Πληροφορίες συνταγογράφησης
Λίστα ασφαλίσεων
Πληροφορίες έκδοσης
Περιορισμός συνταγογράφησης
Άλλες πληροφορίες
Όνομα φαρμάκου
Σύνθεση
Φαρμακευτική μορφή
Κάτοχος άδειας κυκλοφορίας (MAH)
Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately
Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.
Πάνω 36k αξιολογήσεις
SmPC - LISDEXAMFETAMINE/ADALVO 10MG/ML
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν ενδείκνυται ως μέρος ενός πλήρους προγράμματος θεραπείας της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) σε παιδιά ηλικίας 6 ετών και άνω, όταν η ανταπόκριση σε προηγούμενη θεραπεία με μεθυλφαινιδάτη θεωρείται κλινικά ανεπαρκής.
Η θεραπεία πρέπει να πραγματοποιείται υπό την επίβλεψη ενός ιατρού ειδικού στις διαταραχές συμπεριφοράς κατά την παιδική ή/και την εφηβική ηλικία. Η διάγνωση θα πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τα κριτήρια του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου για τις Ψυχικές Διαταραχές (DSM) ή τις κατευθυντήριες γραμμές των Διεθνών Κριτηρίων Ταξινόμησης των Νόσων (ICD) και πρέπει να βασίζεται σε ένα πλήρες ιστορικό και στην αξιολόγηση του ασθενούς. Η διάγνωση δεν μπορεί να τίθεται μόνο με βάση την παρουσία ενός ή περισσότερων συμπτωμάτων.
Η συγκεκριμένη αιτιολογία αυτού του συνδρόμου είναι άγνωστη και δεν υπάρχει μία διαγνωστική δοκιμασία. Η επαρκής διάγνωση απαιτεί τη χρήση ιατρικών και εξειδικευμένων ψυχολογικών, εκπαιδευτικών και κοινωνικών πόρων.
Ένα πλήρες πρόγραμμα θεραπείας περιλαμβάνει συνήθως ψυχολογικά, εκπαιδευτικά και κοινωνικά μέτρα καθώς και φαρμακοθεραπεία και στοχεύει να σταθεροποιήσει την κατάσταση των παιδιών με ένα σύνδρομο συμπεριφοράς το οποίο χαρακτηρίζεται από συμπτώματα στα οποία μπορεί να περιλαμβάνεται το χρόνιο ιστορικό διάσπασης προσοχής, η απόσπαση της προσοχής, η συναισθηματική αστάθεια, η παρορμητικότητα, η μέτρια έως σοβαρή υπερδραστηριότητα, τα ήσσονος σημασίας νευρολογικά σημεία και το μη φυσιολογικό ΗΕΓ. Η ικανότητα μάθησης μπορεί να διαταραχθεί ή όχι.
Το Lisdexamfetamine/ Adalvo δεν ενδείκνυται σε όλα τα παιδιά με ΔΕΠΥ και η απόφαση για τη χρήση του φαρμάκου πρέπει να βασίζεται σε πολύ εμπεριστατωμένη αξιολόγηση της σοβαρότητας και της χρονιότητας των συμπτωμάτων του παιδιού σε σχέση με την ηλικία του και το ενδεχόμενο κατάχρησης, λανθασμένης χρήσης ή εκτροπής.
Είναι απαραίτητη η κατάλληλη εκπαιδευτική προσέγγιση, ενώ η ψυχοκοινωνική παρέμβαση είναι γενικά αναγκαία. Η χρήση της λισδεξαμφεταμίνης θα πρέπει να γίνεται πάντα κατ’ αυτόν τον τρόπο και σύμφωνα με τις εγκεκριμένες ενδείξεις.
Η έναρξη της θεραπείας πρέπει να πραγματοποιείται υπό την επίβλεψη ενός κατάλληλου ιατρού ειδικού στις διαταραχές συμπεριφοράς κατά την παιδική ή/και την εφηβική ηλικία.
Αξιολόγηση πριν τη θεραπεία
Πριν από τη συνταγογράφηση, είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθεί μια αρχική αξιολόγηση της καρδιαγγειακής κατάστασης του ασθενούς, συμπεριλαμβανομένης της αρτηριακής πίεσης και του καρδιακού ρυθμού. Ένα πλήρες ιστορικό πρέπει να καταγράφει τις συγχορηγούμενες φαρμακευτικές αγωγές, τις προηγούμενες και τωρινές συννοσηρές ιατρικές και ψυχιατρικές διαταραχές ή συμπτώματα, το οικογενειακό ιστορικό αιφνίδιων καρδιακών/ανεξήγητων θανάτων και την ακριβή καταγραφή του ύψους και του σωματικού βάρους πριν από τη θεραπεία σε έναν πίνακα ανάπτυξης (βλέπε παραγράφους 4.3 και 4.4).
Όπως και με άλλα διεγερτικά, η πιθανότητα κατάχρησης, λανθασμένης χρήσης ή εκτροπής του Lisdexamfetamine /Adalvo θα πρέπει να εξετάζεται πριν από τη συνταγογράφηση (βλέπε παράγραφο 4.4).
Συνεχής παρακολούθηση
Η ανάπτυξη και η ψυχιατρική και καρδιαγγειακή κατάσταση θα πρέπει να παρακολουθούνται συνεχώς (βλέπε επίσης παράγραφο 4.4).
Η αρτηριακή πίεση και ο σφυγμός πρέπει να καταγράφονται σε έναν πίνακα εκατοστηµορίων για κάθε προσαρμογή της δόσης και τουλάχιστον κάθε έξι μήνες.
Το ύψος, το σωματικό βάρος και η όρεξη πρέπει να καταγράφονται τουλάχιστον κάθε 6 μήνες με τήρηση ενός πίνακα ανάπτυξης.
Η εκ νέου εμφάνιση ή επιδείνωση προϋπαρχουσών ψυχιατρικών διαταραχών πρέπει να παρακολουθείται σε κάθε προσαρμογή της δόσης και ακολούθως τουλάχιστον κάθε 6 μήνες και σε κάθε επίσκεψη.
Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για κίνδυνο εκτροπής, λανθασμένης χρήσης και κατάχρησης του Lisdexamfetamine/ Adalvo.
Δοσολογία
Η δοσολογία πρέπει να εξατομικεύεται ανάλογα με τις θεραπευτικές ανάγκες και την ανταπόκριση του ασθενούς. Απαιτείται προσεκτική τιτλοδότηση της δόσης κατά την έναρξη της θεραπείας με Lisdexamfetamine/ Adalvo.
Η δόση έναρξης είναι 30 mg λαμβανόμενη μία φορά την ημέρα το πρωί. Όταν κατά την κρίση του κλινικού ιατρού ενδείκνυται χαμηλότερη αρχική δόση, οι ασθενείς μπορούν να ξεκινήσουν θεραπεία με 20 mg μία φορά την ημέρα το πρωί.
Η δόση μπορεί να αυξηθεί κατά 10 ή 20 mg, σε περίπου εβδομαδιαία διαστήματα. Το Lisdexamfetamine/ Adalvo πρέπει να χορηγείται από του στόματος στη χαμηλότερη αποτελεσματική δοσολογία.
Η μέγιστη συνιστώμενη δόση είναι 70 mg/ημέρα. Δεν έχουν μελετηθεί υψηλότερες δόσεις.
Η θεραπεία πρέπει να διακοπεί εάν τα συμπτώματα δεν βελτιωθούν μετά από κατάλληλη προσαρμογή της δοσολογίας σε διάστημα 1 μηνός. Εάν εμφανιστεί παράδοξη επιδείνωση των συμπτωμάτων ή άλλα μη ανεκτά ανεπιθύμητα συμβάντα, η δοσολογία θα πρέπει να μειωθεί ή να διακοπεί.
Τρόπος χορήγησης
Το Lisdexamfetamine/ Adalvo προορίζεται μόνο για από του στόματος χρήση. Το Lisdexamfetamine/ Adalvo μπορεί να λαμβάνεται με ή χωρίς τη λήψη τροφής.
Μαζί με το προϊόν παρέχεται μια διαβαθμισμένη σύριγγα για από του στόματος χορήγηση και ένας
προσαρμογέας φιάλης που χρησιμοποιείται με πίεση (PIBA).
Για οδηγίες σχετικά με τη χορήγηση αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος, βλέπε παράγραφο 6.6.
Σε περίπτωση παράλειψης μιας δόσης, η χορήγηση του Lisdexamfetamine/ Adalvo μπορεί να συνεχιστεί την επόμενη ημέρα. Οι απογευματινές δόσεις θα πρέπει να αποφεύγονται λόγω της πιθανότητας αϋπνίας.
Μακροχρόνια χρήση
Η φαρμακολογική θεραπεία της ΔΕΠΥ μπορεί να είναι αναγκαία για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ο ιατρός που επιλέγει να χρησιμοποιήσει το Lisdexamfetamine/Adalvo για παρατεταμένες περιόδους (άνω των 12 μηνών) πρέπει να επαναξιολογεί το όφελος αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος τουλάχιστον ετησίως και να εξετάζει το ενδεχόμενο δοκιμαστικών διαστημάτων διακοπής της φαρμακευτικής αγωγής προκειμένου να αξιολογήσει τη λειτουργικότητα του ασθενούς χωρίς φαρμακοθεραπεία, κατά προτίμηση κατά τη διάρκεια των σχολικών διακοπών.
Ενήλικες
Σε εφήβους των οποίων τα συμπτώματα επιμένουν μέχρι την ενηλικίωση και οι οποίοι έχουν επιδείξει σαφές όφελος από τη θεραπεία, μπορεί να είναι σκόπιμο να συνεχιστεί η θεραπεία μέχρι την ενηλικίωση (βλέπε παραγράφους 4.4 και 5.1).
Παιδιά κάτω των 6 ετών
Το Lisdexamfetamine/ Adalvo δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε παιδιά ηλικίας κάτω των 6 ετών. Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα σε αυτή την ηλικιακή ομάδα δεν έχουν τεκμηριωθεί. Τα παρόντα διαθέσιμα δεδομένα περιγράφονται στην παράγραφο 4.8, 5.1 και 5.2 αλλά δεν μπορεί να γίνει σύσταση για τη δοσολογία.
Ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία
Λόγω της μειωμένης κάθαρσης σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια (GFR 15 έως <30 mL/min/1,73 m2 ή CrCl <30 mL/min), η μέγιστη δόση δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 50 mg/ημέρα (5 mL/ημέρα). Θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο περαιτέρω μείωσης της δοσολογίας σε ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση. Η λισδεξαμφεταμίνη και η δεξαμφεταμίνη δεν απομακρύνονται μέσω αιμοκάθαρσης.
Ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία
Δεν έχουν διεξαχθεί μελέτες σε ασθενείς με ηπατική ανεπάρκεια.
Υπερευαισθησία σε συμπαθομιμητικές αμίνες ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.
Ταυτόχρονη χρήση αναστολέων της μονοαμινοξειδάσης (ΜΑΟ) ή εντός 14 ημερών από τη διακοπή θεραπείας με ΜΑΟ (μπορεί να προκύψει υπερτασική κρίση, βλέπε παράγραφο 4.5).
Υπερθυρεοειδισμός ή θυρεοτοξίκωση. Καταστάσεις διέγερσης.
Συμπτωματική καρδιαγγειακή νόσος.
Προχωρημένη αρτηριοσκλήρωση. Μέτρια έως σοβαρή υπέρταση.
