Evkeeza 150 mg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki modyfikujące stężenie lipidów, kod ATC: C10AX17. Mechanizm działania

Ewinakumab jest rekombinowanym ludzkim przeciwciałem monoklonalnym, które konkretnie wiąże się z ANGPTL3 oraz hamuje aktywność ANGPTL3. ANGPTL3 należy do rodziny białek podobnych do angiopoetyny, których ekspresja ma miejsce głównie w wątrobie i odgrywa rolę w regulowaniu metabolizmu lipidów, hamując lipazę lipoproteinową (LPL, ang. lipoprotein lipase) oraz lipazę endotelialną (EL, ang. endothelial lipase).

Blokowanie aktywności ANGPTL3 przez ewinakumab obniża TG oraz HDL-C, uwalniając odpowiednio czynność LPL oraz EL z hamowania ANGPTL3. Ewinakumab zmniejsza stężenie LDL-C niezależnie od obecności receptora LDL (LDLR), promując przetwarzanie lipoproteiny o bardzo małej gęstości (VLDL, ang. very low-density lipoprotein) oraz klirens resztkowych VLDL przed tworzeniem LDL poprzez mechanizm zależny od EL.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna (ang. Homozygous familial hypercholesterolaemia, HoFH)

Badanie ELIPSE-HoFH

Było to wieloośrodkowe badanie kliniczne prowadzone metodą podwójnie ślepej próby, z randomizacją i grupą kontrolną otrzymującą placebo, oceniające skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania ewinakumabu w porównaniu z placebo u 65 pacjentów z HoFH. Badanie to składało się z 24-tygodniowego okresu leczenia prowadzonego metodą podwójnie ślepej próby oraz 24-tygodniowego okresu leczenia prowadzonego metodą otwartej próby. W okresie leczenia prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby 43 pacjentów zrandomizowano do grupy przyjmującej ewinakumab w dawce 15 mg/kg mc. dożylnie co 4 tygodnie, a 22 pacjentów do grupy otrzymującej placebo. Pacjenci otrzymywali dodatkowo inne leki obniżające stężenie lipidów (np. statyny, ezetymib, przeciwciała inhibitora PCSK9, lomitapid oraz aferezę lipoprotein). Rozpoznanie HoFH potwierdzano na podstawie badań genetycznych lub spełniania poniższych kryteriów klinicznych: nieleczone TC > 500 mg/dl (13 mmol/l) w wywiadzie oraz występowanie żółtaka przed ukończeniem

10. roku życia lub dowód w postaci TC > 250 mg/dl (6,47 mmol/l) u obojga rodziców. Do badania włączano pacjentów niezależnie od statusu mutacji. Pacjentów zdefiniowano jako mających warianty zero/zero lub ujemny/ujemny, jeśli odmiany dawały niewielką czynność resztkowego LDLR lub jej brak. Warianty zero/zero zdefiniowano jako mające < 15% czynności LDLR na podstawie badań in vitro, a warianty ujemny/ujemny zdefiniowano jako mające niedojrzałe kodony terminacyjne, zmienności miejsc składania (ang. splice site), przesunięcia ramki odczytu, insercje/delecje lub zmienności liczby kopii. W tym badaniu 32,3% (21 z 65) oraz 18,5% (12 z 65) pacjentów miało odpowiednio warianty zero/zero oraz ujemny/ujemny.

Średnie stężenie LDL-C w punkcie wyjściowym wyniosło 255,1 mg/dl (6,61 mmol/l), a w podgrupie pacjentów z wariantami zero/zero i ujemny/ujemny wyniosło odpowiednio 311,5 mg/dl (8,07 mmol/l) i 289,4 mg/dl (7,50 mmol/l). W punkcie wyjściowym 93,8% pacjentów przyjmowało statyny, 75,4% – ezetymib, 76,9% – przeciwciała inhibitora PCSK9, 21,5% – lomitapid, a 33,8% otrzymywało aferezę lipoprotein. Średni wiek w punkcie wyjściowym wynosił 42 lata (zakres: od 12 do 75), z czego 12,3% osób miało ≥65 lat; 53,8% to kobiety, 73,8% stanowiła rasa biała, 15,4% rasa żółta, 3,1% rasa czarna

i 7,7% stanowiła inna rasa lub nie zgłoszono rasy.

Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była zmiana procentowa w stężeniu LDL-C od punktu wyjściowego do tygodnia 24. W 24. tygodniu różnica w leczeniu obliczona z użyciem średniej wyliczonej metodą najmniejszych kwadratów (LS, ang. mean treatment difference) pomiędzy ewinakumabem a placebo w średniej zmianie procentowej stężenia LDL-C od punktu wyjściowego wyniosła -49,0% (95% CI: od -65,0% do -33,1%; p < 0,0001). Wyniki dotyczące skuteczności, patrz

Tabela 2.

Tabela 2: Wpływ ewinakumabu na parametry lipidowe u pacjentów z HoFH w badaniu

ELIPSE-HoFH

1. nominalna wartość p, ponieważ TG nie jest kluczowym drugorzędowym punktem końcowym

2. Wyniki średniej zmiany procentowej w tygodniu 24. przedstawiono na podstawie rzeczywistego leczenia stosowanego w populacji bezpieczeństwa (ewinakumab, n=44; placebo, n=20); w populacji bezpieczeństwa nie ma formalnego badania statystycznego

Po okresie leczenia prowadzonego metodą podwójnie ślepej próby 64 z 65 zrandomizowanych pacjentów, którzy przeszli do okresu leczenia metodą otwartej próby, otrzymywało ewinakumab.

Średnia zmiana procentowa stężenia LDL-C od punktu wyjściowego do tygodnia 48. wynosiła

od -42,7% do -55,8%. Rysunek 1 przedstawia średnią zmianę procentową stężenia LDL-C od punktu wyjściowego dla okresu leczenia prowadzonego metodą podwójnie ślepej próby oraz zaobserwowaną średnią zmianę procentową dla okresu leczenia prowadzonego metodą otwartej próby wśród pacjentów, którzy otrzymywali ewinakumab lub placebo w okresie leczenia prowadzonego metodą podwójnie ślepej próby.

Rysunek 1: Zmiana procentowa wyliczona średnią wyznaczoną metodą najmniejszych kwadratów od punktu wyjściowego do tygodnia 24. i zaobserwowana średnia zmiana procentowa od tygodnia 28. do tygodnia 48. w badaniu ELIPSE-HoFH

Zmiana procentowa od punktu wyjściowego (DBTP: średnia wyznaczona metodą najmniejszych kwadratów +/–SE)

placebo ewinakumab

zmiana z placebo na ewinakumab

1,9

-42,7

-47,1

-55,8

Liczba pacjentów placebo/ewinakumab ewinakumab

okres leczenia metodą podwójnie ślepej próby

okres leczenia metodą otwartej próby

Tygodnie

W tygodniu 24. obserwowane zmniejszenie LDL-C u pacjentów, u których stosowano ewinakumab, było podobne we wszystkich wcześniej zdefiniowanych podgrupach pod względem wieku, płci, wariantów zero/zero lub ujemny/ujemny, jednoczesnego leczenia z zastosowaniem aferezy lipoprotein oraz jednoczesnego dodatkowego stosowania produktów leczniczych obniżających stężenie lipidów (statyn, ezetymibu, przeciwciał inhibitora PCSK9 oraz lomitapidu). Nie określono wpływu ewinakumabu na zachorowalność na choroby sercowo-naczyniowe oraz na związaną z nimi śmiertelność.

