Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Αναστολείς ενζύμων Κωδικός ATC: L02B G03

Μηχανισμός δράσης και φαρμακοδυναμικές επιδράσεις

Η αναστροζόλη είναι ένα ισχυρός και με μεγάλη εκλεκτικότητα μη-στεροειδής αναστολέας της αρωματάσης. Στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, η οιστραδιόλη παράγεται κυρίως από τη μετατροπή της ανδροστενενδιόνης σε οιστρόνη μέσω του ενζυμικού συμπλέγματος της αρωματάσης στους περιφερικούς ιστούς. Η οιστρόνη ακολούθως μετατρέπεται σε οιστραδιόλη. Η ελάττωση των κυκλοφορούντων επιπέδων της οιστραδιόλης έχει δειχθεί ότι προκαλεί μία ευεργετική επίδραση στις γυναίκες με καρκίνο του μαστού.

Στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, ημερήσια δόση 1 mg αναστροζόλης προκάλεσε καταστολή της οιστραδιόλης σε ποσοστό μεγαλύτερο του 80% όταν χρησιμοποιήθηκε μία δοκιμασία μεγάλης ευαισθησίας.

Η αναστροζόλη δεν έχει προγεστογονική, ανδρογονική ή οιστρογονική δράση.

Ημερήσιες δόσεις αναστροζόλης μέχρι 10 mg δεν είχαν επίδραση στην έκκριση της κορτιζόλης ή της αλδοστερόνης, οι οποίες μετρήθηκαν πριν ή μετά από τυπικές δοκιμασίες πρόκλησης με αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη (ACTH). Ως εκ τούτου δε χρειάζονται συμπληρώματα κορτικοειδών.

Κλινική αποτελεσματικότητα και ασφάλεια

Προχωρημένος καρκίνος του μαστού

Θεραπεία πρώτης γραμμής σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με προχωρημένο καρκίνο του μαστού

Δύο διπλά τυφλές, ελεγχόμενες κλινικές μελέτες παρόμοιου σχεδιασμού (Μελέτη 1033IL/0030 και Μελέτη 1033IL/0027) πραγματοποιήθηκαν προκειμένου να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα της αναστροζόλης συγκριτικά με την ταμοξιφαίνη ως θεραπεία πρώτης γραμμής σε τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό καρκίνο του μαστού με θετικούς ή άγνωστους ορμονικούς υποδοχείς σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Συνολικά 1.021 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν 1 mg αναστροζόλη μία φορά την ημέρα ή 20 mg ταμοξιφαίνη μία φορά την ημέρα. Τα πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία και για τις δύο δοκιμές ήταν ο χρόνος έως την πρόοδο του όγκου, το αντικειμενικό ποσοστό απόκρισης του όγκου και η ασφάλεια.

Για τα πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία, η Μελέτη 1033IL/0030 έδειξε ότι η αναστροζόλη είχε στατιστικά σημαντικό πλεονέκτημα έναντι της ταμοξιφαίνης για το χρόνο έως την πρόοδο του όγκου (Λόγος κινδύνου (Hazard Ratio) 1,42, 95% Διάστημα εμπιστοσύνης (ΔΕ)

[1,11, 1,82], Διάμεσος χρόνος μέχρι την πρόοδο του όγκου 11,1 και 5,6 μήνες για την αναστροζόλη και την ταμοξιφαίνη αντίστοιχα, p=0,006). Το ποσοστό αντικειμενικής ανταπόκρισης του όγκου ήταν παρόμοιο για την αναστροζόλη και την ταμοξιφαίνη. Η Μελέτη 1033IL/0027 έδειξε ότι η αναστροζόλη και η ταμοξιφαίνη είχαν παρόμοια ποσοστά αντικειμενικής ανταπόκρισης του όγκου και χρόνο έως την πρόοδο του όγκου. Τα αποτελέσματα από τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία υποστήριζαν τα αποτελέσματα των πρωτευόντων καταληκτικών σημείων αποτελεσματικότητας. Υπήρξαν πολλοί λίγοι θάνατοι στις ομάδες θεραπείας των δύο δοκιμών για να μπορούμε να εξάγουμε συμπεράσματα για τις συνολικές διαφορές επιβίωσης.

