Skala ABCD2 — Ryzyko Udaru po TIA
Ocena ryzyka udaru niedokrwiennego w ciągu 2 dni po TIA — stratyfikacja pilności hospitalizacji
Dodatkowe informacje
Uwaga
To narzędzie służy wyłącznie celom edukacyjnym i nie stanowi ani nie zastępuje profesjonalnej porady. Narzędzie nie powinno być wykorzystywane do stawiania diagnozy medycznej lub prowadzenia leczenia.
Opis ogólny
Przemijający atak niedokrwienny (TIA) to przejściowy okres objawów podobnych do udaru, wynikający z tymczasowego zakłócenia przepływu krwi do ośrodkowego układu nerwowego, który nie powoduje trwałych uszkodzeń. Istnieje jednak zwiększone ryzyko udaru mózgu po TIA – u około jednej czwartej pacjentów z udarem TIA poprzedza udar.
Skala ABCD² to siedmiopunktowe narzędzie do stratyfikacji ryzyka opracowane w celu identyfikacji pacjentów z wysokim ryzykiem udaru mózgu po TIA. Opiera się na kombinacji 5 zmiennych: Wiek, ciśnienie krwi, cechy kliniczne, czas trwania i cukrzyca – ABCD². Uzyskane wyniki dzielą pacjentów na kategorie ryzyka niskiego (0–3 punkty), umiarkowanego (4–5 punktów) i wysokiego (6–7 punktów). Dla każdej kategorii podano szacunkowe ryzyko udaru mózgu na okres 2, 7 i 90 dni.
Wynik ABCD² został stworzony przez Johnstona et al. poprzez połączenie dwóch wcześniej zatwierdzonych zasad podejmowania decyzji klinicznych – skali ABCD i skali kalifornijskiej. Został on zatwierdzony zewnętrznie i zatwierdzony przez wytyczne Europejskiej Organizacji Udaru Mózgu (ESO) i Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego (AHA) jako jeden z punktów stratyfikacji ryzyka TIA.
Wytyczne ESO dotyczące postępowania w TIA wykorzystują wynik ABCD² ≥ 4 do zdefiniowania TIA wysokiego ryzyka. Zalecają również, aby nie stosować samych narzędzi prognostycznych (takich jak wynik ABCD²) do identyfikacji pacjentów wysokiego ryzyka lub do podejmowania decyzji dotyczących segregacji i leczenia pacjentów z podejrzeniem TIA ze względu na ograniczoną czułość.
Przemijający atak niedokrwienny (TIA) to przejściowy okres objawów podobnych do udaru, wynikający z tymczasowego zakłócenia przepływu krwi do ośrodkowego układu nerwowego, który nie powoduje trwałych uszkodzeń. Istnieje jednak zwiększone ryzyko udaru mózgu po TIA – u około jednej czwartej pacjentów z udarem TIA poprzedza udar.
Skala ABCD² to siedmiopunktowe narzędzie do stratyfikacji ryzyka opracowane w celu identyfikacji pacjentów z wysokim ryzykiem udaru mózgu po TIA. Opiera się na kombinacji 5 zmiennych: Wiek, ciśnienie krwi, cechy kliniczne, czas trwania i cukrzyca – ABCD². Uzyskane wyniki dzielą pacjentów na kategorie ryzyka niskiego (0–3 punkty), umiarkowanego (4–5 punktów) i wysokiego (6–7 punktów). Dla każdej kategorii podano szacunkowe ryzyko udaru mózgu na okres 2, 7 i 90 dni.
Wynik ABCD² został stworzony przez Johnstona et al. poprzez połączenie dwóch wcześniej zatwierdzonych zasad podejmowania decyzji klinicznych – skali ABCD i skali kalifornijskiej. Został on zatwierdzony zewnętrznie i zatwierdzony przez wytyczne Europejskiej Organizacji Udaru Mózgu (ESO) i Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego (AHA) jako jeden z punktów stratyfikacji ryzyka TIA.
Wytyczne ESO dotyczące postępowania w TIA wykorzystują wynik ABCD² ≥ 4 do zdefiniowania TIA wysokiego ryzyka. Zalecają również, aby nie stosować samych narzędzi prognostycznych (takich jak wynik ABCD²) do identyfikacji pacjentów wysokiego ryzyka lub do podejmowania decyzji dotyczących segregacji i leczenia pacjentów z podejrzeniem TIA ze względu na ograniczoną czułość.