Badanie ELIPSE-OLE

Było to wieloośrodkowe badanie przedłużone, prowadzone metodą otwartej próby, mające na celu ocenę bezpieczeństwa długotrwałego stosowania u 116 pacjentów z HoFH. Dane uzyskane od 86 pacjentów po 24 tygodniach wykazały 43,6% spadek stężenia LDL-C po leczeniu ewinakumabem w dawce 15 mg/kg mc. dożylnie co 4 tygodnie, który podawano oprócz innych leków obniżających stężenie lipidów (np. statyny, ezetymib, przeciwciała inhibitora PCSK9, lomitapid oraz aferezę lipoprotein). Zmniejszenie stężenia LDL-C w stosunku do punktu wyjściowego było spójne po 48 i 96 tygodniach; średnia zmiana procentowa stężenia LDL-C w stosunku do punktu wyjściowego po

48 tygodniach (n=95) wynosiła -43,9%, a po 96 tygodniach (n=63) -37,2%. Do badania włączano pacjentów niezależnie od statusu mutacji, w tym pacjentów z wariantami zero/zero lub ujemny/ujemny.

Dzieci i młodzież

ELIPSE-HoFH

W badaniu ELIPSE-HoFH 1 nastoletni pacjent otrzymywał ewinakumab w dawce 15 mg/kg mc. dożylnie co 4 tygodnie i 1 nastoletni pacjent otrzymywał placebo w ramach terapii wspomagającej do innych terapii obniżających stężenia lipidów (np. statyn, ezetymibu, przeciwciał inhibitora PCSK9 oraz aferezy lipoprotein). Obaj nastoletni pacjenci mieli warianty zero/zero w LDLR. W tygodniu 24. zmiana procentowa stężenia LDL-C w przypadku ewinakumabu wyniosła -73,3%, a w przypadku placebo +60%.

ELIPSE-OLE

W badaniu ELIPSE-OLE, 14 nastoletnich pacjentów otrzymywało ewinakumab w dawce

15 mg/kg mc. dożylnie co 4 tygodnie jako terapię wspomagającą do innych terapii obniżających stężenia lipidów (np. statyn, ezetymibu, przeciwciał inhibitora PCSK9 oraz aferezy lipoprotein). Dwóch pacjentów włączono po ukończeniu badania ELIPSE-HoFH, a 12 pacjentów nie było wcześniej leczonych ewinakumabem. Średnia wartość wyjściowa stężenia LDL-C u tych nastoletnich pacjentów wyniosła 300,4 mg/dl (7,88 mmol). Średni wiek wynosił 14,4 roku (zakres: od 12 do 17 lat), i 64,3% pacjentów było płci męskiej, a 35,7% płci żeńskiej. W punkcie wyjściowym wszyscy pacjenci przyjmowali statyny, 71,4% – ezetymib, 42,9% – inhibitor PCSK9, a 64,3% otrzymywało aferezę lipoprotein. Czterech (28,6%) pacjentów miało warianty zero/zero, a 4 (28,6%) pacjentów miało warianty ujemny/ujemny w przypadku mutacji LDLR. W tygodniu 24. zmiana procentowa stężenia LDL-C w przypadku ewinakumabu wyniosła -55,4% (n=12).

Badanie R1500-CL-17100

Było to wieloośrodkowe, trzyczęściowe, prowadzone metodą otwartej próby w jednej grupie badanie oceniające skuteczność, bezpieczeństwo stosowania i tolerancję ewinakumabu u dzieci z HoFH,

w wieku od ≥ 5 do 11 lat. Badanie składało się z trzech części: część A, część B i część C. Część A była otwartym badaniem z pojedynczą dawką, mającym na celu ocenę bezpieczeństwa stosowania, PK i PD ewinakumabu w dawce 15 mg/kg mc. dożylnie u 6 pacjentów z HoFH, po którym nastąpił 16-tygodniowy okres obserwacji w celu określenia dawki dla pozostałej części badania. Część B była 24-tygodniowym, prowadzonym metodą otwartej próby okresem leczenia obejmującym jedną grupę leczenia, oceniającym skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ewinakumabu w dawce 15 mg/kg mc. dożylnie co 4 tygodnie u 14 pacjentów z HoFH. Część C była badaniem kontynuacyjnym dla części A i części B, oceniającym długoterminowe bezpieczeństwo stosowania ewinakumabu w dawce 15 mg/kg mc. dożylnie co 4 tygodnie u 20 pacjentów z HoFH. Obejmowało ono 48-tygodniowy okres leczenia

