Το Singodem ενδείκνυται για τη θεραπεία του άσθματος ως συμπληρωματική θεραπεία για τους ασθενείς εκείνους με ήπιο έως μέτριο επιμένον άσθμα, οι οποίοι δεν ελέγχονται επαρκώς με εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή και στους οποίους η "κατ’ επίκληση" χρήση β-αγωνιστών βραχείας δράσης δεν παρέχει επαρκή κλινικό έλεγχο του άσθματος.

Το Singodem μπορεί επίσης να αποτελέσει εναλλακτική θεραπευτική επιλογή έναντι χαμηλών δόσεων εισπνεόμενων κορτικοστεροειδών για ασθενείς με ήπιο επιμένον άσθμα, που δεν έχουν πρόσφατο ιστορικό σοβαρών κρίσεων άσθματος λόγω του οποίου να απαιτήθηκε χρήση από του στόματος κορτικοστεροειδών, και που έχουν δείξει ότι αδυνατούν να χρησιμοποιήσουν εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή (βλέπε παράγραφο 4.2).

Το Singodem ενδείκνυται επίσης για την προφύλαξη από άσθμα, στο οποίο το προεξάρχον χαρακτηριστικό είναι βρογχόσπασμος προκαλούμενος από άσκηση.

Το Singodem ενδείκνυται σε παιδιά ηλικίας από 6 έως 14 ετών.

Η δοσολογία για παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας 6-14 ετών είναι ένα μασώμενο δισκίο των 5 mg ημερησίως που λαμβάνεται το βράδυ. Εάν λαμβάνεται σε σχέση με το γεύμα, το Singodem πρέπει να λαμβάνεται 1 ώρα προ του γεύματος ή δύο ώρες μετά από το γεύμα. Δεν απαιτείται κάποια προσαρμογή της δοσολογίας για τις ηλικίες αυτές.

Γενικές συστάσεις:

Η θεραπευτική επίδραση του Singodem στον έλεγχο των παραμέτρων του άσθματος εμφανίζεται εντός μίας ημέρας. Πρέπει να συνιστάται στους ασθενείς να συνεχίζουν τη λήψη Singodem ακόμη και αν το άσθμα τους είναι υπό έλεγχο, καθώς και στις περιόδους έξαρσης του άσθματος.

Δεν απαιτείται προσαρμογή της δοσολογίας για ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια, ή ήπιου έως μέτριου βαθμού ηπατική δυσλειτουργία. Δεν υπάρχουν στοιχεία για ασθενείς με σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία. Η δοσολογία είναι η ίδια τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες ασθενείς.

ΤοSingodemως εναλλακτική θεραπευτική επιλογή έναντι των χαμηλών δόσεων εισπνεόμενων κορτικοστεροειδών για ήπιο, επιμένον άσθμα:

Η μοντελουκάστη δεν συνιστάται ως μονοθεραπεία σε ασθενείς με μέτριο επιμένον άσθμα. Η χρήση της μοντελουκάστης ως εναλλακτική θεραπευτική επιλογή έναντι των χαμηλών δόσεων εισπνεόμενων κορτικοστεροειδών σε παιδιά με ήπιο, επιμένον άσθμα πρέπει να εξετάζεται μόνον για ασθενείς, οι οποίοι δεν έχουν πρόσφατο ιστορικό σοβαρών κρίσεων άσθματος όπου να απαιτήθηκε χρήση από στόματος κορτικοστεροειδών, και που έχουν δείξει ότι αδυνατούν να χρησιμοποιήσουν εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή (βλ. παράγραφο 4.1). Το ήπιο επιμένον άσθμα ορίζεται ως συμπτώματα άσθματος περισσότερο από μια φορά την εβδομάδα αλλά λιγότερο από μία φορά την ημέρα, συμπτώματα κατά τη νύκτα περισσότερο από δύο φορές το μήνα αλλά λιγότερο από μια φορά την εβδομάδα, και φυσιολογική λειτουργία των πνευμόνων μεταξύ των επεισοδίων. Εάν δεν επιτευχθεί ικανοποιητικός έλεγχος του άσθματος κατά την παρακολούθηση (συνήθως εντός ενός μηνός), πρέπει να αξιολογηθεί η ανάγκη χορήγησης μιας πρόσθετης ή διαφορετικής αντιφλεγμονώδους θεραπείας, με βάση το σύστημα σταδιακής θεραπευτικής αντιμετώπισης του άσθματος. Οι ασθενείς πρέπει να αξιολογούνται περιοδικά για τον έλεγχο του άσθματος.