Θεραπεία δεύτερης γραμμής σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με προχωρημένο καρκίνο του μαστού

Η αναστροζόλη μελετήθηκε σε δύο ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές (Μελέτη 0004 και Μελέτη 0005) σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με προχωρημένο καρκίνο του μαστού οι οποίες παρουσίασαν πρόοδο της ασθένειας ύστερα από θεραπεία με ταμοξιφαίνη είτε για προχωρημένο είτε για πρώιμο καρκίνο του μαστού. Συνολικά 764 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν είτε μία ημερήσια δόση 1 mg ή 10 mg αναστροζόλη ή οξική μεγεστρόλη 40 mg τέσσερις φορές την ημέρα. Ο χρόνος μέχρι την πρόοδο του όγκου και το ποσοστό αντικειμενικής ανταπόκρισης ήταν οι πρωταρχικές μεταβλητές αποτελεσματικότητας.

Επίσης, υπολογίστηκαν το ποσοστό της παρατεταμένης (περισσότερο από 24 εβδομάδες) σταθεροποίησης της νόσου, το ποσοστό προόδου της νόσου και η επιβίωση. Και στις δύο μελέτες δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στα δύο σκέλη της θεραπείας ως προς κάθε μία από τις παραμέτρους αποτελεσματικότητας.

Συμπληρωματική θεραπεία του πρώιμου καρκίνου του μαστού για ασθενείς με θετικούς ορμονικούς υποδοχείς

Σε μία μεγάλη μελέτη φάσης ΙΙΙ, η οποία διεξήχθηκε σε 9.366 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με χειρουργήσιμο καρκίνο του μαστού, οι οποίες έλαβαν αγωγή κατά τη διάρκεια 5 ετών (βλέπε παρακάτω), η αναστροζόλη δείχθηκε στατιστικά ανώτερη από την ταμοξιφαίνη στην ελεύθερη νόσου επιβίωση. Μεγαλύτερο όφελος παρατηρήθηκε για την ελεύθερη νόσου επιβίωση με την αναστροζόλη σε σύγκριση με την ταμοξιφαίνη για τον προοπτικά καθορισμένο πληθυσμό με θετικούς ορμονικούς υποδοχείς.

Πίνακας 3. ATAC περίληψη καταληκτικών σημείων : τελική ανάλυση 5-ετούς θεραπείας

Α. Η ελεύθερη νόσου επιβίωση περιλαμβάνει όλες τις περιπτώσεις υποτροπών και ορίζεται ως η πρώτη εμφάνιση τοποπεριοχικής υποτροπής, ετερόπλευρου νέου καρκίνου του μαστού, απομακρυσμένης υποτροπής ή θανάτου (για οποιοδήποτε λόγο).

Β. Η ελεύθερη απομακρυσμένης νόσου επιβίωση ορίζεται ως η πρώτη εμφάνιση απομακρυσμένης υποτροπής ή θανάτου (για οποιοδήποτε λόγο).

Γ. Ο χρόνος υποτροπής ορίζεται ως η πρώτη εμφάνιση τοποπεριοχικής υποτροπής, ετερόπλευρου νέου καρκίνου του μαστού, απομακρυσμένης υποτροπής ή θανάτου λόγω καρκίνου του μαστού.

Δ. Ο χρόνος απομακρυσμένης υποτροπής ορίζεται ως η πρώτη εμφάνιση απομακρυσμένης υποτροπής ή θανάτου λόγω καρκίνου του μαστού.

Ε. Αριθμός (%) ασθενών που απεβίωσαν.

