AKIVASS TABLET 1MG/TAB

Το Akivass ενδείκνυται για :

Βραχυπρόθεσμη συμπτωματική θεραπεία του άγχους και της αϋπνίας που προκαλείται από το άγχος, όπου το άγχος είναι σοβαρή κατάσταση που δημιουργεί ανικανότητα ή προκαλεί στον ασθενή έντονη δυσφορία.

Προνάρκωση πριν από γενική αναισθησία ή πριν από μικρές χειρουργικές επεμβάσεις, εργαστηριακές εξετάσεις, ή οδοντιατρικές επεμβάσεις.

Δοσολογία

Γενικά:

Η δοσολογία και η διάρκεια της θεραπείας πρέπει να εξατομικεύονται. Πρέπει να χορηγείται η χαμηλότερη αποτελεσματική δόση για το μικρότερο κατά το δυνατό χρονικό διάστημα. Δεδομένου ότι ο κίνδυνος εμφάνισης στερητικών φαινομένων και φαινομένων υπερακόντισης (rebound) είναι μεγαλύτερος με την απότομη διακοπή της θεραπείας, το φάρμακο πρέπει να διακόπτεται σταδιακά για όλους τους ασθενείς (βλ. παράγραφο 4.4). Η μέγιστη ημερήσια δόση των 4 mg δεν πρέπει να υπερβαίνεται.

Σε γενικές γραμμές η διάρκεια της θεραπείας ποικίλλει από μερικές ημέρες έως 4 εβδομάδες, συμπεριλαμβανομένου και του χρόνου σταδιακής διακοπής της.

Δεν θα πρέπει να λάβει χώρα παράταση της χρονικής διάρκειας της θεραπείας χωρίς την επαναξιολόγηση της ανάγκης για τη συνέχισή της.

Εάν η ημερήσια δόση λαμβάνεται ως εφάπαξ δόση το βράδυ δεν θα πρέπει να λαμβάνεται με γεμάτο στομάχι. Λόγω της καθυστερημένης έναρξης του θεραπευτικού αποτελέσματος και ανάλογα με τη χρονική διάρκεια του ύπνου θα μπορούσε να εμφανιστεί ένα καθυστερημένο αποτέλεσμα κατά την επόμενη ημέρα (βλέπε παράγραφο 4.4).

Ενήλικες:

Άγχος: Η αρχική δόση είναι 0,5 mg, 2 – 3 φορές την ημέρα, η δόση συντήρησης είναι 2,5 mg την ημέρα. Η ημερήσια δόση μπορεί να διαιρεθεί σε 2 – 3 ξεχωριστές δόσεις που χορηγούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας ή μπορεί να ληφθεί ως εφάπαξ δόση το βράδυ, μισή ώρα πριν την κατάκλιση.

Αϋπνία λόγω άγχους: Η αρχική δόση είναι 1mg πριν την κατάκλιση, συνήθης δόση 1-2 mg πριν την κατάκλιση.

Προνάρκωση πριν από οδοντιατρική ή χειρουργική επέμβαση: 2 mg - 4 mg, μία έως δύο ώρες πριν από την επέμβαση.

Ηλικιωμένοι και καταβεβλημένοι ασθενείς:

Για τους ηλικιωμένους και καταβεβλημένους ασθενείς, μειώστε την αρχική δόση κατά 50% περίπου και ρυθμίστε τη δοσολογία ανάλογα με την κλινική ανταπόκριση και την ανοχή (βλ. παράγραφο 4.4).

Παιδιά και έφηβοι:

Η λοραζεπάμη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε παιδιά και εφήβους κάτω των 18 ετών, καθώς η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα δεν έχουν τεκμηριωθεί σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα, εκτός των όσων αναφέρονται πιο κάτω.

Παιδιά ηλικίας 6 ετών ή μικρότερα:

Τα παιδιά κάτω των έξι ετών δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με λοραζεπάμη.

Παιδιά ηλικίας 6-12 ετών:

Προνάρκωση πριν από οδοντιατρική ή χειρουργική επέμβαση: 0,5 mg – 1 mg ή 0,05 mg/kg βάρους σώματος δεν πρέπει να υπερβαίνεται. Η δόση θα πρέπει να λαμβάνεται μία έως δύο ώρες πριν από την εγχείρηση.

Παιδιά ηλικίας 13-18 ετών:

Προνάρκωση πριν από οδοντιατρική ή χειρουργική επέμβαση: 1-4 mg μία έως δύο ώρες πριν από την εγχείρηση.

Ηπατική ανεπάρκεια:

Αντενδείκνυται η χορήγηση σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια (βλέπε παράγραφο 4.3).

Σε ασθενείς με μέτρια έως ήπια ηπατική ανεπάρκεια, μπορεί να επαρκούν χαμηλότερες δόσεις. Η αρχική δόση πρέπει να είναι το ήμισυ της συνιστώμενης δόσης των ενηλίκων. Αυτοί οι ασθενείς θα πρέπει να

παρακολουθούνται προσεκτικά για την κλινική ανταπόκριση και την ανοχή, και η δοσολογία να προσαρμόζεται ανάλογα (βλέπε παράγραφο 4.4).

