Celiprolol Vitabalans 200 mg tabletki powlekane

• Nadciśnienie.

• Stabilna dławica piersiowa.

  Celiprolol jest wskazany do stosowania u dorosłych.

Dawkowanie

Nadciśnienie

Dawka początkowa to 200 mg przyjmowane raz na dobę. Jeśli odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, po okresie 2 do 4 tygodni dawkę można zwiększyć do 400 mg przyjmowanych raz na dobę. Ciśnienie krwi może obniżać się stopniowo a osiągniecie oczekiwanych wartości może zająć kilka tygodni.

Stabilna dławica piersiowa

Zalecana dawka dobowa to 200 mg. W razie potrzeby, po okresie 2 do 4 tygodni dawkę można zwiększyć do 400 mg na dobę. U pacjentów z chorobami układu krążenia zaleca się stopniowe odstawianie leku przez 1-2 tygodnie. Nagłe zaprzestanie stosowania leku może powodować zaburzenia serca, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (patrz punkt 4.4).

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące stosowania leku u pacjentów w podeszłym wieku. Należy zachować ostrożność stosujące celiprolol u pacjentów w tej grupie wiekowej (patrz punkt 4.4).

Dzieci i młodzież

Celiprolol nie jest wskazany do stosowania u dzieci.

Zaburzenia czynności nerek

Zwykle nie jest konieczne zmniejszanie dawki u pacjentów z łagodną niewydolnością nerek. Celiprolol należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów, u których klirens kreatyniny wynosi 15-40 ml/min a dawka powinna zostać zmniejszona do 100 mg raz na dobę (patrz punkt 4.4). Celiprolol jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny mniejszym niż 15 ml/min (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia czynności wątroby

Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania leku przez pacjentów z niewydolnością wątroby. Dlatego też celiprolol należy stosować z ostrożnością i rozważyć zmniejszenie dawki u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby (patrz punkt 4.4). Celiprolol jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrą niewydolnością wątroby (patrz punkt 4.3).

Sposób podawania

Podanie doustne.

Celiprolol należy przyjmować najpóźniej pół godziny przed lub dwie godziny po posiłku, popijając szklanką wody.

Biodostępność celiprololu jest zaburzona, gdy stosuje się go razem z jedzeniem.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1

• Wstrząs kardiogenny

• Znaczna bradykardia (mniej niż 50 uderzeń na minutę)

• Niewyrównana niewydolność serca

• Zespół chorego węzła zatokowego

• Blok przedsionkowo-komorowy drugiego lub trzeciego stopnia

• Guz chromochłonny

• Kwasica metaboliczna

• Blok zatokowo-przedsionkowy

• Dławica Prinzmetala

• Niedociśnienie (ciśnienie skurczowe poniżej 100 mmHg)

• Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 15 ml/min)

• Przewlekła obturacyjna choroba płuc

• Ostre napady astmy

• Skurcz oskrzeli lub astma oskrzelowa

• Późne stadium choroby zarostowej tętnic obwodowych lub zespół Raynauda

• Ostra niewydolność wątroby

• Jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B)

Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące stosowania leku u pacjentów w podeszłym wieku. Należy zachować ostrożność stosujące celiprolol u pacjentów w tej grupie wiekowej. Pacjentów w podeszłym wieku należy regularnie monitorować ze względu na częste zaburzenia czynności nerek i wątroby w tej grupie wiekowej.

Celiprolol może być stosowany u pacjentów z ograniczoną czynnością nerek o stopniu łagodnym do umiarkowanego, ponieważ jest on usuwany zarówno drogą nerkową jak i pozanerkową. U pacjentów z klirensem kreatyniny pomiędzy 15 do 40 ml/min właściwe jest zmniejszenie dawki do 100 mg raz na dobę. Celiprolol jest przeciwwskazany u pacjentów, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 15 ml/min.

Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby. Pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby należy dokładnie monitorować po rozpoczęciu terapii i rozważyć zmniejszenie dawki. Celiprolol przeciwwskazany jest u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Nagłe odstawienie środków blokujących receptor beta-adrenergiczny u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca może powodować zwiększoną częstość i cięższy przebiegu napadów dławicy piersiowej lub pogorszenie stanu serca. Mimo że w badaniach klinicznych nie obserwowano działań niepożądanych po nagłym zaprzestaniu stosowania celiprololu, dawka powinna być zmniejszana stopniowo przez 1 do 2 tygodni. Jeśli to konieczne, należy rozpocząć inne leczenie, aby zapobiec zaostrzeniu objawów dławicy piersiowej.

W przypadku konieczności zastosowania znieczulenia ogólnego anestezjolog powinien zostać poinformowany o stosowaniu celiprololu. Jeśli wstrzymuje się leczenie przed znieczuleniem, powinno to następować stopniowo, oraz należy zachować 48-godzinny odstęp między ostatnią dawką celiprololu a znieczuleniem. Kontynuacja stosowania beta-adrenolityków obniża ryzyko zaburzeń rytmu serca podczas wprowadzania znieczulania i intubacji.

U pacjentów z dławicą piersiową i towarzyszącymi zaburzeniami krążenia obwodowego (chromanie przestankowe), beta-blokery należy stosować niezwykle ostrożnie, gdyż może nastąpić pogłębienie tych zaburzeń.

Chociaż celiprolol nie pogarsza znacząco czynności serca w spoczynku, powinien być stosowany jedynie u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, którzy są właściwie leczeni. Jeśli niewydolność serca zaostrzy się podczas leczenia celiprololem, leczenie należy przerwać do czasu wyrównania objawów dekompensacji.

W przypadku zwolnienia rytmu serca do 50-55 uderzeń na minutę i odczuwania przez pacjenta objawów związanych z bradykardią, dawkę należy zmniejszyć.

Ze względu na negatywny wpływ celiprololu na czas przewodzenia, u pacjentów z blokiem przedsionkowo komorowym pierwszego stopnia lek należy podawać z zachowaniem ostrożności.

Celiprolol może maskować objawy nadczynności tarczycy i hipoglikemii. U pacjentów z cukrzycą nie obserwowano negatywnego wpływu na glikogenolizę oraz wydzielanie insuliny. Jednak pacjenci z cukrzycą, u których stężenie glukozy we krwi nie jest ustabilizowane, powinni stosować celiprolol z ostrożnością.

U pacjentów z odwracalną przewlekłą obturacyjną chorobą płuc celiprolol powinien być stosowany z zachowaniem ostrożności. Celiprolol nie hamuje rozszerzania oskrzeli pod wpływem stymulacji adrenergicznej i dlatego środki rozszerzające oskrzela takie jak salbutamol można stosować bez konieczności przerywania terapii celiprololem. Celiprolol nie powinien być stosowany podczas ostrych ataków astmy.

Zaobserwowano, że beta-blokery zaostrzają przebieg łuszczycy, dlatego też u pacjentów z łuszczycą w wywiadzie należy wnikliwie rozważyć stosowanie celiprololu.

U pacjentów z reakcjami anafilaktycznymi w wywiadzie beta-blokery mogą zwiększać wrażliwość na alergeny oraz zaostrzać objawy.

U pacjentów, u których wystąpi łzawienie oczu oraz wysypka bez wyraźnego powodu, leczenie celiprololem należy stopniowo zakończyć.

Nie badano wpływu celiprololu na farmakokinetykę innych leków. Dlatego też celiprolol nie powinien być stosowany jednocześnie z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym (patrz punkt 4.5).

Interakcje farmakodynamiczne:

Zahamowanie zatokowe może wystąpić w przypadku, gdy beta-adrenolityki, w tym celiprolol, są stosowane w skojarzeniu z innymi lekami, o których wiadomo, że powodują zahamowanie zatokowe. (patrz punkt 4.8).

