDRA	Bardzo często	Często	Niezbyt często
		żołądkowo-przełykowa
Zaburzenia wątrobyi przewodów żółciowych			Aminotransferaza alaninowa podwyższona, aminotransferaza asparaginianowa podwyższona,bilirubina we krwi podwyższona, gamma- glutamylotransferaza podwyższona, enzym wątrobowy podwyższony,fosfataza alkaliczna we krwi podwyższona
Zaburzenia układu nerwowego	Ból głowy	Zawroty głowy	Senność, migrena, parosmia,zaburzenia smaku
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi	Spontaniczny wzwód^b, erekcja zwiększona^b	Dyskomfort sromu i pochwy^c	Zaburzenie popędu seksualnego u kobiet^c, dyskomfort genitalny, zaburzenia narządów płciowych u kobiet^c, przeczulica genitalna,bolesne miesiączkowanie^c
Zaburzenia psychiczne		Depresja, bezsenność,zaburzenie podniecenia seksualnego,libido zwiększone	Zaburzenia snu, koszmary senne, libido zmniejszone
Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone(w tym torbiele i polipy)	Znamię melanocytowe		Znamię dysplastyczne
Zaburzenia krwi i układu limfatycznego		Eozynofilia
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej		Ból pleców, mialgia, kurcze mięśni	Artralgia,ból mięśniowo- szkieletowy,ból w kończynie,fosfokinaza kreatynowa we krwi podwyższona
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia		Kaszel	Ziewanie, nieżyt nosa
Zaburzenia oka			Odbarwienie twardówki
Zaburzenia naczyniowe			Uderzenie gorąca
Zaburzenia ucha i błędnika			Zawroty głowyukładowe, pochodzenia przedsionkowego
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania			Zaburzenie apetytu, pragnienie

a Termin pogrupowany (pełna lista terminów znajduje się w części „Opis wybranych działań niepożądanych”)

b Dotyczy tylko mężczyzn

c Dotyczy tylko kobiet

Opis wybranych działań niepożądanych

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia występowały u 46% pacjentów leczonych setmelanotydem. Najczęstszymi reakcjami w miejscu wstrzyknięcia były: rumień w miejscu wstrzyknięcia (28%), świąd w miejscu wstrzyknięcia (21%), stwardnienie w miejscu wstrzyknięcia (16%) i ból w miejscu wstrzyknięcia (16%). Reakcje te miały zwykle charakter łagodny, krótkotrwały, nie ulegały progresji i nie prowadziły do przerwania leczenia. Reakcje związane z wstrzyknięciem obejmują związane z miejscem podania zdarzenia: rumień, świąd, obrzęk, ból, stwardnienie, zasinienie, opuchliznę, krwotok, nadwrażliwość, krwiak, guzek, odbarwienie, podrażnienie, rozgrzanie, hipertrofię i pokrzywkę.

Zaburzenia hiperpigmentacjne

Ściemnienie skóry obserwowano u 67% pacjentów leczonych setmelanotydem. Występowało ono zwykle 2 do 3 tygodni od rozpoczęcia leczenia, utrzymywało się w okresie leczenia i ustępowało po przerwaniu leczenia. Takie ściemnienie skóry wynika z mechanizmu działania produktu, tj. stymulacji receptora MC1. Zaburzenia hiperpigmentacyjne obejmują: przebarwienia skórne, odbarwienia skórne, piegi, zmiany koloru włosów, plamy soczewicowate, plamy, zmiany koloru paznokci, ostudę, zaburzenie pigmentacji, posłoneczne plamy soczewicowate, akantozę czarną, plamy skórne typu café au lait, pigmentację paznokci, pigmentację ust, pigmentację języka, przebarwienie dziąseł

i pigmentację jamy ustnej.

Zaburzenia żołądka i jelit

Nudności i wymioty zgłaszano odpowiednio u 36% i 16% pacjentów leczonych setmelanotydem. Nudności i wymioty zwykle występowały w momencie rozpoczynania leczenia (w ciągu pierwszego miesiąca), były łagodne i nie prowadziły do przerwania leczenia. Te działania były przejściowe i nie wpływały na codzienne przestrzeganie zaleceń terapeutycznych w zakresie wykonywania wstrzyknięć.

Wzwody

Spontaniczny wzwód i wydłużony czas wzwodu zgłaszano odpowiednio u 16% i 14% pacjentów leczonych setmelanotydem; wśród tych pacjentów nie zgłaszano przypadków priapizmu (wzwodu trwającego ponad 4 godziny), wymagającego natychmiastowej oceny medycznej (patrz punkt 4.4). To działanie może wynikać ze stymulacji nerwowej receptora melanokortyny 4 (MC4).

