Micafungin PHARMLINE 100 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji
Informacja o przepisywaniu
Refundacja
Informacja o wydawaniu
Ograniczenie recepty
Inne informacje
Nazwa leku
Postać farmaceutyczna
Producent
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (MAH)
Skorzystaj z aplikacji Mediately
Szybciej uzyskaj informacje o leku.
Ponad 36k oceny
ChPL - Micafungin 100 mg
Produkt leczniczy Micafungin Pharmline jest wskazany:
u osób dorosłych, młodzieży w wieku ≥ 16 lat i osób w podeszłym wieku:
-
w leczeniu inwazyjnej kandydozy;
-
w leczeniu kandydozy przełyku u pacjentów, u których właściwe jest zastosowanie leczenia
dożylnego;
-
w profilaktyce zakażeń wywołanych Candida u pacjentów poddawanych zabiegom przeszczepiania allogenicznych krwiotwórczych komórek macierzystych lub u pacjentów, u których przewiduje się wystąpienie neutropenii (bezwzględna liczba neutrofilów
< 500 komórek/µL) utrzymującej się przez 10 lub więcej dni;
u dzieci (w tym noworodków) i młodzieży w wieku < 16 lat:
-
w leczeniu inwazyjnej kandydozy;
-
w profilaktyce zakażeń wywołanych Candida u pacjentów poddawanych zabiegom przeszczepiania allogenicznych krwiotwórczych komórek macierzystych lub u pacjentów, u których przewiduje się wystąpienie neutropenii (bezwzględna liczba neutrofilów
< 500 komórek/µL) utrzymującej się przez 10 lub więcej dni.
Podczas podejmowania decyzji o zastosowaniu produktu leczniczego Micafungin Pharmline należy uwzględnić potencjalne ryzyko rozwoju nowotworów wątroby (patrz punkt 4.4). Z tego względu Micafungin Pharmline można stosować wyłącznie wtedy, gdy stosowanie innych leków przeciwgrzybiczych nie jest właściwe.
Należy przestrzegać oficjalnych/lokalnych wytycznych dotyczących właściwego stosowania leków
przeciwgrzybiczych.
Leczenie produktem leczniczym Micafungin Pharmline powinno być rozpoczęte przez lekarza
mającego doświadczenie w leczeniu zakażeń grzybiczych.
Dawkowanie
W celu izolacji i identyfikacji szczepów chorobotwórczych, przed rozpoczęciem leczenia zaleca się pobranie próbek w celu wykonania posiewów mikologicznych oraz innych badań laboratoryjnych (w tym badania histopatologicznego). Leczenie można rozpocząć przed otrzymaniem wyników
posiewów i innych badań. Jednak po uzyskaniu wyników tych badań należy odpowiednio skorygować
leczenie przeciwgrzybicze.
Dawkowanie mykafunginy zależy od masy ciała pacjenta i podano je w tabelach poniżej:
Stosowanie u osób dorosłych, młodzieży w wieku ≥ 16 lat i pacjentów w podeszłym wieku
| Wskazanie | ||
| Masa ciała > 40 kg | Masa ciała ≤ 40 kg | |
| Leczenie inwazyjnej kandydozy | 100 mg na dobę* | 2 mg/kg mc. na dobę* |
| Leczenie kandydozy przełyku | 150 mg na dobę | 3 mg/kg mc. na dobę |
| Profilaktyka zakażeń wywołanych Candida | 50 mg na dobę | 1 mg/kg mc. na dobę |
*W przypadku niezadowalającej odpowiedzi na leczenie, np. utrzymywania się dodatnich wyników posiewów lub braku poprawy klinicznej, dawkę można zwiększyć do 200 mg na dobę u pacjentów o masie ciała > 40 kg lub do 4 mg/kg mc. na dobę u pacjentów o masie ciała ≤ 40 kg.
Czas trwania leczenia
Inwazyjna kandydoza: czas trwania leczenia zakażenia wywołanego Candida powinien wynosić co najmniej 14 dni. Leczenie przeciwgrzybicze należy kontynuować co najmniej przez tydzień po uzyskaniu dwóch kolejnych ujemnych wyników posiewów krwi oraz po ustąpieniu przedmiotowych i podmiotowych objawów zakażenia.
Kandydoza przełyku: mykafunginę należy podawać co najmniej przez tydzień po ustąpieniu przedmiotowych i podmiotowych objawów zakażenia.
Profilaktyka zakażeń wywołanych Candida: mykafunginę należy podawać co najmniej przez tydzień po stwierdzeniu normalizacji liczby neutrofilów.
Stosowanie u dzieci w wieku ≥ 4 miesięcy i młodzieży w wieku < 16 lat
| Wskazanie | ||
| Masa ciała > 40 kg | Masa ciała ≤ 40 kg | |
| Leczenie inwazyjnej kandydozy | 100 mg na dobę* | 2 mg/kg mc. na dobę* |
| Profilaktyka zakażeń wywołanych Candida | 50 mg na dobę | 1 mg/kg mc. na dobę |
*W przypadku niezadowalającej odpowiedzi na leczenie, np. utrzymywania się dodatnich wyników posiewów lub braku poprawy klinicznej, dawkę można zwiększyć do 200 mg na dobę u pacjentów o masie ciała > 40 kg lub do 4 mg/kg mc. na dobę u pacjentów o masie ciała ≤ 40 kg.