Όταν η αναστροζόλη συγχορηγήθηκε με ταμοξιφαίνη, δεν παρουσιάστηκαν πλεονεκτήματα στην αποτελεσματικότητα συγκριτικά με την ταμοξιφαίνη σε όλους τους ασθενείς καθώς και στον πληθυσμό με τους θετικούς ορμονικούς υποδοχείς. Αυτό το σκέλος της θεραπείας διακόπηκε από τη μελέτη.

Με μία επικαιροποιημένη ανάλυση με μέση διάρκεια παρακολούθησης 10 ετών, η μακροπρόθεσμη σύγκριση των αποτελεσμάτων της θεραπείας με αναστροζόλη συγκριτικά με την ταμοξιφαίνη έδειξε παρόμοια αποτελέσματα με τις προηγούμενες αναλύσεις.

Συμπληρωματική θεραπεία του πρώιμου διηθητικού καρκίνου του μαστού σε ασθενείς με θετικούς ορμονικούς υποδοχείς που λαμβάνουν συμπληρωματική θεραπεία με ταμοξιφαίνη

Σε μία μελέτη φάσης ΙΙΙ (της ερευνητικής ομάδας Austrian Breast and Colorectal Cancer Study Group [ABCSG] 8), η οποία διεξήχθηκε σε 2.579 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με πρώιμο καρκίνο του μαστού με θετικούς ορμονικούς υποδοχείς, οι οποίες υπεβλήθησαν σε χειρουργική επέμβαση με ή χωρίς ακτινοθεραπεία και χωρίς χημειοθεραπεία (βλέπε παρακάτω), η μετάβαση στην θεραπευτική αγωγή της αναστροζόλης μετά από τη λήψη 2- ετούς συμπληρωματικής θεραπείας με ταμοξιφαίνη ήταν στατιστικά ανώτερη ως προς την ελεύθερη νόσου επιβίωση, συγκριτικά με την παραμονή στη θεραπεία με την ταμοξιφαίνη, όπως προέκυψε από μία μέση περίοδο παρακολούθησης 24 μηνών.

Πίνακας 4. Περίληψη καταληκτικών σημείων και αποτελεσμάτων της μελέτης ABCSG 8

Δύο περαιτέρω παρόμοιες μελέτες (η GABG/ARNO 95 και η ITA), στη μία εκ των οποίων οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε χειρουργική θεραπεία και σε χημειοθεραπεία, καθώς και μία συνδυασμένη ανάλυση των αποτελεσμάτων των ABCSG 8 και GABG/ARNO 95, υποστήριξαν τα παραπάνω αποτελέσματα.

Το προφίλ ασφαλείας της αναστροζόλης σε αυτές τις 3 μελέτες ήταν συμβατό με το γνωστό προφίλ ασφάλειας που έχει τεκμηριωθεί σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με πρώιμο καρκίνο του μαστού με θετικούς ορμονικούς υποδοχείς.

Οστική πυκνότητα σε μεταλλικά άλατα

Στη μελέτη φάσης III/IV (Μελέτη της Αναστροζόλης με το Διφωσφονικό Άλας Ρισεδρονάτη [SABRE]), 234 μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με πρώιμο καρκίνο του μαστού με θετικούς ορμονικούς υποδοχείς, οι οποίες προγραμματίστηκαν να λάβουν θεραπεία με αναστροζόλη1 mg/ημέρα, ταξινομήθηκαν σε ομάδες χαμηλού, μετρίου και υψηλού κινδύνου σύμφωνα με τον υπάρχοντα κίνδυνο του κατάγματος ευθραυστότητας. H πρωταρχική παράμετρος αποτελεσματικότητας ήταν η ανάλυση της οστικής πυκνότητας της οσφυϊκής μοίρας χρησιμοποιώντας μέθοδο διπλής απορρόφησης ακτίνων Χ (DEXA scanning). Όλοι οι ασθενείς ελάμβαναν θεραπεία με βιταμίνη D και ασβέστιο. Οι ασθενείς της ομάδας χαμηλού κινδύνου έλαβαν αναστροζόλη ως μονοθεραπεία (N=42), οι ασθενείς της ομάδας μετρίου κινδύνου τυχαιοποιήθηκαν με αναστροζόλη και ρισεδρονάτη 35 mg μία φορά την εβδομάδα (N=77) ή αναστροζόλη και εικονικό φάρμακο (N=77) και οι ασθενείς της ομάδας υψηλού κινδύνου έλαβαν αναστροζόλη και ρισεδρονάτη 35 mg μία φορά την εβδομάδα (N=38). Το πρωταρχικό καταληκτικό σημείο ήταν η διαφορά από την αρχική τιμή στην οστική πυκνότητα της οσφυϊκής μοίρας σε 12 μήνες.

