Moventig 25 mg tabletki powlekane
Informacja o przepisywaniu
Refundacja
Informacja o wydawaniu
Ograniczenie recepty
Interakcje z
Ograniczenia użytkowania
Inne informacje
Nazwa leku
Postać farmaceutyczna
Producent
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (MAH)
Ostatnia aktualizacja SmPC
Skorzystaj z aplikacji Mediately
Szybciej uzyskaj informacje o leku.
Ponad 36k oceny
ChPL - Moventig 25 mg
Produkt leczniczy Moventig jest wskazany do leczenia zaparć wywołanych stosowaniem opioidów
u pacjentów dorosłych z niewystarczającą odpowiedzią na środki przeczyszczające.
W celu zapoznania się z definicją niewystarczającej odpowiedzi na środki przeczyszczające, należy zapoznać się z punktem 5.1.
Dawkowanie
Zalecana dawka produktu leczniczego Moventig wynosi 25 mg raz na dobę.
Produkt leczniczy Moventig może być stosowany w skojarzeniu ze środkami przeczyszczającymi lub bez nich. Leczenie produktem Moventig należy przerwać w przypadku zaprzestania leczenia ogólnoustrojowego opioidami.
Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku
Nie zaleca się korygowania dawkowania leku ze względu na wiek pacjentów (patrz punkt 5.2).
Pacjenci z niewydolnością nerek
Dawka początkowa u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek wynosi 12,5 mg. W razie wystąpienia działań niepożądanych oznaczających nietolerancję leku należy przerwać stosowanie naloksegolu. Dawka może zostać zwiększona do 25 mg na dobę, jeżeli pacjent dobrze toleruje dawkę dobową 12,5 mg (patrz punkt 5.2).
U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek korekta dawkowania naloksegolu nie jest konieczna.
Pacjenci z niewydolnością wątroby
Nie jest wymagane korygowanie dawki u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz punkt 5.2).
Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.
Inhibitory CYP3A4
Dawka początkowa u pacjentów przyjmujących umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem, werapamil) wynosi 12,5 mg raz na dobę i dawkę tę można zwiększyć do 25 mg na dobę, jeżeli dawka 12,5 mg jest dobrze tolerowana przez pacjenta (patrz punkt 4.5).
U pacjentów przyjmujących słabe inhibitory CYP3A4 (np. alprazolam, atorwastatynę) nie jest konieczne zmniejszanie dawki produktu Moventig (patrz punkt 4.5).
Pacjenci z bólem pochodzenia nowotworowego
U pacjentów z bólem pochodzenia nowotworowego korygowanie dawki nie jest konieczne
(patrz punkt 4.3).
Dzieci i młodzież
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności naloksegolu u dzieci
i młodzieży w wieku <18 lat.
Dane nie są dostępne.
Sposób podawania
Podanie doustne.
Dla wygody pacjenta, zalecane jest przyjmowanie produktu Moventig rano, w celu uniknięcia wypróżnień w godzinach nocnych.
Produkt leczniczy Moventig należy przyjmować na pusty żołądek co najmniej 30 minut przed
pierwszym posiłkiem danego dnia lub 2 godziny po pierwszym posiłku danego dnia.
Jeżeli pacjent nie jest w stanie połknąć tabletki w całości, tabletkę można pokruszyć na proszek i wymieszać w połowie szklanki wody (120 ml) i wypić płyn natychmiast po przygotowaniu. Następnie należy napełnić szklankę wodą do połowy (120 ml), wypłukać pozostałość leku i wypić płyn.
Dodatkowe informacje na temat podawania produktu leczniczego przez sondę nosowo-żołądkową,
patrz punkt 6.6.
Nadwrażliwość
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1 lub na jakikolwiek inny preparat antagonisty receptorów opioidowych.
Niedrożność przewodu pokarmowego
Stosowanie produktu leczniczego Moventig jest przeciwwskazane u pacjentów ze stwierdzoną
lub podejrzewaną niedrożnością przewodu pokarmowego lub u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem nawrotowej niedrożności jelit ze względu na możliwość wystąpienia perforacji przewodu pokarmowego (patrz punkt 4.4).
Stany dotyczące pacjentów z bólem pochodzenia nowotworowego
-
Pacjenci z chorobą nowotworową ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia perforacji przewodu pokarmowego, tacy jak:
-
z chorobami nowotworowymi przewodu pokarmowego lub otrzewnej
-
z nawrotowym lub zaawansowanym rakiem jajnika
-
leczeni inhibitorami naczyniowego śródbłonkowego czynnika wzrostu (ang. vascular endothelial growth factor, VEGF).
-
Silne inhibitory CYP3A4
Informacje dotyczące stosowania produktu leczniczego Moventig równocześnie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. klarytromycyną, ketokonazolem, itrakonazolem lub telitromycyną; z inhibitorami proteaz, takimi jak rytonawir, indynawir lub sakwinawir; z sokiem grejpfrutowym spożywanym
w dużych ilościach) – patrz punkt 4.5.
Choroby i zaburzenia, z którymi związane jest większe ryzyko perforacji przewodu pokarmowego
Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki perforacji przewodu pokarmowego, w tym prowadzące do zgonu, gdy naloksegol był stosowany u pacjentów narażonych na podwyższone ryzyko perforacji przewodu pokarmowego. Nie wolno stosować naloksegolu u pacjentów ze stwierdzoną lub podejrzewaną niedrożnością przewodu pokarmowego, u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem nawrotowej niedrożności bądź u pacjentów z nowotworem złośliwym, narażonych na podwyższone ryzyko perforacji przewodu pokarmowego (patrz punkt 4.3).
W związku ze stosowaniem naloksegolu należy zachować ostrożność u pacjentów z każdym zaburzeniem/chorobą, które mogłyby powodować uszkodzenie ścian przewodu pokarmowego (np. u pacjentów z ciężką chorobą wrzodową, chorobą Crohna, czynnym lub nawracającym zapaleniem uchyłków jelitowych, naciekowymi zmianami nowotworowymi przewodu pokarmowego lub przerzutami nowotworu do otrzewnej). Należy przy tym uwzględnić ogólny profil korzyści-ryzyka u danego pacjenta. Pacjentom należy zalecić zaprzestanie leczenia naloksegolem oraz niezwłoczne powiadomienie swojego lekarza, gdy wystąpi niezwykle ciężki lub uporczywy ból brzucha.