Νεφρική δυσλειτουργία:

Σε ασθενείς με ήπια έως σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια, μπορεί να επαρκούν χαμηλότερες δόσεις. Η αρχική δόση πρέπει να είναι το ήμισυ της συνιστώμενης δόσης των ενηλίκων. Οι ασθενείς αυτοί θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά για την κλινική ανταπόκριση και την ανοχή, και η δοσολογία να προσαρμόζεται ανάλογα (βλέπε παράγραφο 4.4).

Τρόπος χορήγησης

Για από του στόματος χορήγηση.

Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία, ή σε άλλες βενζοδιαζεπίνες, ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο 6.1.

Μυασθένεια gravis.

Σοβαρή αναπνευστική ανεπάρκεια.

Σύνδρομο καθ’ ύπνον αποφρακτικής άπνοιας. Σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια.

Ιστορικό εμμένουσας κατάχρησης ναρκωτικών και / ή αλκοόλ (βλ. επίσης Ενότητα 4.4).

Η χρήση βενζοδιαζεπινών, περιλαμβανομένης της λοραζεπάμης,μπορεί να προκαλέσει δυνητικά θανατηφόρα αναπνευστική καταστολή.

Σοβαρές αναφυλακτοειδείς/αναφυλακτικές αντιδράσεις έχουν αναφερθεί με τη χρήση βενζοδιαζεπινών. Περιπτώσεις αγγειοοιδήματος της γλώσσας, της γλωττίδας ή του λάρυγγα έχουν αναφερθεί σε ασθενείς μετά τη λήψη της αρχικής ή των επόμενων δόσεων βενζοδιαζεπινών. Μερικοί ασθενείς που ελάμβαναν βενζοδιαζεπίνες είχαν πρόσθετα συμπτώματα όπως δύσπνοια, αίσθημα πνιγμονής ή ναυτία και έμετο.

Μερικοί ασθενείς χρειάσθηκαν ιατρική βοήθεια στο τμήμα των επειγόντων περιστατικών. Αν το αγγειοοίδημα αφορά τη γλώσσα, τη γλωττίδα ή το λάρυγγα, μπορεί να παρουσιαστεί απόφραξη των αεραγωγών η οποία να είναι και θανατηφόρος. Ασθενείς που παρουσιάζουν αγγειοοίδημα μετά από θεραπεία με βενζοδιαζεπίνες δε θα πρέπει να ξαναλάβουν αυτό το φάρμακο.

Οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται ότι δεδομένου ότι η ανοχή τους στο αλκοόλ και τα άλλα κατασταλτικά του ΚΝΣ θα μειωθεί παρουσία του Akivass, τα άλλα κατασταλτικά του ΚΝΣ πρέπει να αποφεύγεται ή να λαμβάνονται σε μειωμένη δόση και το αλκοόλ θα πρέπει να αποφεύγεται.

Εάν το Akivass λαμβάνεται ως εφάπαξ ημερήσια δόση το βράδυ (ειδικά όταν η δόση είναι υψηλή) και η διάρκεια του ύπνου δεν είναι για αρκετά μεγάλη, ίσως να υπάρξει παρατεταμένη δράση «Hang-over effect» κατά τη διάρκεια της επόμενης ημέρας. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να διασφαλίζεται ικανοποιητική διάρκεια ύπνου (7-8 ώρες).

Το άγχος ή η αϋπνία μπορεί να είναι ένα σύμπτωμα πολλών άλλων διαταραχών. Θα πρέπει να εξετάζεται η πιθανότητα αυτά τα συμπτώματα να σχετίζονται με μία υποκείμενη σωματική ή ψυχιατρική διαταραχή για την οποία υπάρχει μια πιο ειδική θεραπεία.

Κατάχρηση βενζοδιαζεπινών έχει αναφερθεί, ιδιαίτερα σε ασθενείς με ιστορικό εθισμού σε φαρμακευτικές ουσίες και / ή κατάχρησης αλκοόλ.

Κίνδυνος από την ταυτόχρονη χρήση οπιοειδών:

Η ταυτόχρονη χορήγηση λοραζεπάμης και οπιοειδών μπορεί να προκαλέσει καταστολή του ΚΝΣ, αναπνευστική καταστολή, κώμα και θάνατο. Λόγω αυτών των κινδύνων, η ταυτόχρονη συνταγογράφηση κατασταλτικών φαρμάκων, όπως οι βενζοδιαζεπίνες ή σχετικών φαρμάκων όπως το Akivass με οπιοειδή, θα πρέπει να προορίζεται για ασθενείς για τους οποίους δεν είναι δυνατές εναλλακτικές θεραπευτικές επιλογές. Εάν ληφθεί απόφαση να συνταγογραφηθεί το Akivass παράλληλα με τα οπιοειδή, θα πρέπει να χρησιμοποιείται η μικρότερη αποτελεσματική δόση και η διάρκεια της θεραπείας πρέπει να είναι όσο το δυνατόν βραχύτερη (βλέπε επίσης γενική σύσταση για τη δόση στην παράγραφο 4.2). Οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται στενά για σημεία και συμπτώματα αναπνευστικής καταστολής και καταστολής από το ΚΝΣ. Δεδομένου αυτού, συνιστάται μετ’ επιτάσεως να ενημερώνονται οι ασθενείς και οι φροντιστές τους (κατά περίπτωση) για τα συμπτώματα αυτά (βλ. Παράγραφο 4.5).