Γλαύκωμα.
Κατάχρηση και εξάρτηση
Τα διεγερτικά, συμπεριλαμβανομένης της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης, είναι πιθανό να προκαλέσουν κατάχρηση, λανθασμένη χρήση, εξάρτηση ή εκτροπή για μη θεραπευτικές χρήσεις, τις οποίες θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη οι γιατροί όταν συνταγογραφούν αυτό το προϊόν. Τα διεγερτικά πρέπει να συνταγογραφούνται με προσοχή σε ασθενείς με ιστορικό κατάχρησης ουσιών ή εξάρτησης.
Με την κατάχρηση διεγερτικών έχει προκύψει ανοχή, ακραία ψυχολογική εξάρτηση και σοβαρή κοινωνική ανικανότητα. Υπάρχουν αναφορές ασθενών που έχουν αυξήσει τη δοσολογία της αμφεταμίνης σε επίπεδα πολλές φορές υψηλότερα από τα συνιστώμενα. Η απότομη διακοπή μετά από παρατεταμένη χορήγηση υψηλής δόσης οδηγεί σε ακραία κόπωση και ψυχική κατάθλιψη. Οι αλλαγές παρατηρούνται επίσης στο ΗΕΓ ύπνου. Οι εκδηλώσεις χρόνιας δηλητηρίασης με αμφεταμίνες μπορεί να περιλαμβάνουν σοβαρές δερματοπάθειες, αξιοσημείωτη αϋπνία, ευερεθιστότητα, υπερκινητικότητα και αλλαγές προσωπικότητας. Η πιο σοβαρή εκδήλωση της χρόνιας δηλητηρίασης είναι η ψύχωση, η οποία συχνά είναι κλινικά δυσδιάκριτη από τη σχιζοφρένεια.
Καρδιαγγειακά ανεπιθύμητα συμβάντα
Αιφνίδιος θάνατος σε ασθενείς με προϋπάρχουσες δομικές καρδιακές ανωμαλίες ή άλλα σοβαρά καρδιακά προβλήματα
Παιδιά και έφηβοι: Αιφνίδιος θάνατος έχει αναφερθεί σε παιδιά και εφήβους που λαμβάνουν διεγερτικά του ΚΝΣ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με δομικές καρδιακές ανωμαλίες ή άλλα σοβαρά καρδιακά προβλήματα. Παρόλο που ορισμένα σοβαρά καρδιακά προβλήματα από μόνα τους ενέχουν αυξημένο κίνδυνο αιφνίδιου θανάτου, τα διεγερτικά προϊόντα γενικά δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται σε παιδιά ή εφήβους με γνωστές σοβαρές δομικές καρδιακές ανωμαλίες, μυοκαρδιοπάθεια, σοβαρές ανωμαλίες του καρδιακού ρυθμού ή άλλα σοβαρά καρδιακά προβλήματα που μπορεί να τα καταστήσουν ευάλωτα στις συμπαθητικομιμητικές επιδράσεις ενός διεγερτικού φαρμάκου.
Ενήλικες: Αιφνίδιοι θάνατοι, εγκεφαλικό επεισόδιο και έμφραγμα του μυοκαρδίου έχουν αναφερθεί σε ενήλικες που λαμβάνουν διεγερτικά φάρμακα σε συνήθεις δόσεις για τη ΔΕΠΥ. Εάν και ο ρόλος των διεγερτικών σε αυτά τα περιστατικά ενηλίκων είναι επίσης άγνωστος, οι ενήλικες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα από τα παιδιά να πάσχουν από σοβαρές δομικές καρδιακές ανωμαλίες, μυοκαρδιοπάθεια, σοβαρές ανωμαλίες του καρδιακού ρυθμού, στεφανιαία νόσο ή άλλα σοβαρά καρδιακά προβλήματα. Σε γενικές γραμμές και οι ενήλικες με τέτοιες ανωμαλίες δεν θα πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία με διεγερτικά φάρμακα.
Υπέρταση και άλλες καρδιαγγειακές παθήσεις
Τα διεγερτικά φάρμακα προκαλούν μέτρια αύξηση της μέσης αρτηριακής πίεσης (περίπου 2-4 mmHg) και του μέσου καρδιακού ρυθμού (περίπου 3-6 bpm), ενώ μπορεί να παρατηρηθούν μεγαλύτερες αυξήσεις σε κάποια άτομα. Ενώ οι μέσες αλλαγές από μόνες τους δεν αναμένεται να έχουν βραχυπρόθεσμες συνέπειες, όλοι οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται για μεγαλύτερες αλλαγές στον καρδιακό ρυθμό και την αρτηριακή πίεση. Απαιτείται προσοχή κατά τη θεραπεία ασθενών των οποίων οι υποκείμενες ιατρικές παθήσεις μπορεί να διακυβεύονται από αυξήσεις της αρτηριακής πίεσης ή του καρδιακού ρυθμού, π.χ. άτομα με προϋπάρχουσα υπέρταση, καρδιακή ανεπάρκεια, πρόσφατο έμφραγμα του μυοκαρδίου ή κοιλιακή αρρυθμία.
Η λισδεξαμφεταμίνη έχει δείξει ότι παρατείνει το διάστημα QTc σε ορισμένους ασθενείς. Θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς με παράταση του διαστήματος QTc, σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με φάρμακα που επηρεάζουν το διάστημα QTc ή σε ασθενείς με σχετική προϋπάρχουσα καρδιακή νόσο ή ηλεκτρολυτικές διαταραχές.
Η χρήση του Lisdexamfetamine/Adalvo αντενδείκνυται σε ασθενείς με συμπτωματική καρδιαγγειακή νόσο, καθώς και σε ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή υπέρταση (βλέπε παράγραφο 4.3).
Μυοκαρδιοπάθεια
Έχει αναφερθεί μυοκαρδιοπάθεια με χρόνια χρήση αμφεταμίνης. Έχει επίσης αναφερθεί με τη διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη.
Αξιολόγηση της καρδιαγγειακής κατάστασης σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με διεγερτικά φάρμακα
Από όλους τους ασθενείς που εξετάζονται για θεραπεία με διεγερτικά φάρμακα θα πρέπει να ληφθεί ένα προσεκτικό ιστορικό (συμπεριλαμβανομένης της αξιολόγησης για οικογενειακό ιστορικό αιφνίδιου θανάτου ή κοιλιακής αρρυθμίας) και να διεξαχθεί μια κλινική εξέταση για να εκτιμηθεί η παρουσία καρδιακής νόσου. Εάν τα ευρήματα υποδηλώνουν μια εν λόγω νόσο (π.χ. ηλεκτροκαρδιογράφημα ή ηχοκαρδιογράφημα) οι ασθενείς θα πρέπει να υποβληθούν σε περαιτέρω καρδιακή αξιολόγηση. Οι ασθενείς που αναπτύσσουν συμπτώματα, όπως πόνο στον θώρακα κατά την προσπάθεια, ανεξήγητη συγκοπή ή άλλα συμπτώματα που υποδηλώνουν καρδιακή νόσο κατά τη διάρκεια της θεραπείας με διεγερτικά, θα πρέπει να υποβάλλονται σε άμεση καρδιακή αξιολόγηση.
Ψυχιατρικά ανεπιθύμητα συμβάντα
Προϋπάρχουσα ψύχωση
Η χορήγηση διεγερτικών σε ασθενείς με προϋπάρχουσες ψυχωσικές διαταραχές μπορεί να επιτείνει τα συμπτώματα διαταραχής της συμπεριφοράς και της σκέψης.
Διπολική διαταραχή
Θα πρέπει να επιδεικνύεται ιδιαίτερη προσοχή κατά τη χρήση διεγερτικών για τη θεραπεία της ΔΕΠΥ σε ασθενείς με συννοσηρότητα διπολικής διαταραχής εξαιτίας της ανησυχίας για πιθανή όξυνση μεικτού/μανιακού επεισοδίου στους εν λόγω ασθενείς. Πριν από την έναρξη της θεραπείας με ένα διεγερτικό, οι ασθενείς με συννοσηρά καταθλιπτικά συμπτώματα πρέπει να ελέγχονται επαρκώς προκειμένου να προσδιοριστεί εάν διατρέχουν κίνδυνο διπολικής διαταραχής. Ο έλεγχος αυτός πρέπει να περιλαμβάνει ένα λεπτομερές ψυχιατρικό ιστορικό, συμπεριλαμβανομένων του οικογενειακού του ιστορικού αυτοκτονίας, της διπολικής διαταραχής και της κατάθλιψης.
Εμφάνιση νέων ψυχωσικών ή μανιακών συμπτωμάτων
Ψυχωσικά ή μανιακά συμπτώματα προκαλούμενα από τη θεραπεία, π.χ. ψευδαισθήσεις, παραληρητική σκέψη ή μανία, σε παιδιά και εφήβους χωρίς προηγούμενο ιστορικό ψυχωσικής νόσου ή μανίας, μπορεί να προκληθούν από διεγερτικά σε συνήθεις δόσεις. Εάν εμφανιστούν τέτοια συμπτώματα, πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο ενός πιθανού αιτιακού ρόλου του διεγερτικού και μπορεί να πρέπει να διακοπεί η θεραπεία.
Επιθετικότητα
Η επιθετική συμπεριφορά ή η εχθρικότητα παρατηρείται συχνά σε παιδιά και εφήβους με ΔΕΠΥ και έχει αναφερθεί σε κλινικές δοκιμές και στην εμπειρία μετά την κυκλοφορία ορισμένων φαρμακευτικών αγωγών που ενδείκνυνται για τη θεραπεία της ΔΕΠΥ, συμπεριλαμβανομένης της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης. Τα διεγερτικά μπορεί να προκαλέσουν επιθετική συμπεριφορά ή εχθρικότητα. Οι ασθενείς που ξεκινούν θεραπεία για ΔΕΠΥ πρέπει να παρακολουθούνται για την εμφάνιση ή την επιδείνωση επιθετικής συμπεριφοράς ή εχθρικότητας.
Τικ
Τα διεγερτικά έχει αναφερθεί ότι επιδεινώνουν κινητικά και λεκτικά τικ καθώς και το σύνδρομο Tourette. Επομένως, αξιολόγηση για τικ και το σύνδρομο Tourette στα παιδιά και στις οικογένειές τους πρέπει να προηγείται της χρήσης διεγερτικών φαρμακευτικών αγωγών.
Μακροχρόνια καταστολή της ανάπτυξης (ύψος και βάρος)
Τα διεγερτικά έχουν συσχετιστεί με επιβράδυνση της αύξησης του βάρους και μείωση του επιτευχθέντος ύψους. Η ανάπτυξη θα πρέπει να παρακολουθείται κατά τη διάρκεια της θεραπείας με διεγερτικά και οι ασθενείς που δεν αναπτύσσονται ή δεν παίρνουν βάρος όπως αναμένεται μπορεί να
χρειαστεί να διακόψουν τη θεραπεία τους. Το ύψος, το βάρος και η όρεξη θα πρέπει να καταγράφονται τουλάχιστον 6 φορές τον μήνα.
Σε μια ελεγχόμενη μελέτη ασθενών ηλικίας 6 έως 17 ετών, οι μέσες (SD) αλλαγές στο σωματικό βάρος μετά από επτά εβδομάδες ήταν -2,35 (2,084) kg για τη διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη,
+0,87 (1,102) kg για το εικονικό φάρμακο και -1,36 (1,552) kg για την υδροχλωρική μεθυλφαινιδάτη.