Klinicznie istotne przerwanie bariery krew-mózg
Naloksegol jest antagonistą obwodowych receptorów opioidowych µ o ograniczonym przenikaniu do ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Ciągłość bariery krew-mózg jest istotna dla minimalizowania wychwytu naloksegolu do OUN.
Pacjenci z klinicznie istotnymi zaburzeniami bariery krew-mózg (np. z pierwotnymi nowotworami mózgu, przerzutami nowotworowymi do OUN lub z innymi chorobami lub zaburzeniami zapalnymi, czynnym stwardnieniem rozsianym, zaawansowaną chorobą Alzheimera itd.) nie byli włączani do udziału w badaniach klinicznych i mogą być narażeni na przenikanie naloksegolu do OUN. U takich pacjentów naloksegol należy przepisywać z zachowaniem ostrożności, uwzględniając indywidualny stosunek korzyści do ryzyka w każdym przypadku i obserwując pacjentów pod kątem ewentualnego występowania objawów ze strony OUN, takich jak objawy odstawienia opioidów i (lub) zakłócenie działania przeciwbólowego opioidów.
Pacjentowi należy zalecić, aby w razie wystąpienia objawów zakłócenia działania przeciwbólowego opioidów lub objawów zespołu odstawienia opioidów zaprzestał przyjmowania leku Moventig
i skontaktował się ze swoim lekarzem.
Równoczesne stosowanie metadonu
W toku badań klinicznych u pacjentów przyjmujących metadon jako główny lek w leczeniu ich dolegliwości bólowych zaobserwowano większą częstość występowania działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego (takich jak ból brzucha i biegunka) niż u pacjentów nieprzyjmujących metadonu.
W kilku przypadkach u pacjentów przyjmujących metadon z powodu dolegliwości bólowych obserwowane były objawy wskazujące na zespół odstawienia opioidów podczas przyjmowania naloksegolu w dawce 25 mg na dobę. Odsetek osób, u których obserwowano te objawy był większy wśród pacjentów przyjmujących metadon niż wśród pacjentów nieprzyjmujących metadonu.
Pacjenci przyjmujący metadon w leczeniu uzależnienia od opioidów nie byli włączani do programu badań klinicznych, a do stosowania u takich osób naloksegolu należy podejść z ostrożnością.
Działania niepożądane dotyczące układu pokarmowego
W badaniach klinicznych dawki dobowej 25 mg obserwowano przypadki ciężkiego bólu brzucha oraz biegunki, przy czym dolegliwości te występowały zazwyczaj krótko po rozpoczęciu leczenia.
W grupie pacjentów przyjmujących dawkę 25 mg na dobę odnotowano większą niż w grupie placebo częstość przypadków przerwania leczenia z powodu biegunki (0,7% w grupie placebo versus
3,1% w grupie naloksegolu 25 mg) oraz z powodu bólu brzucha (odpowiednio 0,2% versus 2,9%). Pacjentom należy zalecać niezwłoczne zgłaszanie ciężkich, uporczywych lub nasilających się dolegliwości swojemu lekarzowi.
U pacjentów, u których występują ciężkie działania niepożądane dotyczące układu pokarmowego można rozważyć zmniejszenie dawki leku do 12,5 mg na dobę, w zależności od odpowiedzi na leczenie oraz tolerancji leku u poszczególnych pacjentów.
Zespół odstawienia opioidów
W programie badań klinicznych naloksegolu (DSM-5) zgłaszano występowanie przypadków zespołu odstawienia opioidów.
Zespół odstawienia opioidów jest stanem charakteryzującym się obecnością jednocześnie trzech lub więcej spośród następujących objawów podmiotowych i przedmiotowych: nastrój dysforyczny, nudności lub wymioty, bóle mięśni, łzawienie lub wysięk z nosa, rozszerzenie źrenic lub piloerekcja lub pocenie się, biegunka, ziewanie, gorączka lub bezsenność. Zespół odstawienia opioidów zwykle pojawia się w czasie od kilku minut do kilku dni po podaniu antagonisty receptorów opioidowych.
W przypadku podejrzenia zespołu odstawienia opioidów pacjent powinien zaprzestać przyjmowania produktu leczniczego Moventig i skontaktować się ze swoim lekarzem.
Pacjenci z zaburzeniami układu krążenia
W interwencyjnych badaniach klinicznych naloksegolu nie badano pacjentów z zawałem mięśnia sercowego w okresie do 6 miesięcy przed udziałem w badaniu, z objawową zastoinową niewydolnością serca, jawną chorobą układu krążenia ani pacjentów z czasem trwania odstępu
QT ≥ 500 ms (patrz punkt 5.1). U takich pacjentów produkt leczniczy Moventig należy stosować z ostrożnością.
Badanie naloksegolu dotyczące analizy QTc przeprowadzone u zdrowych ochotników nie wykazało jakiegokolwiek wydłużenia odstępu QT (patrz punkt 5.1).
Induktory CYP3A4
Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Moventig u pacjentów, którzy przyjmują silne induktory CYP3A4 (np. karbamazepinę, ryfampinę, ziele dziurawca) (patrz punkt 4.5).
Inhibitory CYP3A4
W celu uzyskania informacji dotyczących równoczesnego stosowania naloksegolu z inhibitorami CYP3A4 należy zapoznać się z punktami 4.2, 4.3 oraz 4.5.
Niewydolność nerek
Dawka początkowa u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek wynosi 12,5 mg. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych oznaczających nietolerancję leku należy przerwać stosowanie naloksegolu. Dawka może zostać zwiększona do 25 mg na dobę, jeżeli pacjent dobrze toleruje dawkę dobową 12,5 mg (patrz punkty 5.2).