Ανοχή:

Μετά από επαναλαμβανόμενη χορήγηση για λίγες εβδομάδες δυνατόν να εμφανισθεί μείωση της υπνωτικής δράσης των βενζοδιαζεπινών. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ανοχή αναπτύσσεται στις κατασταλτικές δράσεις των βενζοδιαζεπινών. Με το Akivass υπάρχει η πιθανότητα κατάχρησης, ιδιαίτερα σε ασθενείς με ιστορικό αλκοολισμού και / ή εθισμού σε φαρμακευτικές ουσίες.

Εξάρτηση:

Η χρήση των βενζοδιαζεπινών δυνατόν να δημιουργήσει σωματική και ψυχική εξάρτηση από αυτά τα φάρμακα. Ο κίνδυνος εξάρτησης αυξάνει με τη δόση και τη διάρκεια της αγωγής και είναι επίσης μεγαλύτερος σε ασθενείς με ιστορικό αλκοολισμού ή εθισμού σε φαρμακευτικές ουσίες ή σε ασθενείς με σημαντικές διαταραχές προσωπικότητας. Συνεπώς, η χρήση σε ασθενείς με ιστορικό αλκοολισμού ή εθισμού σε φαρμακευτικές ουσίες θα πρέπει να αποφεύγεται.

Όταν αναπτυχθεί σωματική εξάρτηση, η απότομη διακοπή της αγωγής μπορεί να συνοδεύεται από στερητικά συμπτώματα. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν κεφαλαλγία, μυϊκό άλγος, υπερβολικό άγχος, διαταραχές του ύπνου, ένταση, ανησυχία, σύγχυση και ευερεθιστότητα. Σε σοβαρές καταστάσεις τα ακόλουθα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν: αποπραγματοποίηση, αποπροσωποποίηση, υπερακοΐα, αιμωδία και παραισθησίες των άκρων, υπερευαισθησία στο φως, τον θόρυβο και τη φυσική επαφή, ψευδαισθήσεις και επιληπτικούς παροξυσμούς. Οι σπασμοί/κρίσεις μπορεί να είναι συχνότεροι σε ασθενείς με προϋπάρχουσα επιληπτική νόσο ή σε ασθενείς που λαμβάνουν άλλα φάρμακα τα οποία ελαττώνουν τον ουδό εμφάνισης σπασμών όπως τα αντικαταθλιπτικά.

Υποτροπή αϋπνίας και άγχους: πρόκειται για παροδικό σύνδρομο όπου τα συμπτώματα τα οποία οδήγησαν στην αγωγή με βενζοδιαζεπίνες επανεμφανίζονται σε πιο έντονη μορφή, που είναι δυνατόν να παρουσιασθεί κατά την διακοπή της αγωγής. Μπορεί να συνοδεύεται και από άλλες αντιδράσεις όπως αλλοιώσεις της ψυχικής διάθεσης, άγχος ή διαταραχές του ύπνου και ανησυχία. Επειδή ο κίνδυνος του στερητικού φαινομένου ή του φαινομένου υποτροπής είναι μεγαλύτερος μετά την απότομη διακοπή αγωγής, συνιστάται η διακοπή να γίνεται σταδιακά.

Μετά την απότομη διακοπή της θεραπείας μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα στέρησης ακόμα και μετά από αρκετές ημέρες θεραπείας και σε θεραπευτικές δόσεις.

Διάρκεια αγωγής:

H διάρκεια της αγωγής θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν βραχύτερη (βλ. παράγραφο 4.2) ανάλογα με την ένδειξη, αλλά γενικά ποικίλλει από μερικές ημέρες μέχρι 4 εβδομάδες συμπεριλαμβανομένης και της διαδικασίας σταδιακής διακοπής της αγωγής. Παράταση πέραν αυτού του χρονικού διαστήματος δεν επιτρέπεται χωρίς επανεκτίμηση της κατάστασης.