Stosowanie u dzieci w wieku < 4 miesięcy (w tym u noworodków)
| Wskazanie | |
| Leczenie inwazyjnej kandydozy | 4 do 10 mg/kg mc. na dobę* |
| Profilaktyka zakażeń wywołanych Candida | 2 mg/kg mc. na dobę |
*Po podaniu 4 mg/kg mc. mykafunginy dzieciom w wieku poniżej 4 miesięcy osiąga się podobną ekspozycję jak u osób dorosłych otrzymujących 100 mg na dobę w leczeniu inwazyjnej kandydozy. Jeżeli podejrzewa się zakażenie ośrodkowego układu nerwowego (OUN), należy zastosować większą dawkę (np. 10 mg/kg mc.) ze względu na zależne od dawki przenikanie mykafunginy do OUN (patrz punkt 5.2).
Czas trwania leczenia
Inwazyjna kandydoza: czas trwania leczenia zakażenia wywołanego Candida powinien wynosić co najmniej 14 dni. Leczenie przeciwgrzybicze należy kontynuować co najmniej przez tydzień po uzyskaniu dwóch kolejnych ujemnych wyników posiewów krwi oraz po ustąpieniu przedmiotowych i podmiotowych objawów zakażenia.
Profilaktyka zakażeń wywołanych Candida: mykafunginę należy podawać co najmniej przez tydzień po stwierdzeniu normalizacji liczby neutrofilów. Doświadczenie dotyczące stosowania produktu Micafungin Pharmline u pacjentów w wieku poniżej 2 lat jest ograniczone.
Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt 5.2). Obecnie nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania mykafunginy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i dlatego nie zaleca się stosowania produktu leczniczego w tej grupie pacjentów (patrz punkty 4.4 i 5.2).
Zaburzenia czynności nerek
Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 5.2).
Populacja pediatryczna
Nie ustalono w wystarczającym stopniu bezpieczeństwa i skuteczności stosowania mykafunginy w dawkach 4 mg/kg mc. i 10 mg/kg mc. w leczeniu inwazyjnej kandydozy z zakażeniem OUN u dzieci w wieku poniżej 4 miesięcy (w tym u noworodków). Dostępne dane przedstawiono
Sposób podawania Podanie dożylne.
Po rekonstytucji i rozcieńczeniu roztwór należy podawać w powolnym wlewie dożylnym trwającym około 1 godziny. Szybsze podanie wlewów może spowodować częstsze występowanie reakcji, których mediatorem jest histamina.
Zalecenia dotyczące rekonstytucji, patrz punkt 6.6.
Nadwrażliwość na substancję czynną, inne echinokandyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
Wpływ na wątrobę
Obserwowano rozwój ognisk zmienionych hepatocytów (ang. FAH, foci of altered hepatocytes)
i raków wątrobowokomórkowych po 3-miesięcznym lub dłuższym okresie leczenia
u szczurów. Zakładany próg dla rozwoju nowotworów u szczurów w przybliżeniu mieści się
w zakresie ekspozycji klinicznej. Znaczenie kliniczne tej obserwacji nie jest znane.
W trakcie leczenia mykafunginą należy dokładnie monitorować czynność wątroby. W celu zminimalizowania ryzyka regeneracji adaptacyjnej i, w następstwie, możliwości tworzenia się nowotworów wątroby, zaleca się wczesne przerwanie leczenia w przypadku wystąpienia istotnego i utrzymującego się zwiększenia aktywności AlAT/AspAT. Leczenie mykafunginą należy prowadzić po dokonaniu starannej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub przewlekłymi chorobami wątroby stanowiącymi stany przednowotworowe, takimi jak zaawansowane włóknienie wątroby, marskość wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, choroba wątroby u noworodków lub wrodzone niedobory enzymatyczne, lub u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki
o właściwościach hepatotoksycznych i (lub) genotoksycznych.
Leczenie mykafunginą wiązało się z istotnymi zaburzeniami czynności wątroby (zwiększenie aktywności AlAT, AspAT lub zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej > 3-krotnie niż wynosi górna granica normy) zarówno u zdrowych ochotników jak i u pacjentów. U niektórych pacjentów obserwowano cięższe zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby lub niewydolność wątroby,
w tym przypadki zakończone zgonem. Dzieci w wieku < 1 roku mogą być bardziej podatne na
uszkodzenie wątroby (patrz punkt 4.8).
Reakcje anafilaktyczne
Podczas stosowania mykafunginy mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne, w tym wstrząs. W razie wystąpienia powyższych reakcji należy przerwać wlew i zastosować odpowiednie leczenie.
Reakcje skórne
Zgłaszano skórne reakcje złuszczające, takie jak zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczno-rozpływną martwicę naskórka. Pacjentów, u których wystąpi wysypka należy dokładnie monitorować, a jeżeli zmiany postępują, należy przerwać stosowanie mykafunginy.
Hemoliza
U pacjentów leczonych mykafunginą zgłaszano rzadkie przypadki hemolizy, w tym ostrej hemolizy wewnątrznaczyniowej lub niedokrwistości hemolitycznej. Pacjenci, u których w trakcie leczenia mykafunginą wystąpią kliniczne objawy hemolizy lub u których stwierdzono hemolizę w badaniach laboratoryjnych, powinni być poddani ścisłej obserwacji w celu wykrycia pogorszenia tych stanów oraz ocenie ryzyka i korzyści wynikających z kontynuowania leczenia mykafunginą.
Wpływ na nerki
Mykafungina może powodować zaburzenia nerek, niewydolność nerek i nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych nerek. Należy uważnie monitorować pacjentów pod kątem pogorszenia czynności nerek.
