GEODON CAPS 40MG/CAP
Πληροφορίες συνταγογράφησης
Λίστα ασφαλίσεων
Πληροφορίες έκδοσης
Περιορισμός συνταγογράφησης
Αλληλεπιδράσεις με
Περιορισμοί χρήσης
Άλλες πληροφορίες
Όνομα φαρμάκου
Σύνθεση
Φαρμακευτική μορφή
Κάτοχος άδειας κυκλοφορίας (MAH)
Χρησιμοποιήστε την εφαρμογή Mediately
Λήψη στοιχείων φαρμάκων πιο γρήγορα.
Πάνω 36k αξιολογήσεις
SmPC - GEODON 40MG/CAP
Η ζιπραζιδόνη ενδείκνυται για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας στους ενήλικες.
Η ζιπραζιδόνη ενδείκνυται για τη θεραπεία των μανιακών ή μεικτών επεισοδίων μετρίου βαθμού σοβαρότητας στη διπολική διαταραχή σε ενήλικες και παιδιά και εφήβους ηλικίας 10-17 ετών (η πρόληψη επεισοδίων διπολικής διαταραχής δεν έχει επιβεβαιωθεί – βλέπε παράγραφο 5.1).
Δοσολογία
Ενήλικες
Η συνιστώμενη δόση για τη θεραπεία οξέων επεισοδίων σχιζοφρένειας και διπολικής μανίας είναι 40 mg δύο φορές ημερησίως ταυτόχρονα με τη λήψη τροφής. Η ημερήσια δοσολογία μπορεί στη συνέχεια να προσαρμοστεί με βάση την κλινική κατάσταση του κάθε ασθενούς μέχρι τη μέγιστη
δόση των 80 mg δύο φορές ημερησίως. Η μέγιστη συνιστώμενη δόση μπορεί να χορηγηθεί ακόμα και από την 3η ημέρα της θεραπείας, εφόσον αυτό ενδείκνυται.
Έχει ιδιαίτερη σημασία να μην γίνεται υπέρβαση της μέγιστης δόσης, καθώς το προφίλ ασφαλείας σε χορήγηση πάνω από 160 mg ημερησίως δεν έχει επιβεβαιωθεί και η ζιπραζιδόνη σχετίζεται με δοσοεξαρτώμενη παράταση του διαστήματος QT (βλέπε παραγράφους 4.3 και 4.4).
Κατά τη θεραπεία συντήρησης των ασθενών με σχιζοφρένεια, η ζιπραζιδόνη πρέπει να χορηγείται στη χαμηλότερη αποτελεσματική δόση. Σε πολλές περιπτώσεις, δόση 20 mg δύο φορές ημερησίως μπορεί να είναι επαρκής.
Ηλικιωμένοι
Κατά κανόνα δεν ενδείκνυται μικρότερη δόση έναρξης, ωστόσο, η περίπτωση αυτή μπορεί να εξεταστεί σε ασθενείς 65 ετών και άνω, όταν το δικαιολογούν οι κλινικές παράμετροι.
Ασθενείς με νεφρική δυσλειτουργία
Δεν χρειάζεται προσαρμογή της δόσης σε ασθενείς με επηρεασμένη νεφρική λειτουργία (βλέπε παράγραφο 5.2).
Ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία
Σε ασθενείς με ηπατική ανεπάρκεια, πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο χορήγησης χαμηλότερων δόσεων (βλέπε παραγράφους 4.4 και 5.2).
Παιδιατρικός πληθυσμός Διπολική Μανία
Η συνιστώμενη δόση, για τη θεραπεία οξέων επεισοδίων διπολικής μανίας, σε παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας 10 έως 17 ετών), είναι μία εφάπαξ δόση των 20 mg την ημέρα 1 με φαγητό. Η ζιπραζιδόνη θα πρέπει ακολούθως να χορηγείται με φαγητό σε δύο ημερήσιες διηρημένες δόσεις και θα πρέπει να τιτλοποιείται σε διάστημα 1-2 εβδομάδων με στόχο το εύρος των 120-160 mg/ημέρα για ασθενείς που ζυγίζουν ≥45 kg, ή τα 60-80 mg/ημέρα για ασθενείς που ζυγίζουν <45 kg. Η επακόλουθη δοσολογία θα πρέπει ρυθμίζεται με βάση την ατομική κλινική κατάσταση, εντός του εύρους των 80-160 mg/ημέρα για ασθενείς που ζυγίζουν ≥45 kg, ή 40-80 mg/ημέρα για ασθενείς που ζυγίζουν <45 kg.