Επιληπτικές κρίσεις
Υπάρχουν ορισμένες κλινικές ενδείξεις ότι τα διεγερτικά μπορεί να μειώσουν το κατώφλι σπασμών σε ασθενείς με προηγούμενο ιστορικό επιληπτικών κρίσεων, σε ασθενείς με προηγούμενες ανωμαλίες του ΗΕΓ απουσία επιληπτικών κρίσεων και πολύ σπάνια σε ασθενείς χωρίς ιστορικό επιληπτικών κρίσεων και χωρίς προηγούμενη ένδειξη επιληπτικών κρίσεων στο ΗΕΓ. Σε περίπτωση εμφάνισης νέων επιληπτικών κρίσεων ή επιδείνωσης των επιληπτικών κρίσεων, το φάρμακο πρέπει να διακόπτεται.
Διαταραχή της όρασης
Δυσκολίες στην προσαρμογή όρασης και θολή όραση έχουν αναφερθεί με τη θεραπεία με διεγερτικά.
Συνταγογράφηση και διανομή
Η ελάχιστη δυνατή ποσότητα λισδεξαμφεταμίνης θα πρέπει να συνταγογραφείται ή να διανέμεται προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος πιθανής υπερδοσολογίας από τον ασθενή.
Χρήση με άλλα συμπαθομιμητικά φάρμακα
Η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς που χρησιμοποιούν άλλα συμπαθομιμητικά φαρμακευτικά προϊόντα (βλέπε παράγραφο 4.5).
Χρήση σε ενήλικες
Εάν η απόσυρση της θεραπείας δεν είναι επιτυχής όταν ένας έφηβος φτάσει το 18ο έτος της ηλικίας του, μπορεί να είναι απαραίτητη η συνέχιση της θεραπείας και μετά την ενηλικίωση. Η ανάγκη για περαιτέρω θεραπεία αυτών των ενηλίκων θα πρέπει να επανεξετάζεται τακτικά και να πραγματοποιείται σε ετήσια βάση.
Έκδοχα
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά 1 mL πόσιμου διαλύματος, είναι δηλαδή ουσιαστικά «ελεύθερο νατρίου».
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει 100 mg προπυλενογλυκόλης σε κάθε mL πόσιμου διαλύματος.
Το Lisdexamfetamine/ Adalvo περιέχει μεθυλ-παραϋδροξυβενζοϊκό νάτριο και προπυλ- παραϋδροξυβενζοϊκό νάτριο, τα οποία μπορεί να προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις (πιθανώς καθυστερημένες).
Ενζυμική αναστολή in vitro
Πειράματα in vitro με ανθρώπινα μικροσώματα υποδεικνύουν μικρή αναστολή του CYP2D6 από αμφεταμίνη και μικρή αναστολή των CYP1A2, 2D6 και 3A4 από έναν ή περισσότερους μεταβολίτες. Παρόλο που η κλινική σημασία αυτής της αλληλεπίδρασης είναι πιθανό να είναι ελάχιστη, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όταν χορηγούνται φάρμακα που μεταβολίζονται από αυτές τις οδούς.
Παράγοντες των οποίων τα επίπεδα στο αίμα μπορεί να επηρεαστούν από τη διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη
Γουανφασίνη παρατεταμένης αποδέσμευσης: Σε μια μελέτη αλληλεπίδρασης φαρμάκων, η χορήγηση γουανφασίνης παρατεταμένης αποδέσμευσης σε συνδυασμό με διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη προκάλεσε αύξηση 19% στις μέγιστες συγκεντρώσεις της γουανφασίνης στο πλάσμα, ενώ η έκθεση (περιοχή κάτω από την καμπύλη, AUC) αυξήθηκε κατά 7%. Αυτές οι μικρές αλλαγές δεν αναμένεται να είναι κλινικά σημαντικές. Σε αυτή τη μελέτη, δεν παρατηρήθηκε καμία επίδραση στην έκθεση σε
δεξαμφεταμίνη μετά από συγχορήγηση γουανφασίνης παρατεταμένης αποδέσμευσης και διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης.
Βενλαφαξίνη παρατεταμένης αποδέσμευσης: Σε μια μελέτη αλληλεπίδρασης φαρμάκων, η χορήγηση 225 mg βενλαφαξίνης παρατεταμένης αποδέσμευσης, ενός υποστρώματος του CYP2D6, σε συνδυασμό με 70 mg διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης προκάλεσε μείωση της Cmax κατά 9% και μείωση της AUC κατά 17% για τον κύριο ενεργό μεταβολίτη o-δεσμεθυλ-βενλαφαξίνη και αύξηση της Cmax κατά 10% και της AUC κατά 13% για τη βενλαφαξίνη. Η δεξαμφεταμίνη μπορεί να είναι ένας ασθενής αναστολέας του CYP2D6. Η λισδεξαμφεταμίνη δεν έχει καμία επίδραση στην AUC και τη Cmax του συστατικού της βενλαφαξίνης και της o-δεσμεθυλ-βενλαφαξίνης. Αυτές οι μικρές αλλαγές δεν αναμένεται να είναι κλινικά σημαντικές. Σε αυτή τη μελέτη, δεν παρατηρήθηκε καμία επίδραση στην έκθεση σε δεξαμφεταμίνη μετά από συγχορήγηση βενλαφαξίνης παρατεταμένης αποδέσμευσης και διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης.
Παράγοντες και καταστάσεις που μεταβάλλουν το pH των ούρων και επηρεάζουν την απέκκριση της αμφεταμίνης στα ούρα και τον χρόνο ημιζωής της
Το ασκορβικό οξύ και άλλοι παράγοντες και συνθήκες (θειαζιδικά διουρητικά, δίαιτες με υψηλή περιεκτικότητα σε ζωικές πρωτεΐνες, διαβήτης, αναπνευστική οξέωση) που καθιστούν τα ούρα όξινα αυξάνουν την απέκκριση της αμφεταμίνης στα ούρα και μειώνουν τον χρόνο ημιζωής της. Το διττανθρακικό νάτριο και άλλοι παράγοντες και συνθήκες (δίαιτες υψηλές σε φρούτα και λαχανικά, λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος και έμετος) που καθιστούν τα ούρα αλκαλικά μειώνουν την απέκκριση της αμφεταμίνης στα ούρα και παρατείνουν τον χρόνο ημιζωής της.
Αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης
Η αμφεταμίνη δεν πρέπει να χορηγείται κατά τη διάρκεια ή εντός 14 ημερών μετά τη χορήγηση αναστολέων της μονοαμινοξειδάσης (ΜΑΟ), επειδή μπορεί να αυξήσει την απελευθέρωση νορεπινεφρίνης και άλλων μονοαμινών. Αυτό μπορεί να προκαλέσει σοβαρούς πονοκεφάλους και άλλα σημάδια υπερτασικής κρίσης. Μπορεί να εμφανιστεί μια ποικιλία τοξικών νευρολογικών επιδράσεων και κακοήθης υπερπυρεξία, μερικές φορές με θανατηφόρες εκβάσεις (βλέπε παράγραφο 4.3).
Σεροτονινεργικά φάρμακα
Το σύνδρομο σεροτονίνης έχει εμφανιστεί σπάνια σε σχέση με τη χρήση αμφεταμινών, όπως η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη, όταν χορηγείται σε συνδυασμό με σεροτονινεργικά φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων των εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRI) και των αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης και νοραδρεναλίνης (SNRI). Έχει επίσης αναφερθεί σε σχέση με υπερδοσολογία αμφεταμινών, συμπεριλαμβανομένης της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης (βλέπε παράγραφο 4.9).
Παράγοντες των οποίων οι επιδράσεις μπορεί να μειωθούν από τις αμφεταμίνες Αντιυπερτασικά φάρμακα: Οι αμφεταμίνες μπορεί να μειώσουν την αποτελεσματικότητα της γουανεθιδίνης ή άλλων αντιυπερτασικών φαρμάκων.
Παράγοντες των οποίων οι επιδράσεις μπορεί να ενισχυθούν από τις αμφεταμίνες Οι αμφεταμίνες ενισχύουν την αναλγητική δράση των ναρκωτικών αναλγητικών.
Παράγοντες που μπορεί να μειώσουν τις επιδράσεις των αμφεταμινών
Χλωροπρομαζίνη Η χλωροπρομαζίνη αποκλείει τους υποδοχείς ντοπαμίνης και νορεπινεφρίνης, αναστέλλοντας έτσι τις κεντρικές διεγερτικές επιδράσεις των αμφεταμινών.
Αλοπεριδόλη: Η αλοπεριδόλη αποκλείει τους υποδοχείς ντοπαμίνης, αναστέλλοντας έτσι τις κεντρικές διεγερτικές επιδράσεις των αμφεταμινών.
Ανθρακικό λίθιο: Οι ανορεκτικές και διεγερτικές επιδράσεις των αμφεταμινών μπορεί να ανασταλούν από το ανθρακικό λίθιο.
Χρήση με αλκοόλ
Υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα σχετικά με την πιθανή αλληλεπίδραση με το αλκοόλ.
Αλληλεπιδράσεις φαρμάκων/εργαστηριακών εξετάσεων
Οι αμφεταμίνες μπορούν να προκαλέσουν σημαντική αύξηση των επιπέδων των κορτικοστεροειδών στο πλάσμα. Αυτή η αύξηση είναι μεγαλύτερη το βράδυ. Οι αμφεταμίνες μπορεί να επηρεάσουν τον προσδιορισμό των στεροειδών στα ούρα.
Κύηση
Η δεξαμφεταμίνη, ο ενεργός μεταβολίτης της λισδεξαμφεταμίνης, διαπερνά τον πλακούντα. Τα δεδομένα από μια μελέτη κοόρτης με συνολικά περίπου 5.570 εγκυμοσύνες που εκτέθηκαν σε αμφεταμίνη κατά το πρώτο τρίμηνο δεν υποδηλώνουν αυξημένο κίνδυνο συγγενούς δυσπλασίας. Δεδομένα από μια άλλη μελέτη κοόρτης σε περίπου 3.100 εγκυμοσύνες που εκτέθηκαν σε αμφεταμίνη κατά τη διάρκεια των πρώτων 20 εβδομάδων της εγκυμοσύνης, υποδηλώνουν αυξημένο κίνδυνο προεκλαμψίας και πρόωρου τοκετού. Τα νεογνά που εκτίθενται σε αμφεταμίνη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να εμφανίσουν συμπτώματα στέρησης.
Σε μελέτες αναπαραγωγής σε ζώα, η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη δεν είχε καμία επίδραση στην εμβρυϊκή ανάπτυξη ή επιβίωση όταν χορηγήθηκε από του στόματος σε εγκύους αρουραίους και κουνέλια (βλέπε παράγραφο 5.3). Η χορήγηση της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης σε νεαρούς αρουραίους συσχετίστηκε με μειώσεις στις μετρήσεις ανάπτυξης σε κλινικά σχετικές εκθέσεις.
Ο ιατρός θα πρέπει να συζητήσει τη θεραπεία με διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη με γυναίκες ασθενείς των οποίων η έμμηνος ρύση έχει ξεκινήσει. Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μόνο εάν το πιθανό όφελος δικαιολογεί τον πιθανό κίνδυνο για το έμβρυο.