Immunogenność

Ze względu na potencjalnie immunogenne właściwości produktów leczniczych zawierających białka lub peptydy u pacjentów po leczeniu setmelanotydem mogą wytworzyć się przeciwciała. Nie zaobserwowano gwałtownego spadku stężenia setmelanotydu, wskazującego na wystąpienie przeciwciał przeciwlekowych. W badaniach klinicznych (RM-493-012 oraz RM-493-015) odsetek dodatnich wyników badań przesiewowych na przeciwciała przeciwko setmelanotydowi u pacjentów dorosłych i dzieci z niedoborem POMC lub LEPR wynosił 68% (19 z 28), a odsetek ujemnych wyników — 32%. U 68% pacjentów z dodatnim wynikiem badań przesiewowych na przeciwciała przeciwko setmelanotydowi w badaniu potwierdzającym uzyskano wynik niejednoznaczny.

U mniej więcej 13% pacjentów dorosłych i dzieci w wieku od 6 do <18 lat z niedoborem LEPR (3 pacjentów) potwierdzono dodatni wynik na przeciwciała przeciwko alfa-MSH, które występowały w niskim mianie i nie utrzymywały się. Spośród tych 3 pacjentów (13%) u dwóch dodatni wynik zarejestrowano po leczeniu produktem IMCIVREE, a u 1 — przed leczeniem tym produktem. U żadnego z pacjentów z niedoborem POMC nie potwierdzono występowania przeciwciał przeciwko alfa-MSH.

U jednego pacjenta z BBS w wieku ≥12 lat stwierdzono obecność przeciwciał przeciwko setmelanotydowi o bardzo niskim mianie.

Dzieci i młodzież

Łącznie 221 dzieci i młodzież (n = 12 w wieku od 2 do <6 lat, n = 72 w wieku od 6 do <12 lat, n = 137 w wieku od 12 do <18 lat) było eksponowanych na setmelanotyd, w tym 21 pacjentów pediatrycznych z otyłością z powodu niedoboru POMC lub LEPR uczestniczących w kluczowych badaniach klinicznych (n = 7 w wieku od 2 do <6 lat, n = 6 w wieku od 6 do <12 lat, n = 8 w wieku od 12 do <18 lat) i 33 pacjentów pediatrycznych z BBS (n = 5 w wieku od 2 do <6 lat, n = 8 w wieku od 6 do

<12 lat, n = 20 w wieku od 12 do <18 lat). Częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych były zbliżone u pacjentów dorosłych i dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania setmelanotydu mogą obejmować nudności i wzwód. W przypadku przedawkowania należy rozpocząć odpowiednie leczenie wspomagające zgodnie z występującymi u pacjenta objawami przedmiotowymi i podmiotowymi. W przypadku przedawkowania należy regularnie — w ciągu 48 godzin bądź tak długo, jak jest to znaczące klinicznie — monitorować ciśnienie krwi i tętno.

Właściwości farmakologiczne - Imcivree 10 mg/ml

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciw otyłości z wyłączeniem preparatów dietetycznych, leki przeciw otyłości działające ośrodkowo, kod ATC: A08AA12

Mechanizm działania

Setmelanotyd jest selektywnym agonistą receptora MC4. Receptory MC4 w mózgu odpowiadają za regulację uczucia głodu, sytości i wydatkowania energii. W przypadku otyłości na podłożu genetycznym, związanej z niewystarczającą aktywacją receptora MC4, uważa się, że setmelanotyd przywraca aktywność szlaku receptora MC4 i zmniejsza uczucie głodu oraz wspomaga utratę masy ciała dzięki zmniejszeniu liczby przyjmowanych kalorii i zwiększeniu wydatkowanej energii.

Działanie farmakodynamiczne

Pigmentacja skóry

Setmelanotyd jest selektywnym agonistą receptora MC4, wykazującym mniejszą aktywność wobec receptora melanokortyny 1 (MC1). Receptor MC1 jest eksprymowany na melanocytach, a jego aktywacja prowadzi do gromadzenia się melaniny i nasilenia pigmentacji skóry niezależnie od światła ultrafioletowego (patrz punkty 4.8).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Niedobór POMC, w tym PCSK1, i niedobór LEPR

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność setmelanotydu w leczeniu otyłości związanej z niedoborem POMC i LEPR oceniano w dwóch kluczowych badaniach o takiej samej metodyce, prowadzonych

przez rok metodą otwartej próby, każdorazowo z prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo okresem wycofania leczenia:

do badania 1 (RM-493-012) włączano pacjentów w wieku od 6 lat z otyłością z powodu genetycznie potwierdzonego niedoboru POMC (w tym PCSK1);
do badania 2 (RM-493-015) włączano pacjentów w wieku od 6 lat z otyłością z powodu genetycznie potwierdzonego niedoboru LEPR.

W obydwu badaniach u pacjentów dorosłych wartość wskaźnika masy ciała (BMI) wynosiła ≥30 kg/m². Masa ciała u dzieci, zgodnie z siatkami centylowymi, leżała ≥95. percentylu.