Interakcje z innymi produktami leczniczymi
Mykafunginę i dezoksycholan amfoterycyny B powinno się podawać jednocześnie tylko wówczas, gdy korzyści wyraźnie przewyższają ryzyko stosowania. Należy dokładnie monitorować toksyczne działanie dezoksycholanu amfoterycyny B (patrz punkt 4.5).
Pacjentów, którzy stosują syrolimus, nifedypinę lub itrakonazol jednocześnie z mykafunginą, należy monitorować w kierunku toksycznego działania syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu i, jeśli to konieczne, należy zmniejszyć dawki syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu (patrz punkt 4.5).
Dzieci i młodzież
Częstość występowania niektórych działań niepożądanych była większa u dzieci i młodzieży niż
u pacjentów dorosłych (patrz punkt 4.8).
Zawartość sodu
Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za
„wolny od sodu”.
Mykafungina ma niski potencjał wchodzenia w interakcje z lekami metabolizowanymi z udziałem
CYP3A.
Celem badań dotyczących interakcji przeprowadzonych u osób zdrowych była ocena potencjalnych interakcji mykafunginy z mykofenolanem mofetylu, cyklosporyną, takrolimusem, prednizolonem, syrolimusem, nifedypiną, flukonazolem, rytonawirem, ryfampicyną, itrakonazolem, worykonazolem
i amfoterycyną B. W badaniach tych nie zaobserwowano żadnych dowodów na zmianę farmakokinetyki mykafunginy. Nie jest konieczne dostosowanie dawki mykafunginy podczas jednoczesnego stosowania powyżej wymienionych leków. Ekspozycja (wartość AUC) itrakonazolu, syrolimusu i nifedypiny zwiększyła się w niewielkim stopniu w obecności mykafunginy (odpowiednio o 22%, 21% i 18%).
Jednoczesne podawanie mykafunginy i dezoksycholanu amfoterycyny B wiązało się z 30% zwiększeniem ekspozycji na dezoksycholan amfoterycyny B. Ponieważ może to mieć znaczenie kliniczne, mykafunginę i dezoksycholan amfoterycyny B powinno się podawać jednocześnie tylko wówczas, gdy korzyści wyraźnie przewyższają ryzyko stosowania. Należy dokładnie monitorować toksyczne działanie dezoksycholanu amfoterycyny B (patrz punkt 4.4).
Pacjentów, którzy stosują syrolimus, nifedypinę lub itrakonazol jednocześnie z mykafunginą, należy monitorować w kierunku toksycznego działania syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu i, jeśli to konieczne, należy zmniejszyć dawki syrolimusu, nifedypiny lub itrakonazolu (patrz punkt 4.4).
Ciąża
Brak jest danych dotyczących stosowania mykafunginy u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach mykafungina przenikała przez barierę łożyska i obserwowano jej szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane.
Produktu leczniczego Micafungin Pharmline nie należy stosować w czasie ciąży, jeśli nie jest to
bezwzględnie konieczne.
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy mykafungina przenika do mleka kobiet. W badaniach na zwierzętach stwierdzono wydzielanie mykafunginy z mlekiem. Decyzję o kontynuacji/przerwaniu karmienia piersią lub kontynuacji/przerwaniu leczenia produktem Micafungin Pharmline należy podjąć po uwzględnieniu korzyści dla dziecka wynikających z karmienia piersią i korzyści dla matki, wynikających z leczenia produktem Micafungin Pharmline.
Płodność
W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczny wpływ na jądra (patrz punkt 5.3). Mykafungina
może niekorzystnie wpływać na płodność u mężczyzn.
Mykafungina nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Mogą jednak wystąpić działania niepożądane, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
W oparciu o doświadczenia z badań klinicznych, działania niepożądane wystąpiły łącznie u 32,2% pacjentów. Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych należały nudności (2,8%), zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi (2,7%), zapalenie żył (2,5%, przede wszystkim u pacjentów z zakażeniem HIV i cewnikami założonymi do żył obwodowych), wymioty (2,5%) i zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej we krwi (2,3%).
Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych
W tabeli poniżej działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji układów i narządów oraz terminologii MedDRA. W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie z malejącą ciężkością.