Ciężka niewydolność wątroby
Naloksegol nie był badany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Nie zaleca się stosowania
produktu leczniczego w tej grupie pacjentów.
Moventig zawiera sód
Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 12,5 mg / 25 mg tabletka, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
Interakcje z inhibitorami oraz induktorami CYP3A4
Interakcje z silnymi inhibitorami CYP3A4
W otwartym, nierandomizowanym, trójokresowym krzyżowym badaniu klinicznym trzech leków (sposobów leczenia), z zastosowaniem ustalonej kolejności, mającym na celu ocenę wpływu dawek wielokrotnych ketokonazolu na farmakokinetykę równocześnie podanej pojedynczej dawki naloksegolu, równoczesne podanie ketokonazolu i naloksegolu skutkowało 12,9-krotnym (90% CI: 11,3-14,6) zwiększeniem pola powierzchni pod krzywą stężenia naloksegolu w osoczu (AUC) oraz 9,6-krotnym zwiększeniem Cmax naloksegolu (90% CI: 8,1-11,3), w porównaniu z podawaniem naloksegolu w monoterapii. Z tego względu jednoczesne stosowanie leku z silnymi inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Sok z grejpfruta został sklasyfikowany jako inhibitor CYP3A4, gdy jest spożywany w dużych ilościach. Nie są dostępne żadne dane dotyczące jednoczesnego stosowania naloksegolu oraz soku z grejpfruta. Zasadniczo należy unikać jednoczesnego spożywania soku z grejpfruta oraz przyjmowania naloksegolu, a przyjmowanie obu można brać pod uwagę wyłącznie w porozumieniu z lekarzem (patrz punkt 4.3).
Interakcje z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4
W otwartym, nierandomizowanym, trójokresowym krzyżowym badaniu klinicznym trzech leków (sposobów leczenia), z zastosowaniem ustalonej kolejności, mającym na celu ocenę wpływu dawek wielokrotnych diltiazemu na farmakokinetykę równocześnie podanej pojedynczej dawki naloksegolu, równoczesne podanie diltiazemu i naloksegolu skutkowało 3,4-krotnym (90% CI: 3,2-3,7) zwiększeniem AUC naloksegolu oraz 2,9-krotnym zwiększeniem Cmax naloksegolu (90% CI: 2,6-3,1), w porównaniu z podawaniem samego tylko naloksegolu.
Z tego względu podczas równoczesnego stosowania naloksegolu łącznie z diltiazemem oraz innymi umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 zalecane jest dostosowanie (zmniejszenie) dawki naloksegolu (patrz punkt 4.2).
U pacjentów przyjmujących słabe inhibitory CYP3A4 nie jest konieczne zmniejszanie dawki
naloksegolu.
Interakcje z silnymi induktorami CYP3A4
W otwartym, nierandomizowanym, trójokresowym krzyżowym badaniu klinicznym trzech sposobów leczenia, z zastosowaniem ustalonej kolejności, mającym na celu ocenę wpływu dawek wielokrotnych ryfampiny na farmakokinetykę równocześnie podanej pojedynczej dawki naloksegolu, równoczesne podanie ryfampicyny i naloksegolu skutkowało zmniejszeniem AUC naloksegolu o 89%
(90% CI: 88%-90%) oraz zmniejszeniem Cmax naloksegolu o 76% (90% CI: 69%-80%), w porównaniu z podawaniem samego tylko naloksegolu. Z tego względu stosowanie produktu leczniczego Moventig nie jest zalecane u pacjentów, którzy przyjmują silne induktory CYP3A4 (patrz punkt 4.4).
Inhibitory P-gp
Przeprowadzono podwójnie zaślepione, randomizowane, dwuczęściowe, jednoośrodkowe badanie kliniczne z zastosowaniem schematu skrzyżowanego, mające na celu ocenę wpływu chinidyny na wywołane morfiną zwężenie źrenicy u zdrowych ochotników. Równoczesne podawanie chinidyny, która jest inhibitorem P-gp, powodowało 1,4-krotnym zwiększeniem AUC naloksegolu
(90% CI: 1,3-1,5) oraz 2,4-krotnym zwiększeniem Cmax naloksegolu (90% CI: 2,2-2,8). Równoczesne podawanie naloksegolu oraz chinidyny nie znosiło wywołanego przez morfinę zwężenia źrenicy, co
sugeruje, że hamowanie P-gp nie zmienia znacząco zdolności naloksegolu do przenikania przez barierę krew-mózg przy jego stosowaniu w dawkach terapeutycznych.
Jako że wpływ inhibitorów P-gp na farmakokinetykę naloksegolu był niewielki w porównaniu
ze skutkami oddziaływania inhibitorów CYP3A4, zalecenia dotyczące dawkowania produktu leczniczego Moventig, gdy jest on podawany równocześnie z produktami leczniczymi powodującymi zahamowanie aktywności zarówno P-gp jak i CYP3A4, powinny być oparte na statusie inhibitora CYP3A4 – silny, umiarkowany lub słaby (patrz punkty 4.5).
Interakcje z innymi antagonistami receptorów opioidowych
Należy unikać stosowania naloksegolu z innym antagonistą receptorów opioidowych
(np. naltreksonem, naloksonem) ze względu na możliwe addytywne działanie antagonistyczne wobec receptorów opioidowych i zwiększone ryzyko wystąpienia objawów odstawienia opioidów.
Dzieci i młodzież
Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u pacjentów dorosłych.
Ciąża
Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania naloksegolu u kobiet ciężarnych.
Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały toksyczne wpływ leku na rozród przy ekspozycjach ogólnoustrojowych na lek na poziomach wielokrotnie przekraczających terapeutyczny poziom ekspozycji (patrz punkt 5.3).
Istnieje teoretyczna możliwość i ryzyko spowodowania zespołu odstawienia opioidów u płodu
w związku ze stosowaniem antagonisty receptorów opioidowych u matki, która jest równocześnie leczona lekiem opioidowym. Z tego względu nie zaleca się stosowania naloksegolu u kobiet w ciąży.