Θεωρείται απαραίτητο να ενημερωθεί ο ασθενής όταν αρχίσει την αγωγή ότι αυτή θα είναι περιορισμένης διάρκειας και να εξηγηθεί επακριβώς πως θα μειωθεί σταδιακά η δοσολογία. Ακόμη είναι σημαντικό να είναι ενήμερος ο ασθενής για την πιθανότητα του φαινομένου υποτροπής (REBOUND), έτσι ώστε να ελαττωθεί το άγχος από αυτά τα συμπτώματα που είναι δυνατόν να εμφανισθούν, όταν διακοπεί το φάρμακο.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι στην περίπτωση των βενζοδιαζεπινών βραχείας δράσης, είναι δυνατόν να εμφανισθούν συμπτώματα στέρησης κατά τα μεταξύ των δόσεων διαστήματα, ιδιαίτερα όταν είναι μεγάλες. Όταν χρησιμοποιούνται βενζοδιαζεπίνες με μακρά διάρκεια δράσης και γίνει αλλαγή σε μια βενζοδιαζεπίνη με βραχεία διάρκεια δράσης, είναι σημαντικό να προειδοποιηθεί ο ασθενής ότι σε μία τέτοια αλλαγή μπορεί να αναπτυχθούν συμπτώματα απόσυρσης.

Αμνησία:

Οι βενζοδιαζεπίνες είναι δυνατόν να προκαλέσουν προοδευτική αμνησία. Η κατάσταση αυτή παρουσιάζεται πιο συχνά μερικές ώρες μετά από τη χορήγηση του φαρμάκου, γι’ αυτό προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος πρέπει οι ασθενείς να είναι σε θέση να έχουν συνεχόμενο ύπνο 7-8 ωρών (βλ. παράγραφο 4.8).

Ψυχιατρικές και «παράδοξες» αντιδράσεις:

Έχουν αναφερθεί περιστασιακά παράδοξες αντιδράσεις με τη χρήση βενζοδιαζεπινών όπως ανησυχία, ταραχή, ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, παραισθήσεις, μανία, εφιάλτες, ψευδαισθήσεις, ψυχωσικές διαταραχές, ανάρμοστη συμπεριφορά και άλλες ανεπιθύμητες αντιδράσεις συμπεριφοράς. Εφόσον παρουσιαστεί κάποια από αυτές, θα πρέπει να διακοπεί η χορήγηση του φαρμάκου.

Υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανισθούν οι αντιδράσεις αυτές σε παιδιά και υπερήλικες.

Ειδικές ομάδες ασθενών:

Οι βενζοδιαζεπίνες δεν θα πρέπει να χορηγούνται σε παιδιά χωρίς προσεκτική εκτίμηση της ανάγκης να λάβουν αυτό το φάρμακο. Η διάρκεια της θεραπείας θα πρέπει να είναι η ελάχιστη δυνατή. Στους ηλικιωμένους θα πρέπει να χορηγείται μειωμένη δόση (βλέπε παράγραφο 4.2). Μια χαμηλότερη δοσολογία συνιστάται επίσης για ασθενείς με χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια λόγω του κινδύνου της αναπνευστικής καταστολής. Οι βενζοδιαζεπίνες αντενδείκνυται σε ασθενείς με σοβαρή ηπατική ανεπάρκεια, καθώς μπορεί να προκαλέσουν εγκεφαλοπάθεια.

Οι βενζοδιαζεπίνες δεν είναι αποτελεσματικές στην αρχική αντιμετώπιση ψυχωσικών νοσημάτων.

Οι βενζοδιαζεπίνες δεν είναι αποτελεσματικές στην αρχική αντιμετώπιση της κατάθλιψης και δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται από μόνες τους για τη θεραπεία του άγχους που σχετίζεται με την κατάθλιψη, δεδομένου ότι θα μπορούσε να συμβεί αυτοκτονία σε τέτοιους ασθενείς. Όταν χορηγείται σε βαριά κατάθλιψη και σε ασθενείς με τάσεις αυτοκτονίας είναι απαραίτητο να λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα και οι κατάλληλες δόσεις.

.

Οι βενζοδιαζεπίνες θα πρέπει να χορηγούνται με ιδιαίτερη προσοχή σε ασθενείς με ιστορικό αλκοολισμού ή εθισμού σε φαρμακευτικές ουσίες (βλέπε παράγραφο 4.3).

Ορισμένοι ασθενείς που λαμβάνουν βενζοδιαζεπίνες έχουν αναπτύξει δυσκρασία του αίματος, και μερικοί είχαν αυξημένα επίπεδα των ηπατικών ενζύμων. Συνιστάται περιοδικός αιματολογικός έλεγχος και έλεγχος της ηπατικής λειτουργίας όταν θεωρούνται κλινικά αναγκαίες οι επανειλημμένοι κύκλοι θεραπείας.

Αν και έχει συμβεί υπόταση μόνο σπάνια, οι βενζοδιαζεπίνες θα πρέπει να χορηγούνται με προσοχή σε εκείνους τους ασθενείς στους οποίους η πτώση της πίεσης του αίματος μπορεί να οδηγήσει σε επιπλοκές καρδιαγγειακές ή αγγειοεγκεφαλικές. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε ηλικιωμένους ασθενείς.

Χρειάζεται προσοχή στη θεραπεία ασθενών με γλαύκωμα κλειστής γωνίας.

