Ceftazidime Kabi 1000 mg proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
Informacja o przepisywaniu
Refundacja
Informacja o wydawaniu
Ograniczenie recepty
Inne informacje
Nazwa leku
Postać farmaceutyczna
Producent
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (MAH)
Ostatnia aktualizacja SmPC
Skorzystaj z aplikacji Mediately
Szybciej uzyskaj informacje o leku.
Ponad 36k oceny
ChPL - Ceftazidime 1000 mg
Ceftazydym jest wskazany w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń u pacjentów dorosłych i dzieci, w tym u noworodków (od urodzenia).
-
Szpitalne zapalenie płuc.
-
Zakażenia dolnych dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą.
-
Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.
-
Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego.
-
Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego.
-
Powikłane zakażenia dróg moczowych.
-
Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich.
-
Powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne.
-
Zakażenia kości i stawów.
-
Zapalenie otrzewnej związane z dializami u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD, ang. continuous ambulatory peritoneal dialysis).
Leczenie pacjentów z bakteriemią, której związek z którymkolwiek z wymienionych wyżej zakażeń jest stwierdzony lub prawdopodobny.
Ceftazydym można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, przypuszczalnie wywołaną zakażeniem bakteryjnym.
Ceftazydym można stosować w okołooperacyjnej profilaktyce zakażeń dróg moczowych u pacjentów poddanych przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego (TURP, ang. trans-urethral resection of the prostate).
Wybierając ceftazydym należy wziąć pod uwagę spektrum jego działania przeciwbakteryjnego, obejmujące głównie tlenowe bakterie Gram-ujemne (patrz punkty 4.4 i 5.1).
Ceftazydym należy stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi zawsze, gdy tylko rodzaj bakterii wywołujących zakażenie mógłby wykraczać poza zakres działania ceftazydymu.
Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
Dawkowanie
Tabela 1. Pacjenci dorośli i dzieci o masie ciała ≥40 kg
| Podawanie przerywane | |
| Zakażenie | Dawka do podania |
| Zakażenia dolnych dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą | 100 do 150 mg/kg mc./dobę co 8 godzin, do 9 g na dobę1 |
| Gorączka neutropeniczna | 2 g co 8 godzin |
| Szpitalne zapalenie płuc | |
| Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych | |
| Bakteriemia* | |
| Zakażenia kości i stawów | 1 do 2 g co 8 godzin |
| Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich | |
| Powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne | |
| Zapalenie otrzewnej związane z dializą u pacjentów poddawanych CAPD | |
| Powikłane zakażenia dróg moczowych | 1 do 2 g co 8 lub 12 godzin |
| Okołooperacyjne zapobieganie zakażeniom dróg moczowych u pacjentów poddanych przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego(TURP) | 1 g podczas wprowadzenia do znieczulenia i druga dawka podczas wyjmowania cewnika |
| Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego | 1 g do 2 g co 8 godzin |
| Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego | |
| Podawanie w ciągłej infuzji | |
| Zakażenie | Dawka do podania |
| Gorączka neutropeniczna | Dawka nasycająca 2 g, a następnie ciągła infuzja 4 do 6 g co 24 godziny1 |
| Szpitalne zapalenie płuc | |
| Zakażenia dolnych dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą | |
| Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych | |
| Bakteriemia* | |
| Zakażenia kości i stawów | |
| Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich | |
| Powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne | |
| Zapalenie otrzewnej związane z dializą u pacjentów poddawanych CAPD | |
| 1 U pacjentów dorosłych z prawidłową czynnością nerek stosowano dawkę 9 g/dobę bez wystąpienia działań niepożądanych.* Jeśli stwierdzono lub podejrzewa się związek z którymkolwiek z zakażeń wymienionych w punkcie 4.1. | |
Tabela 2. Dzieci o masie ciała <40 kg
| Niemowlęta w wieku>2 miesięcy i dzieci <40 kg | Zakażenie | Dawka zazwyczaj stosowana |
| Podawanie przerywane | ||
| Powikłane zakażenia dróg moczowych | 100 do 150 mg/kg mc./dobęw trzech dawkach podzielonych, nie więcej niż 6 g/dobę | |
| Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego | ||
| Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego | ||
| Neutropenia u dzieci | 150 mg/kg mc./dobę w trzech dawkach podzielonych, nie więcej niż 6 g/dobę | |
| Zakażenia dolnych dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą | ||
| Bakteryjne zapalenie opon mózgowo- rdzeniowych | ||
| Bakteriemia* | ||
| Zakażenia kości i stawów | 100 do 150 mg/kg mc./dobęw trzech dawkach podzielonych, nie więcej niż 6 g/dobę | |
| Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich | ||
| Powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne | ||
| Zapalenie otrzewnej związane z dializą u pacjentów poddawanych CAPD | ||
| Podawanie w ciągłej infuzji | ||
| Gorączka neutropeniczna | Dawka nasycająca 60 do100 mg/kg mc., a następnie ciągła infuzja w dawce 100 do200 mg/kg mc./dobę, nie więcej niż 6 g/dobę | |
| Szpitalne zapalenie płuc | ||
| Zakażenia dolnych dróg oddechowych u pacjentów z mukowiscydozą | ||
| Bakteryjne zapalenie opon mózgowo- rdzeniowych | ||
| Bakteriemia* | ||
| Zakażenia kości i stawów | ||
| Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich | ||
| Powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne | ||
| Zapalenie otrzewnej związane z dializą u pacjentów poddawanych CAPD | ||
| Noworodki i niemowlęta w wieku ≤2 miesięcy | Zakażenie | Dawka zazwyczaj stosowana |
| Podawanie przerywane | ||
| Większość zakażeń | 25 do 60 mg/kg mc./dobę w dwóch dawkach podzielonych1 | |
| 1 U noworodków i niemowląt w wieku ≤2 miesięcy, okres półtrwania ceftazydymu w surowicy może być trzy- do czterokrotnie dłuższy niż u dorosłych pacjentów.* Jeśli stwierdzono lub podejrzewa się związek z którymkolwiek z zakażeń wymienionych w punkcie 4.1. | ||
Dzieci
Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności ceftazydymu podawanego w ciągłej infuzji u noworodków i niemowląt w wieku ≤2 miesięcy.
Pacjenci w podeszłym wieku
Ze względu na związany z wiekiem, zmniejszony klirens ceftazydymu u pacjentów w podeszłym wieku, dobowa dawka u pacjentów w wieku powyżej 80 lat nie powinna zazwyczaj przekraczać 3 g.
Zaburzenia czynności wątroby
Dostępne dane nie wskazują na potrzebę zmiany dawkowania w łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby. Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz także punkt 5.2).
Zalecana jest ścisła obserwacja kliniczna bezpieczeństwa i skuteczności stosowania produktu leczniczego.
Zaburzenia czynności nerek
Ceftazydym jest wydalany przez nerki w postaci niezmienionej. Dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy zmniejszyć jego dawkę (patrz także punkt 4.4).
Należy podać początkową dawkę nasycającą 1 g ceftazydymu. Dawki podtrzymujące należy dostosować do klirensu kreatyniny.
Tabela 3. Zalecane dawki podtrzymujące ceftazydymu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek – infuzja przerywana
Pacjenci dorośli i dzieci o masie ciała ≥40 kg
| Klirens kreatyniny (ml/min.) | Przybliżone stężeniekreatyniny w surowicy µmol/l (mg/dl) | Zalecana pojedynczadawka ceftazydymu (g) | Częstość dawkowania (w godzinach) |
| 50-31 | 150-200 | 1,0 | 12 |
| (1,7-2,3) | |||
| 30-16 | 200-350 | 1,0 | 24 |
| (2,3-4,0) | |||
| 15-6 | 350-500 | 0,5 | 24 |
| (4,0-5,6) | |||
| <5 | >500(>5,6) | 0,5 | 48 |
U pacjentów z ciężkimi zakażeniami, należy zwiększyć pojedynczą dawkę produktu leczniczego o 50% lub zwiększyć częstość dawkowania.
U dzieci klirens kreatyniny należy obliczać uwzględniając powierzchnię ciała lub beztłuszczową masę ciała.
Dzieci o masie ciała <40 kg
| Klirens kreatyniny (ml/min.)** | Przybliżone stężenie kreatyninyw surowicy* µmol/l (mg/dl) | Zalecana pojedyncza dawka ceftazydymu (mg/kg mc.) | Częstość dawkowania (w godzinach) |
| 50-31 | 150-200(1,7-2,3) | 25 | 12 |
| 30-16 | 200-350(2,3-4,0) | 25 | 24 |
| 15-6 | 350-500(4,0-5,6) | 12,5 | 24 |
| <5 | >500(>5,6) | 12,5 | 48 |
| * Wartości stężenia kreatyniny w surowicy są wartościami wskaźnikowymi, które mogą nie wskazywać tego samego stopnia zmniejszenia czynności nerek u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek.** Oszacowany na podstawie powierzchni ciała lub zmierzony. | |||
Zalecana jest ścisła obserwacja kliniczna bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego.