Karmienie piersią
Nie wiadomo czy naloksegol przenika do mleka kobiecego. Dostępne dane toksykologiczne z badań na szczurach wykazały, że naloksegol przenika do mleka samic (patrz punkt 5.3).
Podczas podawania w dawkach terapeutycznych większość opioidów (np. morfina, meperydyna, metadon) przenika do mleka w minimalnych ilościach. Istnieje teoretycznie możliwość, że naloksegol mógłby spowodować zespół odstawienia opioidów u karmionego piersią noworodka, którego matka przyjmuje agonistę receptorów opioidowych. Z tego względu nie zaleca się stosowania leku u kobiet karmiących piersią.
Płodność
Oddziaływanie naloksegolu na płodność u ludzi nie było badane. Stwierdzono, że naloksegol nie ma żadnego wpływu na płodność samców i samic szczurów podczas stosowania w dawkach doustnych do 1000 mg/kg na dobę (przekraczających 1000-krotność ekspozycji terapeutycznej u ludzi (AUC) przy zalecanej u ludzi dawce dobowej wynoszącej 25 mg/dobę).
Moventig nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn.
Skrócony opis profilu bezpieczeństwa
Na podstawie połączonych danych z badań klinicznych stwierdzono, że do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych naloksegolu (występujących u ≥ 5% pacjentów) należą: ból brzucha, biegunka, nudności, ból głowy oraz wzdęcia. Większość niepożądanych działań ze strony układu pokarmowego
została oceniona jako łagodne do umiarkowanych i występowała wcześnie podczas leczenia
i ustępowała podczas dalszego leczenia. Dolegliwości te zgłaszano często jako obejmujące składową w postaci dolegliwości kurczowych.
Tabelaryczne przedstawienie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych
Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania oraz z podziałem według klas układów i narządów. Kategorie częstości występowania działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
Tabela 1. Działania niepożądane według klasyfikacji układów i narządów oraz według częstości występowania
| Klasyfikacja układów i narządów | Bardzo często | Często | Niezbyt często | Rzadko | Nieznana |
| Zakażenia i zarażeniapasożytnicze | Zapalenie jamynosowo-gardłowej | ||||
| Zaburzenia układu immunologicznego | Nadwrażliwość | ||||
| Zaburzenia układu nerwowego | Ból głowy | Zespół odstawienia opioidów | |||
| Zaburzenia żołądka i jelit | Ból brzuchaa, biegunka | Wzdęciaz oddawaniem wiatrów, nudności, wymioty | Perforacja przewodu pokarmowego (patrz punkt 4.4) | ||
| Zaburzenia skóryi tkanki podskórnej | Nadmiernapotliwość |
Uwaga: Wybór działań niepożądanych leku oraz częstości ich występowania dotyczy dawki 25 mg/dobę
a Odpowiada preferowanym określeniom wg MedDRA: „ból brzucha”, „ból górnej części brzucha”, „ból dolnej części brzucha” oraz „ból przewodu pokarmowego”.
Opis wybranych działań niepożądanych
Zespół odstawienia opioidów
Naloksegol stosowany w dawkach terapeutycznych wykazuje minimalny wychwyt przez barierę krew-mózg. Jednakże, u niektórych pacjentów zgłaszano występowanie zespołu objawów, który przypomina zespół ośrodkowego odstawienia opioidów. Większość takich zjawisk obserwowano krótko po pierwszym podaniu produktu leczniczego, a ich nasilenie było łagodne lub umiarkowane.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.
W ramach badań klinicznych zdrowym ochotnikom podawano dawki naloksegolu do 1000 mg. Potencjalne działanie ośrodkowe (odwrócenie indukowanego opioidami zwężenia źrenic, mierzone przy użyciu pupilometrii) zaobserwowano u 1 ochotnika w grupie przyjmujących lek w dawce 250 mg oraz u 1 ochotnika w grupie przyjmujących dawkę 1000 mg. W badaniu klinicznym pacjentów
z zaparciami indukowanymi opioidami z przyjmowaniem dawki dobowej 50 mg związana była zwiększona częstość występowania nietolerowanych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego (głównie bólów brzucha).
Nie jest znane jakiekolwiek antidotum wobec naloksegolu, a w badaniu klinicznym u pacjentów z niewydolnością nerek stwierdzono, że dializa jest nieskutecznym sposobem eliminowania leku z ustroju.
Jeżeli pacjent przyjmujący leki opioidowe otrzyma nadmierną dawkę naloksegolu, należy go uważnie kontrolować czy występują u niego objawy odstawienia opioidów lub odwrócenia ośrodkowego działania przeciwbólowego. W przypadkach, gdy stwierdza się lub podejrzewa się przedawkowanie naloksegolu należy zastosować leczenie objawowe, a także monitorowanie podstawowych czynności życiowych.
Dzieci i młodzież
Nie badano stosowania naloksegolu u dzieci i młodzieży.
Właściwości farmakologiczne - Moventig 25 mg
Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwko zaparciom, antagoniści obwodowych receptorów opioidowych, kod ATC: A06AH03
Mechanizm działania i działanie farmakodynamiczne
Naloksegol jest PEGylowaną pochodną antagonisty receptora µ-opioidowego – naloksonu. Pegylacja zmniejsza bierną przenikalność naloksegolu, a także czyni związek substratem dla transportera
P-glikoprotein (P-gp). Ze względu na mniejszą przenikalność oraz zwiększony wypływ naloksegolu przez barierę krew-mózg, wynikający z właściwości leku jako substratu P-gp, naloksegol wykazuje jedynie minimalne przenikanie do OUN.
Badania in vitro wykazują, że naloksegol jest w pełni obojętnym antagonistą receptora opioidowego µ. Działanie naloksegolu polega na wiązaniu się z receptorami opioidowymi µ w przewodzie pokarmowym, co wpływa na przyczyny zaparcia wywoływanego opioidami (tj. zmniejszenie motoryki przewodu pokarmowego, nadmierne napięcie mięśniówki przewodu pokarmowego
oraz zwiększone wchłanianie płynu wynikające z długotrwałego leczenia opioidami).