Η κύρια ανάλυση κατά το διάστημα των 12 μηνών έδειξε ότι οι ασθενείς που ήταν πρωτύτερα σε μέτριο έως υψηλό κίνδυνο κατάγματος ευθραυστότητας, δεν εμφάνισαν μείωση στην οστική τους πυκνότητα (εκτιμώμενης με την οστική πυκνότητα της οσφυϊκής μοίρας χρησιμοποιώντας DEXA scanning) όταν έλαβαν θεραπεία με αναστροζόλη 1 mg/ημέρα σε συνδυασμό με ρισεδρονάτη 35 mg μία φορά την εβδομάδα.

Επιπλέον, μία μείωση στην οστική πυκνότητα μεταλλικών αλάτων, η οποία δεν ήταν στατιστικά σημαντική, παρατηρήθηκε στην ομάδα χαμηλού κινδύνου που έλαβε αναστροζόλη 1 mg/ημέρα ως μονοθεραπεία. Αυτά τα ευρήματα αντικατοπτρίζονταν στη δευτερεύουσα μεταβλητή αποτελεσματικότητας η οποία ήταν η αλλαγή, από την αρχική τιμή της συνολικής οστικής πυκνότητας μεταλλικών αλάτων του ισχίου, σε 12 μήνες.

Αυτή η μελέτη παρέχει στοιχεία ότι η χρήση των διφωσφονικών μπορεί να εξετασθεί στην αντιμετώπιση πιθανής οστικής ελάττωσης σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, με πρώιμο καρκίνο του μαστού, οι οποίες έχουν προγραμματισθεί να λάβουν θεραπεία με αναστροζόλη.

Παιδιατρικός πληθυσμός

Η αναστροζόλη δεν ενδείκνυται για χρήση σε παιδιά και εφήβους. Η αποτελεσματικότητα δεν έχει αποδειχθεί σε παιδιατρικούς πληθυσμούς που μελετήθηκαν (βλέπε παρακάτω). Ο αριθμός των παιδιών που υποβλήθηκαν σε θεραπεία ήταν πολύ περιορισμένος ώστε να εξαχθούν αξιόπιστα συμπεράσματα για την ασφάλεια. Δεν υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα για

τις πιθανές μακροχρόνιες επιδράσεις της θεραπείας με αναστροζόλη σε παιδιά και εφήβους (βλέπε επίσης παράγραφο 5.3).

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έχει δώσει απαλλαγή από την υποχρέωση υποβολής των αποτελεσμάτων των μελετών με αναστροζόλη σε μία ή περισσότερες υποκατηγορίες του παιδιατρικού πληθυσμού με βραχύ ανάστημα λόγω ανεπάρκειας αυξητικής ορμόνης (GHD), τεστοτοξίκωσης, γυναικομαστίας και συνδρόμου McCune-Alblight (βλέπε παράγραφο 4.2).

Βραχύ ανάστημα λόγω Ανεπάρκειας Αυξητικής Ορμόνης

Μία τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, πολυκεντρική μελέτη αξιολόγησε 52 αγόρια στην εφηβεία (ηλικίας 11 έως 16 ετών συμπεριλαμβανομένων) με GHD που υποβλήθηκαν σε θεραπεία για 12 έως 36 μήνες με αναστροζόλη 1 mg/ημέρα ή με εικονικό φάρμακο, σε συνδυασμό με αυξητική ορμόνη. Μόνο 14 ασθενείς σε αναστροζόλη συμπλήρωσαν 36 μήνες.

Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικώς σημαντικές διαφορές με το εικονικό φάρμακο ως προς τις σχετικές με την ανάπτυξη παραμέτρους του προβλεπόμενου ύψους στην ενηλικίωση, του ύψους, της βαθμολογίας τυπικής απόκλισης ύψους και της ταχύτητας ύψους. Δεν υπήρχαν διαθέσιμα δεδομένα τελικού ύψους. Ενώ ο αριθμός των παιδιών που υποβλήθηκαν σε θεραπεία ήταν πολύ περιορισμένος ώστε να εξαχθούν αξιόπιστα συμπεράσματα για την ασφάλεια, υπήρχε ένα αυξημένο ποσοστό καταγμάτων και μια τάση για μειωμένη οστική πυκνότητα στην ομάδα της αναστροζόλης σε σύγκριση με του εικονικού φαρμάκου.

Τεστοτοξίκωση

Μία ανοιχτή, μη-συγκριτική, πολυκεντρική μελέτη αξιολόγησε 14 άνδρες ασθενείς (ηλικίας 2 έως 9 ετών) με οικογενή πρώιμη ήβη που αφορά αποκλειστικά άρρενες, επίσης γνωστή ως τεστοτοξίκωση, που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με συνδυασμό αναστροζόλης και βικαλουταμίδης. Ο αρχικός στόχος ήταν η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και ασφάλειας αυτής της συνδυασμένης θεραπευτικής αγωγής για 12 μήνες. Δεκατρείς από τους 14 ασθενείς που εντάχθηκαν στη μελέτη συμπλήρωσαν τους 12 μήνες της συνδυασμένης θεραπευτικής αγωγής (ένας ασθενής χάθηκε από την παρακολούθηση). Δεν υπήρχε σημαντική διαφορά στο ρυθμό ανάπτυξης μετά από 12 μήνες θεραπείας, σε σχέση με το ρυθμό ανάπτυξης κατά τη διάρκεια των 6 μηνών πριν από την εισαγωγή στη μελέτη.

Μελέτες γυναικομαστίας

Η Μελέτη 0006 ήταν μία τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, πολυκεντρική μελέτη από 82 αγόρια στην εφηβεία (ηλικίας 11-18 ετών συμπεριλαμβανομένων) που είχαν γυναικομαστία με διάρκεια μεγαλύτερη των 12 μηνών, που έλαβαν αναστροζόλη 1 mg/ημέρα, ή εικονικό φάρμακο ημερησίως, για διάστημα έως 6 μηνών. Καμία σημαντική διαφορά δεν παρατηρήθηκε μεταξύ της ομάδας που ελάμβανε αναστροζόλη 1 mg και της ομάδας που ελάμβανε εικονικό φάρμακο σε ότι αφορά στον αριθμό των ασθενών που είχαν 50% ή μεγαλύτερη μείωση στο συνολικό όγκο του μαστού μετά από θεραπεία 6 μηνών.

Η Μελέτη 0001 ήταν μία ανοικτή, πολλαπλής δόσης, φαρμακοκινητική μελέτη της αναστροζόλης 1 mg/ημέρα σε 36 αγόρια στην εφηβεία που είχαν γυναικομαστία με διάρκεια μικρότερη των 12 μηνών. Οι δευτερεύοντες στόχοι ήταν να εκτιμηθεί η αναλογία των ασθενών με μειώσεις από την αρχική τιμή στον υπολογισμένο όγκο της γυναικομαστίας και

ης

των δύο μαστών σε συνδυασμό, τουλάχιστον 50% μεταξύ της 1 ημέρας και μετά από 6

μήνες της θεραπείας, και η ανεκτικότητα και η ασφάλεια του ασθενούς. Μια μείωση κατά

50% ή περισσότερο στο συνολικό όγκο του μαστού παρατηρήθηκε στο 56% (20/36) των αγοριών ύστερα από 6 μήνες.