Tabela 4. Zalecane dawki podtrzymujące ceftazydymu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek - ciągła infuzja
Pacjenci dorośli i dzieci o masie ciała ≥40 kg
| Klirens kreatyniny (ml/min.) | Przybliżone stężenie kreatyniny w surowicy µmol/l (mg/dl) | Częstość dawkowania (w godzinach) |
| 50-31 | 150-200(1,7-2,3) | Dawka nasycająca 2 g, a następnie 1 g do 3 g na 24 godziny |
| 30-16 | 200-350(2,3-4,0) | Dawka nasycająca 2 g, a następnie 1 g na 24 godziny |
| ≤15 | >350(>4,0) | Nieokreślona |
Należy zachować staranność w dobieraniu dawek. Zalecana jest ścisła obserwacja kliniczna bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego.
Dzieci o masie ciała <40 kg
Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność ceftazydymu podawanego w ciągłej infuzji u dzieci
z zaburzeniami czynności nerek, o masie ciała <40 kg, nie zostały określone. Zalecana jest ścisła obserwacja kliniczna bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego.
Jeśli u dzieci z zaburzeniami czynności nerek stosuje się ciągłą infuzję, klirens kreatyniny należy obliczać uwzględniając powierzchnię ciała lub beztłuszczową masę ciała.
Hemodializa
Okres półtrwania ceftazydymu w surowicy podczas hemodializy wynosi od 3 do 5 godzin.
Po zakończeniu każdej hemodializy zaleca się podanie dawki podtrzymującej ceftazydymu według poniższej tabeli.
Dializa otrzewnowa
Ceftazydym można stosować u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej i w ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD).
Oprócz podawania ceftazydymu dożylnie można go podawać również w płynie dializacyjnym (zwykle 125 do 250 mg na 2 litry płynu do dializy).
Pacjentom z niewydolnością nerek poddawanym ciągłej tętniczo-żylnej hemodializie lub wysokoprzepływowej hemofiltracji na oddziałach intensywnej terapii: 1 g ceftazydymu na dobę
w dawce jednorazowej lub w dawkach podzielonych. U pacjentów poddawanych niskoprzepływowej hemofiltracji dawkowanie jest takie, jak zalecane w zaburzeniach czynności nerek.
Pacjentom poddawanym żylno-żylnej hemofiltracji i żylno-żylnej hemodializie należy podawać dawki zgodnie z zaleceniami zamieszczonymi w tabeli poniżej.
Tabela 5. Zalecane dawki podczas ciągłej żylno-żylnej hemofiltracji
| Resztkowa czynność nerek (klirens kreatyninyw ml/min.) | Dawka podtrzymująca (mg) w zależności od szybkości ultrafiltracji (ml/min.)1 | |||
| 5 | 16,7 | 33,3 | 50 | |
| 0 | 250 | 250 | 500 | 500 |
| 5 | 250 | 250 | 500 | 500 |
| 10 | 250 | 500 | 500 | 750 |
| 15 | 250 | 500 | 500 | 750 |
| 20 | 500 | 500 | 500 | 750 |
1 Dawkę podtrzymującą należy podawać co 12 godzin.
Tabela 6. Zalecane dawki podczas ciągłej żylno-żylnej hemodializy
| Resztkowa czynność nerek (klirens kreatyniny w ml/min.) | Dawka podtrzymująca (mg) w zależności od szybkości wprowadzanego dializatu1 | |||||
| 1,0 litr/godz. | 2,0 litry/godz. | |||||
| Szybkość ultrafiltracji (litry/godz.) | Szybkość ultrafiltracji (litry/godz.) | |||||
| 0,5 | 1,0 | 2,0 | 0,5 | 1,0 | 2,0 | |
| 0 | 500 | 500 | 500 | 500 | 500 | 750 |
| 5 | 500 | 500 | 750 | 500 | 500 | 750 |
| 10 | 500 | 500 | 750 | 500 | 750 | 1000 |
| 15 | 500 | 750 | 750 | 750 | 750 | 1000 |
| 20 | 750 | 750 | 1000 | 750 | 750 | 1000 |
1Dawkę podtrzymującą należy podawać co 12 godzin. Sposób podawania
Ceftazydym podaje się we wstrzyknięciu albo infuzji dożylnej lub głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Zalecane miejsca podania domięśniowego to górny, zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego większego lub boczna część uda. Roztwory ceftazydymu można podawać bezpośrednio do żyły lub przez zestaw do infuzji, jeżeli pacjent otrzymuje płyny pozajelitowo.
Podstawową zalecaną drogą podania jest wstrzyknięcie dożylne lub ciągła infuzja dożylna. Podanie domięśniowe należy rozważyć jedynie, gdy podanie dożylne nie jest możliwe lub jest mniej właściwe dla pacjenta.
Dawka zależy od ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów, miejsca i rodzaju zakażenia oraz od wieku i czynności nerek pacjenta.
Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
Nadwrażliwość na ceftazydym lub na inne antybiotyki cefalosporynowe, lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) w wywiadzie na inny rodzaj antybiotyku beta- laktamowego (penicyliny, monobaktamy, karbapenemy).
Reakcje nadwrażliwości
Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, obserwowano występowanie ciężkich reakcji nadwrażliwości, niekiedy zakończonych zgonem. W razie wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości, należy natychmiast przerwać leczenie ceftazydymem i wdrożyć odpowiednie postępowanie ratunkowe.
Przed wdrożeniem leczenia, należy przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący ciężkich reakcji nadwrażliwości na ceftazydym, inne cefalosporyny lub na inny rodzaj antybiotyku beta-laktamowego. Należy zachować ostrożność podczas podawania ceftazydymu pacjentom, u których w przeszłości wystąpiły nieciężkie reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.
W związku z leczeniem ceftazydymem notowano ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR),
w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) oraz ostra uogólniona osutka
krostkowa (AGEP), mogące zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu, występujące z częstością nieznaną.
Pacjentów należy poinformować o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować pod względem występowania reakcji skórnych.
Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o wystąpieniu takich reakcji, należy natychmiast odstawić ceftazydym i rozważyć alternatywne leczenie.
Jeśli podczas stosowania ceftazydymu u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak SJS, TEN, DRESS lub AGEP, nigdy nie należy u niego wznawiać leczenia ceftazydymem.
Zakres działania przeciwbakteryjnego
Ceftazydym ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego. Nie jest odpowiedni do stosowania jako jedyny produkt leczniczy w leczeniu niektórych rodzajów zakażeń, chyba że wcześniej określono patogen i wiadomo, że jest on wrażliwy lub jest wysoce prawdopodobne,
że będzie on wrażliwy na leczenie ceftazydymem. Dotyczy to szczególnie ustalania sposobu leczenia pacjentów z bakteriemią, a także leczenia bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zakażeń skóry i tkanek miękkich oraz zakażeń kości i stawów. Ponadto ceftazydym jest wrażliwy na hydrolizę przez niektóre z beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum (ESBL). Dlatego też wybierając ceftazydym do leczenia, należy uwzględnić informacje dotyczące częstości występowania bakterii wytwarzających ESBL.
Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego
Po podaniu prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ceftazydymu, opisywano występowanie zapalenia jelita grubego, związanego ze stosowaniem antybiotyku, oraz rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, o nasileniu od łagodnego do zagrażającego życiu.
Dlatego ważne jest uwzględnienie tego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpi biegunka
w trakcie lub po zakończeniu podawania ceftazydymu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia ceftazydymem i podanie produktów leczniczych działających na Clostridium difficile.
Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę jelit.
Długotrwałe stosowanie może powodować nadmierny wzrost niewrażliwych drobnoustrojów (np. enterokoków, grzybów) i może być konieczne przerwanie leczenia oraz podjęcie właściwego postępowania. Niezbędna jest okresowa ocena stanu pacjenta.
Zaburzenia czynności nerek
Stosowanie dużych dawek cefalosporyn jednocześnie z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe lub silnie działające leki moczopędne (np. furosemid), może niekorzystnie wpływać na czynność nerek.
Ceftazydym jest wydalany przez nerki, dlatego też jego dawkę należy zmniejszyć proporcjonalnie do stopnia ich zaburzenia. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy ściśle kontrolować bezpieczeństwo stosowania i skuteczność ceftazydymu. Sporadycznie donoszono o występowaniu objawów neurologicznych u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u których nie zmniejszono dawki (patrz punkty 4.2 i 4.8).
Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych
Ceftazydym nie wpływa na wyniki testów enzymatycznych wykrywających glukozę w moczu, ale mogą wystąpić niewielkie zmiany (fałszywie dodatnie) wyników testów po zastosowaniu metod opartych na redukcji miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest).
Ceftazydym nie wpływa na wynik alkalicznej próby pikrynianowej na kreatyninę.
U około 5% pacjentów leczonych ceftazydymem występowanie fałszywie dodatniego wyniku testu Coombs'a może zaburzać wynik próby zgodności krwi (próby krzyżowej).
Ważne informacje dotyczące jednego ze składników produktu leczniczego Ceftazidime Kabi Ten produkt leczniczy zawiera 52 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,6% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
Badania interakcji prowadzono tylko z probenecydem i z furosemidem.
Stosowanie dużych dawek ceftazydymu jednocześnie z lekami nefrotoksycznymi, może niekorzystnie wpływać na czynność nerek (patrz punkt 4.4).
Chloramfenikol jest in vitro antagonistą ceftazydymu i innych cefalosporyn. Znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane, ale należy to uwzględnić podczas jednoczesnego stosowania chloramfenikolu i ceftazydymu.