Naloksegol działa jako czynny obwodowo antagonista receptorów opioidowych µ w przewodzie pokarmowym, zmniejszając w ten sposób działanie zapierające opioidów bez oddziaływania na wywoływane przez opioidy działanie przeciwbólowe realizowany poprzez ich wpływ na ośrodkowy układ nerwowy.
Elektrofizjologia serca
W przekrojowym badaniu klinicznym służącym analizie QT/QTc, zgodnie z definicją podaną w wytycznych ICH E14, nie stwierdzono klinicznie istotnych zmian częstości akcji serca, ciśnienia tętniczego krwi, czasu trwania odstępu QT, czasu trwania odstępu PR, szerokości zespołów QRS ani kształtu załamka T. Ponadto, nie stwierdzono w tym badaniu żadnych zagrożeń bezpieczeństwa ani obaw dotyczących tolerancji leku, w zakresie dawek aż do najwyższej stosowanej w badaniu
(150 mg). Zgodnie z wytycznymi ICH E14 taki wynik badania QT/QTc jest uważany za definitywnie ujemny.
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Zaparcia indukowane opioidami u pacjentów z bólem pochodzenia nienowotworowego
Skuteczność i bezpieczeństwo naloksegolu u pacjentów z zaparciami indukowanymi opioidami oraz bólem pochodzenia nienowotworowego zostały ustalone w dwóch powtarzanych podwójnie zaślepionych badaniach klinicznych z porównaniem względem placebo (Kodiac 4 oraz Kodiac 5). Do udziału w badaniach włączono pacjentów przyjmujących opioidy doustne w dawce równoważnej co najmniej 30 miligramom morfiny (ang. morphine milligram equivalent, MME) na dobę przez co
najmniej 4 tygodnie przed włączeniem do badania oraz zgłaszających zaparcia indukowane opioidami
(ZIO).
Obecność zaparcia była potwierdzana podczas trwającego dwa tygodnie okresu wprowadzenia
a zaparcie definiowane było jako mniej niż 3 wypróżnienia samoistne (WS) na tydzień,
z występowaniem objawów zaparcia podczas co najmniej 25% wypróżnień. Pacjentom nie wolno było stosować środków przeczyszczających innych niż bisakodyl, traktowany jako doraźny lek ratunkowy w sytuacji, gdy wypróżnienie nie występowało u pacjenta przez 72 godziny. Za wypróżnienie samoistne uważano wypróżnienie następujące bez stosowania doraźnego środka przeczyszczającego w okresie poprzedzających 24 godzin.
Pacjenci ze średnią punktacją bólu w skali Numeric Rating Scale (NRS) większą niż 7 nie byli badani ze względu na ryzyko zakłócenia rezultatów dotyczących skuteczności w wyniku występowania niekontrolowanego bólu. Pacjenci z QTcF >500 ms, pacjenci, u których wystąpił zawał mięśnia sercowego w ciągu 6 miesięcy przed randomizacją, pacjenci z objawową zastoinową niewydolnością serca lub z jakąkolwiek inną jawną chorobą układu krążenia byli wykluczeni z udziału w tych badaniach klinicznych.
Pacjenci z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (klasa B lub C wg klasyfikacji
Child-Pugha) byli wykluczeni z udziału w badaniach klinicznych fazy III (Kodiac 4 oraz 5). Z tego względu naloksegol nie był badany u pacjentów z ZIO z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby.
Oba badania kliniczne zostały zaprojektowane (ze względu na liczbę pacjentów i ich podział na podgrupy) tak, aby co najmniej 50% pacjentów zrandomizowanych do każdej grupy terapeutycznej spełniło kryteria wyjściowe konieczne dla uznania ich za niewystarczająco odpowiadających na środki przeczyszczające (ang. laxative inadequate responder, LIR).
Definicja pacjenta niewystarczająco odpowiadającego na środki przeczyszczające (LIR) Warunkiem uznania pacjenta za spełniającego kryteria niewystarczającej odpowiedzi na środki przeczyszczające było, aby w okresie dwóch tygodni przed pierwszą wizytą w badaniu pacjent zgłaszał objawy ZIO o co najmniej umiarkowanym nasileniu podczas równoczesnego przyjmowania środków przeczyszczających z co najmniej jednej klasy przez okres co najmniej czterech dni
w okresie poprzedzającym badanie kliniczne.
Skuteczność
Odpowiedź w okresie 12 tygodni w grupie LIR
Skuteczność i trwałość efektu działania leku były mierzone w głównym punkcie końcowym jako odpowiedź podczas 12-tygodniowego okresu leczenia naloksegolem, określana jako ≥ 3 WS na tydzień oraz zmiana względem stanu wyjściowego o ≥ 1 WS na tydzień przez co najmniej 9 spośród 12 tygodni badania oraz podczas 3 spośród 4 ostatnich tygodni badania. Pierwszym spośród trzech zabezpieczonych przed błędem zwielokrotnienia drugorzędowych punktów końcowych był odsetek pacjentów z odpowiedzią na leczenie po 12 tygodniach w podgrupie pacjentów LIR.
W podgrupie LIR stwierdzono statystycznie znamienną różnicę odsetków odpowiedzi między pacjentami przyjmującymi dawkę 25 mg a pacjentami przyjmującymi placebo w badaniu Kodiac
4 (p=0,002) oraz w badaniu Kodiac 5 (p=0,014). Przy zastosowaniu procedury zabezpieczającej przed
efektem zwielokrotnienia (multiplicity), w podgrupie LIR istotność statystyczną różnicy stwierdzono między grupą przyjmujących lek w dawce 12,5 mg a grupą przyjmujących placebo w badaniu Kodiac 4 (p=0,028), lecz nie w badaniu Kodiac 5 (p=0,074). W badaniu Kodiac 4, odsetki odpowiedzi
w grupach placebo, 12,5 mg oraz 25 mg w podgrupie LIR wynosiły odpowiednio 28,8%, 42,6%
oraz 48,7%, podczas gdy w badaniu Kodiac 5, analogiczne odsetki wynosiły 31,4, 42,4% oraz 46,8%.