Θεραπεία μεSingodemσε σχέση με άλλες θεραπείες για το άσθμα

Όταν η θεραπεία με Singodem χρησιμοποιείται ως προστιθέμενη θεραπεία στα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή, το Singodem δεν πρέπει να υποκαταστήσει απότομα τα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή (βλέπε παράγραφος 4.4.)

Διατίθενται επικαλυμμένα με λεπτό υμένιο δισκία των 10mg για ενήλικες ηλικίας 15 ετών και άνω.

Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα.

Οι ασθενείς πρέπει να ενημερώνονται ώστε να μη χρησιμοποιούν ποτέ μοντελουκάστη από του στόματος για τη θεραπεία των οξέων κρίσεων άσθματος και να έχουν άμεσα διαθέσιμη τη συνήθη κατάλληλη θεραπεία διάσωσης για την περίπτωση αυτή. Εάν εμφανισθεί οξεία κρίση, πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένας εισπνεόμενος β-αγωνιστής βραχείας δράσης. Οι ασθενείς πρέπει να αναζητήσουν τη συμβουλή του γιατρού τους το συντομότερο δυνατόν εφόσον χρειασθούν περισσότερες από τις συνήθεις εισπνοές β-αγωνιστή βραχείας δράσης.

Η μοντελουκάστη δεν πρέπει να υποκαταστήσει απότομα τα εισπνεόμενα ή από του στόματος κορτικοστεροειδή.

Δεν υπάρχουν δεδομένα που να υποδεικνύουν ότι τα από του στόματος χορηγούμενα κορτικοστεροειδή μπορούν να μειωθούν όταν χορηγείται ταυτόχρονα μοντελουκάστη.

Σε σπάνιες περιπτώσεις, ασθενείς υπό θεραπεία με αντιασθματικούς παράγοντες συμπεριλαμβανομένης της μοντελουκάστης, είναι δυνατόν να εμφανίσουν συστηματική ηωσινοφιλία, η οποία μερικές φορές εκδηλώνεται με τα κλινικά χαρακτηριστικά αγγειίτιδας συμβατής με το σύνδρομο Churg-Strauss, μια πάθηση η οποία συνήθως αντιμετωπίζεται με τη συστηματική χορήγηση κορτικοστεροειδών. Οι περιπτώσεις αυτές συνήθως, αλλά όχι πάντοτε, έχουν συσχετιστεί με τη μείωση ή τη διακοπή της από του στόματος θεραπείας με κορτικοστεροειδή. Η πιθανότητα να συσχετίζονται οι ανταγωνιστές των υποδοχέων των λευκοτριενίων με την εμφάνιση του συνδρόμου Churg-Strauss δεν μπορεί ούτε να αποκλειστεί ούτε να τεκμηριωθεί. Οι γιατροί πρέπει να είναι σε εγρήγορση για την εμφάνιση ηωσινοφιλίας, εξανθήματος λόγω αγγειίτιδας, επιδείνωσης των πνευμονικών συμπτωμάτων, καρδιακών επιπλοκών και/ή νευροπάθειας στους ασθενείς τους. Οι ασθενείς που αναπτύσσουν αυτά τα συμπτώματα πρέπει να επανεκτιμηθούν και να αξιολογηθούν τα θεραπευτικά τους σχήματα.

ΤοSingodemπεριέχει ασπαρτάμη, η οποία είναι πηγή φαινυλανίνης. Μπορεί να είναι βλαβερό για ανθρώπους (στη συγκεκριμένη περίπτωση παιδιά) με φαινυλκετονουρία. Ασθενείς με φαινυλκετονουρία θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη ότι κάθε μασώμενο δισκίο των 5 mg περιέχει φαινυλαλανίνη σε ποσότητα αντίστοιχη με 1,123 mg φαινυλαλανίνης σε κάθε δόση.