| Klasyfikacjaukładówi narządów | Często≥ 1/100 do < 1/10 | Niezbyt często≥ 1/1 000 do < 1/100 | Rzadko≥ 1/10 000 do< 1/1 000 | Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) |
| Zaburzenia krwii układu chłonnego | leukopenia, neutropenia, niedokrwistość | pancytopenia, trombocytopenia, eozynofilia, hipoalbuminemia | niedokrwistość hemolityczna, hemoliza (patrz punkt 4.4) | uogólnione wykrzepianie wewnątrz-naczyniowe |
| Zaburzenia układuimmunologicznego | reakcje anafilaktyczne/reakcje anafilaktoidalne (patrz punkt 4.4), nadwrażliwość | wstrząs anafilaktyczny i anafilaktoidalny (patrz punkt 4.4) | ||
| Zaburzenia endokrynologiczne | nadmierne pocenie się | |||
| Zaburzenia metabolizmu i odżywiania | hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia | hiponatremia, hiperkaliemia, hipofosfatemia, jadłowstręt | ||
| Zaburzenia psychiczne | bezsenność, lęk, splątanie | |||
| Zaburzenia układunerwowego | ból głowy | senność, drżenie, zawroty głowy, zaburzenia smaku | ||
| Zaburzenia serca | tachykardia, kołatanie serca, bradykardia | |||
| Zaburzenia naczyniowe | zapalenie żył | Niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze, nagłe zaczerwienienie twarzy | wstrząs | |
| Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersioweji śródpiersia | duszność | |||
| Zaburzenia żołądkai jelit | nudności, wymioty,biegunka, ból brzucha | niestrawność,zaparcia | ||
| Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych | zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej we krwi, zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej we krwi, zwiększenie stężenia | niewydolność wątroby (patrz punkt 4.4), zwiększenie aktywności gamma-glutamylotransferazy, żółtaczka, cholestaza, powiększenie wątroby, zapalenie wątroby | uszkodzenie komórek wątrobowych, w tym przypadki zgonów (patrz punkt 4.4) |
| Klasyfikacjaukładówi narządów | Często≥ 1/100 do < 1/10 | Niezbyt często≥ 1/1 000 do < 1/100 | Rzadko≥ 1/10 000 do< 1/1 000 | Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych) |
| bilirubiny we krwi (hiperbilirubinemia), nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby | ||||
| Zaburzenia skóryi tkanki podskórnej | wysypka | pokrzywka, świąd, rumień | toksyczne wykwity skórne, rumień wielopostacio-wy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka (patrz punkt 4.4) | |
| Zaburzenia nerek i dróg moczowych | zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, nasilenie niewydolności nerek | upośledzenie czynności nerek (patrz punkt 4.4), ostra niewydolność nerek | ||
| Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania | gorączka, dreszcze | zakrzep w miejscu podania, zapalenie w miejscu podania, bolesność w miejscu podania, obrzęk obwodowy | ||
| Badania diagnostyczne | zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi |
Opis wybranych działań niepożądanych
Możliwe objawy alergicznopodobne
W badaniach klinicznych zgłaszano występowanie takich objawów jak wysypka i dreszcze.
W większości przypadków były to objawy o łagodnym do umiarkowanego nasileniu i nie stanowiły ograniczenia w leczeniu. Ciężkie działania niepożądane (np. reakcja anafilaktoidalna 0,2%, 6/3028) podczas leczenia mykafunginą zgłaszano niezbyt często i jedynie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi (np. zaawansowany AIDS, nowotwory złośliwe), wymagającymi jednoczesnego stosowania wielu innych leków.
Działania niepożądane ze strony wątroby
W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych mykafunginą działania niepożądane ze strony wątroby wystąpiły łącznie u 8,6% (260/3028) pacjentów. W większości przypadków były to działania niepożądane o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Najczęściej stwierdzano zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), AspAT (2,3%), AlAT (2,0%), zwiększenie stężenia bilirubiny (1,6%) we krwi oraz nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby (1,5%). U kilku pacjentów przerwano leczenie ze względu na zdarzenie niepożądane dotyczące wątroby (1,1%; 0,4% ciężkie). Przypadki ciężkich zaburzeń czynności wątroby występowały niezbyt często (patrz punkt 4.4).
Reakcje w miejscu podania
Żadna z reakcji w miejscu podania nie spowodowała ograniczenia w leczeniu.
Dzieci i młodzież
Niektóre działania niepożądane (wymienione w poniższej tabeli) występowały częściej u dzieci
i młodzieży niż u osób dorosłych. Ponadto, u dzieci w wieku < 1 roku dwukrotnie częściej występowało zwiększenie aktywności AlAT, AspAT i fosfatazy zasadowej niż u starszych dzieci i młodzieży (patrz punkt 4.4). Najbardziej prawdopodobną przyczyną tych różnic obserwowanych
w badaniach klinicznych było występowanie innych chorób podstawowych w tej grupie pacjentów w porównaniu z osobami dorosłymi oraz starszymi dziećmi i młodzieżą. W chwili włączenia do badania, odsetek dzieci i młodzieży z neutropenią był kilkakrotnie większy niż odsetek pacjentów dorosłych (40,2% i 7,3%, odpowiednio); podobnie było w przypadku allogenicznego HSCT (29,4% i 13,4%, odpowiednio) oraz nowotworów złośliwych krwi (29,1% i 8,7%, odpowiednio).
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często trombocytopenia
Zaburzenia serca
Często tachykardia
Zaburzenia naczyniowe
Często nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często hiperbilirubinemia, hepatomegalia
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Często ostra niewydolność nerek, zwiększenie stężenia mocznika we krwi
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C PL-02 222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po podaniu wielokrotnym dawki dobowej do
8 mg/kg mc. (maksymalna dawka całkowita 896 mg) nie stwierdzono toksyczności ograniczającej dawkę. Zgłoszono pojedynczy przypadek podania noworodkowi dawki 16 mg/kg mc. na dobę. Nie stwierdzono u niego działań niepożądanych związanych z podaniem dużej dawki.
Brak doświadczenia z przedawkowaniem mykafunginy. W przypadku przedawkowania należy zastosować ogólne środki wspomagające i wdrożyć leczenie objawowe. Mykafungina silnie wiąże się z białkami osocza i nie da się jej usunąć z organizmu poprzez dializę.
Właściwości farmakologiczne - Micafungin 100 mg
Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwgrzybicze do stosowania ogólnego, inne leki przeciwgrzybicze do stosowania ogólnego, kod ATC: J02AX05
Mechanizm działania
Mykafungina niekompetycyjnie hamuje syntezę 1,3-β-D-glukanu, zasadniczego składnika ściany komórkowej grzybów. 1,3-β-D-glukan nie występuje w komórkach ssaków.