Analiza danych połączonych z badań Kodiac 4 i Kodiac 5 wykazała, że odsetki odpowiedzi
w podgrupie LIR wynosiły 30,1% w grupie placebo, 42,5% w grupie dawki 12,5 mg oraz 47,7%
w grupie dawki 25 mg, przy czym ryzyko względne (i jego 95% przedział ufności) dla efektu leczenia względem placebo wynosiły w grupach 12,5 mg oraz 25 mg odpowiednio: 1,410 (1,106; 1,797)
oraz 1,584 (1,253; 2,001).
Odpowiedź w okresie 12 tygodni w grupie pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na co najmniej dwie klasy środków przeczyszczających
Odpowiedź na naloksegol w czasie 12 tygodni badano w podgrupie pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na co najmniej dwie klasy środków przeczyszczających, która stanowiła około 20% zrandomizowanych pacjentów. Analiza danych połączonych z badań Kodiac 4 oraz Kodiac 5
(90, 88 oraz 99 pacjentów odpowiednio w grupach placebo, 12,5 mg oraz 25 mg) wykazała, że większe odsetki odpowiedzi obserwowano w tej populacji w grupie dawki 25 mg w porównaniu
z placebo (p=0,040). Odsetki odpowiedzi w tej populacji wynosiły 30,0% w grupie placebo, 44,3%
w grupie 12,5 mg oraz 44,4% w grupie 25 mg.
Czas do wystąpienia pierwszego samoistnego wypróżnienia
Czas do pierwszego WS w podgrupie LIR po przyjęciu pierwszej dawki był krótszy dla dawki 25 mg w porównaniu z placebo w badaniu Kodiac 4 (p<0,001) oraz w badaniu Kodiac 5 (p=0,002). Podanie leku w dawce 12,5 mg w podgrupie LIR również skutkowało krótszym czasem do pierwszego WS po przyjęciu leku w porównaniu z placebo w badaniu Kodiac 4 (p=0,002) oraz w badaniu Kodiac 5 (p<0,001). W badaniu Kodiac 4 mediana czasu do wystąpienia pierwszego po podaniu dawki WS wynosiła dla placebo, 12,5 mg oraz 25 mg odpowiednio 43,4, 20,6 oraz 5,4 godziny. W badaniu Kodiac 5 analogiczne czasy do wystąpienia pierwszego WS po przyjęciu dawki wynosiły odpowiednio 38,2, 12,8 oraz 18,1 godziny.
Średnia liczba dni na tydzień z co najmniej jednym wypróżnieniem samoistnym (WS)
W badaniach Kodiak 4 oraz Kodiac 5 obserwowano zwiększenie średniej liczby dni na tydzień z co najmniej jednym WS w podgrupie LIR w grupie dawki 25 mg (p<0,001 w obu badaniach) oraz
w grupie dawki 12,5 mg (p=0,006 w obu badaniach).
Poprawa objawów ZIO
Stosowanie dawki 25 mg w podgrupie LIR łagodziło wysiłkowe oddawanie stolca (Kodiac 4 p=0,043; Kodiac 5 p<0,001). Spoistość stolca w podgrupie LIR, mierzona w skali Bristol stool scale uległa poprawie w badaniu Kodiac 5 względem placebo (p<0,001), lecz nie w badaniu Kodiac 4 (p=0,156). Stosowanie dawki 25 mg w podgrupie LIR zwiększyło w porównaniu z placebo średnią liczbę dni na tydzień z co najmniej 1 pełnym wypróżnieniem samoistnym (PWS) w obu badaniach
(Kodiac 4 p=0,002; Kodiac 5 p<0,001).
Punkt końcowy określany jako „odpowiedź objawowa”
Stan „odpowiedzi objawowej” został zdefiniowany jako spełnienie kryteriów odpowiedzi po
12 tygodniach oraz wykazywanie przez pacjenta poprawy określonych zawczasu objawów ZIO oraz braku nasilenia objawów. W podgrupie LIR stosowanie dawki 25 mg zwiększało odsetki odpowiedzi objawowej w obu badaniach w porównaniu z placebo (Kodiac 4 p=0,001; Kodiac 5 p=0,005). Odsetki odpowiedzi objawowej w podgrupie LIR w badaniu Kodiac 4 dla grupy placebo, grupy dawki 12,5 mg oraz grupy dawki 25 mg wynosiły odpowiednio 24,6%, 36,5% oraz 45,3%; a odsetki odpowiedzi objawowej w badaniu Kodiac 5 wynosiły odpowiednio 25,6%, 33,6% oraz 42,7%.
Kwestionariusz pacjenta do subiektywnej oceny objawów zaparcia (ang. Patient assessment of constipation symptoms, PAC-SYM)
Stosowanie dawki 25 mg naloksegolu w podgrupie LIR skutkowało większą poprawą (zmianą względem stanu wyjściowego) punktacji łącznej subiektywnej oceny pacjenta objawów zaparcia
(PAC-SYM) w porównaniu z placebo w obu badaniach po 12 tygodniach (Kodiac 4 p=0,023; Kodiac 5 p=0,002). W podgrupie LIR, w porównaniu z placebo naloksegol w dawce 12,5 mg powodował również większą poprawę (zmianę względem stanu wyjściowego) punktacji łącznej PAC-SYM po 12 tygodniach w obu badaniach (odpowiednio p=0,020 oraz p=0,001). W porównaniu z placebo naloksegol w dawce 25 mg powodował również większą poprawę (zmianę względem stanu
wyjściowego) po 12 tygodniach punktacji w podskali kwestionariusza PAC-SYM dotyczącej objawów rektalnych w obu badaniach (p=0,004 oraz p<0,001, odpowiednio w badaniach Kodiac 4 oraz Kodiac 5), a także w podskali dotyczącej stolca w badaniach Kodiac 4 (p=0,031) oraz Kodiac 5 (p<0,001).
