VILDAGLIPTIN/STADA TABLET 50MG/TAB
Πληροφορίες συνταγογράφησης
Λίστα ασφαλίσεων
Πληροφορίες έκδοσης
Περιορισμός συνταγογράφησης
Άλλες πληροφορίες
Όνομα φαρμάκου
Σύνθεση
Φαρμακευτική μορφή
Κάτοχος άδειας κυκλοφορίας (MAH)
Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately
Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.
Πάνω 36k αξιολογήσεις
SmPC - VILDAGLIPTIN/STADA 50MG/TAB
To Vildagliptin/STADA ενδείκνυνται για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 σε ενήλικες:
Ως μονοθεραπεία
-
σε ασθενείς που δεν ελέγχονται επαρκώς μόνο με δίαιτα και άσκηση και για τους οποίους η μετφορμίνη δεν είναι κατάλληλη λόγω αντενδείξεων ή δυσανεξίας.
Ως διπλή από του στόματος θεραπεία σε συνδυασμό με
-
μετφορμίνη, σε ασθενείς με ανεπαρκή γλυκαιμικό έλεγχο παρά τη μονοθεραπεία με τη μέγιστη ανεκτή δόση μετφορμίνης,
-
σουλφονυλουρία, σε ασθενείς με ανεπαρκή γλυκαιμικό έλεγχο παρά τη μέγιστη ανεκτή δόση σουλφονυλουρίας και για τους οποίους η μετφορμίνη δεν είναι κατάλληλη λόγω αντενδείξεων ή δυσανεξίας,
-
θειαζολιδινεδιόνη, σε ασθενείς με ανεπαρκή γλυκαιμικό έλεγχο και για τους οποίους η χρήση μιας θειαζολιδινεδιόνης είναι κατάλληλη.
Ως τριπλή από του στόματος θεραπεία σε συνδυασμό με
-
μία σουλφονυλουρία και μετφορμίνη όταν η δίαιτα και η άσκηση μαζί με τη διπλή θεραπεία με αυτά τα φαρμακευτικά προϊόντα δεν παρέχουν επαρκή γλυκαιμικό έλεγχο.
To Vildagliptin/STADA ενδείκνυται επίσης για χρήση σε συνδυασμό με ινσουλίνη (με ή χωρίς μετφορμίνη) όταν η δίαιτα και η άσκηση μαζί με μία σταθερή δόση ινσουλίνης δεν παρέχουν επαρκή γλυκαιμικό έλεγχο.
Δοσολογία
Ενήλικες
Όταν χρησιμοποιείται ως μονοθεραπεία, σε συνδυασμό με μετφορμίνη, σε συνδυασμό με θειαζολιδινεδιόνη, σε συνδυασμό με μετφορμίνη και μία σουλφονυλουρία, ή σε συνδυασμό με ινσουλίνη (με ή χωρίς μετφορμίνη), η συνιστώμενη ημερήσια δόση της βιλνταγλιπτίνης είναι 100 mg, χορηγούμενα ως μια δόση 50 mg το πρωί και μία δόση 50 mg το βράδυ.
Όταν χρησιμοποιείται σε σχήμα διπλού συνδυασμού με σουλφονυλουρία, η συνιστώμενη δόση της βιλνταγλιπτίνης είναι 50 mg άπαξ ημερησίως, χορηγούμενη το πρωί. Σε αυτό τον πληθυσμό ασθενών, τα 100 mg βιλνταγλιπτίνης ημερησίως δεν ήταν περισσότερο αποτελεσματικά από τα 50 mg βιλνταγλιπτίνης άπαξ ημερησίως.
Όταν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με μία σουλφονυλουρία, μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο χορήγησης χαμηλότερης δόσης σουλφονυλουρίας προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας.
Οι δόσεις άνω των 100 mg δεν συνιστώνται.
Εάν παραλειφθεί μία δόση Vildagliptin/STADA, θα πρέπει να ληφθεί αμέσως μόλις το θυμηθεί ο ασθενής. Δεν θα πρέπει να ληφθεί διπλή δόση κατά την ίδια μέρα.
Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της βιλνταγλιπτίνης ως τριπλή από του στόματος θεραπεία σε συνδυασμό με μετφορμίνη και μία θειαζολιδινεδιόνη δεν έχει τεκμηριωθεί.
Επιπλέον πληροφορίες για ειδικούς πληθυσμούς Ηλικιωμένοι (≥65 ετών)
Δεν απαιτείται αναπροσαρμογή της δόσης σε ηλικιωμένους ασθενείς (βλ. επίσης παραγράφους 5.1 και 5.2).
Νεφρική δυσλειτουργία
Δεν απαιτείται αναπροσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με ήπια νεφρική δυσλειτουργία (κάθαρση κρεατινίνης ≥ 50 ml/min). Σε ασθενείς με μέτρια ή σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία ή με νεφροπάθεια τελικού σταδίου (ESRD), η συνιστώμενη δόση του Vildagliptin/STADA είναι 50 mg άπαξ ημερησίως (βλ. επίσης παραγράφους 4.4, 5.1, και 5.2).
Ηπατική δυσλειτουργία
Το Vildagliptin/STADA δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία, συμπεριλαμβανομένων των ασθενών με επίπεδα αμινοτρανσφεράσης της αλανίνης (ALT) ή ασπαρτικής αμινοτρανσφεράσης (AST) σε τιμές > 3 x το ανώτερο φυσιολογικό όριο (ULN) πριν από την έναρξη της θεραπείας (βλ. επίσης παραγράφους 4.4 και 5.2).
Παιδιατρικός πληθυσμός
Το Vildagliptin/STADA δεν συνιστάται για χρήση σε παιδιά και εφήβους (ηλικίας <18 ετών). Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα του Vildagliptin/STADA σε παιδιά και εφήβους (< 18 ετών) δεν έχει ακόμα τεκμηριωθεί. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα (βλ. επίσης παράγραφο 5.1).
Τρόπος χορήγησης
Από του στόματος χρήση
Τα δισκία 50 mg Vildagliptin/STADA μπορούν να χορηγηθούν με ή χωρίς τροφή (βλ. επίσης παράγραφο 5.2).
Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.
Γενικά
Η βιλνταγλιπτίνη δεν αποτελεί υποκατάστατο της ινσουλίνης σε ασθενείς που χρειάζονται ινσουλινοθεραπεία. Η βιλνταγλιπτίνη δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 ή για τη θεραπεία της διαβητικής κετοξέωσης.
Νεφρική δυσλειτουργία
Υπάρχει περιορισμένη εμπειρία σε ασθενείς με νεφροπάθεια τελικού σταδίου (ESRD) που υποβάλλονται σε αιμοδιύλιση. Για τον λόγο αυτό, η βιλνταγλιπτίνη θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε αυτούς τους ασθενείς (βλ. επίσης παραγράφους 4.2, 5.1 και 5.2).
Ηπατική δυσλειτουργία
Η βιλνταγλιπτίνη δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία, συμπεριλαμβανομένων των ασθενών με επίπεδα ALT ή AST πριν την έναρξη της θεραπείας
> 3 x ULN (βλ. επίσης παραγράφους 4.2 και 5.2). Παρακολούθηση ηπατικών ενζύμων
Έχουν αναφερθεί σπάνια περιστατικά ηπατικής δυσλειτουργίας (συμπεριλαμβανομένης της ηπατίτιδας). Σε αυτά τα περιστατικά, οι ασθενείς ήταν γενικά ασυμπτωματικοί χωρίς κλινικές συνέπειες και οι τιμές των εξετάσεων ηπατικής λειτουργίας επέστρεψαν στα φυσιολογικά επίπεδα μετά από τη διακοπή της θεραπείας. Πριν από την έναρξη της θεραπείας με βιλνταγλιπτίνη θα πρέπει να πραγματοποιούνται δοκιμασίες ηπατικής λειτουργίας προκειμένου να διαπιστωθούν οι τιμές των αρχικών επιπέδων του ασθενούς. Η ηπατική λειτουργία θα πρέπει να παρακολουθείται κατά τη διάρκεια της θεραπείας με βιλνταγλιπτίνη σε τριμηνιαία διαστήματα κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους και κατά διαστήματα στη συνέχεια. Οι ασθενείς που αναπτύσσουν αυξημένα επίπεδα τρανσαμινασών θα πρέπει να παρακολουθούνται με δεύτερη αξιολόγηση της ηπατικής λειτουργίας προκειμένου να επιβεβαιωθεί το εν λόγω εύρημα και κατόπιν να παρακολουθούνται με συχνές εξετάσεις της ηπατικής λειτουργίας μέχρι το(α) μη φυσιολογικό(ά) εύρημα(τα) να επιστρέψει(ουν) σε φυσιολογικές τιμές. Εάν η αύξηση της AST ή της ALT σε τιμή 3 x ULN ή μεγαλύτερη επιμένει, συνιστάται η διακοπή της θεραπείας με βιλνταγλιπτίνη.