i 24-tygodniowy okres obserwacji kontrolnej (w toku). Pacjenci w części C zostali włączeni bezpośrednio z części A lub części B.

Pacjenci byli leczeni dowolnym skojarzeniem leków obniżających stężenie lipidów, w tym maksymalnymi tolerowanymi dawkami statyn, ezetymibu, lomiapidu i aferezą lipoprotein.

Rozpoznanie HoFH ustalono na podstawie badania genetycznego lub obecności następujących kryteriów klinicznych: nieleczony cholesterol całkowity (ang. total cholesterol, TC) w wywiadzie

> 13 mmol/l (> 500 mg/dl) i TG < 7,8 mmol/l (< 690 mg/dl) ORAZ żółtakowość ścięgnista przed

10. rokiem życia lub potwierdzona wartość TC > 6,47 mmol/l (> 250 mg/dl) u obu rodziców, LDL-C

> 3,36 mmol/l (> 130 mg/dl); masa ciała ≥ 15 kg.

Ogólnie rzecz biorąc, w przypadku pacjentów w części A i części B średnia wartość LDL-C

w punkcie wyjściowym wynosiła 7,8 mmol/l (301,9 mg/dl). W punkcie wyjściowym 90% pacjentów przyjmowało statyny, 95% przyjmowało ezetymib, a 60% otrzymywało aferezę lipoprotein.

Średni wiek w punkcie wyjściowym wynosił 9,0 lat (zakres od ≥ 5 do < 12 lat); 40% stanowili mężczyzni i 60% stanowiły kobiety; 70% uczestników było rasy białej, 5% było rasy czarnej, 10% było rasy azjatyckiej, 5% stanowili rdzenni Indianie amerykańscy lub rdzenni mieszkańcy Alaski oraz

10% stanowili pacjenci innego pochodzenia. Średnia masa ciała wynosiła 37,9 kg, a wskaźnik masy ciała (BMI) 18,8 kg/m².

W części B głównym punktem końcowym oceny skuteczności była procentowa zmiana obliczonego stężenia LDL-C od punktu wyjściowego do tygodnia 24. W tygodniu 24. średnia procentowa zmiana obliczonego stężenia LDL-C względem wartości w punkcie wyjściowym wynosiła -48,3% (95% przedział ufności: -68,8% do -27,8%). Wyniki dotyczące skuteczności podano w tabeli 3.

Tabela 3: Parametry lipidowe u dzieci (≥ 5 do 11 lat) z HoFH, otrzymujących inne terapie obniżające stężenie lipidów w tygodniu 24.

W tygodniu 24. obniżenie stężenia LDL-C przy zastosowaniu ewinakumabu było podobne

w odniesieniu do charakterystyki wyjściowej, w tym wieku, płci, ograniczonej aktywności LDL-R, jednoczesnego leczenia aferezą lipoprotein oraz jednoczesnego stosowania produktów leczniczych obniżających stężenie lipidów (statyny, ezetymib i lomitapid).

Inne badania

Skuteczność ewinakumabu u pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do mniej niż 5 lat została przewidziana na podstawie zintegrowanego modelowania i symulacji PK/PD (patrz punkt 5.2). Przewiduje się, że u pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do mniej niż 5 lat otrzymujących ewinakumab w dawce 15 mg/kg mc. co 4 tygodnie wystąpi podobna lub wyższa wielkość procentowej zmiany stężenia LDL-C w tygodniu 24. w porównaniu z dorosłymi, przy jednoczesnym plateau przy wyższym bezwzględnym stężeniu LDL-C w tygodniu 24.