Μελέτη συνδρόμου McCune-Albright

Η Μελέτη 0046 ήταν μία διεθνής, πολυκεντρική, ανοικτή εξερευνητική δοκιμή της αναστροζόλης σε 28 κορίτσια (ηλικίας 2 έως ≤10 ετών) με σύνδρομο McCune-Albright (MAS). Ο πρωταρχικός στόχος ήταν να εκτιμηθεί η ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της αναστροζόλης 1 mg/ημέρα σε ασθενείς με σύνδρομο McCune-Albright. Η αποτελεσματικότητα της θεραπείας βασίσθηκε στην αναλογία των ασθενών που πληρούσαν τα καθορισμένα κριτήρια που αναφέρονται στην κολπική αιμορραγία, οστική ηλικία και ταχύτητα ανάπτυξης.

Δεν παρατηρήθηκε καμία στατιστικά σημαντική αλλαγή στη συχνότητα των ημερών της κολπικής αιμορραγίας κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Δεν υπήρχαν κλινικά σημαντικές αλλαγές στο στάδιο κατά Tanner, το μέσο όγκο της ωοθήκης, ή το μέσο όγκο της μήτρας. Δεν παρατηρήθηκε καμία στατιστικά σημαντική αλλαγή στο ρυθμό αύξησης της οστικής ηλικίας κατά τη διάρκεια της θεραπείας, σε σύγκριση με το ρυθμό κατά τη διάρκεια της έναρξης της θεραπείας. Ο ρυθμός ανάπτυξης (σε εκατοστά/έτος) μειωνόταν σημαντικά (p<0,05) σε σχέση με το ρυθμό προ της θεραπείας όλο το διάστημα από το μήνα 0 έως το μήνα 12, και από το ρυθμό προ της θεραπείας στο διάστημα των δεύτερων 6 μηνών (από το μήνα 7 έως το μήνα 12).

Απορρόφηση

Η απορρόφηση της αναστροζόλης είναι ταχεία και μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα επιτυγχάνονται τυπικά μέσα σε δύο ώρες από τη χορήγηση (κάτω από συνθήκες νηστείας). Η τροφή ελαττώνει ελαφρά το ρυθμό, αλλά όχι και το βαθμό της απορρόφησης. Η ελαφρά μεταβολή στο ρυθμό της απορρόφησης δεν αναμένεται να έχει κλινικώς σημαντική επίδραση στις συγκεντρώσεις σταθερής κατάστασης στο πλάσμα κατά την διάρκεια της άπαξ ημερησίως χορήγησης της δόσης των δισκίων Londer 1 mg. Μετά από 7 ημερήσιες δόσεις επιτυγχάνονται περίπου 90 έως 95% των συγκεντρώσεων σταθερής κατάστασης της αναστροζόλης στο πλάσμα και η συσσώρευση είναι 3πλάσια έως 4πλάσια. Δεν υπάρχουν στοιχεία για εξάρτηση των φαρμακοκινητικών παραμέτρων της αναστροζόλης από το χρόνο ή τη δόση.

Η φαρμακοκινητική της αναστροζόλης είναι ανεξάρτητη από την ηλικία στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες.

Κατανομή

Η αναστροζόλη συνδέεται μόνο κατά ένα 40% με τις πρωτεΐνες του πλάσματος. Αποβολή

Η αναστροζόλη αποβάλλεται αργά με χρόνο ημίσειας ζωής κάθαρσης από το πλάσμα 40 έως 50 ώρες. Η αναστροζόλη μεταβολίζεται εκτενώς στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες με λιγότερο από το 10% της δόσης να απεκκρίνεται αναλλοίωτο στα ούρα μέσα σε 72 ώρες από τη χορήγηση. Ο μεταβολισμός της αναστροζόλης γίνεται με Ν-απαλκυλίωση, υδροξυλίωση και γλυκουρονιδίωση. Οι μεταβολίτες απεκκρίνονται κυρίως μέσω των ούρων. Η τριαζόλη, ο