Οι ασθενείς που παρουσιάζουν ίκτερο ή άλλα σημεία που υποδεικνύουν ηπατική δυσλειτουργία θα πρέπει να διακόπτουν τη βιλνταγλιπτίνη.
Μετά από την απόσυρση της θεραπείας με βιλνταγλιπτίνη και την ομαλοποίηση των εξετάσεων ηπατικής λειτουργίας, η θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη δεν θα πρέπει να ξαναξεκινά.
Καρδιακή ανεπάρκεια
Μία κλινική μελέτη της βιλνταγλιπτίνης σε ασθενείς με λειτουργική κατηγορία Ι-ΙΙΙ κατά NYHA (New York Heart Association) έδειξε ότι η θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη δεν σχετίζονταν με μεταβολή στη λειτουργία της αριστερής κοιλίας ή επιδείνωση της προϋπάρχουσας συμφορητικής ανεπάρκειας έναντι του εικονικού φαρμάκου. Η κλινική εμπειρία σε ασθενείς λειτουργικής κατηγορίας ΙΙΙ κατά NYHA, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη εξακολουθεί να είναι περιορισμένη και τα αποτελέσματα είναι ασαφή (βλ.παράγραφο 5.1).
Δεν υπάρχει εμπειρία από τη χρήση της βιλνταγλιπτίνης σε κλινικές μελέτες σε ασθενείς με κατάσταση λειτουργικότητας τάξης IV κατά NYHA και, επομένως, η χρήση της δεν συνιστάται σε αυτούς τους ασθενείς.
Δερματικές διαταραχές
Έχουν αναφερθεί δερματικές βλάβες, οι οποίες περιλαμβάνουν φλύκταινες και εξελκώσεις, στα άκρα πιθήκων σε προκλινικές τοξικολογικές μελέτες (βλ. παράγραφο 5.3). Παρόλο που δεν παρατηρήθηκαν δερματικές βλάβες σε αυξημένο ποσοστό σε κλινικές δοκιμές, η εμπειρία σε ασθενείς με δερματικές επιπλοκές λόγω διαβήτη είναι περιορισμένη. Επιπλέον υπήρξαν αναφορές μετά την κυκλοφορία του φαρμάκου για πομφολυγώδεις και αποφολιδωτικές βλάβες του δέρματος.
Συνεπώς, σε συμμόρφωση με τη συνήθη φροντίδα του διαβητικού ασθενή, συνιστάται η παρακολούθηση για δερματικές διαταραχές, όπως οι φλύκταινες ή οι εξελκώσεις.
Οξεία παγκρεατίτιδα
Η χρήση της βιλνταγλιπτίνης έχει σχετιστεί με κίνδυνο ανάπτυξης οξείας παγκρεατίτιδας. Οι ασθενείς πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με το χαρακτηριστικό σύμπτωμα της οξείας παγκρεατίτιδας.
Εάν υπάρχει υποψία για παγκρεατίτιδα η βιλνταγλιπτίνη θα πρέπει να διακοπεί. Αν επιβεβαιωθεί η διάγνωση της οξείας παγκρεατίτιδας η βιλνταγλιπτίνη δεν πρέπει να επαναχορηγείται. Θα πρέπει να δίδεται προσοχή σε ασθενείς με ιστορικό οξείας παγκρεατίτιδας.
Υπογλυκαιμία
Είναι γνωστό ότι οι σουλφονυλουρίες προκαλούν υπογλυκαιμία. Οι ασθενείς που λαμβάνουν βιλνταγλιπτίνη σε συνδυασμό με μια σουλφονυλουρία μπορεί να διατρέχουν κίνδυνο εμφάνισης υπογλυκαιμίας. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να εξετάζεται η χορήγηση χαμηλότερης δόσης σουλφονυλουρίας για να μειωθεί ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας.
Έκδοχα
Τα δισκία 50 mg Vildagliptin/STADA περιέχουν λακτόζη. Οι ασθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα δυσανεξίας στη γαλακτόζη, ολική έλλειψη λακτάσης ή κακή απορρόφηση γλυκόζης-γαλακτόζης, δεν θα πρέπει να πάρουν αυτό το φαρμακευτικό προϊόν.
Τα δισκία 50 mg Vildagliptin/STADA περιέχουν λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά δισκίο, δηλαδή ουσιαστικά είναι «ελεύθερα νατρίου».
Η πιθανότητα αλληλεπιδράσεων της βιλνταγλιπτίνης με συγχορηγούμενα φαρμακευτικά προϊόντα είναι χαμηλή. Καθώς η βιλνταγλιπτίνη δεν είναι υπόστρωμα του ενζυμικού συστήματος του κυτοχρώματος P (CYP) 450 και δεν αναστέλλει ή επάγει τα ένζυμα CYP 450, δεν είναι πιθανό να αλληλεπιδράσει με δραστικές ουσίες που είναι υποστρώματα, αναστολείς ή επαγωγείς των συγκεκριμένων ενζύμων.
Συνδυασμός με πιογλιταζόνη, μετφορμίνη και γλυβουρίδη
Τα αποτελέσματα από μελέτες που διενεργήθηκαν με αυτά τα από του στόματος αντιδιαβητικά δεν έδειξαν κλινικά σημαντικές φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις.
Διγοξίνη (υπόστρωμα της Pgp), βαρφαρίνη (υπόστρωμα του CYP2C9)
Κλινικές μελέτες που διενεργήθηκαν σε υγιή άτομα δεν έδειξαν κλινικά σημαντικές φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις. Ωστόσο, αυτό δεν έχει τεκμηριωθεί στον πληθυσμό- στόχο.
Συνδυασμός με αμλοδιπίνη, ραμιπρίλη, βαλσαρτάνη ή σιμβαστατίνη
Διενεργήθηκαν μελέτες φαρμακευτικής αλληλεπίδρασης σε υγιή άτομα με την αμλοδιπίνη, τη ραμιπρίλη, τη βαλσαρτάνη και τη σιμβαστατίνη. Σε αυτές τις μελέτες, δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σημαντικές φαρμακοκινητικές αλληλεπιδράσεις μετά τη συγχορήγηση βιλνταγλιπτίνης.
Συνδυασμός με αναστολείς-ΜΕΑ (αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης)
Μπορεί να υπάρχει αυξημένος κίνδυνος αγγειοοιδήματος σε ασθενείς που λαμβάνουν ταυτόχρονα αναστολείς-ΜΕΑ (βλ. παράγραφο 4.8).
Όπως συμβαίνει με άλλα από του στόματος λαμβανόμενα αντιδιαβητικά φαρμακευτικά προϊόντα, η υπογλυκαιμική δράση της βιλνταγλιπτίνης μπορεί να μειωθεί από συγκεκριμένες δραστικές ουσίες, στις οποίες περιλαμβάνονται οι θειαζίδες, τα κορτικοστεροειδή, τα θυρεοειδικά σκευάσματα και τα συμπαθητικομιμητικά.
Κύηση
Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία από τη χρήση της βιλνταγλιπτίνης σε έγκυες γυναίκες. Μελέτες σε ζώα κατέδειξαν τοξικότητα στην αναπαραγωγική ικανότητα σε υψηλές δόσεις (βλ. παράγραφο 5.3). Ο ενδεχόμενος κίνδυνος για τον άνθρωπο είναι άγνωστος. Λόγω της έλλειψης δεδομένων σε ανθρώπους, η βιλνταγλιπτίνη δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Θηλασμός
Δεν είναι γνωστό αν η βιλνταγλιπτίνη εκκρίνεται στο ανθρώπινο γάλα. Μελέτες σε ζώα κατέδειξαν απέκκριση της βιλνταγλιπτίνης στο γάλα. Η βιλνταγλιπτίνη δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια του θηλασμού.
Γονιμότητα
Δεν έχουν εκπονηθεί μελέτες για την επίδραση της βιλνταγλιπτίνης στη γονιμότητα του ανθρώπου (βλ. παράγραφο 5.3).
ν
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες για την επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων. Οι ασθενείς που αισθάνονται ζάλη ως ανεπιθύμητη ενέργεια πρέπει να αποφεύγουν την οδήγηση οχημάτων ή τη χρήση μηχανημάτων.
Σύνοψη του προφίλ ασφάλειας
Δεδομένα ασφάλειας ελήφθησαν συνολικά από 3.784 ασθενείς με έκθεση στη βιλνταγλιπτίνη σε ημερήσια δόση των 50 mg (άπαξ ημερησίως) ή των 100 mg (50 mg δις ημερησίως ή 100 mg άπαξ ημερησίως) σε ελεγχόμενες δοκιμές ελάχιστης διάρκειας 12 εβδομάδων. Από αυτούς τους ασθενείς, 2.264 ασθενείς έλαβαν βιλνταγλιπτίνη ως μονοθεραπεία και 1.520
ασθενείς έλαβαν βιλνταγλιπτίνη σε συνδυασμό με άλλο φαρμακευτικό προϊόν. 2.682 ασθενείς έλαβαν θεραπεία με 100 mg βιλνταγλιπτίνη ημερησίως (είτε 50 mg δις ημερησίως είτε 100 mg άπαξ ημερησίως) και 1.102 ασθενείς έλαβαν θεραπεία με 50 mg βιλνταγλιπτίνη άπαξ ημερησίως.