Mykafungina wykazuje działanie grzybobójcze na większość drożdżaków z rodzaju Candida i silnie
hamuje wzrost aktywnie rosnących strzępek grzybów z rodzaju Aspergillus.
Zależność PK/PD
W badaniach kandydozy na modelach zwierzęcych obserwowano korelację między ekspozycją na mykafunginę podzieloną przez MIC (AUC/MIC) a skutecznością działania zdefiniowaną jako stosunek wymagany do zapobiegania postępującemu wzrostowi grzybów. W modelach tych wymagany stosunek dla C. albicans wynosił około 2400, a dla C. glabrata około 1300. W zalecanej dawce leczniczej produktu Micafungin Pharmline, wskaźniki te są osiągalne dla dystrybucji Candida spp. typu dzikiego.
Mechanizm(y) oporności
Jak w przypadku wszystkich leków przeciwdrobnoustrojowych, zgłaszano przypadki zmniejszonej wrażliwości i oporności i nie można wykluczyć oporności krzyżowej z innymi echinokandynami. Zmniejszona wrażliwość na echinokandyny wiązała się z mutacjami w genach Fks1 i Fks2 kodujących główną podjednostkę syntazy glikanu.
Progi
Progi EUCAST
| Candida species | Progi MIC (mg/L) | |
| ≤ S (wrażliwe) | > R (oporne) | |
| Candida albicans | 0,016 | 0,016 |
| ATU*: 0,03 | ||
| Candida glabrata | 0,03 | 0,03 |
| Candida parapsilosis | 2 | 2 |
| Candida tropicalis1 | Brak wystarczających danych | |
| Candida krusei1 | Brak wystarczających danych | |
| Candida guilliermondii1 | Brak wystarczających danych | |
| Pozostałe Candida spp. | Brak wystarczających danych | |
| 1MIC dla C. tropicalis jest większe o 1-2 dwukrotne rozcieńczenia niż dla C. albicans i C. glabrata. | ||
W badaniu klinicznym pozytywny wynik był liczbowo nieco mniejszy dla C. tropicalis niż dla
C. albicans po zastosowaniu obu dawek mykafunginy (100 i 150 mg na dobę). Jednakże różnica nie była znacząca i nie wiadomo, czy przekłada się ona na odpowiednią różnicę w warunkach klinicznych. MIC dla C. krusei jest w przybliżeniu większe o 3 dwukrotne rozcieńczenia niż dla
C. albicans i, podobnie, dla C. guilliermondii MIC jest w przybliżeniu większe o 8 dwukrotnych rozcieńczeń. Ponadto, w badaniach klinicznych tylko niewielka liczba przypadków dotyczyła tych gatunków. Oznacza to, że nie ma wystarczających dowodów, aby wykazać, czy populacje typu dzikiego tych patogenów można uznać za wrażliwe na mykafunginę.
*W odniesieniu do izolatów z MIC=0,03 mg/L (ATU): Jeśli S (wrażliwe) na anidulafunginę, zgłosić jako S (wrażliwe) i dodać następujący komentarz: Izolaty wrażliwe na anidulafunginę
z MIC 0,03 mg/L nie są nosicielami mutacji fks nadającej oporność na echinokandyny. Jeśli nie S (wrażliwe) na anidulafunginę, należy zgłosić jako R (oporne) i skierować do laboratorium referencyjnego w celu sekwencjonowania fks i potwierdzenia MIC.
Dane z badań klinicznych
Kandydemia i inwazyjna kandydoza: Mykafungina (100 mg na dobę lub 2 mg/kg mc. na dobę) była równie skuteczna, ale lepiej tolerowana niż liposomalna amfoterycyna B (3 mg/kg mc.) jako leczenie pierwszego rzutu w kandydemii i inwazyjnej kandydozie w randomizowanym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, międzynarodowym badaniu równoważności. Mediana czasu podawania mykafunginy i liposomalnej amfoterycyny B wynosiła 15 dni (zakres od 4 do 42 dni u osób dorosłych i 12 do 42 dni u dzieci).
Równoważność udowodniono w grupie pacjentów dorosłych i podobne wyniki uzyskano
w podgrupach dzieci i młodzieży (w tym u noworodków i wcześniaków). Wyniki dotyczące skuteczności leczenia były podobne, niezależne od gatunku Candida, pierwotnego ogniska zakażenia i neutropenii (patrz tabela poniżej). Mykafungina powodowała mniejsze spadki średnich wartości maksymalnych w ocenianym stopniu przesączania kłębuszkowego w czasie leczenia (p < 0,001)
i rzadziej obserwowano reakcje związane z dożylnym podawaniem leku (p = 0,001) niż w grupie leczonej liposomalną amfoterycyną B.