Ηλικιωμένοι ασθενείς

Το Akivass θα πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή στους ηλικιωμένους λόγω του κινδύνου καταστολής ή/και μυοσκελετικής αδυναμίας που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο πτώσεων, με σοβαρές συνέπειες σε αυτόν τον πληθυσμό. Οι ηλικιωμένοι ασθενείς θα πρέπει να λαμβάνουν μειωμένη δόση (βλ. παράγραφο 4.2 Δοσολογία).

Προσοχή απαιτείται σε ασθενείς με αταξία και οξεία δηλητηρίαση από αλκοόλ ή άλλους παράγοντες δραστικούς στο ΚΝΣ.

Οι ασθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα δυσανεξίας στη γαλακτόζη, ανεπάρκειας λακτάσης ή δυσαπορρόφησης γλυκόζης – γαλακτόζης δεν πρέπει να λαμβάνουν αυτό το φάρμακο.

Αυτό το φαρμακευτικό προϊόν περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά δισκίο, είναι ουσιαστικά

«ελεύθερο νατρίου».

Αλκοόλ: Η ταυτόχρονη πρόσληψη αλκοόλ θα πρέπει να αποφεύγεται.

Η κατασταλτική δράση του Akivass επιτείνεται όταν το προϊόν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με οινόπνευμα. Αυτό επηρεάζει την ικανότητα οδήγησης ή χειρισμού μηχανημάτων.

Κατασταλτικά του ΚΝΣ: Οι βενζοδιαζεπίνες, συμπεριλαμβανομένης της λοραζεπάμης, προκαλούν πρόσθετη κατασταλτική επίδραση στο ΚΝΣ όταν συνχορηγούνται με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα κατασταλτικά του ΚΝΣ, π.χ. βαρβιτουρικά, αντιψυχωσικά, ηρεμιστικά / υπνωτικά, αγχολυτικά, αντικαταθλιπτικά, ναρκωτικά αναλγητικά, κατασταλτικά αντιϊσταμινικά, αντιεπιληπτικά και αναισθητικά.

Οπιοειδή:

Η ταυτόχρονη χορήγηση ηρεμιστικών φαρμάκων όπως οι βενζοδιαζεπίνες ή παρόμοιων φαρμάκων όπως το Akivass με τα οπιοειδή, αυξάνει τον κίνδυνο καταστολής του ΚΝΣ, αναπνευστικής καταστολής, κώματος και θανάτου εξαιτίας του πρόσθετου κατασταλτικού αποτελέσματος στο ΚΝΣ. Η δόση και η διάρκεια της συγχορηγούμενης θεραπείας πρέπει να περιορίζεται στην ελάχιστη δυνατή (βλ. παράγραφο 4.4).

Μυοχαλαρωτικά

Αναμένεται αύξηση της μυοχαλαρωτικής δράσης όταν το Akivass χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ένα μυοχαλαρωτικό {κίνδυνος πτώσεων}, ιδιαίτερα κατά την έναρξη της θεραπείας με Akivass.

Ναρκωτικά αναλγητικά: με τη χρήση βενζοδιαζεπινών μπορεί να συμβεί ενίσχυση της ευφορίας που προκαλείται από τα ναρκωτικά αναλγητικά, οδηγώντας σε αύξηση της ψυχικής εξάρτησης.

Αναστολείς των ηπατικών ενζύμων: φαρμακευτικές ουσίες που αναστέλλουν ορισμένα ηπατικά ένζυμα, ιδιαίτερα του κυτοχρώματος Ρ450, μπορεί να ενισχύσουν την δραστικότητα των βενζοδιαζεπινών. Σε μικρότερο βαθμό αυτό επίσης ισχύει για τις βενζοδιαζεπίνες που μεταβολίζονται μόνο με σύζευξη.

Κλοζαπίνη: Σε συγχορήγηση με κλοζαπίνη έχει αναφερθεί να προκαλείται εκσεσημασμένη καταστολή, υπερβολική σιελόρροια, αταξία, και αύξηση του κινδύνου πρόκλησης αναπνευστικής ανεπάρκειας και / ή καρδιακής ανακοπής.

Λοξαπίνη: Σε συγχορήγηση υπάρχουν αναφορές για υπερβολικό λήθαργο σημαντική μείωση στον αναπνευστικό ρυθμό, και σε έναν ασθενή, υπόταση.

Βαλπροϊκό νάτριο: Η ταυτόχρονη χορήγηση με λοραζεπάμη μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένες συγκεντρώσεις στο πλάσμα και μείωση της κάθαρσης της λοραζεπάμης. Ως εκ τούτου, η δόση της λοραζεπάμης θα πρέπει να μειωθεί κατά περίπου 50% όταν συγχορηγείται με βαλπροϊκό νάτριο.

Προβενεσίδη: Η ταυτόχρονη χορήγηση με λοραζεπάμη μπορεί να οδηγήσει σε μια πιο ταχεία έναρξη της δράσης της, ή παρατεταμένη επίδραση της λοραζεπάμης οφείλεται σε αύξηση της ημίσειας ζωής και μειωμένη ολική κάθαρση. Η δόση της λοραζεπάμης θα πρέπει να μειωθεί κατά περίπου 50% όταν συγχορηγείται με την προβενεσίδη.