Ciąża
Istnieją jedynie ograniczone dane dotyczące stosowania ceftazydymu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu, poród lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
Ceftazydym należy stosować u kobiet w okresie ciąży jedynie wtedy, gdy korzyści wynikające ze stosowania produktu leczniczego przewyższają ryzyko.
Karmienie piersią
Ceftazydym przenika w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego, ale podczas podawania ceftazydymu w dawkach terapeutycznych, nie jest spodziewany jego wpływ na karmione piersią niemowlę. Ceftazydym można stosować podczas karmienia piersią.
Płodność Brak danych.
Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Mogą jednak wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), mogące wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).
Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są: eozynofilia, trombocytoza, zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył związane z podawaniem dożylnym, biegunka, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, wysypka grudkowo-plamista lub pokrzywkowa, ból i (lub) zapalenie po podaniu domięśniowym oraz dodatni wynik testu Coombs'a.
Na podstawie danych ze sponsorowanych i niesponsorowanych badań klinicznych ustalono częstości często i niezbyt często występujących działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich pozostałych działań niepożądanych ustalono głównie na podstawie danych uzyskanych
po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu i odnoszą się raczej do częstości ich zgłaszania niż do ich rzeczywistej częstości występowania. W obrębie każdej grupy częstości, działania niepożądane przedstawiono według zmniejszającej się ciężkości. Częstość występowania działań niepożądanych zdefiniowano następująco:
-
bardzo często ≥1/10,
-
często ≥1/100 do <1/10,
-
niezbyt często ≥1/1000 do <1/100,
-
rzadko ≥1/10 000 do <1/1000,
-
bardzo rzadko <1/10 000,
-
częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
| Klasyfikacja narządówi układów | Często | Niezbyt często | Bardzo rzadko | Częstość nieznana |
| Zakażenia i zarażeniapasożytnicze | Kandydoza (w tym zapalenie pochwy i pleśniawki jamyustnej) | |||
| Zaburzenia krwi i układu chłonnego | Eozynofilia Trombocytoza | Neutropenia Leukopenia Trombocytopenia | Agranulocytoza Niedokrwistość hemolitycznaLimfocytoza | |
| Zaburzenia układuimmunologicznego | Anafilaksja (w tym skurcz oskrzelii (lub) zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi) (patrz punkt 4.4) | |||
| Zaburzenia układunerwowego | Ból głowy Zawroty głowy | Powikłania neurologiczne1Parestezje | ||
| Zaburzenia naczyniowe | Zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żyłpodczas podawania dożylnego | |||
| Zaburzenia żołądka i jelit | Biegunka | Biegunka i zapalenie jelita grubego związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych2 (patrz punkt 4.4)Ból brzuchaNudności Wymioty | Zaburzenia smaku | |
| Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych | Przejściowe zwiększenie aktywności jednego lub więcej enzymów wątrobowych3 | Żółtaczka | ||
| Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej | Wysypka grudkowo- plamista lub pokrzywka | Świąd | Toksyczna nekroliza naskórkaZespół Stevensa- Johnsona Rumień wielopostaciowy Obrzęk naczynioruchowyReakcja polekowa z eozynofiliąi objawami ogólnymi (zespół DRESS)5 Ostra uogólnionaosutka krostkowa (AGEP) |
| Zaburzenia nerek i dróg moczowych | Przemijające zwiększenie stężeń mocznika, azotu mocznikowego we krwi i (lub) kreatyninyw surowicy krwi | Śródmiąższowe zapalenie nerek Ostra niewydolność nerek | ||
| Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania | Ból i (lub) zapalenie w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego | Gorączka | ||
| Badania diagnostyczne | Dodatni wynik testu Coombs'a 4 |
1 Donoszono o występowaniu powikłań neurologicznych obejmujących drżenia, mioklonie, drgawki, encefalopatię i śpiączkę u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u których nie zmniejszono odpowiednio dawki ceftazydymu.
2 Biegunka i zapalenie jelita grubego mogą być związane z zakażeniem Clostridium difficile i mogą mieć postać rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego.
3 AlAT (SGPT), AspAT (SGOT), LDH, GGTP, fosfatazy zasadowej.
4 Dodatni wynik testu Coombs’a występuje u ok. 5% pacjentów i może zaburzać wynik próby zgodności krwi (próby krzyżowej).
5 Donoszono o rzadko występujących przypadkach reakcji polekowej z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms) powiązanej ze stosowaniem ceftazydymu.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa
tel.: +48 22 49 21 301
faks: +48 22 49 21 309
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl/
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Przedawkowanie może prowadzić do powikłań neurologicznych, w tym encefalopatii, drgawek i śpiączki.
Objawy przedawkowania mogą wystąpić, kiedy dawkowanie nie jest odpowiednio zmniejszone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkty 4.2 i 4.4).