Antagoniści wapnia

Jednoczesne stosowanie z antagonistami wapnia (np. werapamil i diltiazem) nie jest zalecane, ponieważ jedne i drugie zmniejszają kurczliwość mięśnia sercowego i szybkość przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Stosowanie takiego połączenia leków u pacjentów z zaburzeniami serca jest przeciwwskazane. Jednoczesne stosowanie z pochodnymi dihydropirydyny (nifedypina) może zwiększać ryzyko niedociśnienia.

Istnieją doniesienia o podwyższeniu ryzyka wystąpienia depresji w przypadku równoczesne podawania beta-adrenolityków i diltiazemu.

Leki przeciwarytmiczne klasy I

Należy zachować ostrożność, jeśli celiprolol stosuje się razem z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. dizopiramid, chinidyna) i amiodaronem, ponieważ czas przewodzenia przedsionkowo- komorowego może ulec wydłużeniu i może nasilić się ujemny efekt inotropowy.

Klonidyna

Leki beta-adrenolityczne mogą nasilać efekt nadciśnienia z odbicia następujący po przerwaniu stosowania klonidyny. Jeśli obydwa leki stosowane są razem, przerwanie stosowania beta- adrenolityku powinno nastąpić kilka dni przez zakończeniem stosowania klonidyny.

Glikozydy nasercowe

Jednoczesne stosowanie celiprololu i glikozydów nasercowych (np. digoksyny) może wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego.

Leki znieczulające

Przed znieczuleniem ogólnym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu celiprololu (patrz punkt 4.4). Interakcje ze lekami znieczulającymi mogą zmniejszać wydolność mięśnia sercowego. Jednoczesne ich stosowanie nie jest przeciwwskazane, ponieważ beta-adrenolityki mogą zapobiegać znacznym zmianom ciśnienia krwi podczas intubacji a ich efekt może być szybko zniesiony przez środki beta-sympatomimetyczne.

Insulina i leki przeciwcukrzycowe

Celiprolol może nasilać obniżające stężenie glukozy we krwi działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, dlatego też konieczna może być zmiana dawkowania leków przeciwcukrzycowych (patrz punkt 4.8).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne

Niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak ibuprofen lub indometacyna, mogą zmniejszać hipotensyjne działanie leków blokujących receptor beta-adrenergiczny.

Adrenalina

Leki sympatomimetyczne, takie jak adrenalina, mogą znosić działanie beta-adrenolityków. Przeciwdepresyjne leki trójpierścieniowe, barbiturany lub fenotiazyny

Jednoczesne stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, barbituranów lub fenotiazyny może nasilać hipotensyjne działanie beta-adrenolityków.

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO)

Inhibitory MAO (np. fenelzyna) zazwyczaj powodują niedociśnienie i mogą wzmacniać efekt obniżający ciśnienie tętnicze leków przeciwnadciśnieniowych.

Fingolimod

Jednoczesne stosowanie fingolimodu z beta-adrenolitykami może nasilać bradykardię i nie jest zalecane. W przypadku, gdy równoczesne podawanie zostanie uznane za konieczne, zaleca się odpowiednie monitorowanie na początku leczenia, tj. monitorowanie przynajmniej przez noc.

Interakcje farmakokinetyczne:

Hydrochlorotiazyd lub teofilina

Jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu i teofiliny z celiprololem może zmniejszać biodostępność celiprololu. W razie potrzeby, dawkowanie należy odpowiednio zmodyfikować.

Leki o wąskim indeksie terapeutycznym

Nie oceniano wpływu celiprololu na hamowanie lub indukowanie izoenzymów CYP450, innych enzymów odpowiedzialnych za metabolizm lub białek transportowych. Z tego powodu, nie można przewidzieć potencjalnych interakcji celiprololu. Dlatego też celiprolol nie powinien być stosowany w skojarzeniu z lekami, dla których zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej może mieć poważne następstwa, np. cyklosporyna, chinidyna, alfentanyl, astemizol, cisapryd, diergotamina, ergotamina, pimozyd, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, digoksyna, lit, inhibitory reduktazy HMG-CoA, flekainid, leki przeciwpadaczkowe, teofilina i warfaryna.