Μη ισόποσα διηρημένη δοσολογία, με πρωινές δόσεις κατά 20 mg ή 40 mg χαμηλότερες από τις βραδινές δόσεις, επετράπη στην κλινική δοκιμή (βλέπε παραγράφους 4.4, 5.1 και 5.2).
Έχει ιδιαίτερη σημασία να μην υπερβαίνεται η, βασιζόμενη στο βάρος, μέγιστη δόση, καθώς δεν έχει επιβεβαιωθεί το προφίλ ασφαλείας σε δόσεις άνω της μέγιστης (160 mg/ημέρα για παιδιά ≥45 kg και 80 mg/ημέρα για παιδιά <45 kg) και η ζιπραζιδόνη σχετίζεται με δοσοεξαρτώμενη παράταση του διαστήματος QT (βλέπε παραγράφους 4.3 και 4.4).
Σχιζοφρένεια
Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της ζιπραζιδόνης, σε παιδιατρικούς ασθενείς με σχιζοφρένεια, δεν έχουν ακόμα τεκμηριωθεί (βλέπε παράγραφο 4.4 και 5.1).
Τρόπος χορήγησης
Για από στόματος χρήση.
Τα καψάκια πρέπει να λαμβάνονται με τροφή και να καταπίνονται ολόκληρα χωρίς να μασώνται, να θρυμματίζονται ή να ανοίγονται πριν την κατάποση καθώς μπορεί να επηρεαστεί η απορρόφηση του φαρμάκου.
Υπερευαισθησία στη δραστική ουσία ή σε κάποιο από τα έκδοχα που αναφέρονται στην παράγραφο
6.1. Γνωστή παράταση του διαστήματος QT. Συγγενές σύνδρομο μακρού QT. Πρόσφατο οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Μη αντιρροπούμενη καρδιακή ανεπάρκεια. Αρρυθμίες που αντιμετωπίζονται με αντιαρρυθμικά φαρμακευτικά προϊόντα Τάξης ΙΑ και ΙΙΙ.
Ταυτόχρονη θεραπεία με φαρμακευτικά προϊόντα τα οποία προκαλούν παράταση του διαστήματος QT, όπως αντιαρρυθμικά φάρμακα Τάξης ΙΑ και ΙΙΙ, τριοξείδιο του αρσενικού, αλοφαντρίνη, οξική λεβομεθαδίλη, μεσοριδαζίνη, θειοριδαζίνη, πιμοζίδη, σπαρφλοξασίνη, γατιφλοξασίνη, μοξιφλοξασίνη, μεθανοσουλφονική δολασετρόνη, μεφλοκίνη, σερτινδόλη ή σισαπρίδη (βλέπε
παραγράφους 4.4 και 4.5).
Πρέπει να λαμβάνεται το ιατρικό ιστορικό, συμπεριλαμβανομένης της αξιολόγησης του οικογενειακού ιστορικού, καθώς επίσης να πραγματοποιείται και κλινική εξέταση προκειμένου να αναγνωριστούν οι ασθενείς για τους οποίους δεν συνιστάται η θεραπεία με ζιπραζιδόνη (βλέπε παράγραφο 4.3).
Διάστημα QT
Η ζιπραζιδόνη προκαλεί δοσοεξαρτώμενη ήπιου έως μέτριου βαθμού παράταση του διαστήματος QT (βλέπε παραγράφους 4.8 και 5.1).
Η ζιπραζιδόνη δεν πρέπει να χορηγείται μαζί με φαρμακευτικά προϊόντα που είναι γνωστό ότι προκαλούν παράταση του διαστήματος QT (βλέπε παραγράφους 4.3 και 4.5). Προσοχή συνιστάται σε ασθενείς με σημαντική βραδυκαρδία. Ηλεκτρολυτικές διαταραχές, όπως υποκαλιαιμία και υπομαγνησιαιμία αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης κακοήθους αρρυθμίας και πρέπει να διορθώνονται πριν από την έναρξη της θεραπείας με ζιπραζιδόνη. Εάν ασθενείς με σταθεροποιημένη καρδιακή νόσο υποβάλλονται σε θεραπεία, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο πραγματοποίησης ηλεκτροκαρδιογραφικού ελέγχου πριν από την έναρξη της θεραπείας.