Stężenie ceftazydymu w surowicy można zmniejszyć stosując hemodializę lub dializę otrzewnową.
Właściwości farmakologiczne - Ceftazidime 1000 mg
Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny trzeciej generacji; kod ATC: J01DD02.
Mechanizm działania
Ceftazydym hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii w wyniku związania się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP, ang. penicillin binding proteins). Powoduje to przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy i obumarcia komórki bakteryjnej.
Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD)
Wykazano, że dla cefalosporyn najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno- farmakodynamicznym, korelującym ze skutecznością tych produktów leczniczych w warunkach
in vivo, jest odsetek przedziału czasu między dawkami, w którym stężenie niezwiązanego produktu leczniczego jest większe od minimalnego stężenia hamującego (MIC) ceftazydymu w stosunku do docelowego gatunku bakterii (tj. %T>MIC).
Mechanizm oporności
Oporność bakterii na ceftazydym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów:
-
hydroliza przez beta-laktamazy; ceftazydym może być skutecznie hydrolizowany przez beta- laktamazy o rozszerzonym spektrum (ESBL), w tym przez ich rodzinę SHV, oraz przez enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub trwale odblokowywane na etapie genu u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych;
-
zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny do ceftazydymu;
-
nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, co ogranicza dostęp ceftazydymu do białek wiążących penicyliny w bakteriach Gram-ujemnych;
-
bakteryjne pompy usuwające ceftazydym z komórki.
Wartości graniczne
Graniczne minimalne stężenia hamujące (MIC) ustalone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST, ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing) są następujące:
| Bakteria | Wartości graniczne (mg/l) | ||
| S | I | R | |
| Enterobacteriaceae | ≤1 | 2-4 | >4 |
| Pseudomonas aeruginosa | ≤81 | - | >8 |
| Wartości graniczne niezwiązane z gatunkami2 | ≤4 | 8 | >8 |
S=wrażliwe, I=średnio wrażliwe, R=oporne.
1 Wartości graniczne odnoszą się do leczenia dużymi dawkami (2 g x 3).
2 Wartości graniczne niezwiązane z gatunkami zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i są niezależne od rozkładu MIC dla poszczególnych gatunków. Są one wyłącznie do zastosowania wobec gatunków nieuwzględnionych w tabeli lub w przypisach.
Wrażliwość mikrobiologiczna
Występowanie nabytej oporności poszczególnych gatunków może różnić się pod względem położenia geograficznego oraz zmieniać się w czasie. Szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń należy korzystać z lokalnej informacji o oporności. Jeżeli jest to konieczne, należy zasięgnąć porady specjalisty w sytuacji, gdy lokalna oporność powoduje, że zasadność zastosowania ceftazydymu przynajmniej w niektórych rodzajach zakażeń jest wątpliwa.
| Gatunki zwykle wrażliwe |
| Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae |
| Bakterie tlenowe Gram-ujemneCitrobacter koseri Haemophilus influenzae Moraxella catarrhalis |
| Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Proteus spp. (inne) Providencia spp. |
| Gatunki, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej |
| Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter baumannii£+ Burkholderia cepacia Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coliKlebsiella pneumoniae Klebsiella spp. (inne) Pseudomonas aeruginosa Serratia spp.Morganella morganii |
| Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus£ Streptococcus pneumoniae££Streptococcus viridans |
| Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Clostridium perfringens Peptostreptococcus spp. |
| Bakterie beztlenowe Gram-ujemneFusobacterium spp. |
| Drobnoustroje o oporności naturalnej |
| Bakterie tlenowe Gram-dodatnieEnterococcus spp., w tym Enterococcus faecalis i Enterococcus faecium Listeria spp. |
| Bakterie beztlenowe Gram-dodatnieClostridium difficile |
| Bakterie beztlenowe Gram-ujemneBacteroides spp. (wiele szczepów Bacteroides fragilis jest opornych) |
| InneChlamydia spp.Mycoplasma spp.Legionella spp. |
£ S. aureus metycylino-wrażliwy - uważa się, że ma małą wrażliwość wrodzoną na ceftazydym. Wszystkie metycylino-oporne szczepy S. aureus są oporne na ceftazydym.
££ S. pneumoniae, który wykazuje pośrednią wrażliwość na penicyliny, może wykazywać co najmniej zmniejszoną wrażliwość na ceftazydym.
+ Obserwowano dużą częstość występowania oporności w jednym lub więcej obszarach (krajach, regionach) UE.