Dostosowywanie dawki następowało w okresie od 2 do 12 tygodni, po czym następował 10- tygodniowy otwarty okres leczenia. Pacjenci, u których spadek masy ciała wynosił co najmniej 5 kg (albo co najmniej 5%, jeśli wyjściowa masa ciała wynosiła <100 kg), na zakończenie otwartego okresu leczenia kontynuowali udział w prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo okresie wycofania leczenia, trwającym 8 tygodni (4 tygodnie leczenia placebo i 4 tygodnie leczenia setmelanotydem). Po okresie wycofania leczenia u pacjentów ponownie stosowano aktywne leczenie setmelanotydem w dawce terapeutycznej, które trwało do 32 tygodni. 21 pacjentów (10 w badaniu 1 i 11 w badaniu 2) otrzymywało leczenie przez co najmniej rok i zostali ujęci w analizach skuteczności.

Dodatkowe dane uzupełniające zebrano w ramach badania prowadzonego przez badacza i trwającego przedłużenia badania.

Badanie 1 (RM-493-012)

W badaniu 1 80% pacjentów z otyłością z powodu niedoboru POMC spełniło pierwszorzędowy punkt końcowy, osiągając spadek masy ciała o ≥10% po roku leczenia setmelanotydem, a 50% pacjentów z otyłością z powodu niedoboru POMC uzyskało zdefiniowaną, znaczącą klinicznie poprawę o ≥25% we wskaźniku uczucia głodu między punktem wyjściowym a pierwszym rokiem (tabela 15).

W badaniu 1 zgłoszono istotne statystycznie i znaczące klinicznie spadki masy ciała w porównaniu z wartościami wyjściowymi o 25,6%. Zmiany odczuwania głodu oceniano za pomocą kwestionariusza dla pacjenta i opiekuna, uzupełnianego codziennie przez rok przez pacjentów wieku ≥12 lat, ze wskazaniem wartości „najsilniejszego odczuwanego głodu w ciągu ostatnich 24 godzin”. W badaniu 1 zgłoszono istotne statystycznie i znaczące klinicznie spadki tygodniowej średniej dla odczucia głodu w ciągu 24 godzin w porównaniu z wartościami wyjściowymi o 27,1% (tabela 16).

W przypadku wycofania leczenia u pacjentów, u których w 10-tygodniowym otwartym okresie leczenia doszło do spadku masy ciała, następował przyrost tejże masy (rycina 1), a w czasie 4 tygodni leczenia placebo rosła średnia wartość wskaźnika odczuwanego głodu.

Tabela 15. Odsetek pacjentów osiągających spadek masy ciała o co najmniej 10% i odsetek pacjentów z poprawą o co najmniej 25% w dobowym odczuciu głodu od punktu wyjściowego do pierwszego roku w badaniu 1

Parametr	Statystyka
Pacjenci ze spadkiem masy ciała o co najmniej 10% po roku(N = 10)	n (%)	8 (80,0%)
	90% CI¹	(49,31%, 96,32%)
	Wartość p²	<0,0001
Pacjenci z poprawą odczucia głodu o co najmniej 25% od punktu wyjściowego do pierwszego roku (N = 8)	n (%)	4 (50,0)
	90% CI¹	(19,29, 80,71)
	Wartość p¹	0,0004
Uwaga: populacja do analizy obejmuje pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jed których przeprowadzono co najmniej jedną ocenę wyjściową.		ną dawkę badanego leku i u

Z metody Cloppera i Pearsona (dokładnej)
Testowanie hipotezy zerowej: odsetek = 5%

Tabela 16. Procentowa zmiana masy ciała i odczuwanego głodu od punktu wyjściowego do pierwszego roku w badaniu 1

Parametr	Statystyka	Masa ciała (kg) (N = 9)	Wskaźnik głodu¹ (N = 7)
Punkt wyjściowy	Średnia (SD)	115,0 (37,77)	8,1 (0,78)
	Mediana	114,7	8,0
	Min., maks.	55,9, 186,7	7, 9
1 rok	Średnia (SD)	83,1 (21,43)	5,8 (2,02)
	Mediana	82,7	6,0
	Min., maks.	54,5, 121,8	3, 8
Zmiana procentowa od punktu wyjściowego do pierwszego roku (%)	Średnia (SD)	-25,6 (9,88)	-27,06 (28,11)
	Mediana	-27,3	-14,29
	Min., maks.	-35,6, -2,4	-72,2, -1,4
	Średnia najmniejszych kwadratów (LS)	-25,39	-27,77
	90% CI	(-28,80, -21,98)	(-40,58, -14,96)
	Wartość p	<0,0001	0,0005
Uwaga: w analizie ujęto pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku, u których przeprowadzono co najmniej jedną ocenę wyjściową i wykazano spadek masy ciała o ≥5 kg (lub o 5%, jeśli wyjściowa masa ciała wynosiła <100 kg) w ciągu 12-tygodniowego otwartego okresu leczenia i którzy przeszli do prowadzonego metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanego placebo okresu wycofania leczenia.1 Zakres wartości głodu od 0 do 10 na skali zbliżonej do skali Likerta; 0 — całkowity brak uczucia głodu, 10 — najsilniejszy możliwy głód. Wskaźnik odczuwanego głodu zapisywano w dobowym dzienniczku i uśredniano w celu określenia tygodniowej wartości do analizy.