Η πλειονότητα των ανεπιθύμητων ενεργειών σε αυτές τις δοκιμές ήταν ήπιες και παροδικές, χωρίς να απαιτείται η διακοπή της θεραπείας. Δεν βρέθηκε κάποια σχέση μεταξύ των ανεπιθύμητων αντιδράσεων και της ηλικίας, της εθνικότητας, της διάρκειας έκθεσης ή της ημερήσιας δόσης.
Έχουν αναφερθεί σπάνια περιστατικά ηπατικής δυσλειτουργίας (συμπεριλαμβανομένης της ηπατίτιδας). Σε αυτά τα περιστατικά, οι ασθενείς ήταν γενικά ασυμπτωματικοί χωρίς κλινικές συνέπειες και η ηπατική λειτουργία επανήλθε σε φυσιολογικά επίπεδα μετά από τη διακοπή της θεραπείας. Σε δεδομένα από ελεγχόμενες μελέτες μονοθεραπείας ή θεραπείας συνδυασμού διάρκειας ως 24 εβδομάδων, η συχνότητα εμφάνισης των αυξήσεων της ALT ή της AST σε τιμή ≥ 3x ULN (ταξινομημένες ως παρούσες σε τουλάχιστον 2 διαδοχικές μετρήσεις ή κατά την τελική επίσκεψη κατά τη διάρκεια της θεραπείας) ήταν 0,2%, 0,3% και 0,2% για τη βιλνταγλιπτίνη 50 mg άπαξ ημερησίως, τη βιλνταγλιπτίνη 50 mg δις ημερησίως και όλα τα φάρμακα σύγκρισης, αντίστοιχα. Αυτές οι αυξήσεις των τρανσαμινασών ήταν γενικά ασυμπτωματικές, μη εξελισσόμενης φύσης και δεν συνδέθηκαν με χολόσταση ή ίκτερο.
Σπάνια περιστατικά αγγειοοιδήματος έχουν αναφερθεί για τη βιλνταγλιπτίνη σε παρόμοιο ποσοστό με τα φάρμακα ελέγχου. Μεγαλύτερο ποσοστό περιστατικών αναφέρθηκε όταν η βιλνταγλιπτίνη χορηγήθηκε σε συνδυασμό με έναν αναστολέα του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης (ACE-Inhibitor). Η πλειονότητα των περιστατικών ήταν ήπιας βαρύτητας και υποχώρησαν με τη συνέχιση της θεραπείας με βιλνταγλιπτίνη.
Κατάλογος ανεπιθύμητων ενεργειών σε πίνακα
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν σε ασθενείς που έλαβαν βιλνταγλιπτίνη σε διπλά τυφλές μελέτες ως μονοθεραπεία και ως πρόσθετη θεραπεία παρατίθενται παρακάτω για κάθε ένδειξη ανά οργανικό σύστημα και απόλυτη συχνότητα. Οι συχνότητες ορίζονται ως πολύ συχνές (≥1/10), συχνές (≥1/100 έως <1/10), όχι συχνές (≥1/1.000 έως <1/100), σπάνιες (≥1/10.000 έως <1/1.000), πολύ σπάνιες (<1/10.000), μη γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα). Εντός κάθε κατηγορίας συχνότητας εμφάνισης, οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρατίθενται κατά φθίνουσα σειρά σοβαρότητας.
Συνδυασμός με μετφορμίνη
Πίνακας 1 Ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν σε ασθενείς που έλαβαν 100 mg βιλνταγλιπτίνης την ημέρα σε συνδυασμό με μετφορμίνη σε διπλά τυφλές μελέτες (N=208)
| Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης | |
| Συχνές | Υπογλυκαιμία. |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | |
| Συχνές | Τρόμος, κεφαλαλγία,ζάλη. |
| Όχι συχνές | Κόπωση. |
| Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος | |
| Συχνές | Ναυτία. |
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Σε ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές με τον συνδυασμό 100 mg βιλνταγλιπτίνης ημερησίως + μετφορμίνη δεν αναφέρθηκαν περιπτώσεις απόσυρσης ασθενών εξαιτίας ανεπιθύμητων ενεργειών σε καμία από τις ομάδες που έλαβαν θεραπεία είτε 100 mg βιλνταγλιπτίνης ημερησίως + μετφορμίνη είτε εικονικό φάρμακο + μετφορμίνη.
Στις κλινικές δοκιμές, η επίπτωση της υπογλυκαιμίας ήταν συχνή σε ασθενείς που έλαβαν 100 mg βιλνταγλιπτίνης ημερησίως σε συνδυασμό με μετφορμίνη (1%) και όχι συχνή σε ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο + μετφορμίνη (0,4%). Στα σκέλη της βιλνταγλιπτίνης δεν αναφέρθηκε κανένα σοβαρό επεισόδιο υπογλυκαιμίας.
Στις κλινικές δοκιμές, το σωματικό βάρος δεν μεταβλήθηκε από την αρχική εκτίμηση όταν προστέθηκαν 100 mg ημερησίως χορηγούμενης βιλνταγλιπτίνης στη μετφορμίνη (+0,2 kg και
-1,0 kg για τη βιλνταγλιπτίνη και το εικονικό φάρμακο, αντίστοιχα).
Κλινικές δοκιμές με διάρκεια έως και πάνω από 2 έτη δεν έδειξαν ανάγκη για επιπρόσθετα στοιχεία ασφάλειας ή απρόβλεπτους κινδύνους όταν προστέθηκε η βιλνταγλιπτίνη στη μετφορμίνη.
Συνδυασμός με μία σουλφονιλουρία
Πίνακας 2 Ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν σε ασθενείς που έλαβαν 50 mg βιλνταγλιπτίνης σε συνδυασμό με μία σουλφονυλουρία σε διπλά τυφλές μελέτες (N=170)
| Λοιμώξεις και παρασιτώσεις | |
| Πολύ σπάνιες | Ρινοφαρυγγίτιδα. |
| Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης | |
| Συχνές | Υπογλυκαιμία. |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | |
| Συχνές | Τρόμος, κεφαλαλγία, ζάλη, εξασθένιση. |
| Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος | |
| Όχι συχνές | Δυσκοιλιότητα. |
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Σε ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές με συνδυασμό 50 mg βιλνταγλιπτίνης + μία σουλφονυλουρία, η συνολική επίπτωση των περιπτώσεων απόσυρσης ασθενών λόγω των ανεπιθύμητων ενεργειών ήταν 0,6% στην ομάδα που έλαβε 50 mg βιλνταγλιπτίνης + σουλφονυλουρία έναντι 0% στην ομάδα που έλαβε εικονικό φάρμακο + σουλφονυλουρία.
Στις κλινικές δοκιμές, η επίπτωση της υπογλυκαιμίας όταν προστέθηκε βιλνταγλιπτίνη 50 mg άπαξ ημερησίως σε γλιμεπιρίδη ήταν 1,2% έναντι 0,6% για το εικονικό φάρμακο + γλιμεπιρίδη. Δεν αναφέρθηκαν σοβαρά υπογλυκαιμικά επεισόδια στα σκέλη της βιλνταγλιπτίνης.
Στις κλινικές δοκιμές, το σωματικό βάρος δεν μεταβλήθηκε από την αρχική εκτίμηση όταν 50 mg ημερησίως χορηγούμενης βιλνταγλιπτίνης προστέθηκαν στη γλιμεπιρίδη (-0,1 kg και - 0,4 kg για τη βιλνταγλιπτίνη και το εικονικό φάρμακο αντίστοιχα).
Συνδυασμός με μία θειαζολιδινεδιόνη
Πίνακας 3 Ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν σε ασθενείς που έλαβαν 100 mg βιλνταγλιπτίνης την ημέρα σε συνδυασμό με θειαζολιδινεδιόνη σε διπλά τυφλές μελέτες (N=158)
| Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης | |
| Συχνές | Αύξηση βάρους. |
| Όχι συχνές | Υπογλυκαιμία. |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | |
| Όχι συχνές | Κεφαλαλγία, εξασθένιση. |
| Αγγειακές διαταραχές | |
| Συχνές | Περιφερικό οίδημα. |
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Σε ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές με συνδυασμό 100 mg βιλνταγλιπτίνης ημερησίως + μια θειαζολιδινεδιόνη, δεν αναφέρθηκαν περιπτώσεις απόσυρσης ασθενών εξαιτίας ανεπιθύμητων ενεργειών σε καμία από τις ομάδες που έλαβαν είτε 100 mg βιλνταγλιπτίνης ημερησίως + θειαζολιδινεδιόνη είτε εικονικό φάρμακο + θειαζολιδινεδιόνη.