Ogólna skuteczność leczenia w badaniu inwazyjnej kandydozy według zestawu protokołów
| Mykafungina | Liposomalna amfoterycyna B | Różnica w %[95% CI] | |||
| N | n (%) | N | n (%) | ||
| Dorośli pacjenci | |||||
| Powodzenie leczenia ogółem | 202 | 181 (89,6) | 190 | 170 (89,5) | 0,1 [-5,9, 6,1] † |
| Powodzenie leczenia ogółem po dokonaniu korekty uwzględniającej występowanie neutropenii | |||||
| początkowo z neutropenią | 24 | 18 (75,0) | 15 | 12 (80,0) | 0,7 [-5,3, 6,7] ‡ |
| początkowo bez neutropenii | 178 | 163 (91,6) | 175 | 158 (90,3) | |
| Dzieci i młodzież | |||||
| Powodzenie leczenia ogółem | 48 | 35 (72,9) | 50 | 38 (76,0) | -2,7 [-17,3, 11,9] § |
| < 2 lat | 26 | 21 (80,8) | 31 | 24 (77,4) | |
| Wcześniaki | 10 | 7 (70,0) | 9 | 6 (66,7) | |
| noworodki (od 0 dni do< 4 tygodni) | 7 | 7 (100) | 5 | 4 (80) | |
| od 2 do 15 lat | 22 | 14 (63,6) | 19 | 14 (73,7) | |
| Dorośli i dzieci łącznie, ogólne powodzenie leczenia wg gatunku Candida | |||||
| Candida albicans | 102 | 91 (89,2) | 98 | 89 (90,8) | |
| Gatunki nie-albicans¶: wszystkie | 151 | 133 (88,1) | 140 | 123 (87,9) | |
| C. tropicalis | 59 | 54 (91,5) | 51 | 49 (96,1) | |
| Mykafungina | Liposomalna amfoterycyna B | Różnica w %[95% CI] | |||
| N | n (%) | N | n (%) | ||
| C. parapsilosis | 48 | 41 (85,4) | 44 | 35 (79,5) | |
| C. glabrata | 23 | 19 (82,6) | 17 | 14 (82,4) | |
| C. krusei | 9 | 8 (88,9) | 7 | 6 (85,7) | |
† Różnica między odsetkiem powodzeń leczenia w grupie leczonej mykafunginą a odsetkiem powodzeń stwierdzonym w grupie leczonej liposomalną amfoterycyną B i 95% przedział ufności w teście dwustronnym dla różnicy dotyczącej powodzenia leczenia ogółem, na podstawie normalnych przybliżeń dla dużej próby.
‡ Po dokonaniu poprawki uwzględniającej występowanie neutropenii; pierwszorzędowy punkt końcowy.
§ Liczebność grupy dzieci i młodzieży nie była wystarczająca do oceny równoważności.
¶ Skuteczność kliniczną obserwowano również (< 5 pacjentów) wobec następujących gatunków Candida:
C. guilliermondii, C. famata, C. lusitaniae, C. utilis, C. inconspicua i C. dubliniensis.
Kandydoza przełyku: w randomizowanym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby badaniu,
w którym porównywano stosowanie mykafunginy i flukonazolu jako leczenie pierwszego rzutu
w kandydozie przełyku, 518 pacjentów otrzymało co najmniej jedną dawkę badanego leku. Mediana czasu leczenia wynosiła 14 dni, a mediana dawki dobowej wynosiła 150 mg w grupie leczonej mykafunginą (N = 260) i 200 mg w grupie otrzymującej flukonazol (N = 258). Po zakończeniu leczenia stopień 0 podczas endoskopowej oceny błony śluzowej przełyku (endoskopowo wyleczony) obserwowano u 87,7% (228/260) i 88,0% (227/258) pacjentów leczonych mykafunginą
i flukonazolem, odpowiednio (95% CI dla różnic: [-5,9%, 5,3%]). Dolna granica 95% CI była powyżej wstępnie określonego marginesu równoważności wynoszącego -10%, potwierdzając tym samym równoważność tych leków. Rodzaj i częstość występowania działań niepożądanych były podobne w obu leczonych grupach.
Profilaktyka: w randomizowanym, wieloośrodkowym badaniu przeprowadzonym metodą podwójnie ślepej próby wykazano większą skuteczność mykafunginy w porównaniu z flukonazolem
w profilaktyce inwazyjnych zakażeń grzybiczych u pacjentów z wysokim ryzykiem rozwinięcia się grzybicy układowej (pacjenci poddawani przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych [HSCT]. Powodzenie leczenia określono jako brak potwierdzonego, prawdopodobnego lub przypuszczalnego układowego zakażenia grzybiczego do zakończenia leczenia i do zakończenia badania. Większość pacjentów (97%, N = 882) miało neutropenię na początku badania
(< 200 neutrofilów/µL). Mediana czasu utrzymywania się neutropenii wynosiła 13 dni. Podawano stałą dawkę dobową mykafunginy wynoszącą 50 mg (1,0 mg/kg mc.) i 400 mg (8 mg/kg mc.) flukonazolu. Średni okres leczenia wynosił 19 dni dla mykafunginy i 18 dni dla flukonazolu u osób dorosłych (N = 798) oraz 23 dni dla obu ramion leczenia u dzieci i młodzieży (N = 84).
Odsetek powodzenia leczenia był statystycznie istotnie większy dla mykafunginy w porównaniu
z flukonazolem (1,6% w porównaniu do 2,4% zakażeń po przerwaniu leczenia). W grupie leczonej mykafunginą i w grupie leczonej flukonazolem infekcje Aspergillus po przerwaniu leczenia obserwowano odpowiednio u 1 w porównaniu do 7 pacjentów, natomiast potwierdzone lub prawdopodobne infekcje Candida po przerwaniu leczenia były stwierdzane odpowiednio
u 4 w porównaniu do 2 pacjentów. Inne zakażenia wywołane przerwaniem leczenia były spowodowane przez Fusarium spp. (odpowiednio 1 i 2 pacjentów) oraz Zygomycetes spp. (odpowiednio 1 i 0 pacjentów). Rodzaj i częstość występowania reakcji niepożądanych były podobne pomiędzy obiema leczonymi grupami.