Εάν εμφανιστούν καρδιακά συμπτώματα, όπως αίσθημα παλμών, ίλιγγος, συγκοπή ή σπασμοί, τότε πρέπει να εξεταστεί η πιθανότητα κακοήθους αρρυθμίας και να γίνει εκτίμηση της καρδιακής λειτουργίας που να περιλαμβάνει και ΗΚΓ έλεγχο. Συνιστάται διακοπή της θεραπείας εφόσον το διάστημα QTc είναι > 500 msec (βλέπε παράγραφο 4.3).
Έχουν υπάρξει σπάνιες αναφορές μετά την κυκλοφορία του προϊόντος κοιλιακής ταχυκαρδίας δίκην ριπιδίου (torsade de pointes) σε ασθενείς που ελάμβαναν ζιπραζιδόνη με πολλαπλούς συγχυτικούς παράγοντες κινδύνου.
Παιδιατρικός πληθυσμός
Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα της ζιπραζιδόνης για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας, σε παιδιά και εφήβους δεν έχουν τεκμηριωθεί (βλέπε παράγραφο 5.1).
Κακόηθες νευροληπτικό σύνδρομο (Neuroleptic Malignant Syndrome - NMS)
Το NMS είναι ένα σπάνιο αλλά ενδεχομένως θανατηφόρο σύνδρομο που έχει συσχετισθεί με αντιψυχωσικά φαρμακευτικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένης της ζιπραζιδόνης. Η αντιμετώπιση του NMS πρέπει να περιλαμβάνει άμεση διακοπή όλων των αντιψυχωσικών φαρμακευτικών προϊόντων.
Σοβαρές Δερματικές Ανεπιθύμητες Αντιδράσεις
Έχει αναφερθεί αντίδραση στο φάρμακο με ηωσινοφιλία και συστηματικά συμπτώματα (DRESS) έπειτα από έκθεση στη ζιπραζιδόνη. Το σύνδρομο DRESS συνίσταται από έναν συνδυασμό τριών ή περισσότερων από τα ακόλουθα: δερματική αντίδραση (όπως εξάνθημα ή αποφολιδωτική δερματίτιδα), ηωσινοφιλία, πυρετό, λεμφαδενοπάθεια και μία ή περισσότερες συστηματικές επιπλοκές, όπως ηπατίτιδα, νεφρίτιδα, πνευμονίτιδα, μυοκαρδίτιδα και περικαρδίτιδα.
Έπειτα από έκθεση στη ζιπραζιδόνη έχουν αναφερθεί και άλλες σοβαρές δερματικές ανεπιθύμητες αντιδράσεις, όπως το σύνδρομο Stevens-Johnson.
Οι σοβαρές δερματικές ανεπιθύμητες αντιδράσεις είναι ορισμένες φορές θανατηφόρες. Διακόψτε τη ζιπραζιδόνη εάν εμφανιστούν σοβαρές δερματικές ανεπιθύμητες αντιδράσεις.
Όψιμη δυσκινησία
Υπάρχει πιθανότητα η ζιπραζιδόνη να προκαλέσει όψιμη δυσκινησία και άλλα όψιμα εξωπυραμιδικά σύνδρομα μετά από μακροχρόνια θεραπεία. Είναι γνωστό πως οι ασθενείς με διπολική διαταραχή είναι ιδιαιτέρως ευπαθείς σε αυτή την κατηγορία συμπτωμάτων. Αυτό είναι πιο συχνό με την αυξημένη διάρκεια θεραπείας και σε μεγάλη ηλικία. Εάν εμφανιστούν σημεία και συμπτώματα
όψιμης δυσκινησίας, πρέπει να εξεταστεί η περίπτωση ελάττωσης της δόσης ή διακοπής της χορήγησης ζιπραζιδόνης.