Στις κλινικές δοκιμές, η επίπτωση της υπογλυκαιμίας ήταν όχι συχνή σε ασθενείς που έλαβαν βιλνταγλιπτίνη + πιογλιταζόνη (0,6%) αλλά συχνή στους ασθενείς που έλαβαν εικονικό φάρμακο + πιογλιταζόνη (1,9%). Δεν αναφέρθηκαν σοβαρά υπογλυκαιμικά επεισόδια στα σκέλη της βιλνταγλιπτίνης.
Στη μελέτη με πρόσθετη θεραπεία με πιογλιταζόνη, οι απόλυτες αυξήσεις αναφορικά με το βάρος με το εικονικό φάρμακο και τα 100 mg βιλνταγλιπτίνης ημερησίως ήταν 1,4 και 2,7 kg αντίστοιχα.
Η επίπτωση του περιφερικού οιδήματος όταν προστέθηκαν 100 mg βιλνταγλιπτίνης ημερησίως σε θεραπεία με μέγιστη δόση υποβάθρου πιογλιταζόνης (45 mg άπαξ ημερησίως) ήταν 7,0%, έναντι 2,5% για τη θεραπεία υποβάθρου μόνο με πιογλιταζόνη.
Μονοθεραπεία
Πίνακας 4 Ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν σε ασθενείς που έλαβαν 100 mg βιλνταγλιπτίνης την ημέρα ως μονοθεραπεία σε διπλά τυφλές μελέτες (N=1.855)
| Λοιμώξεις και παρασιτώσεις | |
| Πολύ σπάνιες | Λοίμωξη της ανώτερης αναπνευστικής οδού,ρινοφαρυγγίτιδα. |
| Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης | |
| Όχι συχνές | Υπογλυκαιμία. |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | |
| Συχνές | Ζάλη. |
| Όχι συχνές | Κεφαλαλγία. |
| Αγγειακές διαταραχές | |
| Όχι συχνές | Περιφερικό οίδημα. |
| Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος | |
| Όχι συχνές | Δυσκοιλιότητα. |
| Διαταραχές του μυoσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού | |
| Όχι συχνές | Αρθραλγία. |
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Επιπρόσθετα, σε ελεγχόμενες δοκιμές με σχήμα μονοθεραπείας με βιλνταγλιπτίνη, η συνολική επίπτωση των περιπτώσεων απόσυρσης ασθενών εξαιτίας ανεπιθύμητων ενεργειών δεν ήταν μεγαλύτερη για τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη σε δόσεις 100 mg ημερησίως (0,3%) απ’ ότι για τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με εικονικό φάρμακο (0,6%) ή με τα φάρμακα σύγκρισης (0,5%).
Σε ελεγχόμενες συγκριτικές μελέτες με σχήμα μονοθεραπείας, η υπογλυκαιμία ήταν όχι συχνή και αναφέρθηκε στο 0,4% (7 από 1.855) των ασθενών που έλαβαν θεραπεία με 100 mg βιλνταγλιπτίνης ημερησίως έναντι 0,2% (2 από 1.082) των ασθενών στις ομάδες που έλαβαν θεραπεία με δραστικό φάρμακο σύγκρισης ή εικονικό φάρμακο, χωρίς να αναφερθούν σοβαρά ή βαριά επεισόδια.
Στις κλινικές δοκιμές, το σωματικό βάρος δεν μεταβλήθηκε όταν χορηγήθηκαν 100 mg βιλνταγλιπτίνης ημερησίως ως μονοθεραπεία (-0,3 kg και -1,3 kg για τη βιλνταγλιπτίνη και το εικονικό φάρμακο, αντίστοιχα).
Κλινικές δοκιμές με διάρκεια έως και πάνω από 2 έτη δεν έδειξαν ανάγκη για επιπρόσθετα στοιχεία ασφάλειας ή απρόβλεπτους κινδύνους με τη βιλνταγλιπτίνη ως μονοθεραπεία.
Συνδυασμός με μετφορμίνη και μια σουλφονυλουρία
Πίνακας 5 Ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν σε ασθενείς που έλαβαν 50 mg βιλνταγλιπτίνης δις ημερησίως σε συνδυασμό με μετφορμίνη και μια σουλφονυλουρία (N=157)
| Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης | |
| Συχνές | Υπογλυκαιμία. |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | |
| Συχνές | Ζάλη, τρόμος. |
| Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού | |
| Συχνές | Υπεριδρωσία. |
| Γενικές διαταραχές και καταστάσεις του σημείου χορήγησης | |
| Συχνές | Εξασθένιση. |
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Δεν αναφέρθηκαν περιστατικά απόσυρσης λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών στην ομάδα που έλαβε θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη + μετφορμίνη + γλιμεπιρίδη έναντι 0,6% στην ομάδα που έλαβε θεραπεία με εικονικό φάρμακο + μετφορμίνη + γλιμεπιρίδη.
Η συχνότητα εμφάνισης της υπογλυκαιμίας ήταν συχνή και στις δύο ομάδες θεραπείας (5,1% για την ομάδα που έλαβε βιλνταγλιπτίνη + μετφορμίνη + γλιμεπιρίδη έναντι 1,9% για την ομάδα που έλαβε εικονικό φάρμακο + μετφορμίνη + γλιμεπιρίδη). Ένα σοβαρό περιστατικό υπογλυκαιμίας αναφέρθηκε στην ομάδα της βιλνταγλιπτίνης.
Στο τέλος της μελέτης, η επίπτωση στο μέσο σωματικό βάρος ήταν ουδέτερη (+0,6 kg στην ομάδα της βιλνταγλιπτίνης και -0,1 kg στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου).
Συνδυασμός με ινσουλίνη
Πίνακας 6 Ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν σε ασθενείς που έλαβαν 100 mg βιλνταγλιπτίνης την ημέρα σε συνδυασμό με ινσουλίνη (με ή χωρίς μετφορμίνη) σε διπλά τυφλές μελέτες (N=371)
| Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης | |
| Συχνές | Μειωμένη γλυκόζη αίματος. |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | |
| Συχνές | Κεφαλαλγία ρίγη. |
| Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος | |
| Συχνές | Ναυτία,γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. |
| Όχι συχνές | Διάρροια μετεωρισμός |
Περιγραφή επιλεγμένων ανεπιθύμητων ενεργειών
Σε ελεγχόμενες κλινικές μελέτες στις οποίες χρησιμοποιήθηκαν 50 mg βιλνταγλιπτίνης δις ημερησίως σε συνδυασμό με ινσουλίνη, με ή χωρίς ταυτόχρονη χορήγηση μετφορμίνης, η συνολική επίπτωση των αποσύρσεων λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών ήταν 0,3% στην ομάδα που έλαβε θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη και δεν υπήρξαν αποσύρσεις στη ομάδα που έλαβε θεραπεία με εικονικό φάρμακο.
Η συχνότητα εμφάνισης της υπογλυκαιμίας ήταν παρόμοια και στις δύο ομάδες θεραπείας (14,0% στην ομάδα της βιλνταγλιπτίνης έναντι 16,4% στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου). Δύο ασθενείς ανέφεραν σοβαρά υπογλυκαιμικά επεισόδια στην ομάδα της βιλνταγλιπτίνης και 6 ασθενείς στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου.
Στο τέλος της μελέτης, η επίδραση στο μέσο σωματικό βάρος ήταν ουδέτερη (+0,6 kg μεταβολή από τα αρχικά επίπεδα στην ομάδα της βιλνταγλιπτίνης και δεν παρατηρήθηκε αλλαγή στο βάρος στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου.
Εμπειρία μετά την κυκλοφορία
Πίνακας 7 Ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρθηκαν μετά την κυκλοφορία
| Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος | |
| Άγνωστο | Παγκρεατίτιδα |
| Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων | |
| Άγνωστο | Ηπατίτιδα (αναστρέψιμη με τη διακοπή του φαρμακευτικού προϊόντος),Μη φυσιολογικές δοκιμασίες ηπατικής λειτουργίας (αναστρέψιμες με τη διακοπή |
| του φαρμακευτικού προϊόντος). | |
| Διαταραχές του μυoσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού | |
| Άγνωστο | Μυαλγία. |
| Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού | |
| Άγνωστο | Κνίδωση,αποφολιδωτικές και πομφολυγώδεις βλάβες δέρματος, συμπεριλαμβανομένου του πομφολυγώδους πεμφιγοειδούς. |
Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών
Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες του τομέα της υγειονομικής περίθαλψης να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω
Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων Μεσογείων 284
GR-15562 Χολαργός, Αθήνα Τηλ: + 30 21 32040380/337
Φαξ: + 30 21 06549585
Ιστότοπος: http://www.eof.gr
Οι πληροφορίες σχετικά με την υπερδοσολογία με βιλνταγλιπτίνη είναι περιορισμένες. Συμπτώματα
Οι πληροφορίες για τα ενδεχόμενα συμπτώματα υπερδοσολογίας προέρχονται από μια μελέτη ανοχής με αυξανόμενη δόση σε υγιή άτομα που έλαβαν βιλνταγλιπτίνη επί 10 ημέρες. Στα 400 mg, καταγράφηκαν περιπτώσεις μυϊκού άλγους και μεμονωμένα περιστατικά ελαφριάς και παροδικής παραισθησίας, πυρετού, οιδήματος καθώς και παροδικής αύξησης των επιπέδων λιπάσης. Στα 600 mg, ένας συμμετέχων παρουσίασε οίδημα στα πόδια και τα χέρια, αυξήσεις των επιπέδων της κρεατινικής φωσφοκινάσης (CPK), της ασπαρτικής αμινοτρανσφεράσης, (AST), της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης και της μυοσφαιρίνης. Τρεις άλλοι συμμετέχοντες εμφάνισαν οίδημα στα πόδια, με παραισθησία σε δύο περιπτώσεις. Όλα τα συμπτώματα και όλες οι μη φυσιολογικές εργαστηριακές τιμές υποχώρησαν χωρίς θεραπεία μετά από τη διακοπή του φαρμακευτικού προϊόντος της μελέτης.