Wchłanianie
Po podaniu domięśniowym 500 mg lub 1 g ceftazydymu, szybko osiąga on maksymalne stężenie w osoczu, wynoszące odpowiednio 18 mg/l lub 37 mg/l. Po pięciu minutach od wstrzyknięcia
dożylnego w bolusie pojedynczej dawki 500 mg, 1 g lub 2 g stężenia w osoczu wynoszą odpowiednio 46 mg/l, 87 mg/l i 170 mg/l. Kinetyka ceftazydymu jest liniowa w zakresie pojedynczych dawek od 0,5 do 2,0 g po podaniu dożylnym lub domięśniowym.
Dystrybucja
Wiązanie ceftazydymu przez białka surowicy jest małe i wynosi około 10%. Stężenie ceftazydymu większe od MIC - minimalnego stężenia hamującego wzrost powszechnych patogenów, stwierdza się
w kościach, sercu, żółci, plwocinie, ciele szklistym, płynie stawowym, opłucnowym i otrzewnowym. Ceftazydym łatwo przenika przez łożysko i do mleka ludzkiego. Przenikanie do płynu mózgowo- rdzeniowego przez nienaruszoną barierę krew-mózg jest niewielkie, z czego wynikają małe stężenia ceftazydymu w płynie mózgowo-rdzeniowym, jeśli nie występuje stan zapalny. Jeśli jednak występuje stan zapalny opon mózgowo-rdzeniowych, w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są stężenia
od 4 do 20 mg/l lub więcej.
Metabolizm
Ceftazydym nie jest metabolizowany.
Eliminacja
Po podaniu pozajelitowym stężenie w osoczu zmniejsza się, a okres półtrwania wynosi około 2 godzin.
Ceftazydym jest wydzielany w postaci niezmienionej do moczu, w wyniku przesączania kłębuszkowego; około 80-90% dawki wydalane jest z moczem w ciągu 24 godzin. Mniej niż 1% jest wydalane z żółcią.
Szczególne grupy pacjentów
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Eliminacja ceftazydymu jest zmniejszona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i dawkę należy wówczas zmniejszyć (patrz punkt 4.2).
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności wątroby nie miały wpływu na farmakokinetykę ceftazydymu u pacjentów otrzymujących 2 g dożylnie co 8 godzin przez 5 dni, jeśli czynność nerek nie była zaburzona (patrz punkt 4.2).
Pacjenci w podeszłym wieku
Zmniejszony klirens obserwowany u pacjentów w podeszłym wieku wynikał przede wszystkim, ze związanego z wiekiem, zmniejszonego klirensu nerkowego ceftazydymu. U pacjentów
w podeszłym wieku, 80-letnich lub starszych, średni okres półtrwania w fazie eliminacji zawierał się w przedziale od 3,5 do 4 godzin po podaniu pojedynczym lub po powtarzanym dwa razy na dobę przez 7 dni wstrzyknięciu dożylnym dawki 2 g.
Dzieci
Okres półtrwania ceftazydymu jest wydłużony u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie o 4,5 do 7,5 godziny po dawkach 25 do 30 mg/kg masy ciała. Jednak, od wieku 2 miesięcy okres półtrwania mieści się w takim zakresie, jak u pacjentów dorosłych.
Dane farmaceutyczne - Ceftazidime 1000 mg
Ceftazydymu nie należy mieszać z roztworami o pH wyższym niż 7,5, na przykład z roztworem wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań. Nie należy mieszać ceftazydymu z aminoglikozydami
w roztworze do wstrzykiwań ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu.
Kaniule i cewniki do podawania dożylnego należy przepłukać roztworem soli fizjologicznej pomiędzy podaniem ceftazydymu i wankomycyny, w celu uniknięcia wytrącenia się osadu.
Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.
3 lata
Przygotowany roztwór wykazuje chemiczną i fizyczną stabilność przez 6 godzin w temperaturze 25°C i przez 12 godzin w temperaturze 5°C po rozpuszczeniu w wodzie do wstrzykiwań, 1% roztworze lidokainy, 0,9% roztworze chlorku sodu, roztworze Ringera z mleczanami i 10% roztworze glukozy. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy użyć natychmiast.
Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.
Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3.
Fiolki z bezbarwnego szkła (typu II), z korkiem z gumy oraz aluminiowym wieczkiem z plastikową nakładką typu flip-off.
Wielkość opakowania: każde opakowanie zawiera 1 fiolkę×10 ml lub 10 fiolek×10 ml. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
Podanie dożylne - wstrzyknięcie
W celu podania wstrzyknięcia dożylnego ceftazydym należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań (wg poniższej tabeli). Roztwór należy wstrzykiwać powoli, w ciągu 5 minut, bezpośrednio do żyły lub przez zestaw do infuzji dożylnej.