Rycina 1. Procentowa zmiana masy ciała w porównaniu z punktem wyjściowym dla każdej wizyty (badanie 1, N = 9)

Badanie 1 (POMC)

-5

% zmiany masy ciała

-10

-15

-20

-25

-30

0 4 8 12 16 20 24 28 32 36 40 44 48 52 56

Czas (tygodnie)

Badanie 2 (RM-493-015)

W badaniu 2 46% pacjentów z otyłością z powodu niedoboru LEPR spełniło pierwszorzędowy punkt końcowy, osiągając spadek masy ciała o ≥10% po roku leczenia setmelanotydem, a 73% pacjentów z otyłością z powodu niedoboru LEPR uzyskało zdefiniowaną, znaczącą klinicznie poprawę o ≥25% we wskaźniku uczucia głodu między punktem wyjściowym a pierwszym rokiem (tabela 17).

W badaniu 2 zgłoszono istotne statystycznie i znaczące klinicznie spadki masy ciała w porównaniu z wartościami wyjściowymi o 12,5%. Zmiany odczuwania głodu oceniano za pomocą kwestionariusza dla pacjenta i opiekuna, uzupełnianego codziennie przez rok przez pacjentów ≥12 lat, ze wskazaniem wartości „najsilniejszego odczuwanego głodu w ciągu ostatnich 24 godzin”. W badaniu 2 zgłoszono istotne statystycznie i znaczące klinicznie spadki tygodniowej średniej dla odczucia głodu w ciągu 24 godzin w porównaniu z wartościami wyjściowymi o 43,7% (tabela 18).

W przypadku wycofania leczenia u pacjentów, u których w 10-tygodniowym otwartym okresie leczenia doszło do spadku masy ciała, następował przyrost tejże masy (rycina 2), a w czasie 4 tygodni leczenia placebo rosła średnia wartość wskaźnika odczuwanego głodu.

Tabela 17. Odsetek pacjentów osiągających spadek masy ciała o co najmniej 10% i odsetek pacjentów z poprawą o co najmniej 25% w dobowym odczuciu głodu od punktu wyjściowego do pierwszego roku w badaniu 2

Parametr	Statystyka
Pacjenci ze spadkiem masy ciała o co najmniej 10% po roku(N = 11)	n (%)	5 (45,5%)
	90% CI¹	(19,96%, 72,88%)
	Wartość p²	0,0002
Pacjenci z poprawą odczucia głodu o co najmniej 25% od punktu wyjściowego do pierwszego roku (N = 11)	n (%)	8 (72,7)
	90% CI¹	(43,56, 92,12)
	Wartość p¹	<0,0001
Uwaga: populacja do analizy obejmuje pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku i u których przeprowadzono co najmniej jedną ocenę wyjściową.

Z metody Cloppera i Pearsona (dokładnej)
Testowanie hipotezy zerowej: odsetek = 5%

Tabela 18. Procentowa zmiana masy ciała i odczuwanego głodu od punktu wyjściowego do pierwszego roku w badaniu 2

Parametr	Statystyka	Masa ciała (kg) (N = 7)	Wskaźnik głodu¹ (N = 7)
Punkt wyjściowy	Średnia (SD)	131,7 (32,6)	7,0 (0,77)
	Mediana	120,5	7,0
	Min., maks.	89,4, 170,4	6, 8
1 rok	Średnia (SD)	115,0 (29,6)	4,1 (2,09)
	Mediana	104,1	3,0
	Min., maks.	81,7, 149,9	2, 8
Zmiana procentowa od punktu wyjściowego do pierwszego roku (%)	Średnia (SD)	-12,5 (8,9)	-43,7 (23,69)
	Mediana	-15,3	-52,7
	Min., maks.	-23,3, 0,1	-67, 0
	Średnia najmniejszych kwadratów (LS)	-12,47	-41,93
	90% CI	(-16,10, -8,83)	(-54,76, -29,09)
	Wartość p	<0,0001	<0,0001
Uwaga: w analizie ujęto pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku, u których przeprowadzono co najmniej jedną ocenę wyjściową i wykazano spadek masy ciała o ≥5 kg (lub o 5%, jeśli wyjściowa masa ciała wynosiła <100 kg) w ciągu 12-tygodniowego otwartego okresu leczenia i którzy przeszli do prowadzonego metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanego placebo okresu wycofania leczenia.1 Zakres wartości głodu od 0 do 10 na skali zbliżonej do skali Likerta; 0 — całkowity brak uczucia głodu, 10 — najsilniejszy możliwy głód. Wskaźnik odczuwanego głodu zapisywano w dobowym dzienniczku i uśredniano w celu określenia tygodniowej wartości do analizy.