Θεοφυλλίνη / Αμινοφυλλίνη: Η χορήγησή τους μπορεί να μειώσει την κατασταλτική δράση των βενζοδιαζεπινών, συμπεριλαμβανομένης της λοραζεπάμης.

Kύηση:

Υπάρχουν ανεπαρκή δεδομένα για τη χρήση της λοραζεπάμης κατά τη διάρκεια της κύησης.

Οι βενζοδιαζεπίνες δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της κύησης, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πρώτου και του τελευταίου τριμήνου. Οι βενζοδιαζεπίνες μπορεί να προκαλέσουν βλάβες στο έμβρυο όταν χορηγούνται σε έγκυες γυναίκες. Με βάση την εμπειρία σε ανθρώπους με τη λοραζεπάμη προκύπτουν ενδείξεις αυξημένου κινδύνου συγγενών δυσπλασιών

που σχετίζονται με τη χορήγηση βενζοδιαζεπινών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και ιδιαίτερα κατά το πρώτο τρίμηνο. Σε ανθρώπους, δείγματα αίματος από τον ομφάλιο λώρο, δείχνουν μεταφορά βενζοδιαζεπινών και των γλυκουρονιδικών μεταβολιτών τους στον πλακούντα.

Οι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας πρέπει να χρησιμοποιούν αποτελεσματική αντισύλληψη κατά τη διάρκεια της θεραπείας με τη λοραζεπάμη. Εάν το φάρμακο συνταγογραφηθεί σε γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας θα πρέπει να προειδοποιείται ότι οφείλει να συμβουλευθεί τον ιατρό της σχετικά με τη διακοπή του φαρμάκου εφόσον σκοπεύει να καταστεί ή υπάρχει υποψία ότι είναι έγκυος.

Εφόσον το φάρμακο χορηγηθεί εξαιτίας επιβεβλημένων ιατρικών λόγων, κατά την τελευταία φάση της κύησης ή κατά τη διάρκεια του τοκετού σε υψηλές δόσεις υπάρχει η πιθανότητα εμφάνισης αντιδράσεων στο νεογνό, όπως υποθερμία, υποτονία και μέτριας βαρύτητας καταστολή της αναπνοής λόγω της φαρμακολογικής δράσης του φαρμάκου. Συμπτώματα όπως μειωμένη ενεργητικότητα, υποθερμία, υποτονία και μέτριας βαρύτητας καταστολή της αναπνοής, άπνοια, προβλήματα διατροφής και διαταραχή της μεταβολικής απόκρισης στο stress του ψύχους, έχουν αναφερθεί σε νεογνά που γεννήθηκαν από μητέρες οι οποίες ελάμβαναν βενζοδιαζεπίνες κατά το χρονικό διάστημα του τελευταίου τριμήνου της κύησης ή κατά τον τοκετό.

Επιπλέον, βρέφη που γεννήθηκαν από μητέρες οι οποίες ελάμβαναν βενζοδιαζεπίνες κατά το χρονικό διάστημα του τελευταίου τριμήνου της κύησης δυνατόν να εμφανίσουν φυσική εξάρτηση και μπορεί να υπάρξει κίνδυνος εμφάνισης στερητικών συμπτωμάτων κατά τη μετεμβρυϊκή περίοδο.

Θηλασμός:

Υπάρχουν ενδείξεις ότι η λοραζεπάμη απεκκρίνεται, αν και σε φαρμακολογικά ασήμαντες ποσότητες, στο ανθρώπινο μητρικό γάλα. Ως εκ τούτου η λοραζεπάμη δεν πρέπει να χορηγείται σε μητέρες που θηλάζουν, εκτός εάν το αναμενόμενο όφελος για τη μητέρα υπερτερεί του δυνητικού κινδύνου για το βρέφος. Έχει παρουσιαστεί υπνηλία και ανικανότητα θηλασμού σε νεογνά των οποίων οι μητέρες ελάμβαναν βενζοδιαζεπίνες. Τα βρέφη που θηλάζουν πρέπει να παρακολουθούνται για φαρμακολογικές επιδράσεις (περιλαμβανομένων υπνηλίας και ευερεθιστότητας).

Η λοραζεπάμη έχει σημαντική επίδραση στην ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανών. Καταστολή, αμνησία, ελαττωμένη συγκέντρωση και μειωμένη μυϊκή λειτουργία μπορεί να επηρεάσουν δυσμενώς την ικανότητα οδήγησης ή χειρισμού μηχανημάτων. Αν η διάρκεια του ύπνου είναι ανεπαρκής, η πιθανότητα μειωμένης εγρήγορσης δυνατόν να αυξηθεί (βλ. επίσης παράγραφο 4.5). Οι ασθενείς θα πρέπει να

προειδοποιούνται να μην οδηγούν και να μην χειρίζονται μηχανήματα ή να μην πραγματοποιούν άλλες δραστηριότητες που απαιτούν υψηλό βαθμό πνευματικής εγρήγορσης.