Interakcje z inhibitorami/induktorami glikoproteiny P

Celiprolol jest substratem glikoproteiny P (P-gp) – przekaźnika transportu przezbłonowego.

Jednoczesne stosowanie z lekami hamującymi P-gp (np. werapamil, erytromycyna, klarytromycyna, cyklosporyna, chinidyna, ketokonazol i itrakonazol) prawdopodobnie spowoduje wzrost stężenia celiprololu w osoczu. Jednoczesne zastosowanie 100 mg celiprololu z 200 mg itrakonazolu, inhibitora P-gp, powodowało zwiększenie AUC celiprololu o 80%. Można rozważyć zmniejszenie dawki celiprololu podczas jednoczesnego stosowania leków hamujących P-gp.

Jednoczesne stosowanie z lekami indukującymi P-gp (np. ryfampicyna, ziele dziurawca zwyczajnego) może powodować obniżenie stężenia celiprololu w osoczu. Jednoczesne zastosowanie 200 mg celiprololu i 600 mg ryfampicyny raz na dobę przez 5 kolejnych dni spowodowało 40% zmniejszenie AUC celiprololu. Nie można wykluczyć, że wpływ ten będzie większy po dłuższej terapii ryfampicyną. Konieczna może być zmiana dawkowania celiprololu w trakcie rozpoczynania lub odstawiania terapii lekami indukującymi P-gp.

Ciąża

Brak danych klinicznych dotyczących ekspozycji ciężarnych na działanie celiprololu. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, rozwój płodu, poród lub rozwój pourodzeniowy. Należy zachować ostrożność stosując lek u kobiet ciężarnych.

Wpływ celiprololu na przepływ krwi w łożysku nie jest znany. Inne beta-blokery zmniejszają krążenie łożyskowe, co może powodować śmierć płodu i przedwczesny poród. U płodów i noworodków mogą również wystąpić działania niepożądane (szczególnie hipoglikemia i bradykardia). Zwiększa to ryzyko wystąpienia powikłań ze strony serca i układu oddechowego u noworodków w okresie po urodzeniu.

Karmienie piersią

Większość beta-adrenolityków przenika do mleka kobiecego, chociaż w różnym stopniu. Stosowanie leku podczas karmienia piersią nie jest zalecane, ponieważ dostępne informacje na temat przenikania celiprololu do mleka kobiecego nie są wystarczające.

Celiprolol wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy i uczucia zmęczenia

.

Klasyfikacja według częstości występowania działań niepożądanych jest następująca:

• Bardzo często (≥1/10)

  Często (≥1/100 do <1/10)

• Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100)

  Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000)

• Bardzo rzadko (<1/10 000)

• Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Działania niepożądane obserwowane podczas stosowania celiprololu:

  Zaburzenia krwi i układu chłonnego

  Niezbyt często: małopłytkowość lub plamica

  Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

  Bardzo rzadko: ujawnić się może utajona cukrzyca lub pogorszyć już istniejąca Nieznana: hipoglikemia, hiperglikemia

  U pacjentów z nadczynnością tarczycy mogą być maskowane kliniczne objawy tyreotoksykozy (tachykardia, drżenia).

  Długotrwała ścisła głodówka lub wysiłek fizyczny mogą prowadzić do stanów hipoglikemicznych. Ostrzegawcze objawy hipoglikemii (tachykardia, drżenia) mogą być osłabione.

  Może być zaburzony metabolizm tłuszczów. Przy prawidłowym stężeniu cholesterolu całkowitego, obserwowano obniżenie stężenia cholesterolu HDL i zwiększenie stężenia triglicerydów w osoczu.