Wchłanianie
Farmakokinetyka ma charakter liniowy w zakresie dawek dobowych od 12,5 mg do 200 mg i od
3 mg/kg mc. do 8 mg/kg mc. Nie stwierdza się kumulacji leku w ustroju po podawaniu wielokrotnym, a stan stacjonarny uzyskuje się na ogół po 4 do 5 dniach.
Dystrybucja
Po podaniu dożylnym krzywa zmniejszania się stężenia mykafunginy w surowicy ma charakter dwufazowy. Lek jest szybko dystrybuowany do tkanek.
W krążeniu ogólnym mykafungina niemal całkowicie (> 99%) wiąże się z białkami osocza, głównie
z albuminami. Wiązanie z albuminami nie zależy od stężenia mykafunginy w osoczu (10-100 µg/mL). Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) wynosiła około 18-19 litrów.
Metabolizm
W krążeniu ogólnym mykafungina występuje głównie w stanie niezmienionym. Wykazano, że mykafungina jest metabolizowana do kilku związków, z których w układzie krążenia wykrywano pochodne M-1 (katecholowe), M-2 (metoksylowa pochodna M-1) i M-5 (po hydroksylacji bocznego łańcucha). Narażenie na te metabolity jest niewielkie i nie mają one znaczenia dla całkowitej skuteczności działania mykafunginy.
Pomimo że w warunkach in vitro mykafungina jest substratem dla CYP3A, hydroksylacja przez CYP3A nie jest głównym szlakiem metabolizmu mykafunginy w warunkach in vivo.
Eliminacja i wydalanie
Średni okres półtrwania w fazie końcowej wynosił około 10-17 godzin i nie zmieniał się w zakresie dawek do 8 mg/kg mc. zarówno po podaniu pojedynczym, jak i wielokrotnym. Całkowity klirens wynosił 0,15-0,3 mL/minutę/kg mc. u osób zdrowych i u dorosłych pacjentów i był niezależny od dawki po podaniu pojedynczym i wielokrotnym. Po podaniu zdrowym ochotnikom pojedynczej dawki dożylnej mykafunginy, znakowanej izotopem 14C (25 mg), przez 28 dni oznaczono 11,6% izotopu
w moczu i 71,0% w kale. Dane te wskazują, że eliminacja mykafunginy odbywa się głównie drogą pozanerkową. Metabolity M-1 i M-2 wykrywano w osoczu tylko w ilościach śladowych,
a występujący w największej ilości metabolit M-5 stanowił 6,5% początkowej dawki mykafunginy.
Szczególne populacje
Dzieci i młodzież: U dzieci i młodzieży wartości AUC w zakresie dawek 0,5-4,0 mg/kg mc. były proporcjonalne do dawki. Masa ciała pacjentów miała wpływ na klirens, którego średnie wartości,
w zależności od masy ciała, u młodszych dzieci (4 miesiące do 5 lat) były około 1,35-krotnie większe, a u dzieci w wieku od 6 do 11 lat 1,14-krotnie większe. Średnie wartości klirensu u dzieci starszych (12-16 lat) były zbliżone do tych, które stwierdza się u dorosłych pacjentów. Średnie wartości klirensu, po dostosowaniu do masy ciała, u dzieci w wieku poniżej 4 miesięcy były około 2,6-krotnie większe niż u dzieci starszych (12-16 lat) i 2,3-krotnie większe niż u osób dorosłych.
Badania pomostowe PK/PD wykazały zależne od dawki przenikanie mykafunginy do ośrodkowego układu nerwowego o minimalnej wartości AUC 170 ug*godzinę/L, wymaganej do maksymalnej eradykacji grzyba z tkanek OUN. Modele populacyjne PK wykazały, że dawka 10 mg/kg mc. u dzieci w wieku poniżej 4 miesięcy byłaby wystarczająca do uzyskania docelowej ekspozycji w leczeniu zakażeń Candida ośrodkowego układu nerwowego.
Pacjenci w podeszłym wieku: Po podaniu 50 mg mykafunginy w pojedynczym, trwającym godzinę
wlewie dożylnym, farmakokinetyka mykafunginy u pacjentów w podeszłym wieku (w wieku 66-78 lat) jest podobna, jak u osób młodych (w wieku 20-24 lata). Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: W badaniu przeprowadzonym u pacjentów
z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (wskaźnik Child-Pugh 7-9) (n = 8) farmakokinetyka mykafunginy nie różniła się znacząco w porównaniu do zdrowych osób (n = 8). Z tego względu, nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. W badaniu przeprowadzonym u pacjentów
z ciężkimi zaburzeniami wątroby (wskaźnik Child-Pugh 10-12) (n = 8) stwierdzono mniejsze stężenia mykafunginy w osoczu i większe stężenia metabolitu z grupą hydroksylową (M-5) w porównaniu do zdrowych osób (n = 8).
Dane te nie są wystarczające do ustalenia dawkowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Ciężkie zaburzenia czynności nerek (filtracja kłębuszkowa [GFR] < 30 mL/minutę) nie wpływały znacząco na farmakokinetykę mykafunginy. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
Płeć/Rasa: Płeć i rasa pacjentów (kaukaska, czarna i orientalna) nie wpływały znacząco na parametry farmakokinetyczne mykafunginy. Nie ma konieczności dostosowywania dawki ze względu na płeć lub rasę.