Rycina 2. Procentowa zmiana masy ciała w porównaniu z punktem wyjściowym dla każdej wizyty (badanie 2, N = 7)

Badanie 2 (LEPR)

-2

-4

% zmiany masy ciała

-6

-8

-10

-12

-14

Czas (tygodnie)

0 4 8 12 16 20 24 28 32 36 40 44 48 52 56

Zespół Bardeta-Biedla

Badanie 3 (RM-493-023)

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność produktu leczniczego IMCIVREE w leczeniu pacjentów w wieku 6 lat lub starszych z otyłością związaną z BBS oceniano w trwającym jeden rok badaniu klinicznym z 14-tygodniowym okresem kontrolowanym placebo (badanie 3 [RM-493-023]). Do

badania włączano pacjentów w wieku 6 lat lub powyżej z BBS. Wartość wskaźnika masy ciała (BMI) u dorosłych pacjentów wynosiła ≥30 kg/m². U dzieci i młodzieży wartość wskaźnika BMI znajdowała się na równi lub powyżej 97. centyla dla wieku i płci według oceny w karcie rozwoju.

Pacjenci zakwalifikowani do badania rozpoczynali 14-tygodniowy, randomizowany, podwójnie zaślepiony, kontrolowany placebo okres leczenia (okres 1), po którym następował trwający 38 tygodni otwarty okres leczenia (okres 2), w którym wszyscy pacjenci otrzymywali setmelanotyd. Aby spełnić warunki zaślepienia w okresie 2, zwiększanie dawki do dawki stałej 3 mg przeprowadzono w ciągu pierwszych 2 tygodni okresu 1 i okresu 2. Trzydziestu dwóch pacjentów otrzymywało leczenie przez co najmniej rok i zostało włączonych do analiz skuteczności.

W badaniu 3 35,7% pacjentów z BBS w wieku ≥12 lat i 46,7% pacjentów z BBS w wieku ≥18 lat spełniło pierwszorzędowy punkt końcowy uzyskując zmniejszenie masy ciała o ≥10% po pierwszym roku leczenia setmelanotydem (tabela 19). Wpływ produktu leczniczego IMCIVREE na masę ciała

u pacjentów z zaburzeniami funkcji poznawczych według oceny badacza był podobny jak u pacjentów bez zaburzeń funkcji poznawczych.

W badaniu 3 ~52-tygodniowe leczenie setmelanotydem skutkowało klinicznie istotnym zmniejszeniem wartości wskaźnika BMI Z-score, co dotyczyło 100% pacjentów z BBS w wieku

<12 lat, przy czym zgodne wyniki obserwowano u pacjentów w wieku ≥12 lat i <18 lat. U pacjentów

w wieku <18 lat, średnia redukcja wartości wskaźnika BMI Z-score w stosunku do wartości wyjściowych wyniosła 0,75, a średnia redukcja odsetka dla 95. centyla BMI w odniesieniu do wieku i płci w stosunku do wartości wyjściowych wyniosła 17,3%.

Pacjenci w wieku 12 lat lub powyżej, którzy mogli samodzielnie zgłaszać uczucie głodu, prowadzili dzienniczek, w którym zapisywali swoje dzienne maksymalne uczucie głodu, które następnie oceniano na podstawie kwestionariusza dobowego uczucia głodu, element 2 (ang. Daily Hunger Questionnaire Item 2). Uczucie głodu oceniano w skali 11-punktowej od 0 („w ogóle nie głodny”) do 10 („najbardziej głodny”). Dla badania 3 zgłoszono statystycznie istotne i mające kliniczne znaczenie średnie procentowe zmniejszenie wartości wskaźnika największego/najsilniejszego uczucia głodu

w stosunku do wartości wyjściowej po 1 roku, które wyniosło 30,5% (tabela 20).

Tabela 19: Masa ciała (kg) – odsetek wszystkich pacjentów, pacjentów z BBS w wieku ≥12 lat

i pacjentów z BBS w wieku ≥18 lat, którzy uzyskali zmniejszenie masy ciała o co najmniej 10% w porównaniu z punktem wyjściowym po pierwszym roku leczenia (badanie 3 [cała populacja badania])

Parametr	Dane statystyczne¹	Pacjenci w wieku≥12 lat	Pacjenci w wieku≥18 lat
Pacjenci, którzy uzyskali zmniejszenie masy ciała o co najmniej 10% w pierwszym roku	N	28	15
	%	35,7	46,7
	95% CI¹	(18,6; 55,9)	(21,3; 73,4)
	P-wartość	0,0002	0,0003

1 Szacowany %, 95% przedział ufności i p-wartość oparte są na regule Rubina. Wartość p jest jednostronna i porównywana z wartością alfa=0,025.