Ανεπιθύμητες ενέργειες, όταν εμφανίζονται, παρατηρούνται συνήθως κατά την έναρξη της θεραπείας και γενικά μειώνονται σε σοβαρότητα ή εξαφανίζονται με τη συνεχή χρήση ή μετά τη μείωση της δόσης. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες αναφέρονται με τις ακόλουθες κατηγορίες συχνότητας:

προσδιοριστούν από τα διαθέσιμα δεδομένα

Εντός κάθε κατηγορίας συχνότητας εμφάνισης, οι ανεπιθύμητες ενέργειες παρατίθενται κατά φθίνουσα σειρά σοβαρότητας.

Διαταραχές του αίματος και του λεμφικού ιστού:

Μη γνωστές: ακοκκιοκυτταραιμία, πανκυτταροπενία, θρομβοπενία, υπονατριαιμία

Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος:

Μη γνωστές: αναφυλακτικές / αναφυλακτοειδείς αντιδράσεις, αγγειοοίδημα, αντιδράσεις υπερευαισθησίας, αλλεργικές δερματικές αντιδράσεις.

Διαταραχές του ενδοκρινικού συστήματος:

Μη γνωστές: Σύνδρομο Απρόσφορης Έκκρισης Αντιδιουρητικής ορμόνης (SIADH)

Διαταραχές του μεταβολισμού και της θρέψης:

Μη γνωστές: υποθερμία

Ψυχιατρικές διαταραχές:

Συχνές: σύγχυση, κατάθλιψη, εμφάνιση κατάθλιψης

Μη γνωστές: αυτοκτονικός ιδεασμός / απόπειρα αυτοκτονίας, αμνησία, άρση αναστολών, ευφορία.

Διαταραχές του νευρικού συστήματος¹⁾: Πολύ συχνές: καταστολή / υπνηλία Συχνές: αταξία, ζάλη

Μη γνωστές: κώμα, σπασμοί/κρίσεις, εξωπυραμιδικά συμπτώματα, διαταραχή της προσοχής/συγκέντρωσης, διαταραχή της ισορροπίας, ίλιγγος, τρόμος, κεφαλαλγία.

Παράδοξες αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένων άγχος, ανησυχία, διέγερση, εχθρότητα, επιθετικότητα, οργή, διαταραχές του ύπνου/αϋπνία, ψευδαισθήσεις μπορεί να συμβούν με αυτό το φαρμακευτικό προϊόν. Είναι πιο πιθανό να συμβούν σε παιδιά και ηλικιωμένους.

Διαταραχές των οφθαλμών:

Μη γνωστές: οπτικές διαταραχές, συμπεριλαμβανομένων της διπλωπίας και της θολής όρασης.

Αγγειακές διαταραχές:

Μη γνωστές: υπόταση, μείωση της αρτηριακής πίεσης.

Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και του μεσοθωρακίου²⁾:

Μη γνωστές: αναπνευστική καταστολή, άπνοια, επιδείνωση της υπνικής άπνοιας, επιδείνωση της αποφρακτικής πνευμονοπάθειας, δυσαρθρία / συγκεχυμένη ομιλία.

Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος:

Όχι συχνές: ναυτία

Μη γνωστές: δυσκοιλιότητα

Διαταραχές του ήπατος και των χοληφόρων:

Μη γνωστές: ίκτερος, αυξημένα επίπεδα χολερυθρίνης, αυξημένα επίπεδα ηπατικών τρανσαμινασών, αυξημένα επίπεδα αλκαλικής φωσφατάσης.

Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού:

Μη γνωστές: αλωπεκία

Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού:

Συχνές: μυϊκή αδυναμία, εξασθένιση

Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού:

Όχι συχνές: μεταβολή της libido, ανικανότητα, μειωμένη ικανότητα οργασμού Μη γνωστές: σεξουαλική διέγερση

Γενικές διαταραχές και καταστάσεις της οδού χορήγησης:

Πολύ συχνές: κόπωση

1) – Η δράση των βενζοδιαζεπινών επί του ΚΝΣ είναι δοσοεξαρτώμενη και παρατηρείται σοβαρότερη καταστολή του ΚΝΣ με υψηλές δόσεις.

2) – Ο βαθμός της αναπνευστικής καταστολής με τις βενζοδιαζεπίνες είναι δοσοεξαρτώμενος, με σοβαρότερη καταστολή να παρατηρείται κατά τη χρήση υψηλών δόσεων.

Επανεμφάνιση προϋπάρχουσας κατάθλιψης κατά τη χρήση βενζοδιαζεπινών.

Παροδική προχωρητική αμνησία ή δυσλειτουργία της μνήμης μπορεί να εκδηλωθεί με τη χρήση θεραπευτικών δόσεων, ο κίνδυνος αυξάνει σε υψηλότερες δόσεις (βλέπε παράγραφο 4.4).