Zakres wyników
Niskie ryzyko
0–3Umiarkowane ryzyko
4–5Wysokie ryzyko
6–7Formuła
Wiek: < 60 lat (0 punktów), ≥ 60 lat (+1 punkt)
Ciśnienie krwi: < 140/90 mmHg (0 punktów), ≥ 140/90 mmHg (+1 punkt)
Objawy kliniczne TIA: jednostronne osłabienie (+2 punkty), zaburzenia mowy bez osłabienia (+1 punkt), inne objawy (0 punkty)
Czas trwania objawów: ≥ 60 minuty (+2 punkty), 10–59 minut (+1 punkt), < 10 minut (0 punktów)
Historia cukrzycy (+1 punkt)
Bibliografia
Johnston S, Rothwell P, Nguyen-Huynh M, Giles M, Elkins J, Bernstein A et al. Validation and refinement of scores to predict very early stroke risk after transient ischaemic attack. The Lancet. 2007;369(9558):283-292.
Fothergill A, Christianson T, Brown R, Rabinstein A. Validation and Refinement of the ABCD2 Score. Stroke. 2009;40(8):2669-2673.
Wersja
1
O tym narzędziu
Opis ogólny
Przemijający atak niedokrwienny (TIA) to przejściowy okres objawów podobnych do udaru, wynikający z tymczasowego zakłócenia przepływu krwi do ośrodkowego układu nerwowego, który nie powoduje trwałych uszkodzeń. Istnieje jednak zwiększone ryzyko udaru mózgu po TIA – u około jednej czwartej pacjentów z udarem TIA poprzedza udar.
Skala ABCD² to siedmiopunktowe narzędzie do stratyfikacji ryzyka opracowane w celu identyfikacji pacjentów z wysokim ryzykiem udaru mózgu po TIA. Opiera się na kombinacji 5 zmiennych: Wiek, ciśnienie krwi, cechy kliniczne, czas trwania i cukrzyca – ABCD². Uzyskane wyniki dzielą pacjentów na kategorie ryzyka niskiego (0–3 punkty), umiarkowanego (4–5 punktów) i wysokiego (6–7 punktów). Dla każdej kategorii podano szacunkowe ryzyko udaru mózgu na okres 2, 7 i 90 dni.
Wynik ABCD² został stworzony przez Johnstona et al. poprzez połączenie dwóch wcześniej zatwierdzonych zasad podejmowania decyzji klinicznych – skali ABCD i skali kalifornijskiej. Został on zatwierdzony zewnętrznie i zatwierdzony przez wytyczne Europejskiej Organizacji Udaru Mózgu (ESO) i Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego (AHA) jako jeden z punktów stratyfikacji ryzyka TIA.
Wytyczne ESO dotyczące postępowania w TIA wykorzystują wynik ABCD² ≥ 4 do zdefiniowania TIA wysokiego ryzyka. Zalecają również, aby nie stosować samych narzędzi prognostycznych (takich jak wynik ABCD²) do identyfikacji pacjentów wysokiego ryzyka lub do podejmowania decyzji dotyczących segregacji i leczenia pacjentów z podejrzeniem TIA ze względu na ograniczoną czułość.
Przemijający atak niedokrwienny (TIA) to przejściowy okres objawów podobnych do udaru, wynikający z tymczasowego zakłócenia przepływu krwi do ośrodkowego układu nerwowego, który nie powoduje trwałych uszkodzeń. Istnieje jednak zwiększone ryzyko udaru mózgu po TIA – u około jednej czwartej pacjentów z udarem TIA poprzedza udar.
Skala ABCD² to siedmiopunktowe narzędzie do stratyfikacji ryzyka opracowane w celu identyfikacji pacjentów z wysokim ryzykiem udaru mózgu po TIA. Opiera się na kombinacji 5 zmiennych: Wiek, ciśnienie krwi, cechy kliniczne, czas trwania i cukrzyca – ABCD². Uzyskane wyniki dzielą pacjentów na kategorie ryzyka niskiego (0–3 punkty), umiarkowanego (4–5 punktów) i wysokiego (6–7 punktów). Dla każdej kategorii podano szacunkowe ryzyko udaru mózgu na okres 2, 7 i 90 dni.
Wynik ABCD² został stworzony przez Johnstona et al. poprzez połączenie dwóch wcześniej zatwierdzonych zasad podejmowania decyzji klinicznych – skali ABCD i skali kalifornijskiej. Został on zatwierdzony zewnętrznie i zatwierdzony przez wytyczne Europejskiej Organizacji Udaru Mózgu (ESO) i Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego (AHA) jako jeden z punktów stratyfikacji ryzyka TIA.
Wytyczne ESO dotyczące postępowania w TIA wykorzystują wynik ABCD² ≥ 4 do zdefiniowania TIA wysokiego ryzyka. Zalecają również, aby nie stosować samych narzędzi prognostycznych (takich jak wynik ABCD²) do identyfikacji pacjentów wysokiego ryzyka lub do podejmowania decyzji dotyczących segregacji i leczenia pacjentów z podejrzeniem TIA ze względu na ograniczoną czułość.