Πτώσεις
Η ζιπραζιδόνη μπορεί να προκαλέσει υπνηλία, ζάλη, ορθοστατική υπόταση και διαταραχές της βάδισης, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε πτώσεις. Θα πρέπει να δίνεται προσοχή κατά τη θεραπεία ασθενών που διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο, και θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο χρήσης χαμηλότερης δόσης έναρξης (π.χ. ηλικιωμένους ή εξασθενημένους ασθενείς) (βλέπε παράγραφο 4.2).
Σπασμοί
Συνιστάται προσοχή κατά τη θεραπεία ασθενών με ιστορικό σπασμών.
Ηπατική Δυσλειτουργία
Υπάρχει έλλειψη εμπειρίας σε ασθενείς με βαριά ηπατική ανεπάρκεια και η ζιπραζιδόνη θα πρέπει να χορηγείται με προσοχή σε αυτή την ομάδα ασθενών (βλέπε παραγράφους 4.2 και 5.2).
Φαρμακευτικά προϊόντα που περιέχουν λακτόζη
Επειδή το καψάκιο περιέχει το έκδοχο λακτόζη (βλέπε παράγραφο 6.1), οι ασθενείς με σπάνια κληρονομικά προβλήματα δυσανεξίας στη γαλακτόζη, πλήρη ανεπάρκεια λακτάσης ή κακή απορρόφηση γλυκόζης-γαλακτόζης δεν θα πρέπει να λαμβάνουν αυτό το φάρμακο.
Το Geodon περιέχει νάτριο
Το Geodon περιέχει λιγότερο από 1 mmol νατρίου (23 mg) ανά καψάκιο. Οι ασθενείς σε διατροφή με χαμηλή περιεκτικότητα νατρίου μπορούν να ενημερώνονται ότι αυτό το φαρμακευτικό προϊόν είναι ουσιαστικά «ελεύθερο νατρίου».
Αυξημένος κίνδυνος αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων στον πληθυσμό με άνοια
Σε τυχαιοποιημένες, ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο κλινικές δοκιμές στον πληθυσμό με άνοια με κάποια άτυπα αντιψυχωσικά έχει παρατηρηθεί ένας τριπλάσιος περίπου κίνδυνος αγγειακών εγκεφαλικών ανεπιθύμητων συμβαμάτων. Δεν είναι γνωστός ο μηχανισμός για τον οποίο υπάρχει αυτός ο αυξημένος κίνδυνος. Αυξημένος κίνδυνος δεν μπορεί να αποκλειστεί και για άλλα αντιψυχωσικά ή και για άλλους πληθυσμούς ασθενών. Το Geodon πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή σε ασθενείς με παράγοντες κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο.
Αυξημένη Θνησιμότητα σε Ηλικιωμένα άτομα με Άνοια
Δεδομένα από δύο μεγάλες μελέτες παρατήρησης έδειξαν ότι τα ηλικιωμένα άτομα με άνοια που λαμβάνουν θεραπεία με αντιψυχωσικά, παρουσιάζουν ελαφρώς αυξημένο κίνδυνο θανάτου ή/και ενδεχομένως αγγειακών εγκεφαλικών ανεπιθύμητων συμβάντων σε σχέση με αυτούς που δεν λαμβάνουν θεραπεία. Δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για να δώσουν μία σίγουρη εκτίμηση του ακριβούς μεγέθους του κινδύνου και το αίτιο του αυξημένου κινδύνου δεν είναι γνωστό.
Το Geodon δεν είναι εγκεκριμένο για τη θεραπεία των διαταραχών συμπεριφοράς που σχετίζονται με άνοια.
Φλεβική Θρομβοεμβολή
Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις φλεβικής θρομβοεμβολής (VTE) με αντιψυχωσικά φάρμακα. Δεδομένου ότι οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αντιψυχωσικά συχνά εμφανίζουν επίκτητους παράγοντες κινδύνου για φλεβική θρομβοεμβολή, θα πρέπει να εντοπίζονται όλοι οι πιθανοί παράγοντες κινδύνου για φλεβική θρομβοεμβολή πριν και κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ζιπραζιδόνη και θα πρέπει να λαμβάνονται προληπτικά μέτρα.
Πριαπισμός
Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις πριαπισμού με τη χρήση αντιψυχωσικών, συμπεριλαμβανομένης της ζιπραζιδόνης. Αυτή η ανεπιθύμητη ενέργεια, όπως και με άλλα ψυχοτρόπα φάρμακα, δεν έδειξε να ήταν δοσοεξαρτώμενη και δε συσχετίστηκε με τη διάρκεια της θεραπείας.