Tabela 20: Wyniki dobowego uczucia głodu – zmiana w stosunku do punktu wyjściowego po 1 roku u wszystkich pacjentów i pacjentów z BBS w wieku ≥12 lat (badanie 3 [cała populacja badania])

Punkt czasowy	Dane statystyczne	Pacjenci w wieku≥12 lat
Punkt wyjściowy	N	14
	Średnia (SD)	6,99 (1,893)
	Mediana	7,29
	Min, Max	4,0; 10,0
Tydzień 52	N	14
	Średnia (SD)	4,87 (2,499)
	Mediana	4,43
	Min, Max	2,0; 10,0
Zmiana w tygodniu 52	N	14
	Średnia (SD)	-2,12 (2,051)
	Mediana	-1,69
	Min, Max	-6,7; 0,0
	95% CI¹	-3,31; -0,94
	p-wartość ¹	0,0010
% zmianyw tygodniu 52	N	14
% zmianyw tygodniu 52	Średnia (SD)	-30,45 (26,485)
	Mediana	-25,00
	Min, Max	-77,0; 0,0
	95% CI¹	-45,74; -15,16
	p-wartość ¹	0,0004

Punkt czasowy	Dane statystyczne	Pacjenci w wieku≥12 lat
Skróty: CI=przedział ufności (ang. Confidence Interval); Max=maksimum; Min=minimum; SD=odchylenie standardowe (ang. Standard Deviation).1 95% CI i p-wartość oparte są na regule Rubina; p-wartość jest jednostronna.Uwaga: punkt wyjściowy to ostatnia ocena przed wdrożeniem leczenia setmelanotydem w obydwu badaniach.Uwaga: kwestionariusz dotyczący dobowego uczucia głodu nie jest stosowany w przypadku pacjentów w wieku <12 lat lub pacjentów z zaburzeniami funkcji poznawczych według oceny badacza.

Oprócz wpływu produktu leczniczego IMCIVREE na masę ciała, odnotowano ogólną liczbową poprawę parametrów kardiometabolicznych, takich jak ciśnienie krwi, poziom lipidów, poziom glukozy we krwi i obwód talii.

Dzieci

Badanie 4 (RM-493-033)

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność setmelanotydu w leczeniu pacjentów w wieku od 2 do

<6 lat z otyłością związaną z niedoborem POMC lub LEPR lub z BBS oceniano w trwającym jeden rok badaniu klinicznym prowadzonym metodą otwartej próby bez grupy kontrolnej (badanie 4 [RM-493-033]). Do badania włączono pacjentów w wieku od 2 do <6 lat z BMI ≥97. centyla dla

wieku i płci według oceny w karcie rozwoju i masą ciała co najmniej 15 kg w punkcie wyjściowym.

Zakwalifikowani pacjenci rozpoczynali udział w badaniu i otrzymywali setmelanotyd. Dwunastu pacjentów zostało włączonych do badania i uwzględnionych w analizach skuteczności. Biorąc pod uwagę schemat badania i małą wielkość próby, wnioski dotyczące skuteczności wymagają starannego rozważenia.

W badaniu 4 85,7% pacjentów z otyłością związaną z niedoborem POMC lub LEPR i 80,0% pacjentów z BBS spełniło pierwszorzędowy punkt końcowy, uzyskując zmniejszenie wartości wskaźnika BMI Z-score o ≥0,2 po pierwszym roku leczenia setmelanotydem (tabela 21). Średni odsetek zmiany od punktu wyjściowego do tygodnia 52. w zakresie BMI wyniósł -25,597%

u pacjentów z otyłością związaną z niedoborem POMC lub LEPR oraz -9,719% u pacjentów z BBS (tabela 22).

Tabela 21. Wskaźnik BMI Z-score – odsetek wszystkich pacjentów, pacjentów z otyłością związaną z niedoborem POMC lub LEPR, pacjentów z BBS w wieku od 2 do <6 lat, którzy uzyskali zmniejszenie wartości wskaźnika BMI Z-score o co najmniej 0,2 w porównaniu z punktem wyjściowym po pierwszym roku leczenia (badanie 4 [populacja objęta analizą bezpieczeństwa])

Parametr	Dane statystyczne	1 Pacjenci z niedoboremPOMC lub LEPR (n=7)	Pacjenci z BBS (n=5)	W sumie (N=12)
Pacjenci, którzy uzyskali zmniejszenie wartości wskaźnika BMI Z-score o co najmniej 0,2w pierwszym roku	N	6	4	10
	%	85,7	80,0	83,3
	95% CI¹	(54,1; 100)	(28,4; 99,5)	(58,7; 99,8)
1 Dwustronny 95% przedział ufno	ści obliczono przy użyciu	metody Cloppera Pearsona.