Ponadto dostępne są dane dotyczące 5 pacjentów w wieku ≥ 1 roku do 5 lat z HoFH, którzy otrzymali ewinakumab w ramach programu indywidualnego stosowania. Zalecana dawka wynosiła 15 mg/kg mc. ewinakumabu co 4 tygodnie, taka sama jak stosowana u starszych dzieci i dorosłych. Podawanie ewinakumabu wykazało klinicznie istotne zmniejszenie stężenia LDL-C zgodne z obserwowanym

u pacjentów w wieku ≥ 5 lat w badaniach klinicznych. Korzyści obejmowały zmniejszenie stężenia LDL-C o 37,1% w tygodniu 90 u jednego z pacjentów, u którego w okresie leczenia zmniejszono częstość stosowania plazmaferezy, i zmniejszenie o 43,1% w tygodniu 72, o 66,3% w tygodniu 62,

o 77,3% w tygodniu 16 i odpowiednio o 75,0% w tygodniu 12 u innych pacjentów. Żółtaki całkowicie ustąpiły u pacjenta, u którego zmniejszono częstość stosowania plazmaferezy, po około 1 roku leczenia ewinakumabem.

Ten produkt leczniczy został dopuszczony do obrotu w wyjątkowych okolicznościach. Oznacza to, że ze względu na rzadkie występowanie choroby nie było możliwe uzyskanie pełnej informacji dotyczącej tego produktu leczniczego. Europejska Agencja Leków dokona co roku przeglądu wszelkich nowych informacji, które mogą być dostępne i w razie konieczności ChPL zostanie zaktualizowana.

Wchłanianie

Ewinakumab jest podawany dożylnie pacjentom z HoFH. Na podstawie modelowania PK populacji, po zakończeniu infuzji w stanie stacjonarnym średnia ± SD Cmax wynosi 681 ± 185 mg/l u dorosłych pacjentów po podaniu dawki 15 mg/kg co 4 tygodnie. Wskaźnik kumulacji wynosi około 2. Średnie stężenie minimalne w stanie stacjonarnym ± SD wynosi 230 ± 81,3 mg/l u dorosłych pacjentów.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, oszacowana na podstawie analizy PK populacji u typowej osoby o masie ciała 72 kg, wynosiła około 4,9 l u dorosłych pacjentów, co wskazuje, że ewinakumab jest rozprowadzany głównie w układzie naczyniowym.

Metabolizm

Nie przeprowadzono konkretnych badań dotyczących metabolizmu, ponieważ ewinakumab jest białkiem. Uważa się, że ewinakumab jako ludzkie przeciwciało monoklonalne IgG4 rozkładany jest w procesach katabolicznych do niewielkich cząsteczek peptydów i aminokwasów w taki sam sposób jak endogenne IgG.

Eliminacja

Eliminacja ewinakumabu jest warunkowana przez równoległe szlaki liniowe oraz nieliniowe. Przy większych stężeniach eliminacja ewinakumabu odbywa się głównie przez niewysycalny szlak proteolityczny, natomiast przy niższych stężeniach dominuje nieliniowa wysycalna eliminacja katalizowana przez docelowe ANGPTL3. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest funkcją stężeń ewinakumabu w surowicy i nie jest wartością stałą.

Po podaniu ostatniej dawki w stanie stacjonarnym wynoszącej 15 mg/kg mc. co 4 tygodnie mediana czasu dla stężeń ewinakumabu do spadku poniżej dolnej granicy wykrywania (78 ng/ml) wynosi około 21 tygodni.