Podanie domięśniowe (dotyczy 500 mg i 1000 mg)
Ceftazydym należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań lub 10 mg/ml (1%) roztworze
do wstrzykiwań chlorowodorku lidokainy, w sposób wskazany w tabeli poniżej. Przed podaniem ceftazydymu z lidokainą należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi stosowania lidokainy.
Podanie dożylne – infuzja (patrz punkt 4.2)
Infuzję dożylną należy podawać w ciągu 15 do 30 minut. Infuzję dożylną przez zestaw typu Y można podawać razem z jednym ze zgodnych roztworów. Jednak, w trakcie podawania roztworu zawierającego ceftazydym, należy przerwać podawanie innych roztworów.
Ciśnienie w opakowaniach produktu leczniczego Ceftazidime Kabi każdej wielkości jest mniejsze od atmosferycznego. Podczas rozpuszczania proszku ciśnienie zwiększa się wskutek uwalniania dwutlenku węgla. Można zignorować małe pęcherzyki dwutlenku węgla znajdujące się
w przygotowanym roztworze.
Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego do stosowania
Należy zapoznać się z tabelą dodawanych objętości i uzyskiwanych stężeń, co może być przydatne, gdy potrzebne są dawki częściowe.
| Wielkość opakowania | Objętość rozpuszczalnika do dodania (ml) | Przybliżone stężenie ceftazydymu (mg/ml) | |
| 500 mg proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań | |||
| 500 mg | wstrzyknięcie domięśniowe wstrzyknięcie dożylne | 1,5 ml5 ml | 26090 |
| 1 g proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań | |||
| 1 g | wstrzyknięcie domięśniowe wstrzyknięcie dożylne | 3 ml10 ml | 26090 |
| 2 g proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji | |||
| 2 g | wstrzyknięcie dożylne infuzja dożylna | 10 ml50 ml* | 17040 |
* Uwaga: należy dodawać dwustopniowo.
Zgodne roztwory do podawania dożylnego
W celu otrzymania roztworu ceftazydymu o stężeniu pomiędzy 90 mg/ml a 260 mg/ml, Ceftazidime Kabi można zmieszać z ogólnie stosowanymi roztworami do infuzji:
-
9 mg/ml (0,9%) roztwór chlorku sodu (fizjologiczny roztwór soli);
-
roztwór Ringera z mleczanami;
-
100 mg/ml (10%) roztwór glukozy.
W celu przygotowania roztworu do wstrzyknięcia domięśniowego, Ceftazidime Kabi, 1000 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań można także rozpuścić w 10 mg/ml (1%) roztworze lidokainy.
W czasie rozpuszczania się ceftazydymu uwalnia się dwutlenek węgla, co powoduje nadciśnienie. W celu ułatwienia przygotowania produktu leczniczego do użycia, zaleca się zastosowanie następujących technik.
Instrukcja dotycząca przygotowania roztworu
Przygotowanie roztworu do szybkiego wstrzyknięcia (bolus)
-
Przebić igłą korek i wstrzyknąć do fiolki zalecaną objętość rozpuszczalnika. Podciśnienie wewnątrz fiolki może ułatwić dodanie rozpuszczalnika. Wyjąć igłę ze strzykawką.
-
Potrząsać fiolką aż do rozpuszczenia: uwalnia się dwutlenek węgla i w ciągu 1 do 2 minut uzyskuje się przezroczysty roztwór.
-
Odwrócić fiolkę. Utrzymując tłok strzykawki w pozycji w pełni wciśniętej, przebić igłą korek fiolki i pobrać całą objętość roztworu do strzykawki (podwyższone ciśnienie w fiolce ułatwi tę czynność). Igłę należy utrzymać wewnątrz roztworu, aby uniknąć zassania powietrza. Roztwór pobrany do strzykawki może zawierać małe pęcherzyki dwutlenku węgla.
Te roztwory można podać bezpośrednio do żyły lub poprzez zestaw do infuzji dożylnej, jeśli pacjent otrzymuje płyny dożylnie. Ceftazydym wykazuje zgodność z wyżej wymienionymi płynami dożylnymi.
UWAGA: w celu zapewnienia jałowości produktu leczniczego ważne jest, aby nie wkłuwać igły odbarczającej przez korek opakowania przed całkowitym rozpuszczeniem produktu leczniczego.
Roztwór należy przygotowywać w warunkach aseptycznych. Do jednorazowego użycia.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
Należy stosować jedynie przezroczysty roztwór, wolny od cząstek stałych. Roztwór nie zawiera endotoksyn bakteryjnych.
Zabarwienie roztworu od jasnożółtego do bursztynowego zależy od stężenia, rodzaju rozpuszczalnika i warunków przechowywania. Jeśli spełnione są zalecane warunki, zmienność zabarwienia roztworu nie wpływa niekorzystnie na skuteczność działania produktu leczniczego.