W żadnym z badań nie stwierdzono istotnego wpływu na objawy brzuszne (p=0,256 oraz p=0,916, odpowiednio w badaniach Kodiac 4 oraz Kodiac 5).
Możliwość zakłócenia działania przeciwbólowego opioidów
Nie obserwowano żadnych klinicznie istotnych różnic pomiędzy naloksegolem w dawkach 12,5 mg, oraz 25 mg a placebo pod względem średniego nasilenia bólu, dobowej dawki opioidów lub punktacji objawów odstawienia opioidów w toku 12-tygodniowego badania klinicznego.
W toku 12-tygodniowych badań klinicznych (Kodiac 4 oraz 5) częstość występowania zdarzeń niepożądanych o charakterze bólu pleców wynosiła 4,3% w przypadku naloksegolu 25 mg versus 2,0% w przypadku placebo, a częstość występowania zdarzeń niepożądanych o charakterze bólu kończyny wynosiła 2,2% w przypadku naloksegolu 25 mg versus 0,7% w przypadku placebo.
W długoterminowym badaniu klinicznym bezpieczeństwa (Kodiac 8) częstość występowania zdarzeń niepożądanych o charakterze bólu pleców wynosiła 8,9% w przypadku naloksegolu 25 mg versus 8,8% w przypadku terapii standardowej. W odniesieniu do zdarzeń niepożądanych o charakterze bólu kończyny analogiczne częstości wynosiły odpowiednio 3,5% w przypadku naloksegolu 25 mg versus 3,3% w przypadku terapii standardowej.
Bezpieczeństwo i tolerancja w 12-tygodniowym okresie leczenia przedłużonego
Badanie Kodiac 7 było 12-tygodniowym badaniem leczenia przedłużonego w celu oceny bezpieczeństwa, które umożliwiało pacjentom z badania Kodiac 4 kontynuowanie przyjmowania tego samego leczenia zaślepionego przez dodatkowe 12 tygodni (tj. placebo, naloksegol 12,5 mg lub naloksegol 25 mg raz na dobę). Celem głównym tego badania było porównanie bezpieczeństwa i tolerancji pomiędzy tymi trzema grupami w okresie dodatkowych 12 tygodni (poza okresem obserwacji w badaniu Kodiac 4), przy użyciu statystyk opisowych. W tym badaniu naloksegol w dawkach 12,5 mg oraz 25 mg był zasadniczo bezpieczny i dobrze tolerowany w porównaniu z placebo w leczeniu pacjentów z ZIO z bólem pochodzenia nienowotworowego.
We wszystkich grupach terapeutycznych, w tym również w grupie placebo, poprawa punktacji w domenach kwestionariuszy PAC-SYM obserwowana w badaniu Kodiac 4 utrzymywała się u pacjentów kontynuujących udział w badaniu Kodiac 7.
Bezpieczeństwo i tolerancja podczas długotrwałego stosowania
Badanie kliniczne Kodiac 8 było 52-tygodniowym, wieloośrodkowym, otwartym, randomizowanym badaniem fazy III, realizowanym w grupach równoległych i służącym ocenie bezpieczeństwa
i tolerancji naloksegolu w porównaniu ze zwyczajowym postępowaniem w leczeniu pacjentów z ZIO z bólem pochodzenia nienowotworowego. Celem głównym tego badania była ocena długoterminowego bezpieczeństwa i tolerancji naloksegolu w dawce 25 mg oraz porównanie ich
z bezpieczeństwem i tolerancją zwykle stosowanego leczenia, przy użyciu statystyk opisowych.
Pacjenci uprawnieni do udziału w badaniu zostali zrandomizowani w proporcji 2:1 do otrzymywania
albo naloksegolu w dawce 25 mg raz na dobę albo zwykle stosowanego leczenia ZIO przez okres
52 tygodni. Pacjenci przypisani do otrzymywania zwykłego leczenia otrzymywali środki przeczyszczające z powodu ZIO według schematu określonego przez badacza, na podstawie najlepszej oceny klinicznej, lecz w terapii nie stosowano u nich antagonistów obwodowych receptorów opioidowych µ.
Spośród 844 pacjentów, którzy zostali zrandomizowani 61,1% ukończyło badanie (ukończenie badania było rozumiane jako odbycie wizyty kontrolnej po 2 tygodniach od zakończenia
52-tygodniowego okresu leczenia). W tym badaniu, które spełniało określone wymagania dotyczące ekspozycji na lek, łącznie eksponowanych na działanie naloksegolu w dawce 25 mg na dobę przez co najmniej 6 oraz przez co najmniej 12 miesięcy było odpowiednio 393 oraz 317 pacjentów.
Długoterminowa ekspozycja na naloksegol w dawce 25 mg na dobę, trwająca do 52 tygodni, była ogólnie bezpieczna i dobrze tolerowana w leczeniu pacjentów z ZIO z bólem pochodzenia nienowotworowego. Podczas 52-tygodniowego okresu leczenia nie występowały ważne, nieoczekiwane różnice w bezpieczeństwie i tolerancji pomiędzy grupą pacjentów leczonych naloksegolem w dawce 25 mg na dobę a grupą pacjentów przyjmujących leczenie standardowe.
Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Moventig w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w odniesieniu do zaparć indukowanych opioidami (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
Wchłanianie
Po podaniu doustnym naloksegol jest wchłaniany szybko, a stężenie maksymalne (Cmax) jest osiągane przed upływem 2 godzin. U większości pacjentów wtórny szczyt stężenia naloksegolu w osoczu był obserwowany po 0,4 do 3 godzinach od pierwszego szczytu stężenia. Krążenie jelitowo-wątrobowe leku może stanowić wyjaśnienie jego znacznego wydalania z żółcią obserwowanego u szczurów.
Wpływ pokarmu: Posiłek bogatotłuszczowy zwiększał ilość i tempo wchłaniania naloksegolu. Stężenie maksymalne Cmax oraz pole powierzchni pod krzywą stężenia leku w osoczu w czasie (AUC) były zwiększone odpowiednio o około 30% i 45%.