Το Singodem μπορεί να χορηγηθεί ταυτόχρονα με άλλες συνήθεις θεραπείες που χρησιμοποιούνται για την προφύλαξη και τη θεραπεία του χρόνιου άσθματος. Σε μελέτες αλληλεπίδρασης φαρμάκων, η συνιστώμενη κλινική δόση της μοντελουκάστης δεν είχε κλινικά σημαντικές επιδράσεις στη φαρμακοκινητική των ακόλουθων φαρμάκων: θεοφυλλίνη, πρεδνιζόνη, πρεδνιζoλόνη, από του στόματος αντισυλληπτικά (αιθινυλοιστραδιόλη/νορεθινδρόνη 35/1), τερφεναδίνη, διγοξίνη και βαρφαρίνη.

Η περιοχή κάτω από την καμπύλη (ΑUC) της συγκέντρωσης της μοντελουκάστης στο πλάσμα μειώθηκε κατά περίπου 40% σε ασθενείς υπό συγχορήγηση με φαινοβαρβιτάλη. Επειδή η μοντελουκάστη μεταβολίζεται από το CYP 3A4, απαιτείται προσοχή, ιδιαίτερα στα παιδιά, όταν το Singodem συγχορηγείται με επαγωγείς του CYP 3A4, όπως η φαινυτοΐνη, η φαινοβαρβιτάλη και η ριφαμπικίνη.

Μελέτες in vitro έδειξαν ότι η μοντελουκάστη είναι ισχυρός αναστολέας του CYP 2C8. Ωστόσο, τα στοιχεία μιας κλινικής μελέτης αλληλεπίδρασης φαρμάκων που περιελάμβανε μοντελουκάστη και ροσιγλιταζόνη (δοκιμαστικό υπόστρωμα αντιπροσωπευτικό των φαρμάκων που μεταβολίζονται κυρίως μέσω του CYP 2C8) έδειξαν ότι η μοντελουκάστη δεν αναστέλλει το σύστημα CYP 2C8 in vivo. Επομένως, η μοντελουκάστη δεν αναμένεται να μεταβάλλει σημαντικά το μεταβολισμό των φαρμακευτικών προϊόντων που μεταβολίζονται μέσω αυτού του ενζύμου (π.χ. πακλιταξέλη, ροσιγλιταζόνη και ρεπαγλινίδη).

Χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης

Μελέτες σε ζώα δεν έδειξαν επιβλαβείς επιδράσεις σε σχέση με επιδράσεις στην κύηση ή την πρώιμη/όψιμη εμβρυική ανάπτυξη.

Τα περιορισμένα δεδομένα από διαθέσιμες βάσεις δεδομένων εγκυμοσύνης δεν υποδεικνύουν αιτιολογική συσχέτιση μεταξύ της μοντελουκάστης και δυσπλασιών (π.χ. ελλειμμάτων άκρων), που έχουν σπάνια αναφερθεί στο πλαίσιο της εμπειρίας μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου στην παγκόσμια αγορά.

Το Singodem μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μόνον εφόσον κρίνεται ως απολύτως απαραίτητο.

Χρήση κατά τη διάρκεια του θηλασμού

Μελέτες σε αρουραίους έχουν δείξει ότι η μοντελουκάστη απεκκρίνεται στο γάλα (βλέπε παράγραφο 5.3). Δεν είναι γνωστό εάν η μοντελουκάστη απεκκρίνεται στο ανθρώπινο γάλα.

Το Singodem μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε θηλάζουσες μητέρες μόνον εφόσον κρίνεται ως απολύτως απαραίτητο.

Η μοντελουκάστη δεν αναμένεται να επηρεάσει την ικανότητα του ασθενούς στην οδήγηση οχημάτων ή το χειρισμό μηχανημάτων. Ωστόσο, σε σπάνιες περιπτώσεις, έχει αναφερθεί από άτομα υπνηλία ή ζάλη.

Η μοντελουκάστη έχει αξιολογηθεί σε κλινικές μελέτες ως ακολούθως:

• Τα επικαλυμμένα με υμένιο δισκία των 10 mg σε 4.000 περίπου ενήλικες ασθενείς, ηλικίας 15 ετών και άνω και

• Τα μασώμενα δισκία των 5 mg σε περίπου 1.750 περίπου παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας 6 έως 14 ετών.

Οι ακόλουθες σχετιζόμενες με το φάρμακο ανεπιθύμητες ενέργειες σε κλινικές μελέτες αναφέρθηκαν συχνά (≥1/100 έως < 1/10) σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με μοντελουκάστη και με μεγαλύτερη συχνότητα από ότι σε ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο:

Μετά από παρατεταμένη θεραπεία σε κλινικές μελέτες με περιορισμένο αριθμό ασθενών διάρκειας έως 2 ετών για ενήλικες και έως 12 μηνών για παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας 6 έως 14 ετών, δεν μεταβλήθηκε το προφίλ ασφαλείας.