Θηλασμός
Οι αμφεταμίνες απεκκρίνονται στο μητρικό γάλα. Το Lisdexamfetamine/Adalvo δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της γαλουχίας.
Γονιμότητα
Οι επιδράσεις της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης στη γονιμότητα και την πρώιμη εμβρυϊκή ανάπτυξη δεν έχουν διερευνηθεί σε μελέτες αναπαραγωγής σε ζώα. Η αμφεταμίνη δεν έχει δείξει επιβλαβείς επιδράσεις στη γονιμότητα σε μια μελέτη σε αρουραίους (βλέπε παράγραφο 5.3). Οι επιδράσεις της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης στην ανθρώπινη γονιμότητα δεν έχουν διερευνηθεί.
ν
Η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη μπορεί να προκαλέσει ζάλη, υπνηλία και διαταραχές της όρασης, συμπεριλαμβανομένων δυσκολιών στην προσαρμογή και θολής όρασης. Αυτές μπορεί να έχουν μικρή ή μέτρια επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων. Οι ασθενείς θα πρέπει να προειδοποιούνται για αυτές τις πιθανές επιδράσεις και να συμβουλεύονται ότι εάν επηρεαστούν, θα πρέπει να αποφεύγουν δυνητικά επικίνδυνες δραστηριότητες όπως η οδήγηση ή ο χειρισμός μηχανημάτων.
Σύνοψη του προφίλ ασφαλείας
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που παρατηρούνται με τη θεραπεία με διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη αντανακλούν κυρίως παρενέργειες που συνήθως σχετίζονται με τη χρήση διεγερτικών. Πολύ συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν μειωμένη όρεξη, αϋπνία, ξηροστομία, κεφαλαλγία, άλγος στην άνω κοιλιακή χώρα και μείωση σωματικού βάρους.
Σύνοψη πίνακα ανεπιθύμητων ενεργειών
Ο Πίνακας 1 παρακάτω παρουσιάζει όλες τις ανεπιθύμητες ενέργειες με βάση τις κλινικές δοκιμές και τις αυθόρμητες αναφορές.
Οι ακόλουθοι ορισμοί εφαρμόζονται στην ορολογία συχνότητας που χρησιμοποιείται εφεξής: Πολύ συχνές (≥1/10)
Συχνές (≥1/100 έως <1/10)
Όχι συχνές (≥1/1.000 έως <1/100) Σπάνιες (≥1/10.000 έως <1/1.000) Πολύ σπάνιες (<1/10.000)
Μη γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).
Ένας αστερίσκος (*) υποδεικνύει ότι παρέχονται πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με την αντίστοιχη ανεπιθύμητη ενέργεια κάτω από τον Πίνακα 1.
Πίνακας 1 Ανεπιθύμητες ενέργειες βάσει κλινικών δοκιμών και αυθόρμητων αναφορών με τη λισδεξαμφεταμίνη
| Κατηγορία οργανικού συστήματος | Ανεπιθύμητη ενέργεια | Παιδιά(6 έως 12 ετών) | Έφηβοι(13 έως 17 ετών) | Ενήλικες |
| Διαταραχές του αιμοποιητικούσυστήματος | Αναφυλακτικήαντίδραση | Μη γνωστές | Μη γνωστές | Μη γνωστές |
| Υπερευαισθησία | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Μεταβολικές και διατροφικές διαταραχές | Μειωμένη όρεξη | Πολύ συχνές | Πολύ συχνές | Πολύ συχνές |
| Ψυχιατρικές διαταραχές | *Αϋπνία | Πολύ συχνές | Πολύ συχνές | Πολύ συχνές |
| Διέγερση | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Συχνές | |
| Άγχος | Όχι συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Λογόρροια | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Μειωμένη γενετήσια ορμή | Δεν εφαρμόζεται | Δεν αναφέρεται | Συχνές | |
| Κατάθλιψη | Όχι συχνές | Συχνές | Όχι συχνές | |
| Τικ | Συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Συναισθηματική αστάθεια | Συχνές | Όχι συχνές | Συχνές | |
| Δυσφορία | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Ευφορία | Μη γνωστές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Ψυχοκινητική υπερκινητικότητα | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Συχνές | |
| Βρουξισμός | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Συχνές | |
| Δερματιλλομανία | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Ψυχωσικά επεισόδια | Μη γνωστές | Μη γνωστές | Μη γνωστές | |
| Μανία | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Ψευδαισθήσεις | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Μη γνωστές | |
| Επιθετικότητα | Συχνές | Όχι συχνές | Μη γνωστές | |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | Πονοκέφαλος | Πολύ συχνές | Πολύ συχνές | Πολύ συχνές |
| Ζάλη | Συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Ανησυχία | Όχι συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Τρόμος | Όχι συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Υπνηλία | Συχνές | Συχνές | Όχι συχνές | |
| Επιληπτικές κρίσεις | Μη γνωστές | Μη γνωστές | Μη γνωστές | |
| Δυσκινησία | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Δυσγευσία | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Συγκοπή | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές |
| Κατηγορία οργανικού συστήματος | Ανεπιθύμητη ενέργεια | Παιδιά(6 έως 12 ετών) | Έφηβοι(13 έως 17 ετών) | Ενήλικες |
| Διαταραχές τουοφθαλμού | Θολή όραση | Όχι συχνές | Μη γνωστές | Όχι συχνές |
| Μυδρίαση | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Μη γνωστές | |
| Καρδιακές διαταραχές | Ταχυκαρδία | Συχνές | Συχνές | Συχνές |
| Αίσθημα παλμών | Όχι συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Παράταση του QTc | Μη γνωστές | Μη γνωστές | Μη γνωστές | |
| Μυοκαρδιοπάθεια | Μη γνωστές | Όχι συχνές | Μη γνωστές | |
| Αγγειακές διαταραχές | Φαινόμενο Raynaud | Όχι συχνές | Μη γνωστές | Μη γνωστές |
| Επίσταξη | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Αναπνευστικές, θωρακικές διαταραχές και διαταραχέςμεσοθωρακίου | Δύσπνοια | Όχι συχνές | Συχνές | Συχνές |
| Γαστρεντερικές διαταραχές | Ξηροστομία | Συχνές | Συχνές | Πολύ συχνές |
| Διάρροια | Συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Δυσκοιλιότητα | Συχνές | Όχι συχνές | Συχνές | |
| Άλγος της άνω κοιλιακής χώρας | Πολύ συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Ναυτία | Συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Έμετος | Συχνές | Συχνές | Όχι συχνές | |
| Ηπατοχολικές διαταραχές | *Ηωσινοφιλική ηπατίτιδα | Μη γνωστές | Μη γνωστές | Μη γνωστές |
| Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού | Υπεριδρωσία | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Συχνές |
| Κνίδωση | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| Εξάνθημα | Συχνές | Όχι συχνές | Όχι συχνές | |
| *Αγειοοίδημα | Μη γνωστές | Μη γνωστές | Μη γνωστές | |
| *Σύνδρομο Stevens-Johnson | Μη γνωστές | Μη γνωστές | Μη γνωστές | |
| Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού | Στυτική δυσλειτουργία | Δεν εφαρμόζεται | Όχι συχνές | Συχνές |
| Γενικές διαταραχές και καταστάσεις στο σημείο χορήγησης | Πόνος στο στήθος | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Συχνές |
| Ευερεθιστικότητα | Συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Κόπωση | Συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Αίσθημα εκνευρισμού | Όχι συχνές | Συχνές | Συχνές | |
| Πυρεξία | Συχνές | Συχνές | Όχι συχνές | |
| Παρακλινικές εξετάσεις | Αυξημένη κρεατινίνηαίματος | Όχι συχνές | Όχι συχνές | Συχνές |
| *Μείωση σωματικού βάρους | Πολύ συχνές | Πολύ συχνές | Συχνές |
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Αϋπνία
Περιλαμβάνει την αϋπνία, την αρχική αϋπνία, τη μέση αϋπνία και την τελική αϋπνία.
Μείωση σωματικού βάρους
Σε μια ελεγχόμενη δοκιμή 4 εβδομάδων με διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη σε παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών, η μέση απώλεια βάρους από την αρχική αξιολόγηση έως το τελικό σημείο ήταν 0,4, 0,9 και 1,1 kg, για τους ασθενείς που έλαβαν 30 mg, 50 mg και 70 mg διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης αντίστοιχα, σε σύγκριση με αύξηση βάρους των 0,5 kg για τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Οι υψηλότερες δόσεις συσχετίστηκαν με μεγαλύτερη απώλεια βάρους με 4 εβδομάδες θεραπείας. Η προσεκτική παρακολούθηση του βάρους σε παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών που έλαβαν διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη σε διάστημα 12 μηνών υποδηλώνει ότι η συνεχής θεραπεία (δηλ. θεραπεία για 7 ημέρες την εβδομάδα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους) επιβραδύνει τον ρυθμό ανάπτυξης που μετράται με το σωματικό βάρος, όπως αποδεικνύεται από τη μέση μεταβολή των τιμών εκατοστημορίου κανονικοποιημένες ως προς την ηλικία και το φύλο των -13,4 σε διάστημα
1 έτους σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση. Οι μέσες τιμές εκατοστημορίου κατά την αρχική αξιολόγηση (n=271) και στους 12 μήνες (n=146) ήταν 60,9 και 47,2 αντίστοιχα.
Σε μια ελεγχόμενη δοκιμή 4 εβδομάδων με διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη σε εφήβους ηλικίας 13 έως 17 ετών, η μέση απώλεια βάρους από την αρχική αξιολόγηση έως το τελικό σημείο ήταν 1,2, 1,9 και 2,3 kg για τους ασθενείς που έλαβαν 30 mg, 50 mg και 70 mg διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης αντίστοιχα, σε σύγκριση με αύξηση βάρους των 0,9 kg για τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Η προσεκτική παρακολούθηση του βάρους σε εφήβους ηλικίας 13 έως 17 ετών που έλαβαν διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη σε διάστημα 12 μηνών υποδηλώνει ότι η συνεχής θεραπεία (δηλ. θεραπεία για 7 ημέρες την εβδομάδα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους) επιβραδύνει τον ρυθμό ανάπτυξης που μετράται με το σωματικό βάρος, όπως αποδεικνύεται από τη μέση μεταβολή των τιμών εκατοστημορίου κανονικοποιημένες ως προς την ηλικία και το φύλο των -6,5 σε διάστημα
1 έτους σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση. Οι μέσες τιμές εκατοστημορίου κατά την αρχική αξιολόγηση (n=265) και στους 12 μήνες (n=156) ήταν 66,0 και 61,5 αντίστοιχα.
Σε παιδιά και εφήβους (ηλικίας 6-17 ετών) που έλαβαν διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη για διάστημα δύο ετών, η προσεκτική παρακολούθηση του βάρους έδειξε ότι η συνεπής φαρμακευτική αγωγή (δηλ. θεραπεία για 7 ημέρες την εβδομάδα καθ’ όλη τη διάρκεια των δύο ετών) είχε ως αποτέλεσμα επιβράδυνση της ανάπτυξης, όπως μετράται από το σωματικό βάρος. Σε παιδιά και εφήβους, οι μέσες τιμές εκατοστημορίου του σωματικού βάρους και οι τυπικές αποκλίσεις (SD) κατά την αρχική αξιολόγηση (n=314) και στους 24 μήνες (εβδομάδα 104, n=189), ήταν 65,4 (SD 27,11) και 48,2
(SD 29,94), αντίστοιχα. Η κανονικοποιημένη μέση μεταβολή ως προς την ηλικία και το φύλο στο εκατοστημόριο σε διάστημα 2 ετών σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση ήταν ‑16,9 (SD 17,33).