Αντιμετώπιση
Σε περίπτωση υπερδοσολογίας, συνιστάται συμπτωματική και υποστηρικτική θεραπεία. Η βιλνταγλιπτίνη δεν μπορεί να απομακρυνθεί με αιμοδιύλιση. Ωστόσο, ο κύριος μεταβολίτης υδρόλυσης (LAY 151) μπορεί να απομακρυνθεί με αιμοδιύλιση.
Φαρμακολογικές ιδιότητες - VILDAGLIPTIN/STADA 50MG/TAB
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Φάρμακα που χρησιμοποιούνται στο διαβήτη, αναστολείς της διπεπτιδυλικής πεπτιδάσης 4 (DPP-4), κωδικός ATC: A10BH02
Η βιλνταγλιπτίνη, μέλος της ομάδας των ενισχυτικών της λειτουργίας των νησιδίων, είναι ένας ισχυρός και εκλεκτικός αναστολέας της DPP-4.
Μηχανισμός δράσης
Η χορήγηση βιλνταγλιπτίνης οδηγεί σε ταχεία και πλήρη αναστολή της δραστηριότητας της D-PP4 η οποία έχει ως αποτέλεσμα αυξημένα ενδογενή επίπεδα των ινκρετινών ορμονών GLP-1 (πεπτίδιο 1 προσομοιάζον με γλυκαγόνη) και GIP (εξαρτώμενο από τη γλυκόζη ινσουλινοτροπικό πολυπεπτίδιο) σε κατάσταση νηστείας και μεταγευματικά.
Φαρμακοδυναμικές επιδράσεις
Αυξάνοντας τα ενδογενή επίπεδα αυτών των ινκρετινών ορμονών, η βιλνταγλιπτίνη ενισχύει την ευαισθησία των β-κυττάρων στη γλυκόζη, οδηγώντας σε βελτιωμένη εξαρτώμενη από τη γλυκόζη έκκριση ινσουλίνης. Η θεραπεία με 50-100 mg βιλνταγλιπτίνης την ημέρα σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 βελτίωσε σημαντικά τους δείκτες λειτουργίας των β-κυττάρων συμπεριλαμβανομένου του HOMA-β (Homeostasis Model Assessment-β), της αναλογίας προϊνσουλίνης προς ινσουλίνη, και των μετρήσεων της ανταπόκρισης των β-κυττάρων από τη δοκιμασία ανοχής τροφής με συχνή λήψη δειγμάτων. Σε μη διαβητικά (με φυσιολογική γλυκαιμία) άτομα, η βιλνταγλιπτίνη δεν διεγείρει την έκκριση ινσουλίνης, ούτε ελαττώνει τα επίπεδα γλυκόζης.
Αυξάνοντας τα ενδογενή επίπεδα GLP-1, η βιλνταγλιπτίνη ενισχύει επίσης την ευαισθησία των α-κυττάρων στη γλυκόζη, οδηγώντας σε μεγαλύτερη έκκριση κατάλληλης ως προς τα επίπεδα γλυκόζης γλυκαγόνης.
Η ενισχυμένη αύξηση της αναλογίας ινσουλίνης/γλυκαγόνης κατά τη διάρκεια της υπεργλυκαιμίας εξαιτίας των αυξημένων επιπέδων ινκρετινών ορμονών οδηγεί σε μείωση της ηπατικής παραγωγής γλυκόζης σε κατάσταση νηστείας και μεταγευματικά, οδηγώντας σε μειωμένη γλυκαιμία.
Με τη θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη δεν παρατηρείται η γνωστή επίδραση των αυξημένων επιπέδων GLP-1 στην καθυστέρηση της γαστρικής κένωσης.
Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια
Περισσότεροι από 15.000 ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 συμμετείχαν σε διπλά τυφλές ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο ή δραστική ουσία κλινικές δοκιμές διάρκειας έως και πάνω από 2 έτη. Σε αυτές τις μελέτες, η βιλνταγλιπτίνη χορηγήθηκε σε περισσότερους από 9.000 ασθενείς σε ημερήσιες δόσεις των 50 mg (άπαξ ημερησίως), 50 mg δις ημερησίως ή 100 mg άπαξ ημερησίως. Περισσότεροι από 5.000 άνδρες και περισσότερες από 4.000 γυναίκες ασθενείς έλαβαν 50 mg βιλνταγλιπτίνης άπαξ ημερησίως ή 100 mg ημερησίως. Περισσότεροι από 1.900 ασθενείς έλαβαν 50 mg βιλνταγλιπτίνης άπαξ ημερησίως ή 100 mg ημερησίως και ήταν ηλικίας ≥ 65 ετών. Σε αυτές τις δοκιμές, η βιλνταγλιπτίνη χορηγήθηκε ως μονοθεραπεία σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που δεν είχαν λάβει στο παρελθόν θεραπεία ή σε σχήμα συνδυασμού σε ασθενείς που δεν είχαν επιτύχει επαρκή έλεγχο της νόσου με άλλα αντιδιαβητικά φαρμακευτικά προϊόντα.
Συνολικά, η βιλνταγλιπτίνη βελτίωσε τον γλυκαιμικό έλεγχο όταν χορηγήθηκε ως μονοθεραπεία ή όταν χρησιμοποιήθηκε σε συνδυασμό με μετφορμίνη, μια σουλφονυλουρία και μια θειαζολιδινεδιόνη, όπως μετρήθηκε από κλινικά σχετικές μειώσεις από τις αρχικές τιμές της HbA1c στο καταληκτικό σημείο της μελέτης (βλ. Πίνακα 8).
Σε κλινικές δοκιμές, το μέγεθος των μειώσεων HbA1c με τη βιλνταγλιπτίνη ήταν μεγαλύτερο σε ασθενείς με υψηλότερα αρχικά επίπεδα HbA1c.
Σε μια διπλά τυφλή, ελεγχόμενη δοκιμή διάρκειας 52 εβδομάδων, η βιλνταγλιπτίνη (50 mg δις ημερησίως) μείωσε την αρχική HbA1c κατά -1% συγκριτικά με το -1,6% για τη μετφορμίνη (τιτλοποιημένη σε 2 g/ημέρα). Δεν επετεύχθη στατιστική μη κατωτερότητα. Οι ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη ανέφεραν σημαντικά χαμηλότερες επιπτώσεις ανεπιθύμητων ενεργειών από το γαστρεντερικό σύστημα έναντι αυτών που έλαβαν θεραπεία με μετφορμίνη.
Σε μια διπλά τυφλή, ελεγχόμενη δοκιμή διάρκειας 24 εβδομάδων, η βιλνταγλιπτίνη (50 mg δις ημερησίως) συγκρίθηκε με τη ροσιγλιταζόνη (8 mg άπαξ ημερησίως). Οι μέσες μειώσεις ήταν
-1,20% με τη βιλνταγλιπτίνη και -1,48% με τη ροσιγλιταζόνη σε ασθενείς με μέση αρχική HbA1c 8,7%. Οι ασθενείς που έλαβαν ροσιγλιταζόνη παρουσίασαν μέση αύξηση του βάρους (+1,6 kg), ενώ αυτοί που έλαβαν βιλνταγλιπτίνη δεν παρουσίασαν αύξηση του βάρους (- 0,3 kg). Η επίπτωση του περιφερικού οιδήματος ήταν χαμηλότερη στην ομάδα της βιλνταγλιπτίνης απ’ ότι στην ομάδα της ροσιγλιταζόνης (2,1% έναντι 4,1% αντίστοιχα).
Σε μια κλινική δοκιμή διάρκειας 2 ετών, η βιλνταγλιπτίνη (50 mg δις ημερησίως) συγκρίθηκε με τη γλικλαζίδη (έως 320 mg ημερησίως). Μετά από 2 χρόνια, η μέση μείωση στην HbA1c ήταν -0,5% με τη βιλνταγλιπτίνη και -0,6% με τη γλικλαζίδη, από μια μέση αρχική τιμή 8,6%. Στατιστική μη κατωτερότητα δεν επιτεύχθηκε.