Υπερπρολακτιναιμία
Όπως και άλλα φάρμακα που δρουν ανταγωνιστικά στους υποδοχείς ντοπαμίνης D2, η ζιπραζιδόνη μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα προλακτίνης. Έχουν αναφερθεί διαταραχές όπως γαλακτόρροια,
αμηνόρροια, γυναικομαστία και σεξουαλική ανικανότητα με ενώσεις που αυξάνουν την προλακτίνη. Η μακροχρόνια υπερπρολακτιναιμία, όταν σχετίζεται με υπογοναδισμό, μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη οστική πυκνότητα.
Φαρμακοκινητικές και φαρμακοδυναμικές μελέτες με ζιπραζιδόνη και άλλα φαρμακευτικά προϊόντα, τα οποία προκαλούν παράταση του διαστήματος QT δεν έχουν πραγματοποιηθεί. Αθροιστική δράση της ζιπραζιδόνης με αυτά τα φαρμακευτικά προϊόντα δεν μπορεί να αποκλεισθεί και κατά συνέπεια η ζιπραζιδόνη δεν πρέπει να χορηγείται με φαρμακευτικά προϊόντα τα οποία προκαλούν παράταση του διαστήματος QT, όπως αντιαρρυθμικά φάρμακα Τάξης ΙΑ και ΙΙΙ, τριοξείδιο του αρσενικού, αλοφαντρίνη, οξική λεβομεθαδίλη, μεσοριδαζίνη, θειοριδαζίνη, πιμοζίδη, σπαρφλοξασίνη, γατιφλοξασίνη, μοξιφλοξασίνη, μεθανοσουλφονική δολασετρόνη, μεφλοκίνη, σερτινδόλη ή σισαπρίδη (βλέπε παράγραφο 4.3).
Δεν έχουν διεξαχθεί μελέτες αλληλεπίδρασης της ζιπραζιδόνης με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα σε παιδιά.
Φαρμακευτικά προϊόντα που δρουν στο Κ.Ν.Σ./οινόπνευμα
Δεδομένων των πρωτογενών επιδράσεων της ζιπραζιδόνης, θα πρέπει να δίνεται προσοχή όταν λαμβάνεται σε συνδυασμό με άλλα φαρμακευτικά προϊόντα που δρουν στο Κ.Ν.Σ., καθώς και με οινοπνευματώδη ποτά.
Επίδραση της ζιπραζιδόνης σε άλλα φαρμακευτικά προϊόντα
Μία in vivo μελέτη με δεξτρομεθορφάνη δεν έδειξε αξιοσημείωτη αναστολή του CYP2D6 σε συγκεντρώσεις πλάσματος 50% χαμηλότερες από εκείνες που επιτεύχθηκαν μετά από λήψη 40 mg ζιπραζιδόνης δύο φορές ημερησίως. Δεδομένα in vitro υποδεικνύουν ότι η ζιπραζιδόνη είναι πιθανό να αποτελεί έναν μέτριο αναστολέα των CYP2D6 και CYP3A4. Ωστόσο, δεν είναι πιθανό ότι η ζιπραζιδόνη επιδρά, σε κλινικά σημαντικό βαθμό, στη φαρμακοκινητική φαρμακευτικών προϊόντων που μεταβολίζονται από αυτές τις ισομορφές του κυτοχρώματος P450.
Αντισυλληπτικά από του στόματος - Η χορήγηση ζιπραζιδόνης δεν προκάλεσε καμία σημαντική μεταβολή στη φαρμακοκινητική των συστατικών του αντισυλληπτικού, δηλαδή του οιστρογόνου (ethinyl oestradiol, υπόστρωμα του CYP3A4) ή της προγεστερόνης.
Λίθιο - Ταυτόχρονη χορήγηση ζιπραζιδόνης δεν είχε επίδραση στη φαρμακοκινητική του λιθίου. Καθώς η ζιπραζιδόνη και το λίθιο έχουν συσχετισθεί με μεταβολές της καρδιακής αγωγιμότητας, ο συνδυασμός τους μπορεί να ενέχει κίνδυνο φαρμακοδυναμικών αλληλεπιδράσεων, συμπεριλαμβανομένων των αρρυθμιών, ωστόσο, σε ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές, ο συνδυασμός ζιπραζιδόνης με λίθιο δεν επέδειξε αυξημένο κλινικό κίνδυνο, σε σύγκριση με τη χορήγηση μόνο λιθίου.