μείζων μεταβολίτης στο πλάσμα, δεν αναστέλλει την αρωματάση. Νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία

Η φαινόμενη κάθαρση (CL/F) της αναστροζόλης μετά από του στόματος χορήγηση, ήταν περίπου 30% χαμηλότερη σε εθελοντές με σταθερή κίρρωση του ήπατος σε σύγκριση με άτομα της ομάδας μαρτύρων με όμοια χαρακτηριστικά (Μελέτη 1033IL/0014). Ωστόσο, οι συγκεντρώσεις της αναστροζόλης στο πλάσμα σε εθελοντές με κίρρωση του ήπατος ήταν εντός του εύρους των συγκεντρώσεων που παρατηρούνται σε φυσιολογικά άτομα σε άλλες δοκιμές. Οι συγκεντρώσεις της αναστροζόλης στο πλάσμα που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια μακροχρόνιων δοκιμών αποτελεσματικότητας σε ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία ήταν εντός του εύρους των συγκεντρώσεων της αναστροζόλης στο πλάσμα που παρατηρούνται σε ασθενείς χωρίς ηπατική δυσλειτουργία.

Η φαινόμενη κάθαρση (CL/F) της αναστροζόλης μετά από του στόματος χορήγηση, δεν μεταβλήθηκε σε εθελοντές με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (GFR <30ml/λεπτό) στη Μελέτη 1033IL/0018, κάτι που συμφωνεί με το γεγονός ότι η αναστροζόλη αποβάλλεται πρωταρχικώς μέσω μεταβολισμού. Οι συγκεντρώσεις της αναστροζόλης στο πλάσμα που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια μακροχρόνιων δοκιμών αποτελεσματικότητας σε ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία ήταν εντός του εύρους των συγκεντρώσεων της αναστροζόλης στο πλάσμα που παρατηρούνται σε ασθενείς χωρίς νεφρική δυσλειτουργία. Σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία, η χορήγηση της αναστροζόλης πρέπει να γίνεται με προσοχή (βλέπε παράγραφο 4.2 και 4.4)

Παιδιατρικός πληθυσμός

Σε αγόρια με εφηβική γυναικομαστία (10 – 17 ετών), η απορρόφηση της αναστροζόλης ήταν ταχεία, η κατανομή ήταν ευρεία, και η αποβολή ήταν αργή με χρόνο ημίσειας ζωής περίπου 2 ημέρες. Η κάθαρση της αναστροζόλης ήταν χαμηλότερη σε κορίτσια (3 – 10 ετών) από ότι στα μεγαλύτερα σε ηλικία αγόρια και η έκθεση υψηλότερη. Στα κορίτσια η κατανομή της αναστροζόλης ήταν ευρεία και η αποβολή ήταν αργή.

Πυρήνας του δισκίου Λακτόζη μονοϋδρική

Άμυλο καρβοξυμεθυλιωμένο νατριούχο (type A) Ποβιδόνη K31 (Ε1201)

Μαγνήσιο στεατικό (Ε572)

Eπικάλυψη του δισκίου Πολυαιθυλενογλυκόλη Υπρομελλόζη (Ε464) Τιτανίου διοξείδιο (Ε171)

Δεν εφαρμόζεται.

4 χρόνια

Δεν απαιτούνται ειδικές συνθήκες φύλαξης για αυτό το φαρμακευτικό προϊόν.

Χάρτινα κουτιά που περιέχουν κυψέλες (blisters) από PVC/PE/PVDC/Aluminium των 10, 14, 20, 28, 30, 50, 56, 60, 84, 90, 98, 100 ή 300 δισκίων και νοσοκομειακές συσκευασίες

κυψέλης (hospital blisters) (PVC/PE/PVDC/ Aluminium) με 28, 50, 84, 98, 300 ή 500 δισκία. Μπορεί να μη κυκλοφορούν όλες οι συσκευασίες.

Καμία ειδική υποχρέωση.