Dane farmaceutyczne - Micafungin 100 mg
Laktoza jednowodna
Kwas cytrynowy (do ustalenia pH) Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH)
Produktu leczniczego nie wolno mieszać lub podawać jednocześnie we wlewie z innymi produktami leczniczymi, z wyjątkiem wymienionych w punkcie 6.6.
Zamknięta fiolka: 3 lata.
Koncentrat zrekonstytuowany w fiolce:
Zrekonstytuowany koncentrat zachowuje chemiczną i fizyczną stabilność przez 48 godzin w temperaturze 25°C, jeśli jest chroniony przed światłem, jeśli do jego zrekonstytuowania
zastosowano roztwór chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) do infuzji lub roztwór glukozy 50 mg/mL (5%) do infuzji.
Rozcieńczony roztwór do infuzji:
Sporządzony roztwór zachowuje chemiczną i fizyczną stabilność przez 96 godzin w temperaturze 25°C, jeżeli jest chroniony przed światłem i do jego rozcieńczenia zastosowano roztwór chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) do infuzji i przez 48 godzin w temperaturze 25°C, jeżeli jest chroniony przed światłem i do jego rozcieńczenia zastosowano roztwór glukozy 50 mg/mL (5%) do infuzji.
Produkt leczniczy Micafungin Pharmline nie zawiera konserwantów. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, o ile metoda rekonstytucji/rozcieńczania nie wyklucza ryzyka zanieczyszczenia
mikrobiologicznego, zrekonstytuowane i rozcieńczone roztwory należy zużyć natychmiast. Jeśli roztwór nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik.
Zamknięte fiolki
Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC.
Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.
Fiolka z oranżowego szkła typu I o maksymalnej pojemności 13,5 mL, zamykana korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym wieczkiem z plastikową nakładką z PP, w tekturowym pudełku.
Wielkość opakowania: opakowania po 1 fiolce.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
Produktu leczniczego Micafungin Pharmline nie wolno mieszać lub podawać we wlewie jednocześnie
z innymi produktami leczniczymi z wyjątkiem wymienionych poniżej. W warunkach aseptycznych i w temperaturze pokojowej produkt leczniczy Micafungin Pharmline należy zrekonstytuować
i rozcieńczyć w następujący sposób:
-
Plastykowe wieczko należy usunąć z fiolki i zdezynfekować korek alkoholem.
-
W warunkach aseptycznych do każdej fiolki należy wstrzyknąć powoli, po ściance wewnętrznej, 5 mL roztworu chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) do infuzji lub roztworu glukozy 50 mg/mL (5%) do infuzji (pobrane ze 100 mL butelki/worka). Pomimo że koncentrat się spieni, należy dołożyć wszelkich starań, żeby ilość tworzącej się piany była możliwie jak najmniejsza. W celu uzyskania właściwej dawki w mg należy sporządzić koncentrat, używając odpowiedniej liczby fiolek produktu leczniczego Micafungin Pharmline (patrz tabela poniżej).
-
Fiolkę należy delikatnie obrócić. NIE WSTRZĄSAĆ! Proszek rozpuści się całkowicie. Sporządzony koncentrat należy użyć niezwłocznie. Fiolka przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Sporządzony, lecz niezużyty koncentrat należy natychmiast usunąć.
-
Całą ilość sporządzonego koncentratu należy przenieść z fiolek do butelki (worka)
z roztworem do infuzji, z której roztwór został pierwotnie pobrany. Rozcieńczony roztwór do infuzji należy podać niezwłocznie. Sporządzony roztwór zachowuje chemiczną i fizyczną stabilność przez 96 godzin w temperaturze 25°C, jeżeli jest chroniony przed światłem i został rozcieńczony roztworem chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) do infuzji oraz przez 48 godzin
w temperaturze 25°C, jeżeli jest chroniony przed światłem i został rozcieńczony roztworem
glukozy 50 mg/mL (5%) do infuzji.
-
Butelkę (worek) z roztworem do infuzji należy delikatnie odwrócić w celu dokładnego wymieszania się rozcieńczonego roztworu i NIE wstrząsać, aby uniknąć powstawania piany. Roztworu nie należy podawać, jeżeli jest mętny lub zawiera wytrącony osad.
-
Butelkę (worek) z rozcieńczonym roztworem należy umieścić w zamkniętym opakowaniu
chroniącym przed światłem.
Przygotowanie roztworu do infuzji
| Dawka (mg) | Liczba fiolek produktu Micafungin Pharmline do użycia (mg/fiolkę) | Objętość roztworuchlorku sodu (0,9%)lub glukozy (5%), którą należy dodać do fiolki | Objętość (stężenie)rozpuszczonego proszku | Standardowy roztwórdo infuzji(po uzupełnieniu do100 mL)Stężenie końcowe |
| 50* | 1 × 50 | 5 mL | około 5 mL (10 mg/mL) | 0,5 mg/mL |
| 100 | 1 × 100 | 5 mL | około 5 mL (20 mg/mL) | 1,0 mg/mL |
| 150* | 1 × 100 + 1 × 50 | 5 mL | około 10 mL | 1,5 mg/mL |
| 200 | 2 × 100 | 5 mL | około 10 mL | 2,0 mg/mL |
*Aby uzyskać wymaganą dawkę w mg, do rekonstytucji należy użyć fiolek o odpowiednim stężeniu
substancji czynnej.
Po rekonstytucji i rozcieńczeniu roztwór należy podawać w powolnym wlewie dożylnym trwającym około 1 godziny.