Σε μια ελεγχόμενη κλινική δοκιμή της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης σε παιδιά ηλικίας 4 έως 5 ετών που έλαβαν 5–30 mg διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης, δεν υπήρξαν κλινικά σημαντικές αλλαγές στο βάρος σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση μετά από παρακολούθηση 6 εβδομάδων. Η προσεκτική παρακολούθηση του βάρους σε παιδιά ηλικίας 4 έως 5 ετών που έλαβαν διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη σε διάστημα 12 μηνών σε μια ανοιχτή μελέτη επέκτασης υποδηλώνει ότι η συνεχής θεραπεία (δηλ. θεραπεία για 7 ημέρες την εβδομάδα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους) επιβραδύνει τον ρυθμό ανάπτυξης που μετράται με το σωματικό βάρος, όπως αποδεικνύεται από τη μέση μεταβολή των τιμών εκατοστημορίου κανονικοποιημένες ως προς την ηλικία και το φύλο των -17,92 (SD=13,767) σε διάστημα 1 έτους σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση. Οι μέσες τιμές εκατοστημορίου κατά την αρχική αξιολόγηση (n=113) και στους 12 μήνες (n=69) ήταν 66,51 (SD=25,173) και 47,45 (SD=26,144), αντίστοιχα.
Ηωσινοφιλική ηπατίτιδα
Δεν αναφέρθηκαν περιστατικά στις κλινικές μελέτες.
Αγειοοίδημα
Δεν αναφέρθηκαν περιστατικά στις κλινικές μελέτες.
Σύνδρομο Stevens-Johnson
Δεν αναφέρθηκαν περιστατικά στις κλινικές μελέτες. Αναφορά των πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών
Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, Μεσογείων 284, GR-15562 Χολαργός, Αθήνα, Τηλ: + 30 21 32040337, Ιστότοπος: http://www.eof.gr, http://www.kitrinikarta.gr.
Η παρατεταμένη απελευθέρωση της δεξαμφεταμίνης μετά τη χορήγηση της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τη αντιμετώπιση ασθενών με υπερδοσολογία.
Οι εκδηλώσεις οξείας υπερδοσολογίας με αμφεταμίνες περιλαμβάνουν ανησυχία, τρόμο, υπεραντανακλαστικότητα, ταχύπνοια, σύγχυση, επιθετικότητα, ψευδαισθήσεις, καταστάσεις πανικού, υπερπυρεξία και ραβδομυόλυση. Η κόπωση και η κατάθλιψη συνήθως ακολουθούν τη διέγερση του κεντρικού νευρικού συστήματος. Οι καρδιαγγειακές επιδράσεις περιλαμβάνουν αρρυθμίες, υπέρταση ή υπόταση και κυκλοφορική κατάρρευση. Τα γαστρεντερικά συμπτώματα περιλαμβάνουν ναυτία, έμετο, διάρροια και κοιλιακές κράμπες. Η θανατηφόρα δηλητηρίαση συνήθως προηγείται των σπασμών και του κώματος.
Δεν υπάρχει ειδικό αντίδοτο για την υπερδοσολογία αμφεταμίνης. Η διαχείριση της οξείας δηλητηρίασης από αμφεταμίνη είναι σε μεγάλο βαθμό συμπτωματική και μπορεί να περιλαμβάνει τη χορήγηση ενεργού άνθρακα, τη χορήγηση καθαρτικού και την καταστολή.
Η λισδεξαμφεταμίνη και η δεξαμφεταμίνη δεν απομακρύνονται μέσω αιμοκάθαρσης.
Σε περίπτωση υπερδοσολογίας αμφεταμίνης, συμβουλευτείτε ένα κέντρο δηλητηριάσεων για καθοδήγηση ή αντιμετωπίστε όπως ενδείκνυται κλινικά. Η παρατεταμένη διάρκεια δράσης της αμφεταμίνης θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τη θεραπεία ασθενών με υπερδοσολογία.
ΦAPMAKOΛOΓIKEΣ IΔIOTHTEΣ
Φαρμακολογικές ιδιότητες - LISDEXAMFETAMINE/ADALVO 10MG/ML
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Ψυχοαναληπτικά, κεντρικώς δρώντα συμπαθομιμητικά, κωδικός ATC: N06BA12.
Μηχανισμός δράσης
Η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη είναι ένα φαρμακολογικά ανενεργό προφάρμακο. Μετά την από του στόματος χορήγηση, η λισδεξαμφεταμίνη απορροφάται ταχέως από το γαστρεντερικό σωλήνα και υδρολύεται κυρίως από τα ερυθρά αιμοσφαίρια σε δεξαμφεταμίνη, η οποία είναι υπεύθυνη για τη δράση του φαρμάκου.
Οι αμφεταμίνες είναι μη κατεχολαμινικές συμπαθομιμητικές αμίνες με διεγερτική δράση στο ΚΝΣ. Ο θεραπευτικός μηχανισμός δράσης της αμφεταμίνης στη ΔΕΠΥ δεν είναι πλήρως γνωστός, ωστόσο θεωρείται ότι οφείλεται στην ικανότητά της να αναστέλλει την επαναπρόσληψη της νοραδρεναλίνης και της ντοπαμίνης στον προσυναπτικό νευρώνα και να αυξάνει την απελευθέρωση αυτών των μονοαμινών προς το εξωνευρωνικό χώρο. Το προφάρμακο, η λισδεξαμφεταμίνη, δεν δεσμεύεται στις θέσεις που είναι υπεύθυνες για την επαναπρόσληψη της νορεπινεφρίνης και της ντοπαμίνης in vitro.
Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια
Οι επιδράσεις της διμεθυλικής λισδεξαμφεταμίνης στη θεραπεία της ΔΕΠΥ έχουν καταδειχθεί σε τρεις ελεγχόμενες δοκιμές σε παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών, σε τρεις ελεγχόμενες μελέτες σε εφήβους ηλικίας 13 έως 17 ετών, σε τρεις ελεγχόμενες μελέτες σε παιδιά και εφήβους (6 έως 17 ετών) και σε τέσσερις ελεγχόμενες δοκιμές σε ενήλικες που πληρούσαν τα κριτήρια DSM-IV-TR για ΔΕΠΥ.
Σε κλινικές μελέτες που διεξήχθησαν σε παιδιά και ενήλικες, η επίδραση της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης διήρκησε 13 ώρες μετά τη χορήγηση σε παιδιά και 14 ώρες σε ενήλικες, όταν το προϊόν λαμβανόταν μία φορά ημερησίως κατά τις πρωινές ώρες.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Τριακόσιοι τριάντα έξι ασθενείς ηλικίας 6-17 ετών αξιολογήθηκαν στη βασική Ευρωπαϊκή μελέτη Φάσης 3 SPD489-325. Σε αυτή την τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, βελτιστοποιημένη ως προς τη δόση, ελεγχόμενη με εικονικό και δραστικό φάρμακο μελέτη διάρκειας επτά εβδομάδων, η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη έδειξε σημαντικά μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα σε σχέση με το εικονικό φάρμακο.
Η κλίμακα αξιολόγησης της ΔΕΠΥ είναι ένα μέτρο των κύριων συμπτωμάτων της ΔΕΠΥ. Η προσαρμοσμένη ως προς το εικονικό φάρμακο μέση μείωση σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη στη συνολική βαθμολογία της κλίμακας αξιολόγησης ADHD-IV (ADHD-RS-IV) ήταν 18,6 (p<0,001). Σε κάθε επίσκεψη κατά τη διάρκεια της θεραπείας και στο τελικό σημείο, τα ποσοστά των ασθενών που πληρούσαν τα προκαθορισμένα κριτήρια ανταπόκρισης (μείωση ≥30% σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση στη συνολική βαθμολογία της κλίμακας αξιολόγησης ADHD-IV και τιμή CGI-I ίση με 1 ή 2) ήταν σημαντικά υψηλότερα (p<0,001) για τη διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Το τελικό σημείο αυτής της μελέτης ορίζεται στον Πίνακα 2. Τα αποτελέσματα ήταν επίσης σημαντικά υψηλότερα για τη διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο όταν αξιολογήθηκαν τα μεμονωμένα συστατικά των κριτηρίων ανταπόκρισης. Επιπλέον, οι μέσες βαθμολογίες για τα συμπτώματα ΔΕΠΥ μετά τη διακοπή της θεραπείας δεν υπερέβησαν τις βαθμολογίες αξιολόγησης αναφοράς πριν από τη θεραπεία, υποδεικνύοντας ότι δεν υπήρχε φαινόμενο υποτροπής.
Εκτός από τη μείωση των συμπτωμάτων, κλινικές μελέτες έχουν καταδείξει ότι η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη βελτιώνει σημαντικά τις λειτουργικές εκβάσεις. Συγκεκριμένα, στη μελέτη SPD489-325, το 75,0% των ασθενών που έλαβαν διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη παρουσίασε βελτίωση (που ορίζεται ως «πολύ μεγάλη βελτίωση» ή «μεγάλη βελτίωση») στην κλίμακα αξιολόγησης της Κλινικής Σφαιρικής Εντύπωσης για τη Βελτίωση (CGI‑I) σε σύγκριση με το 14,2% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο (p<0,001).
Η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη έδειξε σημαντική βελτίωση στην ακαδημαϊκή επίδοση των παιδιών, όπως μετρήθηκε στο εργαλείο της Σχετιζόμενης με την υγεία ποιότητας ζωής και στον τομέα επιτευγμάτων του Εντύπου αναφοράς γονέα για το προφίλ υγείας και ασθενειών του παιδιού - Έκδοση για παιδιά (CHIP-CE:PRF). Η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη έδειξε σημαντική βελτίωση σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη: 9,4 έναντι εικονικού φαρμάκου -1.1) με μέση διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων θεραπείας ίση με 10,5 (p<0,001).