Οι παράδοξες αντιδράσεις όπως ανησυχία, διέγερση, ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, παραισθήσεις, μανία, εφιάλτες, ψευδαισθήσεις, ψυχώσεις και ανάρμοστη συμπεριφορά έχουν αναφερθεί περιστασιακά κατά τη χρήση βενζοδιαζεπινών. Τέτοιες αντιδράσεις μπορεί να είναι πιο πιθανό να συμβούν σε παιδιά και ηλικιωμένους (βλ. παράγραφο 4.4).

Η χρήση ακόμη και σε θεραπευτικές δόσεις, μπορεί να οδηγήσει σε σωματική ή ψυχολογική εξάρτηση και η διακοπή της θεραπείας μπορεί να οδηγήσει σε αντιδράσεις φαινόμενα στέρησης ή φαινόμενα (βλ. παράγραφο 4.4). Μπορεί να εκδηλωθεί σωματική εξάρτηση. Έχει αναφερθεί κατάχρηση βενζοδιαζεπινών.

Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών

Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους- κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες του τομέα της υγειονομικής περίθαλψης να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω του εθνικού συστήματος αναφοράς

Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων Μεσογείων 284

GR-15562 Χολαργός, Αθήνα Τηλ: + 30 21 32040380/337

Φαξ: + 30 21 06549585

Ιστότοπος: http://www.eof.gr

Γενικά:

Όπως ισχύει και με τις άλλες βενζοδιαζεπίνες η υπερδοσολογία δεν αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή, εκτός και αν συνδυαστεί με άλλα κατασταλτικά του Κ.Ν.Σ., συμπεριλαμβανομένου και του οινοπνεύματος.

Κατά την αντιμετώπιση της υπερδοσολογίας με κάποιο φαρμακευτικό προϊόν, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η πιθανότητα να έχουν ληφθεί πολλαπλά φάρμακα. Από την εμπειρία μετά την κυκλοφορία

του φαρμάκου, υπερδοσολογία με λοραζεπάμη έχει παρουσιαστεί κυρίως σε συνδυασμό με αλκοόλη και/ή άλλα φάρμακα.

Συμπτώματα:

Η υπερδοσολογία με τις βενζοδιαζεπίνες συνήθως εκδηλώνεται με διάφορους βαθμούς καταστολής του κεντρικού νευρικού συστήματος που κυμαίνεται από νωθρότητα έως κώμα. Σε ήπιες περιπτώσεις, τα συμπτώματα περιλαμβάνουν νωθρότητα, διανοητική σύγχυση και λήθαργο. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, και ιδιαίτερα όταν προσλαμβάνονται αλκοόλ ή άλλα φαρμακευτικά προϊόντα κατασταλτικά του KNΣ, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν δυσαρθρία, αταξία, παράδοξες αντιδράσεις, καταστολή του ΚΝΣ, υπόταση, υποτονία, καταστολή του αναπνευστικού και του καρδιαγγειακού, σπάνια κώμα και πολύ σπάνια θάνατος.

Αντιμετώπιση:

Για να αντιμετωπισθεί η υπερδοσολογία με από του στόματος λαμβανόμενες βενζοδιαζεπίνες, πρέπει να προκληθεί έμετος (εντός μιας ώρας) εφόσον ο ασθενής έχει τις αισθήσεις του ή πλύση στομάχου αφού έχουν προστατευθεί οι αναπνευστικές οδοί, αν ο ασθενής δεν έχει τις αισθήσεις του. Αν δεν αναμένεται ωφέλεια από την κένωση του στομάχου χορηγείται ενεργοποιημένος άνθρακας για να ελαττωθεί η απορρόφηση. Στη συνέχεια, η θεραπεία πρέπει να είναι συμπτωματική και υποστηρικτική. Ο ασθενής θα πρέπει να βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση, όσον αφορά τα ζωτικά σημεία. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνεται στην αναπνευστική και καρδιακή λειτουργία στην εντατική μονάδα.

Η υπόταση, αν εμφανιστεί, είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί με χορήγηση νοραδρεναλίνης. Η λοραζεπάμη είναι ελάχιστα διυλίσιμη. Αντίθετα, η διαλυτότητα του γλυκουρονιδίου της λοραζεπάμης, του ανενεργού μεταβολίτη, μπορεί να είναι ιδιαίτερα μεγάλη.

Ο ανταγωνιστής βενζοδιαζεπίνης φλουμαζενίλη, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ασθενείς οι οποίοι έχουν εισαχθεί στο νοσοκομείο, σαν συμπληρωματική αγωγή και όχι σαν αντικατάσταση της συνήθους αγωγής υπερδοσολογίας με βενζοδιαζεπίνες. Δείτε τις πληροφορίες για το προϊόν φλουμαζενίλη πριν από τη χρήση. Ο ιατρός πρέπει να έχει επίγνωση του κινδύνου εμφάνισης σπασμών που σχετίζεται με θεραπεία με φλουμαζενίλη, ειδικά σε ασθενείς που έκαναν μακροχρόνια χρήση βενζοδιαζεπινών και σε υπερδοσολογία με κυκλικά αντικαταθλιπτικά.