Liniowość lub nieliniowość

Ze względu na klirens nieliniowy obserwowano nieznacznie większy niż proporcjonalny do dawki wzrost, tj. 4,3-krotny wzrost w polu pod krzywą stężenia do czasu w stanie stacjonarnym (AUCtau.ss) dla 3-krotnego wzrostu dawki od 5 mg/kg mc. do 15 mg/kg mc. dożylnie co 4 tygodnie.

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Działanie farmakodynamiczne ewinakumabu na obniżanie stężenia LDL-C jest pośrednie i ma miejsce poprzez wiązanie z ANGPTL3. Stężenie całkowite ANGPTL3 zwiększa się od punktu wyjściowego po podaniu ewinakumabu i zwiększa plateau w momencie osiągnięcia docelowego nasycenia. Gdy wartość docelowa jest nasycona, dalszy wzrost stężeń ewinakumabu nie będzie raczej skutkował dalszym zmniejszeniem stężenia LDL-C.

Szczególne grupy pacjentów

Analiza PK populacji przeprowadzona z wykorzystaniem danych pochodzących od 183 zdrowych dorosłych uczestników oraz 139 pacjentów z HoFH wskazuje, że poniższe czynniki nie miały działania istotnego kliniczne na ekspozycję ewinakumabu: wiek (od 5 do 75 lat), płeć, masa ciała (od 19,7 do 152 kg), rasa. Afereza nie wydawała się mieć istotnego wpływu na farmakokinetykę ewinakumabu.

Dzieci i młodzież

14 pacjentów w wieku od 12 do 17 lat z HoFH otrzymywało ewinakumab w dawce 15 mg/kg mc. dożylnie co 4 tygodnie; minimalne stężenia w stanie stacjonarnym i maksymalne stężenie mieściły się na ogół w zakresie obserwowanym u dorosłych pacjentów.

Średnia wartość Cmax w stanie stacjonarnym wynosiła 566 ± 206 mg/l u pacjentów z HoFH, w wieku od 12 do < 18 lat.

W przypadku 20 pacjentów w wieku od 5 do 11 lat z HoFH, otrzymujących ewinakumab w dawce 15 mg/kg dożylnie co 4 tygodnie, średnie (SD) minimalne stężenie ewinakumabu w stanie ^{stacjonarnym na podstawie populacyjnych analiz PK wynosiło 160 ± 57,6 mg/l, a średnie (SD) C}max w stanie stacjonarnym wynosiło 419 ± 99,4 mg/l u pacjentów w wieku od 5 do 11 lat z HoFH.

Farmakokinetyka ewinakumabu u pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku poniżej 5 lat z HoFH została przewidziana na podstawie analizy ekstrapolacji opartej na modelu. W analizie tej wykorzystano modelowanie PK populacji i symulacje oparte na wcześniej obserwowanych danych u starszych dzieci, młodzieży i dorosłych, wraz z założeniami dotyczącymi rozwoju biologicznego i uwarunkowań patofizjologicznych u młodszych dzieci z HoFH. Przewidywane średnie stężenia w stanie stacjonarnym i średnie współczynniki kumulacji u pacjentów w wieku od 6 miesięcy do mniej niż 5 lat były niższe, ale mieściły się w zakresach przewidywanych dla pacjentów w wieku 5 lat

i starszych. Przewidywane średnie maksymalne stężenie w stanie stacjonarnym wynosiło

499±185 mg/l u pacjentów w wieku od 6 miesięcy do mniej niż 2 lata i 513±179 mg/l u pacjentów w wieku od 2 do mniej niż 5 lat.

Zaburzenia czynności nerek

Nie przewiduje się, aby ewinakumab ulegał istotnej eliminacji w nerkach. Obserwowane minimalne stężenia w stanie stacjonarnym były porównywalne pomiędzy pacjentami z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby

Nie przewiduje się, aby ewinakumab ulegał istotnej eliminacji w wątrobie. Nie ma dostępnych danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

Prolina

Chlorowodorek argininy

Histydyny chlorowodorek jednowodny Polisorbat 80

Histydyna

Woda do wstrzykiwań

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w

punkcie 6.6.