Πίνακας 2: Αποτελέσματα εκβάσεων για τη μελέτη SPD489-325 στο τελικό σημείο1 (ομάδα πλήρους ανάλυσης)
| Διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη | Εικονικό φάρμακο | Υδροχλωρική μεθυλφαινιδάτη | |
| Μεταβολή στη συνολική βαθμολογία της ADHD-RS-IV | |||
| Μέση τιμή ελάχιστων τετραγώνων | -24,3 | -5,7 | -18,7 |
| Μέγεθος της επίδρασης (έναντι εικονικού φαρμάκου) | 1,804 | Δ/Ε | 1,263 |
| Τιμή P (έναντι εικονικού φαρμάκου) | <0,001 | Δ/Ε | <0,001 |
| Ανταποκριθέντες στην ADHD-RS-IV | |||
| Ασθενείς που παρουσίασαν ανταπόκριση2 | 83,7% (87/104) | 22,6% (24/106) | 68,2% (73/107) |
| Διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη | Εικονικό φάρμακο | Υδροχλωρική μεθυλφαινιδάτη | |
| Διαφορά στην ανταπόκριση σε σχέση με το εικονικό φάρμακο | 61,0 | Δ/Ε | 45,6 |
| Τιμή P (έναντι εικονικού φαρμάκου) | <0,001 | Δ/Ε | <0,001 |
| Ανταποκριθέντες στην CGI-I | |||
| Ασθενείς που παρουσίασαν βελτίωση3 | 75,0% (78/104) | 14,2% (15/106) | 58,9% (63/107) |
| Διαφορά στη βελτίωση σε σχέση με το εικονικό φάρμακο | 60,8 | Δ/Ε | 44,7 |
| Τιμή P (έναντι εικονικού φαρμάκου) | <0,001 | Δ/Ε | <0,001 |
| Μεταβολή στον τομέας επιτευγμάτων του εντύπου CHIP-CE: PRF | |||
| Μέση τιμή ελάχιστων τετραγώνων | 9,4 | -1,1 | 6,4 |
| Μέγεθος της επίδρασης (έναντι εικονικού φαρμάκου) | 1,280 | Δ/Ε | 0,912 |
| Τιμή P (έναντι εικονικού φαρμάκου) | <0,001 | Δ/Ε | <0,001 |
1 Τελικό σημείο = η τελευταία επίσκεψη υπό θεραπεία μετά την αρχική αξιολόγηση της περιόδου βελτιστοποίησης της δόσης ή της περιόδου διατήρησης της δόσης (Επισκέψεις 1-7) με έγκυρη τιμή
2 Η ανταπόκριση ορίζεται ως ποσοστιαία μείωση στη συνολική βαθμολογία της ADHD-RS-IV ≥30% σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση
3 Βελτίωση («πολύ μεγάλη βελτίωση» ή «μεγάλη βελτίωση»)
Παρόμοια αποτελέσματα για την ADHD-RS και την CGI-I έχουν καταδειχθεί σε δύο ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο μελέτες, μία σε παιδιά (n=297) και μία σε εφήβους (n=314), οι οποίες διεξήχθησαν και οι δύο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Διεξήχθη μια διπλά τυφλή, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με δραστικό φάρμακο μελέτη βελτιστοποίησης της δόσης σε παιδιά και εφήβους ηλικίας 6 έως 17 ετών (n=267) που πληρούσαν τα κριτήρια DSM-IV για τη ΔΕΠΥ. Σε αυτή τη μελέτη διάρκειας εννέα εβδομάδων, οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν (1:1) σε μια ημερήσια πρωινή δόση διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης (30, 50 ή
70 mg/ημέρα) ή ατομοξετίνης (δοσολογία κατάλληλη για το βάρος του ασθενούς έως 100 mg). Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου βελτιστοποίησης της δόσης διάρκειας 4 εβδομάδων, οι ασθενείς τιτλοποιήθηκαν μέχρι να επιτευχθεί η βέλτιστη δόση, με βάση τα ανεπιθύμητα συμβάντα που προκύπτουν κατά τη θεραπεία (TEAE) και την κλινική κρίση. Οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη είχαν μικρότερο χρόνο έως την πρώτη ανταπόκριση σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με ατομοξετίνη (διάμεση τιμή 13,0 έναντι 21,0 ημερών, αντίστοιχα, p=0,003), όπου η ανταπόκριση ορίστηκε ως βαθμολογία CGI-I ίση με 1 (πολύ μεγάλη βελτίωση) ή 2 (μεγάλη βελτίωση) σε οποιαδήποτε από τις διπλά τυφλές επισκέψεις θεραπείας. Σε όλες τις διπλά τυφλές επισκέψεις θεραπείας, το ποσοστό των ανταποκριθέντων στην ομάδα διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης ήταν σταθερά υψηλότερο σε σχέση με το ποσοστό των ανταποκριθέντων στην ομάδα ατομοξετίνης. Η διαφορά κυμάνθηκε από 16-24 ποσοστιαίες μονάδες. Στο τελικό σημείο της μελέτης, οι μέσες μεταβολές των ελαχίστων τετραγώνων στη συνολική βαθμολογία της ADHD-RS-IV σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση για τη διμεθυλική λισδεξαμφεταμίνη και την ατομοξετίνη
ήταν -26,1 και -19,7, αντίστοιχα, με διαφορά μεταξύ των ομάδων ίση με -6.4.
Δύο διπλά τυφλές, παράλληλων ομάδων, ελεγχόμενες με δραστικό φάρμακο [OROS-MPH (Concerta)] μελέτες έχουν διεξαχθεί σε εφήβους ηλικίας 13-17 ετών με ΔΕΠΥ. Και οι δύο μελέτες περιελάμβαναν επίσης ένα σκέλος αναφοράς εικονικού φαρμάκου. Η μελέτη βελτιστοποίησης της δόσης διάρκειας 8 εβδομάδων (SPD489-405) αποτελούνταν από μια περίοδο βελτιστοποίησης της δόσης διάρκειας 5 εβδομάδων και μια περίοδο διατήρησης της δόσης διάρκειας 3 εβδομάδων. Κατά τη διάρκεια της περιόδου βελτιστοποίησης της δόσης, οι ασθενείς τιτλοποιήθηκαν μία φορά την εβδομάδα με βάση τα TEAE και την κλινική ανταπόκριση στη βέλτιστη δόση των 30, 50 ή
70 mg/ημέρα (για τους ασθενείς του SPD489) ή 18, 36, 54 ή 72 mg/ημέρα (για τους ασθενείς του OROS-MPH), η οποία διατηρήθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια μιας περιόδου διατήρησης της δόσης διάρκειας 3 εβδομάδων. Οι μέσες δόσεις στο τελικό σημείο ήταν 57,9 mg και 55,8 mg για το SPD489
και το OROS-MPH, αντίστοιχα. Σε αυτή τη μελέτη, ούτε το SPD489 ούτε το OROS-MPH βρέθηκαν να είναι στατιστικά ανώτερα από το άλλο προϊόν την Εβδομάδα 8. Η μελέτη σταθερής δόσης διάρκειας 6 εβδομάδων (SPD489-406) αποτελούνταν από μια περίοδο εξαναγκαστικής τιτλοποίησης δόσης διάρκειας 4 εβδομάδων και μια περίοδο διατήρησης της δόσης διάρκειας 2 εβδομάδων. Στις υψηλότερες δόσεις των SPD489 (70 mg) και OROS-MPH (72 mg), η θεραπεία με SPD489 βρέθηκε να είναι ανώτερη από το OROS‑MPH, όπως μετρήθηκε τόσο από την πρωτεύουσα ανάλυση αποτελεσματικότητας (μεταβολή στη συνολική βαθμολογία της ADHD-RS την Εβδομάδα 6 σε σχέση με την αρχική αξιολόγηση) όσο και από την κύρια δευτερεύουσα ανάλυση αποτελεσματικότητας (κατά την τελευταία επίσκεψη της μελέτης στην κλίμακα CGI-I) (βλ. Πίνακα 3).
Πίνακας 3: Μεταβολή από την αρχική αξιολόγηση στη συνολική βαθμολογία της ADHD-RS-IV και από το τελικό σημείο στην κλίμακα CGI-I (Ομάδα πλήρους ανάλυσης)
| SPD489-405 | Πρωτεύον κατά την Εβδομάδα 8 | Εικονικό | SPD489 | OROS-MPH | |||
| ADHD‑RS‑IV | φάρμακο | ||||||
| Συνολική βαθμολογία κατά | N | 89 | 179 | 184 | |||
| την αρχική αξιολόγηση | Μέση τιμή (SE) | 38,2 (0,73) | 36,6 (0,48) | 37,8 (0,45) | |||
| Μεταβολή την Εβδομάδα 8 | N | 67 | 139 | 152 | |||
| σε σχέση με την αρχική | Μέση τιμή LS | -13,4 (1,19) | -25,6 (0,82) | -23,5 (0,80) | |||
| αξιολόγηση | (SE) [α] | ||||||
| Διαφορά λισδεξαμφεταμίνης | Μέση τιμή LS | Δ/Ε | -2,1 (1,15) | Δ/Ε | |||
| έναντι OROS-MPH | (SE) [α] | -4,3, 0,2 | |||||
| (95% CI) [α] | 0,2 | ||||||
| Μέγεθος της | 0,0717 | ||||||
| επίδρασης [β] | |||||||
| Τιμή p | |||||||
| Διαφορά δραστικού | Μέση τιμή LS | Δ/Ε | -12,2 (1,45) | -10,1 (1,43) | |||
| φαρμάκου έναντι εικονικού | (SE) [α] | -15,1, -9,4 | -13,0, -7,3 | ||||
| φαρμάκου | (95% CI) [α] | 1,16 | 0,97 | ||||
| Μέγεθος της | <0,0001 | <0,0001 | |||||
| επίδρασης [β] | |||||||
| Τιμή p | |||||||
| Κύριο δευτερεύον τελικό σημείο CGI-I | |||||||
| Ασθενείς που αναλύθηκαν (n) | 89 | 178 | 184 | ||||
| Βελτίωση (%) [γ] | 31 (34,8) | 148 (83,1) | 149 (81,0) | ||||
| Απουσία βελτίωσης (%) [δ] | 58 (65,2) | 30 (16,9) | 35 (19,0) | ||||
| Διαφορά λισδεξαμφεταμίνης έναντι OROS-MPH | Δ/Ε | 0,6165 | Δ/Ε | ||||
| [ε] | Δ/Ε | <0,0001 | <0,0001 | ||||
| Δραστικό φάρμακο έναντι εικονικού φαρμάκου | |||||||
| [ε] | |||||||
| SPD489-406 | Πρωτεύον κατά την Εβδομάδα 6 | Εικονικό | SPD489 | OROS-MPH | |||
| ADHD‑RS‑IV | φάρμακο | ||||||
| Συνολική βαθμολογία κατά | N | 106 | 210 | 216 | |||
| την αρχική αξιολόγηση | Μέση τιμή (SE) | 36,1 (0,58) | 37,3 (0,44) | 37,0 (0,44) | |||
| Μεταβολή την Εβδομάδα 6 | N | 93 | 175 | 181 | |||
| σε σχέση με την αρχική | Μέση | τιμή | LS | -17,0 (1,03) | -25,4 (0,74) | -22,1 (0,73) | |
| αξιολόγηση | (SE) [α] | ||||||
| Διαφορά λισδεξαμφεταμίνης | Μέση τιμή LS | Δ/Ε | -3,4 (1,04) | Δ/Ε | |||
| έναντι OROS-MPH | (SE) [α] | -5,4, -1,3 | |||||
| (95% CI) [α] | 0,33 | ||||||
| Μέγεθος της | 0,0013 | ||||||
| επίδρασης [β] | |||||||
| Τιμή p | |||||||
| Διαφορά δραστικού | Μέση τιμή LS | Δ/Ε | -8,5 (1,27) | -5,1 (1,27) | |||
| φαρμάκου έναντι εικονικού | (SE) [α] | -11,0, -6,0 | -7,6, -2,6 | ||||
| φαρμάκου | (95% CI) [α] | 0,82 | 0,50 | ||||
| Μέγεθος της | <0,0001 | <0,0001 | |||||
| επίδρασης [β] | |||||||
| Τιμή p | |||||||
| Κύριο δευτερεύον τελικό σημείο CGI-I | |||||||
| Ασθενείς που αναλύθηκαν (n) | 106 | 210 | 216 | ||||
| Βελτίωση (%) [γ] | 53 (50,0) | 171 (81,4) | 154 (71,3) | |
| Απουσία βελτίωσης (%) [δ] | 53 (50,0) | 39 (18,6) | 62 (28,7) | |
| Λισδεξαμφεταμίνη έναντι OROS-MPH [ε] | Δ/Ε | 0,0188 | Δ/Ε | |
| Δραστικό φάρμακο έναντι εικονικού φαρμάκου | Δ/Ε | <0,0001 | 0,0002 | |
| [ε] |
[α] Από ένα μοντέλο μικτών επιδράσεων για επαναλαμβανόμενες μετρήσεις (MMRM) που περιλαμβάνει ως συντελεστές την ομάδα θεραπείας, την ονομαστική επίσκεψη και την αλληλεπίδραση της ομάδας θεραπείας με την επίσκεψη, ως συμμεταβλητή τη συνολική βαθμολογία της ADHD‑RS‑IV κατά την αρχική αξιολόγηση και με προσαρμογή ως προς την αλληλεπίδραση της συνολικής βαθμολογίας της ADHD-RS-IV κατά την αρχική αξιολόγηση με την επίσκεψη. Το μοντέλο βασίζεται σε μια μέθοδο εκτίμησης REML και χρησιμοποιεί έναν μη δομημένο τύπο συνδιακύμανσης.