Υπάρχουν περιορισμένα δεδομένα για τη συγχορήγηση με το σταθεροποιητή διάθεσης καρβαμαζεπίνη.
Η φαρμακοκινητική αλληλεπίδραση ζιπραζιδόνης και βαλπροϊκού οξέος δεν είναι πιθανή λόγω της έλλειψης κοινών μεταβολικών οδών των δύο φαρμάκων. Σε μία μελέτη σε ασθενείς, η συγχορήγηση ζιπραζιδόνης και βαλπροϊκού οξέος έδειξε ότι οι μέσες συγκεντρώσεις του βαλπροϊκού οξέος ήταν εντός του θεραπευτικού εύρους σε σύγκριση με τη χορήγηση του βαλπροϊκού οξέος με εικονικό φάρμακο.
Επιδράσεις άλλων φαρμακευτικών προϊόντων στη ζιπραζιδόνη
Η κετοκοναζόλη (400 mg/ημέρα), που αποτελεί αναστολέα του CYP3Α4, και η οποία αναστέλλει επίσης την p-gp, αύξησε τη συγκέντρωση της ζιπραζιδόνης στον ορό του αίματος κατά ποσοστό < 40%. Οι συγκεντρώσεις στον ορό του αίματος των S-methyldihydroziprasidone και ziprasidone sulphoxide, στον αναμενόμενο χρόνο για την επίτευξη μέγιστης συγκέντρωσης στο πλάσμα (Tmax) της ζιπραζιδόνης, αυξήθηκαν κατά 55% και 8%, αντίστοιχα. Δεν παρατηρήθηκε επιπλέον παράταση του διαστήματος QTc. Μεταβολές στη φαρμακοκινητική λόγω συγχορήγησης ισχυρών αναστολέων του CYP3Α4 δεν είναι πιθανό να είναι κλινικά σημαντικές, κατά συνέπεια δεν απαιτείται προσαρμογή της δοσολογίας. Δεδομένα in vitro και από πειραματόζωα υποδηλώνουν ότι η ζιπραζιδόνη μπορεί να
αποτελεί υπόστρωμα της P-γλυκοπρωτεΐνης (p-gp). Η in vivo συσχέτιση για τον άνθρωπο παραμένει άγνωστη. Καθώς η ζιπραζιδόνη αποτελεί υπόστρωμα του CYP3A4 και η επαγωγή του CYP3A4 και της P-gp σχετίζονται, η συγχορήγηση με επαγωγείς του CYP3A4 και της p-gp, όπως η καρβαμαζεπίνη, η ριφαμπικίνη και το St. John’s Wort (υπερικό ή βαλσαμόχορτο) μπορεί να προκαλέσει μειωμένες συγκεντρώσεις της ζιπραζιδόνης.
Η θεραπεία με καρβαμαζεπίνη, 200 mg δύο φορές ημερησίως για 21 ημέρες, είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση κατά περίπου 35% στην έκθεση στη ζιπραζιδόνη.
Αντιόξινα - πολλαπλές δόσεις αντιόξινων που περιείχαν αργίλιο και μαγνήσιο ή σιμετιδίνης δεν είχαν κλινικά σημαντική επίδραση στην φαρμακοκινητική της ζιπραζιδόνης σε άτομα που είχαν γευματίσει.
Σεροτονινεργικά φαρμακευτικά προϊόντα
Σε μεμονωμένες περιπτώσεις, έχουν υπάρξει αναφορές σεροτονινεργικού συνδρόμου συσχετιζόμενου προσωρινά με την θεραπευτική χρήση της ζιπραζιδόνης σε συνδυασμό με άλλα σεροτονινεργικά φαρμακευτικά προϊόντα, όπως οι SSRIs (βλ. παράγραφο 4.8). Τα χαρακτηριστικά του σεροτονινεργικού συνδρόμου μπορεί να περιλαμβάνουν σύγχυση, διέγερση, πυρετό, εφιδρώσεις, αταξία, υπεραντανακλαστικότητα, μυόκλωνο και διάρροια.