  Zaburzenia układu nerwowego

  Często: szczególnie na początku leczenia wystąpić może zmęczenie, zawroty głowy, senność, ból głowy, splątanie, nerwowość, zwiększona potliwość, bezsenność, depresja, koszmary senne, psychozy lub omamy. Parestezje i obniżona temperatura kończyn.

  Niezbyt często: stan przypominający myasthenia gravis z osłabieniem mięśni. Kurcze mięśni.

  Bardzo rzadko: pogłębienie się istniejącej miastenii Nieznana: drżenia, uderzenia gorąca

  Zaburzenia oka

  Niezbyt często: suchość oka (ważne w przypadku używania szkieł kontaktowych), zapalenie spojówek

  Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia, zapalenie rogówki i spojówki Nieznana: suchość spojówek

  Zaburzenia ucha i błędnika

  Bardzo rzadko: osłabienie słuchu, dzwonienie w uszach

  Zaburzenia serca

  Często: skłonność do hipotensji, bradykardia, omdlenia, kołatanie serca, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowym, pogłębienie niewydolności serca

  Bardzo rzadko: u pacjentów z dławicą piersiową nie można wykluczyć nasilenia napadów Obserwowano nawet nasilenie dolegliwości u pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (jak chromanie przestankowe i choroba Raynauda).

  Nieznana: niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie zatokowe u predysponowanych pacjentów (np. u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z wcześniej występującą bradykardią, dysfunkcją węzła zatokowego lub blokiem przedsionkowo-komorowym).

  Zaburzenia oddychania, klatki piersiowej i śródpiersia

  u pacjentów ze skłonnością do reakcji bronchospastycznej (szczególnie

  z obturacyjną chorobą płuc) możliwy zwiększony opór dróg oddechowych i duszność

  Rzadko: skurcze oskrzeli, duszność, astma, śródmiąższowe zapalenie płuc

  Zaburzenia żołądka i jelit

  Często: czasowo wystąpić mogą dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, zaparcia, biegunka)

  Niezbyt często: suchość w ustach

  Nieznana: ból żołądka

  Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

  Często: skórne reakcje uczuleniowe (zaczerwienienie, świąd, wysypka) i utrata włosów

  Bardzo rzadko: beta-adrenolityki mogą pogłębiać objawy łuszczycy lub spowodować wystąpienie wysypki podobnej do łuszczycy

  Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

  Bardzo rzadko: obserwowano długotrwałą przewlekłą artropatię (zapalenie jedno- i wielostawowe)

  Nieznana: objawy tocznia trzewnego (odwracalne)

  Zaburzenia nerek i dróg moczowych

  Bardzo rzadko: w przypadku ciężkiej niewydolności nerek obserwowano pogorszenie czynności nerek. Dlatego też, w czasie stosowania celiprololu należy odpowiednio kontrolować czynność nerek.

  Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

  Bardzo rzadko: zaburzenia popędu płciowego i potencji Nieznana: impotencja

  Badania diagnostyczne

  Bardzo rzadko: zwiększenie aktywności transaminaz (AlAT, AspAT) w surowicy Nieznana: przeciwciała przeciwjądrowe.

  Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

  Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

  wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

  Al. Jerozolimskie 181C PL-02 222 Warszawa

  Tel.: + 48 22 49 21 301

  Faks: + 48 22 49 21 309

  e-mail: ndl@urpl.gov.pl

  Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Nie odnotowano żadnych przypadków przedawkowania.

Objawy przedawkowania to: bradykardia, niedociśnienie, skurcze oskrzeli, ostra niewydolność serca i zahamowanie zatokowe. W przypadku przedawkowania i reakcji nadwrażliwości pacjent powinien być obserwowany na oddziale intensywnej opieki medycznej. Podanie węgla aktywnego może zapobiec wchłanianiu. Niezbędna może okazać się wentylacja wspomagana. Jeśli konieczne, leczenie powinno obejmować również podanie glukagonu, atropiny i dobutaminy.