Tabela 22. Procentowa zmiana wartości wskaźnika BMI od punktu wyjściowego do pierwszego roku (badanie 4 [populacja objęta analizą bezpieczeństwa])

		Pacjenciz niedoborem POMC lub LEPR (n=7)	Pacjenci z BBS (n=5)	W sumie (N=12)
Parametr	Dane statystyczne	%	%	%
Punkt wyjściowy	N	7	5	12
	Średnia (SD)	34,347 (7,0673)	23,716 (3,5184)	29,918 (7,8559)
	Mediana	32,196	22,986	28,670
	Min., maks.	25,99; 42,54	19,31; 29,04	19,31; 42,54
Rzeczywista zmiana od punktu wyjściowego do pierwszego roku	N	6	5	11
	Średnia (SD)	-8,250 (3,2392)	-2,363 (2,1579)	-5,574 (4,0697)
	Mediana	-9,237	-2,191	-4,940
	Min., maks.	-11,16; -2,65	-4,94; 0,58	-11,16; 0,58
Zmiana procentowa od punktu wyjściowego do pierwszego roku (%)	N	6	5	11
	Średnia (SD)	-25,597 (11,4911)	-9,719 (8,8383)	-18,380 (12,8851)
	95% CI¹	(-37,66; -13,54)	(-20,69; 1,26)	(-27,04; -9,72)
	Mediana	-23,237	-8,978	-21,624
	Min., maks.	-39,28; -8,24	-21,62; 2,54	-39,28; 2,54
1 Dwustronny 95% przedział ufności obliczono przy użyciu rozkładu t-Studenta.

W badaniu 4 ~52-tygodniowe leczenie setmelanotydem skutkowało klinicznie istotnym zmniejszeniem wartości wskaźnika BMI Z-score o -5,185 u pacjentów z otyłością związaną

z niedoborem POMC lub LEPR oraz o -1,331 u pacjentów z BBS. Średnia redukcja odsetka dla

95. centyla BMI w odniesieniu do wieku i płci w stosunku do wartości wyjściowych

wyniosła -47,595% u pacjentów z otyłością związaną z niedoborem POMC lub LEPR oraz -14,462% u pacjentów z BBS.

W badaniach klinicznych 44 pacjentów leczonych setmelanotydem było w wieku od 2 do 17 lat w punkcie wyjściowym (21 pacjentów z niedoborem POMC, PCSK1 lub LEPR i 33 pacjentów

z BBS). Ogólnie skuteczność i bezpieczeństwo stosowania u takich młodszych pacjentów wykazywały podobne tendencje jak u badanych starszych pacjentów, z wyraźnie znaczącym spadkiem wartości BMI. U pacjentów jeszcze dojrzewających w okresie badania zaobserwowano trend w kierunku właściwej progresji do pokwitania i zwiększenia wzrostu.

Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań setmelanotydu w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci w leczeniu zaburzeń apetytu i ogólnych zaburzeń odżywiania (stosowanie u dzieci, patrz punkt 4.2).

Właściwości farmakokinetyczne

W przypadku setmelanotydu średnie wartości Cmax,ss, AUCtau i stężenia minimalnego w stanie stacjonarnym po podawaniu podskórnym dawki 3 mg zdrowym ochotnikom z otyłością (N = 6) raz na dobę przez 12 tygodni wynosiły odpowiednio 37,9 ng/ml, 495 h*ng/ml oraz 6,77 ng/ml. Przy dawkach dobowych 1–3 mg setmelanotydu jego stężenia w stanie stacjonarnym w osoczu osiągano w ciągu 2 dni. Akumulacja setmelanotydu w krążeniu układowym przy dawkowaniu raz na dobę przez 12 tygodni wynosiła około 30%. W przypadku setmelanotydu wartości AUC i Cmax rosły proporcjonalnie po podaniu podskórnym dawek wielokrotnych w proponowanym zakresie dawkowania (1–3 mg).

Przeprowadzono modelowanie PK populacyjnej obejmujące 410 uczestników połączonych z 11 badań. U tych uczestników przeprowadzono 7087 obserwacji, z czego 6847 próbek zawierało mierzalne stężenia setmelanotydu. Dane PK pochodziły głównie od 271 osób dorosłych i 87 nastolatków (w wieku od 12 do <18 lat). Obejmowały one również 41 dzieci w wieku od 6 do <12 lat i 11 dzieci w wieku od 2 do <6 lat. Populacja składała się ze 166 mężczyzn i 244 kobiet w wieku od 2

do 78 lat (średnia = 29,7 lat) i o masie ciała od 17,8 do 246 kg (średnia = 113 kg). Całkowita populacja obejmowała 329 uczestników z niedoborem POMC, PCSK1 lub LEPR, BBS lub innymi rzadkimi chorobami genetycznymi wywołującymi otyłość (80,2%) i 81 osób bez niedoboru POMC, PCSK1 lub LEPR, BBS lub innych rzadkich chorób genetycznych wywołujących otyłość (19,8%); wszyscy uczestnicy bez niedoboru POMC, PCSK1 lub LEPR, BBS lub innych rzadkich chorób genetycznych wywołujących otyłość byli osobami dorosłymi.