Οι ακόλουθες ανεπιθύμητες ενέργειες έχουν αναφερθεί κατά τη χρήση του φαρμάκου μετά την κυκλοφορία:

Λοιμώξεις και παρασιτώσεις: λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος.

Διαταραχές του αιμοποιητικού και του λεμφικού συστήματος: αυξημένη αιμορραγική διάθεση.

Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος: αντιδράσεις υπερευαισθησίας περιλαμβανομένων αναφυλαξίας, ηπατικής ηωσινοφιλικής διήθησης.

Ψυχιατρικές διαταραχές: αφύσικα όνειρα περιλαμβανομένων εφιαλτών, ψευδαισθήσεις, αϋπνία, υπνοβασία, ευερεθιστότητα, άγχος, ανησυχία, διέγερση περιλαμβανομένης επιθετικής συμπεριφοράς ή εχθρότητας, τρόμος, κατάθλιψη, αυτοκτονική σκέψη και συμπεριφορά (αυτοκτονικότητα) σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις.

Διαταραχές του νευρικού συστήματος: ζάλη, υπνηλία, παραισθησία/υπαισθησία, σπασμός.

Καρδιακές διαταραχές: αίσθημα παλμών.

Διαταραχέςτου αναπνευστικού συστήματος,του θώρακα και του μεσοθωράκιου: επίσταξη.

Γαστρεντερικές διαταραχές: διάρροια, ξηροστομία, δυσπεψία, ναυτία, έμετος.

Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων: αυξημένα επίπεδα τρανσαμινασών ορού (ALT, AST), ηπατίτιδα (περιλαμβανομένης χολοστατικής, ηπατοκυτταρικής και μικτού τύπου ηπατικής βλάβης).

Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού: αγγειοοίδημα, μώλωπες, κνίδωση, κνησμός, εξάνθημα, οζώδες ερύθημα.

Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού: αρθραλγία, μυαλγία περιλαμβανομένων μυϊκών κραμπών.

Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης: εξασθένηση/κόπωση, αίσθημα κακουχίας, οίδημα, πυρεξία.

Έχουν αναφερθεί πολύ σπάνια περιστατικά του συνδρόμου Churg-Strauss (CSS) κατά τη διάρκεια θεραπείας με μοντελουκάστη σε ασθματικούς ασθενείς (βλέπε παράγραφο 4.4).

Δεν υπάρχουν διαθέσιμες ειδικές πληροφορίες για την αντιμετώπιση της υπερδοσολογίας με μοντελουκάστη. Σε μελέτες χρόνιου άσθματος, η μοντελουκάστη έχει χορηγηθεί σε δόσεις έως 200 mg/ημέρα σε ασθενείς επί 22 εβδομάδες και σε βραχείας διάρκειας μελέτες έως 900 mg/ημέρα σε ασθενείς για περίπου μια εβδομάδα, χωρίς να παρουσιαστούν κλινικά σημαντικές ανεπιθύμητες ενέργειες.

Υπάρχουν αναφορές οξείας υπερδοσολογίας στο πλαίσιο της χρήσης του φαρμάκου μετά την κυκλοφορία του στην αγορά και σε κλινικές μελέτες με μοντελουκάστη. Αυτές περιλαμβάνουν αναφορές σε ενήλικες και παιδιά με δόση έως και 1.000 mg (περίπου 61 mg/kg σε παιδί ηλικίας 42 μηνών). Τα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα που παρατηρήθηκαν ήταν σύμφωνα με το προφίλ ασφαλείας σε ενήλικες και παιδιατρικούς ασθενείς. Δεν υπήρχαν ανεπιθύμητες ενέργειες στην πλειονότητα των αναφορών υπερδοσολογίας. Οι συχνότερα αναφερόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν σύμφωνες με το προφίλ ασφαλείας της μοντελουκάστης και περιελάμβαναν κοιλιακό άλγος, υπνηλία, δίψα, κεφαλαλγία, έμετο και ψυχοκινητική υπερδραστηριότητα

Δεν είναι γνωστό εάν η μοντελουκάστη απομακρύνεται με περιτοναϊκή- ή αιμο-διύλιση.