Η βιλνταγλιπτίνη συσχετίστηκε με λιγότερα υπογλυκαιμικά συμβάματα (0,7%) συγκριτικά με τη γλικλαζίδη (1,7%).
Σε μια δοκιμή διάρκειας 24-εβδομάδων, η βιλνταγλιπτίνη (50 mg δις ημερησίως) συγκρίθηκε με τη πιογλιταζόνη (30 mg άπαξ ημερησίως) σε ασθενείς που ελέγχονταν ανεπαρκώς με μετφορμίνη (μέση ημερήσια δόση: 2.020 mg). Οι μέσες μειώσεις από την αρχική HbA1c του 8,4% ήταν -0,9% με τη βιλνταγλιπτίνη ως προσθήκη στην μετφορμίνη και -1,0% με τη πιογλιταζόνη ως προσθήκη στη μετφορμίνη. Μια μέση αύξηση βάρους +1,9 kg παρατηρήθηκε σε ασθενείς που έλαβαν πιογλιταζόνη ως προσθήκη στη μετφορμίνη σε σύγκριση με +0,3 kg σε αυτούς που έλαβαν βιλνταγλιπτίνη ως προσθήκη στη μετφορμίνη.
Σε μια κλινική δοκιμή διάρκειας 2 ετών, η βιλνταγλιπτίνη (50 mg δις ημερησίως) συγκρίθηκε με τη γλιμεπιρίδη (μέχρι 6 mg ημερησίως – μέση δόση στα δύο έτη: 4,6 mg) σε ασθενείς που έλαβαν μετφορμίνη (μέση ημερήσια δόση: 1.894 mg). Μετά από 1 έτος, οι μέσες μειώσεις στην HbA1c ήταν -0,4% με τη βιλνταγλιπτίνη ως προσθήκη στην μετφορμίνη και -0,5% με τη γλιμεπιρίδη ως προσθήκη στην μετφορμίνη, από μια μέση αρχική τιμή HbA1c 7,3%. Η αλλαγή στο σωματικό βάρος ήταν -0,2 kg με τη βιλνταγλιπτίνη έναντι του +1,6 kg με τη γλιμεπιρίδη. Η συχνότητα εμφάνισης της υπογλυκαιμίας ήταν σημαντικά χαμηλότερη στην ομάδα της βιλνταγλιπτίνης (1,7%) από αυτή στην ομάδα της γλιμεπιρίδης (16,2%). Στο τελικό σημείο της μελέτης (2 έτη), οι τιμές της HbA1c ήταν παρόμοιες με τις αρχικές τιμές και στις δύο ομάδες θεραπείας ενώ διατηρήθηκαν οι αλλαγές στο σωματικό βάρος και οι διαφορές στην υπογλυκαιμία.
Σε μία κλινική δοκιμή διάρκειας 52 εβδομάδων, η βιλνταγλιπτίνη (50 mg δις ημερησίως) συγκρίθηκε με τη γλικλαζίδη (μέση ημερήσια δόση: 229,5 mg σε ασθενείς που δεν ελέγχονταν επαρκώς με μετφορμίνη (η αρχική δόση μετφορμίνης ήταν 1.928 mg/ημέρα). Μετά από 1 έτος, οι μέσες μειώσεις στην HbA1c ήταν -0,81% με βιλνταγλιπτίνη ως προσθήκη στη μετφορμίνη (μέση αρχική τιμή HbA1c 8,4%) και -0,85% με γλικλαζίδη ως προσθήκη στη μετφορμίνη (μέση αρχική τιμή HbA1c 8,5%). Στατιστικά η μη κατωτερότητα επετεύχθη (95% CI -0,11 – 0,20). Η μεταβολή του σωματικού βάρους με τη βιλνταγλιπτίνη ήταν +0,1 kg σε σύγκριση με πρόσληψη +1,4 kg με τη γλικλαζίδη.
Η αποτελεσματικότητα του συνδυασμού σταθερών δόσεων βιλνταγλιπτίνης και μετφορμίνης αξιολογήθηκε (σταδιακά τιτλοποιούμενη σε μια δόση 50 mg/500 mg δις ημερησίωςδις ημερησίως) σε μία δοκιμή 24-εβδομάδων ως αρχική θεραπεία σε ασθενείς που δεν είχαν λάβει προηγουμένως φαρμακευτική αγωγή. Η βιλνταγλιπτίνη/μετφορμίνη 50 mg/1.000 mg δις ημερησίως μείωσε την HbA1c κατά -1,82%, η βιλνταγλιπτίνη/μετφορμίνη 50 mg/500 mg δις ημερησίως κατά -1,61%,η μετφορμίνη 1.000 mg δις ημερησίως κατά -1,36% και η
βιλνταγλιπτίνη 50 mg δις ημερησίως κατά -1,09% από μια μέση αρχική τιμή HbA1c 8,6%. Η μείωση στην HbA1c που παρατηρήθηκε σε ασθενείς με αρχική τιμή ≥ 10,0% ήταν μεγαλύτερη.
Πραγματοποιήθηκε μια πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο δοκιμή διάρκειας 24 εβδομάδων για να αξιολογηθεί το αποτέλεσμα της θεραπείας με 50 mg βιλνταγλιπτίνης άπαξ ημερησίως σε σύγκριση με εικονικό φάρμακο σε 515 ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 και μέτρια νεφρική δυσλειτουργία (Ν=294) ή σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (Ν=221). Το 68,8% και το 80,5% των ασθενών με μέτρια και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία αντίστοιχα λάμβανε θεραπεία με ινσουλίνη (μέση ημερήσια δόση 56 μονάδες και 51,6 μονάδες αντίστοιχα) κατά την έναρξη της θεραπείας. Σε ασθενείς με μέτρια νεφρική δυσλειτουργία η βιλνταγλιπτίνη μείωσε σημαντικά την HbA1c όταν συγκρίθηκε με το εικονικό φάρμακο (διαφορά κατά -0,53%) από ένα μέσο αρχικό επίπεδο 7,9%. Σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία, η βιλνταγλιπτίνη μείωσε σημαντικά την HbA1c όταν συγκρίθηκε με το εικονικό φάρμακο (διαφορά -0,56%) από ένα μέσο αρχικό επίπεδο 7,7%.
Πραγματοποιήθηκε μία τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο κλινική δοκιμή διάρκειας 24 εβδομάδων σε 318 ασθενείς για να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της βιλνταγλιπτίνης (50 mg δις ημερησίως) σε συνδυασμό με μετφορμίνη (≥ 1.500 mg την ημέρα) και γλιμεπιρίδη (≥ 4 mg την ημέρα). Η βιλνταγλιπτίνη σε συνδυασμό με μετφορμίνη και γλιμεπιρίδη μείωσε σημαντικά την HbA1c σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Η προσαρμοσμένη στο εικονικό φάρμακο μείωση από τη μέση αρχική τιμή HbA1c 8,8% ήταν -0,76%.
Διεξήχθη μία τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο κλινική δοκιμή σε 449 ασθενείς διάρκειας 24 εβδομάδων για να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια της βιλνταγλιπτίνης (50 mg δις ημερησίως) σε συνδυασμό με μία σταθερή δόση βασικής ή προαναμεμειγμένης ινσουλίνης (μέση ημερήσια δόση 41 μονάδων), με ταυτόχρονη χρήση μετφορμίνης (N=276) ή χωρίς ταυτόχρονη χρήση μετφορμίνης (N=173). Η βιλνταγλιπτίνη σε συνδυασμό με ινσουλίνη μείωσε σημαντικά την HbA1c σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Στον συνολικό πληθυσμό, η προσαρμοσμένη στο εικονικό φάρμακο μέση μείωση από μια μέση αρχική τιμή HbA1c 8,8% ήταν -0,72%. Στις υποομάδες που έλαβαν ινσουλίνη με ή χωρίς ταυτόχρονη χορήγηση μετφορμίνης η προσαρμοσμένη στο εικονικό φάρμακο μέση μείωση στην HbA1c ήταν -0,63% και -0,84%, αντίστοιχα. Η συχνότητα εμφάνισης υπογλυκαιμίας στον συνολικό πληθυσμό ήταν 8,4% και 7,2% στις ομάδες της βιλνταγλιπτίνης και του εικονικού φαρμάκου, αντίστοιχα. Οι ασθενείς που έλαβαν βιλνταγλιπτίνη δεν παρουσίασαν αύξηση του σωματικού βάρους (+0,2 kg) ενώ αυτοί που έλαβαν εικονικό φάρμακο παρουσίασαν μείωση του σωματικού βάρους (-0,7 kg).