Wchłanianie

Po podskórnym wstrzyknięciu setmelanotydu jego stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym rosły powoli, osiągając maksymalne wartości po medianie tmax równej 8,0 godzin od podania dawki.

Bezwzględna biodostępność po podaniu podskórnym setmelanotydu nie była badana u ludzi. Szacunkowe wartości zmienności międzyosobniczej (CV%) z końcowego modelu PK populacyjnej wynosiły 39,9% (CL/F).

Wyniki analizy właściwości farmakokinetycznych u pacjentów z BBS były podobne do wyników analizy populacji pacjentów z niedoborem POMC, PCSK1 i LEPR, co wskazuje, że sam stan chorobowy nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne setmelanotydu.

Dystrybucja

Średnia pozorna objętość dystrybucji setmelanotydu po podawaniu podskórnym 3 mg setmelanotydu raz na dobę została oszacowana na podstawie modelu PK populacyjnej na 75.2 l. Wiązanie setmelanotydu z białkami osocza ludzkiego wynosi 79,1%.

Eksperymenty in vitro wskazują, że setmelanotyd nie jest substratem OATP1B1, OATP1B3, OAT1, OAT3 ani OCT2.

Dane z badań in vitro wskazują, że bardzo mało prawdopodobne jest, by setmelanotyd był substratem P-gp czy BCRP.

Metabolizm

Nie wydaje się, by setmelanotyd był metabolizowany przez mikrosomy, hepatocyty lub mikrosomy nerek u szczurów, małp i ludzi.

Eliminacja

Skuteczny okres półtrwania setmelanotydu w fazie eliminacji (t½) wynosił około 11 godzin. Całkowity pozorny klirens setmelanotydu w stanie stacjonarnym po podaniu dawki 3 mg raz na dobę oszacowano na podstawie modelu PK populacyjnej na 7,15 l/h.

Około 39% podanej dawki setmelanotydu ulegało wydaleniu w postaci niezmienionej z moczem w ciągu 24-godzinnego odstępu między dawkami w przypadku podawania podskórnego dawki 3 mg raz na dobę.

Liniowość lub nieliniowość

W przypadku setmelanotydu wartości AUC i Cmax rosły w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki po podaniu podskórnym dawek wielokrotnych w zakresie od 0,5 mg do 5 mg.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci

Setmelanotyd badano u dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 17 lat). Symulacje na podstawie analiz PK populacyjnej sugerują nieznacznie wyższą ekspozycję u pacjentów młodszych (mających niższą masę ciała) i stanowią informacje uzupełniające do określenia schematu dawkowania u pacjentów od

2. roku życia.

Osoby w podeszłym wieku

Dostępne dane pochodzące z małej próby pacjentów w podeszłym wieku wskazują na brak znaczących zmian w narażeniu na działanie setmelanotydu wraz ze wzrostem wieku. Dane te są jednak zbyt ograniczone, aby można było wyciągać jednoznaczne wnioski.

Zaburzenia czynności nerek

Analiza właściwości farmakokinetycznych wykazała spadek klirensu (CL/F) setmelanotydu o 12%, 26% i 49% u pacjentów z odpowiednio łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem czynności nerek w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Niedobór POMC, w tym PCSK1, i niedobór LEPR

Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z łagodnym (szacowany wskaźnik przesączenia kłębuszkowego [eGFR] 60-89 ml/min/1,73 m²) lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (eGFR 30-59 ml/min/1,73 m²). Zaleca się dostosowanie dawkowania u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (eGFR 15-29 ml/min/1,73 m²) (patrz punkt 4.2).

Setmelanotydu nie należy podawać pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek (eGFR

<15 ml/min/1,73 m²) (patrz punkt 4.2).

Zespół Bardeta-Biedla

Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z łagodnymi (szacowany wskaźnik przesączenia kłębuszkowego [eGFR] 60-89 ml/min/1,73 m²) lub umiarkowanymi (eGFR

30-59 ml/min/1,73 m²) zaburzeniami czynności nerek. Zaleca się dostosowanie dawkowania

u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR 15-29 ml/min/1,73 m²) (patrz punkt 4.2). Setmelanotydu nie należy podawać pacjentom ze schyłkową niewydolnością nerek (eGFR

<15 ml/min/1,73 m²) (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Setmelanotyd zachowuje stabilność w hepatocytach ludzi, szczurów i małp, dlatego nie prowadzono badania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Setmelanotydu nie należy stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Masa ciała

W przypadku setmelanotydu wartość CL/F zmieniała się wraz z masą ciała zgodnie ze stałą zależnością allometryczną.

Płeć

Nie obserwowano żadnych istotnych klinicznie różnic w farmakokinetyce setmelanotydu w zależności od płci.