Naloksegol w postaci pokruszonej tabletki wymieszanej z wodą, podawany doustnie lub przez sondę nosowo-żołądkową bezpośrednio do żołądka, wykazuje biorównoważność względem tabletki przyjmowanej w całości, przy czym mediany tmax w przypadku pokruszonej tabletki podawanej doustnie oraz pokruszonej tabletki podawanej przez sondę nosowo-żołądkową wynoszą odpowiednio 0,75 oraz 1,50 godziny (zakres od 0,23 do 5,02 godziny).
Dystrybucja
Średnia pozorna objętość dystrybucji w fazie końcowej (Vz/F) u zdrowych ochotników wynosiła od 968 do 2140 l we wszystkich grupach dawek i w różnych badaniach klinicznych. Wyniki uzyskane w badaniu QWBA (Quantitative Whole Body Autoradiography = ilościowa autoradiografia całego ciała) u szczurów oraz brak antagonizmu wobec ośrodkowego działania opioidów u ludzi przy stosowaniu w dawkach mniejszych niż 250 mg, wskazują na jedynie minimalne przenikanie naloksegolu do OUN.
U ludzi naloksegol wykazywał małego stopnia wiązanie z białkami osocza, a frakcja niezwiązana wynosiła od 80% do 100%.
Metabolizm
W badaniu bilansu masy u ludzi, w osoczu, moczu i kale zidentyfikowano łącznie 6 metabolitów leku. Metabolity te stanowiły ponad 32% podanej dawki i powstały w wyniku reakcji N-dealkilacji,
O-demetylacji, oksydacji oraz częściowej utraty łańcucha PEG. Żaden z metabolitów nie występował w stężeniu przekraczającym 10% stężenia w osoczu substancji macierzystej lub łącznej zawartości substancji macierzystej i wszystkich jej metabolitów.
Eliminacja
Po podaniu doustnym naloksegolu znakowanego radioizotopem, w kale i moczu znalazło się odpowiednio 68% oraz 16% całkowitej podanej dawki. Związek macierzysty naloksegol wydalany z moczem stanowił mniej niż 6% całkowitej podanej dawki. Z tego względu wydalanie nerkowe stanowi mniej istotną drogę eliminacji naloksegolu z ustroju.
W klinicznych badaniach farmakologicznych okres półtrwania naloksegolu stosowanego w dawce terapeutycznej wynosił od 6 do 11 godzin.
Liniowość lub nieliniowość
W zakresie badanych dawek maksymalne stężenia naloksegolu w osoczu oraz AUC zwiększały się
w sposób proporcjonalny lub w przybliżeniu proporcjonalny do dawki.
Szczególne grupy pacjentów
Wiek i płeć
Obserwowany jest niewielki wpływ wieku na farmakokinetykę naloksegolu (w przybliżeniu 0,7% zwiększenie AUC przypadające na każdy rok przyrostu wieku). U pacjentów w podeszłym
wieku nie jest konieczne dostosowywanie (zmniejszanie) dawkowania. Pacjenci w wieku powyżej
65 lat byli reprezentowani w badaniach klinicznych fazy III.
Badania kliniczne naloksegolu nie obejmowały wystarczająco wielu pacjentów w wieku 75 lat lub starszych, aby możliwe było określenie czy odpowiadają oni na lek inaczej niż pacjenci młodsi, jednak, na podstawie sposobu działania substancji czynnej nie ma żadnych teoretycznych przesłanek dla konieczności dostosowania dawkowania w tej grupie wiekowej.
Zalecenia dotyczące dawkowania u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek
przedstawiono w punkcie 4.2.
Nie wykazano jakiegokolwiek wpływu płci pacjenta na farmakokinetykę naloksegolu.
Rasa
Wpływ przynależności rasowej pacjenta na farmakokinetykę naloksegolu jest niewielki
(w przybliżeniu 20% zmniejszenie AUC naloksegolu dla typów niekaukaskich względem typu kaukaskiego) i z tego względu nie jest konieczne dostosowanie dawkowania zależnie od rasy.
Masa ciała
Stwierdzono, że ekspozycja na naloksegol zwiększa się wraz ze zwiększeniem masy ciała, jednakże różnice ekspozycji nie zostały uznane za klinicznie istotne.
Niewydolność nerek
Jako że klirens nerkowy stanowi mało istotną drogę eliminacji naloksegolu z ustroju, niezależnie od stopnia niewydolności nerek (tj. umiarkowana, ciężka oraz schyłkowa niewydolność nerek), wpływ zaburzenia czynności nerek na farmakokinetykę naloksegolu był minimalny u większości pacjentów. Jednakże, u 2 spośród 8 pacjentów (zarówno w grupie z umiarkowaną jak i z ciężką niewydolnością nerek, lecz nie w grupie ze schyłkową niewydolnością nerek), obserwowano 10-krotne zwiększenie ekspozycji na naloksegol. U tych pacjentów niewydolność nerek może niekorzystnie wpływać na inne drogi eliminacji leku (wątrobowo-jelitowy metabolizm leku, itd.), co może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na lek.
Dawka początkowa u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek wynosi 12,5 mg. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych wpływających na tolerancję leku, należy zaprzestać stosowania naloksegolu. Dawkę leku można zwiększyć do 25 mg, jeżeli dawka 12,5 mg jest dobrze tolerowana przez pacjenta (patrz punkt 4.2).
Ekspozycja na naloksegol u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ang. end-stage renal disease, ESRD) poddawanych hemodializie była podobna do obserwowanej u zdrowych ochotników z właściwą czynnością nerek.
Niewydolność wątroby
U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasy A oraz B wg klasyfikacji Child-Pugh) obserwowano mniej niż 20% zmniejszenie AUC oraz 10% zmniejszenie Cmax.
Nie oceniano wpływu ciężkiej niewydolności wątroby (klasa C wg klasyfikacji Child-Pugh) na farmakokinetykę naloksegolu. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.
Dzieci i młodzież
Farmakokinetyka naloksegolu u dzieci i młodzieży nie była przedmiotem badań.