Σε μία άλλη μελέτη διάρκειας 24 εβδομάδων σε ασθενείς με περισσότερο προχωρημένο διαβήτη τύπου 2 που δεν ελέγχονται επαρκώς με ινσουλίνη (μέση δόση βραχείας και παρατεταμένης δράσης ινσουλίνης 80 IU/ημέρα), η μέση μείωση στην HbA1c κατά την προσθήκη βιλνταγλιπτίνης (50 mg δις ημερησίως) ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη από ό,τι με το εικονικό φάρμακο και ινσουλίνη) (0,5% έναντι 0,2%). Η συχνότητα εμφάνισης υπογλυκαιμίας ήταν χαμηλότερη στην ομάδα της βιλνταγλιπτίνης από ότι στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (22,9% έναντι 29,6%).
Διεξήχθη μία διάρκειας 52 εβδομάδων, πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή μελέτη σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 και συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια (λειτουργικής κατηγορίας Ι-ΙΙΙ κατά NYHA) για να αξιολογήσει την επίδραση της βιλνταγλιπτίνης 50 mg δις ημερησίως (Ν=128) σε σύγκριση με εικονικό φάρμακο (Ν=126) στο κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας (LVEF).
Η βιλνταγλιπτίνη δεν συσχετίστηκε με αλλαγή στη λειτουργία της αριστερής κοιλίας ή επιδείνωση προϋπάρχουσας συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας (CHF). Τα εξεταζόμενα καρδιαγγειακά περιστατικά ήταν στο σύνολό τους ισοσκελισμένα. Υπήρξαν περισσότερα καρδιακά συμβάματα σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια κατηγορίας ΙΙΙ κατά NYHA που λάμβαναν θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη συγκριτικά με τους ασθενείς που λάμβαναν θεραπεία
με εικονικό φάρμακο. Παρόλα αυτά, υπήρχαν ανισορροπίες υπέρ του εικονικού φαρμάκου στο αρχικό επίπεδο καρδιαγγειακού κινδύνου και ο αριθμός των περιστατικών ήταν χαμηλός εμποδίζοντας της εξαγωγή σαφών συμπερασμάτων. Η βιλνταγλιπτίνη μείωσε σημαντικά την HbA1c συγκριτικά με το εικονικό φάρμακο (διαφορά 0,6%) από μία μέση αρχική τιμή 7,8% κατά την εβδομάδα 16. Στην υποομάδα ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια κατηγορίας ΙΙΙ κατά NYHA, η μείωση στην HbA1c ήταν χαμηλότερη σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο (διαφορά 0,3%) αλλά το συμπέρασμα αυτό περιορίζεται από τον μικρό αριθμό των ασθενών (N=44). Η συχνότητα εμφάνισης υπογλυκαιμίας στο συνολικό πληθυσμό ήταν 4,7% και 5,6% στις ομάδες της βιλνταγλιπτίνης και του εικονικού φαρμάκου, αντίστοιχα.
Καρδιαγγειακός κίνδυνος
Διεξήχθη μία μετα-ανάλυση σε ταυτοποιημένα ανεξάρτητα και προοπτικά καρδιαγγειακά περιστατικά από 37 μελέτες μονοθεραπείας και θεραπείας συνδυασμού φάσης ΙΙΙ και IV διάρκειας έως άνω των 2 χρόνων (μέση έκθεση 50 εβδομάδων για τη βιλνταγλιπτίνη και 49 εβδομάδων για τα φάρμακα σύγκρισης), η οποία έδειξε ότι η θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη δεν σχετιζόταν με αύξηση του καρδιαγγειακού κινδύνου έναντι των θεραπειών σύγκρισης. Το σύνθετο καταληκτικό σημείο των προοπτικών μειζόνων ανεπιθύμητων καρδιαγγειακών συμβαμάτων (MACE), συμπεριλαμβανομένων του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου, του εγκεφαλικού επεισοδίου ή του καρδιαγγειακού θανάτου, ήταν παρόμοιο για τη βιλνταγλιπτίνη έναντι του συνδυασμού δραστικών και εικονικών φαρμάκων σύγκρισης [αναλογία κινδύνου Mantel-Haenszel (M-H RR) 0,82 ((95% CI 0.61-1.11)]. Σύμβαμα MACE παρουσιάστηκε σε 83 από τους 9.599 (0,86%) ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη και σε 85 από
7.102 (1,20%) που έλαβαν θεραπεία με φάρμακα σύγκρισης. Η αξιολόγηση κάθε μεμονωμένου στοιχείου του MACE δεν έδειξε κανέναν αυξημένο κίνδυνο (παρόμοια αναλογία M-H RR). Επιβεβαιωμένα περιστατικά καρδιακής ανεπάρκειας (HF) που ορίστηκαν ως καρδιακή ανεπάρκεια που απαιτεί νοσηλεία ή νέα εμφάνιση καρδιακής ανεπάρκειας αναφέρθηκαν σε 41 (0,43%) ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με βιλνταγλιπτίνη και 32 (0,45%) ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με φάρμακο σύγκρισης με M-H RR 1,08 (95%CI 0,68-1,70).
Πίνακας 8 Κύρια αποτελέσματα αποτελεσματικότητας της βιλνταγλιπτίνης σε ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο δοκιμές με σχήματα μονοθεραπείας και σε δοκιμές με πρόσθετες θεραπείες συνδυασμού (πληθυσμός ΙΤΤ κύριας αποτελεσματικότητας)
| Ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο μελέτες με σχήματα μονοθεραπείας | Μέση αρχική HbA1c (%) | Μέση μεταβολή από την αρχική τιμή της HbA1c (%) κατά την εβδομάδα 24 | Μέση μεταβολή της HbA1c (%), με διόρθωση ως προς την επίδραση του εικονικού φαρμάκου κατά την εβδομάδα 24 (95% CI) |
| Μελέτη 2301:Βιλνταγλιπτίνη 50 mg δις ημερησίως (N=90) | 8,6 | -0,8 | -0,5*( -0,8, -0,1) |
| Μελέτη 2384:Βιλνταγλιπτίνη 50 mg δις ημερησίως (N=79) | 8,4 | -0,7 | -0,7*( -1,1, -0,4) |
| * p < 0,05 για σύγκριση έναντι του εικονικού φαρμάκου | |||
| Μελέτες με πρόσθετη θεραπεία/θεραπεία συνδυασμού | |||
| Βιλνταγλιπτίνη 50 mg δις ημερησίως + μετφορμίνη (N=143) | 8,4 | -0,9 | -1,1*( -1,4, -0,8) |
| Ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο μελέτες με σχήματα μονοθεραπείας | Μέση αρχική HbA1c (%) | Μέση μεταβολή από την αρχική τιμή της HbA1c (%) κατά την εβδομάδα 24 | Μέση μεταβολή της HbA1c (%), με διόρθωση ως προς την επίδραση του εικονικού φαρμάκου κατά την εβδομάδα 24 (95% CI) |
| Βιλνταγλιπτίνη 50 mg δις ημερησίως + γλιμεπιρίδη (N=132) | 8,5 | -0,6 | -0,6*( -0,9, -0,4) |
| Βιλνταγλιπτίνη 50 mg δις ημερησίως + πιογλιταζόνη (N=136) | 8,7 | -1,0 | -0,7*( -0,9, -0,4) |
| Βιλνταγλιπτίνη 50 mg δις ημερησίως + μετφορμίνη + γλιμεπιρίδη (N=152) | 8,8 | -1,0 | -0,8*( -1,0, -0,5) |
| * p < 0,05 για σύγκριση έναντι του εικονικού φαρμάκου + του φαρμάκου σύγκρισης | |||
Παιδιατρικός πληθυσμός
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έχει δώσει απαλλαγή από την υποχρέωση υποβολής των αποτελεσμάτων των μελετών με τη βιλνταγλιπτίνη σε όλες τις υποκατηγορίες του παιδιατρικού πληθυσμού με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (βλ. παράγραφο 4.2 για πληροφορίες σχετικά με την παιδιατρική χρήση).
Απορρόφηση
Μετά από την από του στόματος χορήγηση σε κατάσταση νηστείας, η βιλνταγλιπτίνη απορροφάται ταχέως με τις μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα να παρατηρούνται σε 1,7 ώρες. Η τροφή καθυστερεί ελαφρώς τον χρόνο έως τη μέγιστη συγκέντρωση στο πλάσμα που επιτυγχάνεται σε 2,5 ώρες, αλλά δεν μεταβάλλει τη συνολική έκθεση (AUC). Η χορήγηση της βιλνταγλιπτίνης με τροφή οδήγησε σε μειωμένη Cmax (19%). Ωστόσο, το μέγεθος της μεταβολής δεν είναι κλινικά σημαντικό, με αποτέλεσμα να μπορεί να χορηγείται η βιλνταγλιπτίνη με ή χωρίς τροφή. Η απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα είναι 85%.
Κατανομή
Η σύνδεση της βιλνταγλιπτίνης με τις πρωτεΐνες του πλάσματος είναι χαμηλή (9,3%) και η βιλνταγλιπτίνη κατανέμεται εξίσου στο πλάσμα και τα ερυθροκύτταρα. Ο μέσος όγκος κατανομής της βιλνταγλιπτίνης σε σταθερή κατάσταση μετά από ενδοφλέβια χορήγηση (Vss) είναι 71 λίτρα, υποδηλώνοντας εξωαγγειακή κατανομή.
