ABCD2 vs ABCD3-I i Inne Skale TIA: Porównanie Kliniczne
Od publikacji ABCD2 w 2007 roku zaproponowano kilka wariantów mających poprawić predykcję wczesnego ryzyka udaru po TIA.
Skala ABCD2 — Ryzyko Udaru po TIA
Ocena ryzyka udaru niedokrwiennego w ciągu 2 dni po TIA — stratyfikacja pilności hospitalizacji
ABCD2 skala
Rodzina Skal ABCD
| Skala | Parametry dodatkowe vs ABCD2 | Zaleta | Ograniczenie |
|---|---|---|---|
| ABCD2 | — (odniesienie) | Prosta, powszechna, walidowana | Umiarkowana dyskryminacja |
| ABCD3 | + TIA ipsilateralne w ciągu 7 dni | Poprawia dyskryminację | Brak obrazowania |
| ABCD3-I | + Obrazowanie (DWI, stenoza ≥ 50 %) | Najlepsza precyzja | Wymaga MRI/obrazowania naczyń |
ABCD2 — Skala Standardowa
Parametry: Wiek, ciśnienie, objawy kliniczne, czas trwania, cukrzyca.
- 0–3: niskie ryzyko (< 1 % w ciągu 2 dni)
- 4–5: umiarkowane ryzyko (~4 %)
- 6–7: wysokie ryzyko (~8 %)
Zaleta: Nie wymaga badań dodatkowych. Stosowana bezpośrednio na SOR i w ratownictwie medycznym.
ABCD3-I — Skala z Obrazowaniem
Dodaje 2 dodatkowe punkty:
- +2 jeśli TIA ipsilateralne w ciągu 7 dni
- +2 jeśli zmiana DWI+ lub ipsilateralna stenoza ≥ 50 %
AUC ~0,72 vs ~0,60 dla ABCD2 — znacząco lepsza dyskryminacja.
Ograniczenie: Wymaga dostępności MRI dyfuzji i obrazowania naczyniowego — nie zawsze możliwe w pierwszych godzinach.
Praktyczny Wybór Skali
Wczesne SOR (0–2 h) bez obrazowania: → ABCD2 — kieruje decyzją o hospitalizacji i pilnością diagnostyki
Po obrazowaniu (MRI, USG tętnic szyjnych): → ABCD3-I — doprecyzowuje stratyfikację i intensywność nadzoru
Najczęściej Zadawane Pytania
Wysoki ABCD2, ale niski ABCD3-I — możliwe? Rzadkie, ale możliwe jeśli MRI prawidłowe i bez niedawnego TIA. W takim przypadku ABCD3-I moduluje ryzyko w dół — ale ocena kliniczna pozostaje priorytetem.
Źródła
- Johnston SC, et al. Validation and refinement of scores to predict very early stroke risk after TIA. Lancet. 2007;369(9558):283–292.
- Merwick A, et al. Addition of brain and carotid imaging to the ABCD2 score (ABCD3-I study). Lancet Neurol. 2010;9(11):1060–1069.