[β] Το μέγεθος της επίδρασης είναι η διαφορά στη μέση τιμή LS διαιρούμενη με την εκτιμώμενη τυπική απόκλιση από τον μη δομημένο πίνακα συνδιακύμανσης.
[γ] Η κατηγορία «Βελτίωση» περιλαμβάνει απαντήσεις όπως «Πολύ μεγάλη βελτίωση» και «Μεγάλη βελτίωση».
[δ] Η κατηγορία «Απουσία βελτίωσης» περιλαμβάνει τις απαντήσεις «Ελάχιστη βελτίωση», «Καμία αλλαγή»,
«Ελάχιστη επιδείνωση», «επιδείνωση» και «Πολύ μεγάλη επιδείνωση».
[ε] Από μια δοκιμασία CMH στρωματοποιημένη κατά την κλίμακα CGI-S της αρχικής αξιολόγησης. Σημείωση: N=αριθμός ασθενών σε κάθε ομάδα θεραπείας, n=αριθμός ασθενών που αναλύθηκαν.
Σε μια ανοιχτή μελέτη ασφάλειας διάρκειας 2 ετών που διεξήχθη σε παιδιά και εφήβους (ηλικίας 6-17 ετών) με ΔΕΠΥ εντάχθηκαν 314 ασθενείς. Από αυτούς, 191 ασθενείς ολοκλήρωσαν τη μελέτη.
Επιπλέον, η διατήρηση της επίδρασης καταδείχθηκε σε μια διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, τυχαιοποιημένη μελέτη απόσυρσης που διεξήχθη σε παιδιά και εφήβους ηλικίας 6 έως 17 ετών (n=157) που πληρούσαν τη διάγνωση της ΔΕΠΥ (κριτήρια DSM-IV). Οι ασθενείς βελτιστοποιήθηκαν στη διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη ανοικτής επισήμανσης για παρατεταμένο χρονικό διάστημα (τουλάχιστον 26 εβδομάδες) πριν από την είσοδο στην τυχαιοποιημένη περίοδο απόσυρσης 6 εβδομάδων. Οι επιλέξιμοι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν για συνέχιση λήψης της βελτιστοποιημένης δόσης διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης ή για μετάβαση σε εικονικό φάρμακο. Οι ασθενείς ήταν υπό παρακολούθηση για υποτροπή (αποτυχία θεραπείας) κατά τη διάρκεια της διπλά τυφλής φάσης διάρκειας 6 εβδομάδων. Η αποτυχία της θεραπείας ορίστηκε ως αύξηση ≥50% (επιδείνωση) στη συνολική βαθμολογία της ADHD-RS και αύξηση ≥2 βαθμών στη βαθμολογία της CGI-S σε σύγκριση με τις βαθμολογίες κατά την είσοδο στη διπλά τυφλή τυχαιοποιημένη φάση απόσυρσης. Η αποτυχία της θεραπείας ήταν σημαντικά χαμηλότερη (p<0,001) για τους ασθενείς που έλαβαν διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη (15,8%) σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (67,5%). Για την πλειονότητα των ασθενών (70,3%) που παρουσίασαν αποτυχία θεραπείας ανεξάρτητα από τη θεραπεία, τα συμπτώματα ΔΕΠΥ επιδεινώθηκαν κατά ή πριν από την επίσκεψη της εβδομάδας 2 μετά την τυχαιοποίηση.
Διεξήχθη μια μελέτη ασφάλειας και αποτελεσματικότητας σταθερής δόσης σε παιδιά προσχολικής ηλικίας των 4 έως 5 ετών με ΔΕΠΥ. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε αναλογία 5:5:5:5:6 σε διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη (περιεκτικότητα δόσης 5, 10, 20, 30 mg) ή εικονικό φάρμακο (βλέπε επίσης παράγραφο 5.2). Η διάρκεια της διπλά τυφλής περιόδου αξιολόγησης ήταν 6 εβδομάδες. Σε αυτή τη μελέτη, τα πιο συχνά αναφερόμενα TEAE για ασθενείς που έλαβαν διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη ήταν μειωμένη όρεξη (13,7% των ασθενών), ευερεθιστότητα (9,6% των ασθενών) καθώς και αστάθεια και βήχας (4,8% των ασθενών έκαστο). Σε μια ανοιχτή μελέτη 52 εβδομάδων, το πιο συχνό TEAE ήταν μειωμένη όρεξη (15,9%) (βλέπε παράγραφο 4.8).
Πληθυσμός ενηλίκων
Η αποτελεσματικότητα της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης στη θεραπεία της ΔΕΠΥ τεκμηριώθηκε σε μια διπλά τυφλή, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη παράλληλων ομάδων που διεξήχθη σε 420 ενήλικες ασθενείς ηλικίας 18 έως 55 ετών που πληρούσαν τα κριτήρια DSM-IV για ΔΕΠΥ. Σημαντικές βελτιώσεις στα συμπτώματα της ΔΕΠΥ, με βάση τις αξιολογήσεις των ερευνητών για τη συνολική βαθμολογία της ADHD-RS με προτροπές ενηλίκων, παρατηρήθηκαν για όλες τις δόσεις διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Η θεραπεία με διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη μείωσε σημαντικά τον βαθμό λειτουργικής ανεπάρκειας, όπως μετρήθηκε από τη βελτίωση στην κλίμακα αξιολόγησης της CGI-I σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο.
Επιπλέον, η διατήρηση της επίδρασης καταδείχθηκε σε μια διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, τυχαιοποιημένη μελέτη με σχεδιασμό απόσυρσης στην οποία εντάχθηκαν ενήλικες (n=123) που πληρούσαν τα κριτήρια DSM-IV για ΔΕΠΥ και οι οποίοι, κατά την ένταξη στη μελέτη, είχαν λάβει θεραπεία με διμεθυλική λισδεξαμφεταμίνη για τουλάχιστον 6 μήνες. Ένα σημαντικά χαμηλότερο ποσοστό ασθενών που έλαβαν θεραπεία με διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη πληρούσε τα κριτήρια υποτροπής (8,9%) σε σύγκριση με τους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο (75,0%) στη διπλά τυφλή τυχαιοποιημένη φάση απόσυρσης. Η υποτροπή ορίστηκε ως αύξηση ≥50% από την τυχαιοποίηση στη Συνολική βαθμολογία της ADHD-RS-IV και αύξηση ≥2 βαθμών στη βαθμολογία της CGI-S σε σχέση με τη βαθμολογία της CGI-S κατά την τυχαιοποίηση.
Μελέτες ευθύνης κατάχρησης
Σε μια μελέτη ευθύνης κατάχρησης από τον άνθρωπο, όταν χορηγήθηκαν ισοδύναμες από του στόματος δόσεις των 100 mg διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης και των 40 mg θειικής δεξαμφεταμίνης άμεσης αποδέσμευσης σε άτομα με ιστορικό κατάχρησης ναρκωτικών, η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη των 100 mg προκάλεσε υποκειμενικές ανταποκρίσεις σε μια κλίμακα «προτίμησης του φαρμάκου» (πρωτεύον τελικό σημείο) που ήταν σημαντικά μικρότερες από τη δεξαμφεταμίνη άμεσης αποδέσμευσης των 40 mg. Ωστόσο, η από του στόματος χορήγηση 150 mg διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης προκάλεσε αυξήσεις στις θετικές υποκειμενικές ανταποκρίσεις σε αυτή την κλίμακα που ήταν συγκρίσιμες με τις θετικές υποκειμενικές ανταποκρίσεις που παρήχθησαν από
40 mg από του στόματος δεξαμφεταμίνης άμεσης αποδέσμευσης και 200 mg διαιθυλπροπιόνης.
Η ενδοφλέβια χορήγηση διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης των 50 mg σε άτομα με ιστορικό κατάχρησης ναρκωτικών οδήγησε σε θετικές υποκειμενικές ανταποκρίσεις σε κλίμακες μέτρησης της
«προτίμησης του φαρμάκου», της «ευφορίας», των «επιδράσεων της αμφεταμίνης» και των
«επιδράσεων της βενζεδρίνης» που ήταν μεγαλύτερες σε σχέση με το εικονικό φάρμακο αλλά μικρότερες από εκείνες που παρήγαγε μια ισοδύναμη δόση (20 mg) ενδοφλέβιας δεξαμφεταμίνης.
Απορρόφηση
Μετά την από του στόματος χορήγηση, η απορρόφηση της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης από τη γαστρεντερική οδό υγιών ενηλίκων και παιδιών (6 έως 12 ετών) με ΔΕΠΥ είναι ταχεία, η οποία πιστεύεται ότι πραγματοποιείται με τη διαμεσολάβηση του μεταφορέα PEPT1 υψηλής ισχύος.
Η τροφή δεν επηρεάζει την παρατηρούμενη AUC και Cmax της δεξαμφεταμίνης σε υγιείς ενήλικες μετά από τη χορήγηση εφάπαξ από του στόματος δόσης των 70 mg διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης, αλλά παρατείνει τον Tmax κατά περίπου 1 ώρα (από 3,8 ώρες σε κατάσταση νηστείας σε 4,7 ώρες μετά από γεύμα υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά). Μετά από νηστεία 8 ωρών, οι AUC για τη δεξαμφεταμίνη μετά τη χορήγηση από του στόματος διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης σε διάλυμα και ως άθικτα καψάκια ήταν ισοδύναμες.
Κατανομή
Σε 18 παιδιά (6 έως 12 ετών) με ΔΕΠΥ, ο Tmax της δεξαμφεταμίνης ήταν περίπου 3,5 ώρες μετά από τη χορήγηση μιας εφάπαξ από του στόματος δόσης διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης σε καψάκια των 30 mg, 50 mg ή 70 mg που χορηγήθηκαν μετά από ολονύκτια νηστεία 8 ωρών. Ο Tmax της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης ήταν περίπου 1 ώρα. Η γραμμική φαρμακοκινητική της δεξαμφεταμίνης μετά από τη χορήγηση εφάπαξ από του στόματος δόσης διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης προσδιορίστηκε στο δοσολογικό εύρος από 30 mg έως 70 mg σε παιδιά ηλικίας 6 έως 12 ετών.