Βιομετασχηματισμός
Ο μεταβολισμός είναι η κύρια οδός απέκκρισης της βιλνταγλιπτίνης στους ανθρώπους, αντιπροσωπεύοντας το 69% της δόσης. Ο κύριος μεταβολίτης (LAY 151) είναι φαρμακολογικά μη δραστικός και είναι το προϊόν υδρόλυσης της κυανομάδας, αντιπροσωπεύοντας το 57% της δόσης, ακολουθούμενο από το γλυκουρονίδιο και τα προϊόντα υδρόλυσης αμιδίων (4% της δόσης). In vitro δεδομένα σε ανθρώπινα μικροσώματια νεφρού υποδεικνύουν ότι ο νεφρός μπορεί να είναι ένα από τα κύρια όργανα που
συμβάλλουν στην υδρόλυση της βιλνταγλυπτίνης στον κύριο ανενεργό μεταβολίτη της LAY151. Η DPP-4 συμβάλλει μερικώς στην υδρόλυση της βιλνταγλιπτίνης βάσει μιας in vivo μελέτης σε αρουραίους με έλλειψη DPP-4. Η βιλνταγλιπτίνη δεν μεταβολίζεται από τα ένζυμα CYP 450 σε ποσοτικά προσδιορίσιμο βαθμό. Αντιστοίχως, η μεταβολική κάθαρση της βιλνταγλιπτίνης δεν αναμένεται να επηρεαστεί από συγχορηγούμενα φάρμακα που είναι επαγωγείς ή/και αναστολείς του CYP 450. Μελέτες in vitro κατέδειξαν ότι η βιλνταγλιπτίνη δεν αναστέλλει/επάγει τα ένζυμα CYP 450. Επομένως, η βιλνταγλιπτίνη δεν είναι πιθανό να επηρεάσει τη μεταβολική κάθαρση συγχορηγούμενων φαρμάκων που μεταβολίζονται από τα CYP 1A2, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 2C19, CYP 2D6, CYP 2E1 ή CYP 3A4/5.
Απέκκριση
Μετά από χορήγηση από του στόματος [14C] βιλνταγλιπτίνης, περίπου το 85% της δόσης απομακρύνθηκε μέσω των ούρων και το 15% της δόσης μέσω των κοπράνων. Η νεφρική απέκκριση της αμετάβλητης βιλνταγλιπτίνης αποτελούσε το 23% της δόσης μετά από χορήγηση από του στόματος. Μετά από ενδοφλέβια χορήγηση σε υγιή άτομα, η ολική κάθαρση στο πλάσμα και η ολική νεφρική κάθαρση της βιλνταγλιπτίνης είναι 41 και 13 l/h αντίστοιχα. Η μέση ημιζωή για την απομάκρυνση μετά από ενδοφλέβια χορήγηση είναι περίπου 2 ώρες. Η ημιζωή για την απομάκρυνση μετά από χορήγηση από του στόματος είναι περίπου 3 ώρες.
Γραμμικότητα/μη γραμμικότητα
Η Cmax για τη βιλνταγλιπτίνη και η περιοχή κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης-χρόνου (AUC) αυξήθηκε σε σχεδόν ανάλογο προς τη δόση τρόπο στο εύρος των θεραπευτικών δόσεων.
Χαρακτηριστικά σε συγκεκριμένες ομάδες ασθενών
Φύλο
Δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σχετικές διαφορές στη φαρμακοκινητική της βιλνταγλιπτίνης μεταξύ ανδρών και γυναικών υγιών ατόμων εντός ευρέος φάσματος ηλικίας και δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ). Η αναστολή της DPP-4 από τη βιλνταγλιπτίνη δεν επηρεάζεται από το φύλο.
Ηλικιωμένοι
Σε υγιή ηλικιωμένα άτομα (≥ 70 ετών), η συνολική έκθεση στη βιλνταγλιπτίνη (100 mg άπαξ ημερησίως) αυξήθηκε κατά 32%, με 18% αύξηση της μέγιστης συγκέντρωσης στο πλάσμα σε σύγκριση με νέα υγιή άτομα (18-40 ετών). Ωστόσο, αυτές οι μεταβολές δεν θεωρούνται κλινικά σχετικές. Η αναστολή της DPP-4 από τη βιλνταγλιπτίνη δεν επηρεάζεται από την ηλικία.
Ηπατική δυσλειτουργία
Η επίδραση των διαταραχών της ηπατικής λειτουργίας στη φαρμακοκινητική της βιλνταγλιπτίνης μελετήθηκε σε ασθενείς με ήπια, μέτρια και σοβαρή ηπατική δυσλειτουργία βάσει των βαθμολογιών Child-Pugh (που κυμαίνονται από 6 για ήπια έως 12 για σοβαρή) σε σύγκριση με υγιή άτομα. Η έκθεση στη βιλνταγλιπτίνη μετά από εφάπαξ δόση σε ασθενείς με ήπια και μέτρια ηπατική δυσλειτουργία ήταν μειωμένη (20% και 8% αντίστοιχα), ενώ η έκθεση στη βιλνταγλιπτίνη για ασθενείς με σοβαρή δυσλειτουργία ήταν αυξημένη κατά 22%. Η μέγιστη μεταβολή (αύξηση ή μείωση) της έκθεσης στη βιλνταγλιπτίνη είναι ~30%, ποσοστό που δεν θεωρείται κλινικά σχετικό. Δεν παρατηρήθηκε σχέση μεταξύ της βαρύτητας της ηπατικής νόσου και των μεταβολών της έκθεσης στη βιλνταγλιπτίνη.
Νεφρική δυσλειτουργία
Διεξήχθη μια ανοιχτή δοκιμή πολλαπλών δόσεων για να αξιολογηθεί η φαρμακοκινητική της κατώτερης θεραπευτικής δόσης της βιλνταγλιπτίνης (50 mg άπαξ ημερησίως) σε ασθενείς με ποικίλου βαθμού χρόνια νεφρική δυσλειτουργία καθοριζόμενη από την κάθαρση της
κρεατινίνης (ήπια: 50 έως < 80 ml/min, μέτρια: 30 έως < 50ml/min και σοβαρή: < 30 ml/min) σε σύγκριση με φυσιολογικά υγιή άτομα που χρησιμοποιήθηκαν ως ομάδα ελέγχου.
Η περιοχή κάτω από την καμπύλη (AUC) της βιλνταγλιπτίνης αυξήθηκε κατά μέσο όρο 1,4, 1,7 και 2-φορές σε ασθενείς με ήπια, μέτρια και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία αντίστοιχα σε σχέση με φυσιολογικά υγιή άτομα. Η περιοχή κάτω από την καμπύλη για τους μεταβολίτες LAY151 και BQS867 αυξήθηκε κατά μέσο όρο 1,5, 3 και 7-φορές σε ασθενείς με ήπια, μέτρια και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία αντίστοιχα. Περιορισμένα δεδομένα από ασθενείς με νεφρική νόσο τελικού σταδίου (ESRD) δείχνουν ότι η έκθεση στη βιλνταγλιπτίνη είναι παρόμοια με αυτή των ασθενών με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία. Οι συγκεντρώσεις του LAY151 ήταν περίπου 2-3-φορές υψηλότερες σε σχέση με στους ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία.
Η βιλνταγλιπτίνη απομακρύνθηκε με αιμοδιύλιση σε περιορισμένη έκταση (3% κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίας αιμοδιύλισης 3-4 ωρών, η οποία άρχισε 4 ώρες μετά τη χορήγηση).
Εθνικότητα
Περιορισμένα δεδομένα υποδηλώνουν ότι η φυλή δεν έχει σημαντική επίδραση στη φαρμακοκινητική της βιλνταγλιπτίνης.
Φαρμακευτικές πληροφορίες - VILDAGLIPTIN/STADA 50MG/TAB
Μονοϋδρική λακτόζη Μικροκρυσταλλική κυτταρίνη E460 Μονονάτριο γλυκολικό άμυλο Στεατικό μαγνήσιο E470b
Φυλάσσετε στη συσκευασία κυψέλης προκειμένου να μπορεί να προστατεύεται από την υγρασία.
Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν δεν απαιτεί ειδικές θερμοκρασιακές συνθήκες φύλαξης.
Συσκευασία κυψελών αλουμινίου/αλουμινίου (oPA/Al/PVC//Al) των 14, 28, 30, 56, 60, 90,
105, 112, 180 δισκίων.
Συσκευασία διάτρητων κυψελών αλουμινίου/αλουμινίου (oPA/Al/PVC//Al) μοναδιαίας δόσης των 14x1, 28x1, 30x1, 56x1, 60x1, 90x1, 105x1, 112x1, 180x1 δισκίων.
Μπορεί να μην κυκλοφορούν όλες οι συσκευασίες.