Nieotwarta fiolka

4 lata

Po rozcieńczeniu

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt ten należy zużyć natychmiast. Jeżeli nie zostanie natychmiast zużyty, za przestrzeganie czasu i warunków przechowywania przed zastosowaniem produktu odpowiada użytkownik.

Jeśli rozcieńczony roztwór nie został natychmiast podany, można go tymczasowo przechowywać:

• w lodówce w temp. od 2°C do 8°C przez nie dłużej niż 24 godziny od czasu przygotowania infuzji do zakończenia infuzji

  lub

• w temperaturze pokojowej do maksymalnie 25°C przez nie dłużej niż 6 godzin od czasu przygotowania infuzji do zakończenia infuzji.

Nieotwarta fiolka

Przechowywać w lodówce (2˚C – 8˚C).

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie zamrażać.

Nie potrząsać.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

2,3 ml koncentratu w fiolce z przezroczystego szkła typu 1 o pojemności 3 ml z szarym korkiem z chlorobutylu, z powlekaną i szczelną zatyczką z kapslem typu flip-off, zawierającej 345 mg ewinakumabu.

Wielkość opakowania: 1 fiolka.

8 ml koncentratu w fiolce z przezroczystego szkła typu 1 o pojemności 20 ml z szarym korkiem z chlorobutylu, z powlekaną i szczelną zatyczką z kapslem typu flip-off, zawierającej 1 200 mg ewinakumabu.

Wielkość opakowania: 1 fiolka.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

Przygotowanie roztworu

Produkt Evkeeza jest dostarczany w fiolce wyłącznie do jednorazowego użytku. Podczas przygotowywania i rekonstytucji należy ściśle przestrzegać techniki aseptycznej.

• Przed podaniem należy sprawdzić wzrokowo czy produkt nie jest zmętniały, odbarwiony lub czy nie zawiera cząstek stałych.

• Wyrzucić fiolkę, jeśli roztwór jest mętny lub odbarwiony albo zawiera cząstki stałe.

• Nie wstrząsać fiolką.

• Pobrać wymaganą objętość ewinakumabu z fiolki (fiolek) wyliczoną na podstawie masy ciała pacjenta i przenieść do worka infuzyjnego do podania dożylnego zawierającego chlorek sodu o stężeniu 0,9% (9 mg/ml) lub dekstrozę 5% (50 mg/ml) do infuzji. Wymieszać rozcieńczony roztwór, delikatnie odwracając worek.

  • W przypadku pacjentów o masie ciała 45 kg i większej, worek infuzyjny do podania dożylnego powinien zawierać maksymalnie 250 ml roztworu chlorku sodu o stężeniu 0,9% (9 mg/ml) lub roztworu dekstrozy o stężeniu 5% (50 mg/ml)

  • W przypadku pacjentów o masie ciała od 26 kg do 44 kg worek infuzyjny do podania dożylnego powinien zawierać maksymalnie 150 ml roztworu chlorku sodu o stężeniu 0,9% (9 mg/ml) lub roztworu dekstrozy o stężeniu 5% (50 mg/ml).

  • W przypadku pacjentów o masie ciała od 3 kg do 25 kg worek infuzyjny do podania dożylnego powinien zawierać maksymalnie 5 ml/kg. Odpowiednia objętość dla pacjentów o masie ciała od 3 kg do 25 kg powinna wynosić od 15 ml do 125 ml roztworu chlorku sodu o stężeniu 0,9% (9 mg/ml) lub roztworu dekstrozy o stężeniu 5% (50 mg/ml) i należy podawać z maksymalną szybkością 5 ml/kg/godz.

• Nie zamrażać roztworu ani nie potrząsać nim.

• Usunąć wszelkie niewykorzystane pozostałości znajdujące się w fiolce.

  Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.