Οι κανονικοποιημένες ως προς το βάρος/τη δόση τιμές AUC και Cmax της δεξαμφεταμίνης ήταν 22% και 12% χαμηλότερες, αντίστοιχα, σε ενήλικες γυναίκες από ό,τι σε άνδρες την ημέρα 7 μετά από δόση λισδεξαμφεταμίνης 70 mg/ημέρα για 7 ημέρες. Οι κανονικοποιημένες ως προς το βάρος/τη δόση τιμές AUC και Cmax ήταν ίδιες σε κορίτσια και αγόρια μετά από εφάπαξ δόσεις των 30-70 mg.
Δεν υπάρχει συσσώρευση της δεξαμεταμίνης σε σταθερή κατάσταση σε υγιείς ενήλικες και δεν υπάρχει συσσώρευση της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης μετά από εφάπαξ ημερήσια δόση για 7 διαδοχικές ημέρες.
Βιομετασχηματισμός
Η διμεσυλική λισδεξαμφεταμίνη μετατρέπεται σε δεξαμφεταμίνη και λ-λυσίνη, μέσω μεταβολισμού στο αίμα κυρίως λόγω της υδρολυτικής δραστηριότητας των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια έχουν υψηλό δυναμικό μεταβολισμού της λισδεξαμφεταμίνης, καθώς τα in vitro δεδομένα κατέδειξαν ότι υπάρχει σημαντική υδρόλυση ακόμη και σε χαμηλά επίπεδα αιματοκρίτη. Η λισδεξαμφεταμίνη δεν μεταβολίζεται από τα ένζυμα του κυτοχρώματος P450.
Η αμφεταμίνη οξειδώνεται στη θέση 4 του βενζολικού δακτυλίου για να σχηματίσει 4-υδροξυ- αμφεταμίνη ή στους α ή β άνθρακες της πλευρικής αλυσίδας για να σχηματίσει α-υδροξυ-αμφεταμίνη ή νορεφεδρίνη, αντίστοιχα. Η νορεφεδρίνη και η 4-υδροξυ-αμφεταμίνη είναι και οι δύο δραστικές και στη συνέχεια έκαστη οξειδώνονται για να σχηματίσουν 4-υδροξυ-νορεφεδρίνη. Η α-υδροξυ- αμφεταμίνη υφίσταται απαμίνωση για να σχηματίσει φαινυλακετόνη, η οποία τελικά σχηματίζει το βενζοϊκό οξύ και το γλυκουρονίδιο του καθώς και το συζευγμένο με γλυκίνη ιππουρικό οξύ. Αν και τα ένζυμα που εμπλέκονται στον μεταβολισμό της αμφεταμίνης δεν έχουν οριστεί με σαφήνεια, το CYP2D6 είναι γνωστό ότι εμπλέκεται στον σχηματισμό της 4-υδροξυ-αμφεταμίνης.
Αποβολή
Μετά την από του στόματος χορήγηση δόσης των 70 mg ραδιοσημασμένης διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης σε καψάκιο σε 6 υγιή άτομα, περίπου το 96% της ραδιενέργειας της από του στόματος δόσης ανακτήθηκε στα ούρα και μόνο το 0,3% ανακτήθηκε στα κόπρανα σε διάστημα 120 ωρών. Από τη ραδιενέργεια που ανακτήθηκε στα ούρα, το 42% της δόσης σχετιζόταν με την αμφεταμίνη, το 25% με το ιππουρικό οξύ και το 2% με ανέπαφη λισδεξαμφεταμίνη. Οι
συγκεντρώσεις της λισδεξαμφεταμίνης που δεν έχει υποστεί μετατροπή στο πλάσμα είναι χαμηλές και παροδικές, και καθίστανται γενικά μη ποσοτικοποιήσιμες έως και 8 ώρες μετά τη χορήγηση. Ο χρόνος ημίσειας ζωής της λισδεξαμφεταμίνης στο πλάσμα ήταν συνήθως μικρότερος από μία ώρα κατά μέσο όρο σε μελέτες της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης σε εθελοντές. Ο χρόνος ημίσειας της δεξαμφεταμίνης είναι 11 ώρες.
Ειδικοί πληθυσμοί
Η φαρμακοκινητική της δεξαμφεταμίνης, όπως αξιολογείται από την κάθαρση, είναι παρόμοια σε παιδιά (ηλικίας 6 έως 12 ετών) και εφήβους (ηλικίας 13 έως 17 ετών) ασθενείς με ΔΕΠΥ και σε υγιείς ενήλικες εθελοντές μετά τη διόρθωση ως προς το σωματικό βάρος.
Η συστηματική έκθεση στη δεξαμφεταμίνη είναι παρόμοια για τους άνδρες και τις γυναίκες που λαμβάνουν την ίδια δόση mg/kg.
Δεν έχουν διεξαχθεί επίσημες φαρμακοκινητικές μελέτες για τη φυλή. Δεν υπάρχουν ενδείξεις οποιασδήποτε επίδρασης της εθνικότητας στη φαρμακοκινητική της διμεσυλικής λισδεξαμφεταμίνης.
Σε μια φαρμακοκινητική μελέτη 40 συμμετεχόντων (8 συμμετέχοντες σε καθεμία από τις πέντε ομάδες νεφρικής λειτουργίας: φυσιολογική λειτουργία, ήπια ανεπάρκεια, μέτρια ανεπάρκεια, σοβαρή ανεπάρκεια και νεφρική νόσος τελικού σταδίου), η κάθαρση της δεξαμφεταμίνης μειώθηκε από
0,7 L/hr/kg στους φυσιολογικούς συμμετέχοντες σε 0,4 L/hr/kg σε συμμετέχοντες με σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια (GFR 15 έως <30 mL/min 1,73m2 ή CrCl <30 mL/min).
Η μέση έκθεση σε σταθερή κατάσταση της δεξαμφεταμίνης ήταν περίπου 44% υψηλότερη σε παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας 4 έως 5 ετών σε σύγκριση με τους παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας 6 έως 11 ετών που έλαβαν την ίδια δόση (30 mg/ημέρα), με βάση μια φαρμακοκινητική ανάλυση πληθυσμού.
Σε μια μελέτη 47 συμμετεχόντων ηλικίας 55 ετών και άνω, η κάθαρση της δεξαμφεταμίνης ήταν περίπου 0,7 L/hr/kg για συμμετέχοντες ηλικίας 55 έως 74 ετών και 0,55 L/hr/kg για συμμετέχοντες ηλικίας ≥75 ετών. Αυτό είναι ελαφρώς μειωμένο σε σύγκριση με τους νεότερους ενήλικες (περίπου 1 L/hr/kg για συμμετέχοντες ηλικίας 18 έως 45 ετών).
Φαρμακευτικές πληροφορίες - LISDEXAMFETAMINE/ADALVO 10MG/ML
Mεθυλ-παραϋδροξυβενζοϊκό νάτριο (E219) Προπυλ-παραϋδροξυβενζοϊκό νάτριο (E217) Διένυδρο δισόξινο φωσφορικό νάτριο Διένυδρο όξινο φωσφορικό δινάτριο Προπυλενογλυκόλη (E1520)
Σακχαρίνη νατριούχος
Υδροχλωρικό οξύ, συμπ. (για ρύθμιση του pH) Υδροξείδιο του νατρίου (για ρύθμιση του pH)
Νερό, κεκαθαρμένο
Κεχριμπαρένια γυάλινη φιάλη σφραγισμένη με πλαστικό πώμα ασφαλείας για παιδιά, που περιέχει 100 mL πόσιμου διαλύματος.
Παρέχονται επίσης μια δοσομετρική σύριγγα (εφαρμογέας με σήμανση CE 0124) και ένα πλαστικό βύσμα που μπορεί να προσαρμοστεί στη φιάλη καθώς και να επιτρέψει στη δοσομετρική σύριγγα να προσαρμοστεί (προσαρμογέας φιάλης που χρησιμοποιείται με πίεση). Η δοσομετρική σύριγγα έχει όγκο 8 mL και οι διαβαθμίσεις είναι σε βήματα του 0,1 mL έως τη μέγιστη ημερήσια δόση των 7 mL.
και άλλος χειρισμός
Για να ανοίξετε τη φιάλη και να χρησιμοποιήσετε τη σύριγγα
-
Η φιάλη συνοδεύεται από πώμα ασφαλείας για παιδιά και πρέπει να ανοίγεται ως εξής:
-
Πιέστε το πλαστικό βιδωτό πώμα προς τα κάτω ενώ το περιστρέφετε αριστερόστροφα.
-
Αφαιρέστε το ξεβιδωμένο πώμα.
-
-
Ανοίξτε τη φιάλη και, κατά την πρώτη χρήση, εισαγάγετε σταθερά τον προσαρμογέα φιάλης που χρησιμοποιείται με πίεση (PIBA) στον λαιμό της φιάλης (Εικ. 1)
-
Το έμβολο της σύριγγας πρέπει να βρίσκεται στην πιο κάτω θέση για να απομακρυνθεί η περίσσεια αέρα.
-
Εισαγάγετε τη σύριγγα σταθερά στον PIBA.
-
Για να γεμίσει η σύριγγα, θα πρέπει να αναποδογυρίσετε τη φιάλη. Ενώ κρατάτε τη σύριγγα στη θέση της, πρέπει να τραβήξετε απαλά το έμβολο προς τα κάτω και το φάρμακο θα πρέπει να αναρροφηθεί προς το σωστό σημάδι στη σύριγγα (Εικ. 2)
-
Γυρίστε τη φιάλη ξανά σε όρθια θέση και αφαιρέσετε τη γεμισμένη σύριγγα από τον προσαρμογέα με απαλή περιστροφή (Εικ. 3)
-
Αφαιρέστε τη γεμισμένη σύριγγα από τη φιάλη σε όρθια θέση.
-
Αδειάστε τη σύριγγα σε ένα ποτήρι νερό, αναψυκτικό τύπου κόλα ή χυμό φρούτων ή απευθείας στο στόμα του ασθενούς ολισθαίνοντας τον πάνω δακτύλιο προς τα κάτω και πιείτε το αμέσως. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται τσάι για την αραίωση του διαλύματος λισδεξαμφεταμίνης λόγω ασυμβατότητας που παρατηρείται μετά την αραίωση αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος με το τσάι. Οποιαδήποτε ανάμειξη εκτός των συστάσεων αποτελεί ευθύνη του επαγγελματία υγείας ή του χρήστη.
-
Μετά τη χρήση, το πώμα της φιάλης πρέπει να τοποθετείται ξανά αφήνοντας τον προσαρμογέα στη θέση του.
-
Η σύριγγα πρέπει να ξεπλένεται και να πλένεται με κρύο ή ζεστό νερό μετά από κάθε χρήση και να στεγνώνεται πλήρως πριν από την επόμενη χρήση.
Εικ. 1 Εικ. 2 Εικ. 3
Κάθε αχρησιμοποίητο φαρμακευτικό προϊόν ή υπόλειμμα πρέπει να απορρίπτεται σύμφωνα με τις κατά τόπους ισχύουσες σχετικές διατάξεις.
KATOXOΣ THΣ AΔEIAΣ KYKΛOΦOPIAΣ
Adalvo Limited
Malta Life Sciences Park, Sir Temi Zammit Buildings, Building 1, Level 4, San Gwann, SGN 3000, Malta