Πρωτεϊνική σύνδεση
Η ζιπραζιδόνη συνδέεται εκτενώς με τις πρωτεΐνες του πλάσματος. Η in vitro σύνδεση της ζιπραζιδόνης με τις πρωτεΐνες του πλάσματος δεν μεταβλήθηκε από την βαρφαρίνη ή την προπρανολόλη, δύο φάρμακα με υψηλή σύνδεση στις πρωτεΐνες, ούτε όμως η ζιπραζιδόνη μετέβαλε τη σύνδεση αυτών των φαρμάκων με τις πρωτεΐνες του πλάσματος του ανθρώπου. Συνεπώς, δεν είναι πιθανές ενδεχόμενες φαρμακευτικές αλληλεπιδράσεις με τη ζιπραζιδόνη λόγω εκτόπισης.
Σε τοξικολογικές μελέτες επί της αναπαραγωγής εμφανίστηκαν ανεπιθύμητες επιδράσεις στην αναπαραγωγική διαδικασία σε δόσεις που σχετίζονται με τοξικότητα για τη μητέρα και/ή καταστολή. Δεν υπήρξαν ενδείξεις τερατογένεσης (βλέπε παράγραφο 5.3).
Κύηση
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες σε έγκυες γυναίκες. Δεδομένου ότι η εμπειρία στον άνθρωπο είναι περιορισμένη, η χορήγηση της ζιπραζιδόνης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν συνιστάται, εκτός και αν τα αναμενόμενα οφέλη για τη μητέρα υπερτερούν των πιθανών κινδύνων για το έμβρυο.
Επισήμανση της κατηγορίας αντιψυχωσικών
Νεογνά τα οποία είχαν εκτεθεί σε αντιψυχωσικά (συμπεριλαμβανομένης της ζιπραζιδόνης) κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου της κύησης διατρέχουν κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών, συμπεριλαμβανομένων εξωπυραμιδικών συμπτωμάτων και/ή συμπτωμάτων απόσυρσης τα οποία μπορεί να ποικίλουν σε σοβαρότητα και διάρκεια μετά τον τοκετό. Έχουν υπάρξει αναφορές για εμφάνιση διέγερσης, υπερτονίας, υποτονίας, τρόμου, υπνηλίας, αναπνευστικής δυσχέρειας ή διαταραχής πρόσληψης τροφής. Συνεπώς, τα νεογέννητα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά. Το Geodon δεν πρέπει να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της κύησης εκτός εάν είναι σαφώς απαραίτητο. Σε περίπτωση που είναι αναγκαία η διακοπή κατά τη διάρκεια της κύησης, αυτό δεν πρέπει να γίνεται απότομα.
Θηλασμός
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί επαρκείς και καλά ελεγχόμενες μελέτες σε γυναίκες που θηλάζουν. Μία μεμονωμένη περιπτωσιολογική αναφορά διαπίστωσε ότι η ζιπραζιδόνη είναι ανιχνεύσιμη στο μητρικό γάλα. Πρέπει να συνιστάται στις ασθενείς να μη θηλάζουν εφόσον λαμβάνουν ζιπραζιδόνη. Εάν είναι απαραίτητη η θεραπεία, θα πρέπει να διακόπτεται ο θηλασμός.
Γονιμότητα
Δεν έχουν πραγματοποιηθεί επαρκείς και καλά ελεγχόμενες μελέτες σε γυναίκες και άντρες που έχουν εκτεθεί στη ζιπραζιδόνη.
Αντισύλληψη – Θα πρέπει να συνιστάται σε γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία που λαμβάνουν ζιπραζιδόνη να χρησιμοποιούν κατάλληλη μέθοδο αντισύλληψης.
Η ζιπραζιδόνη μπορεί να προκαλέσει υπνηλία και μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα οδήγησης και χειρισμού μηχανημάτων. Οι ασθενείς που ενδέχεται να οδηγήσουν ή να χειριστούν μηχανήματα πρέπει να προειδοποιούνται καταλλήλως.
Η από στόματος χορηγούμενη ζιπραζιδόνη έχει χορηγηθεί σε κλινικές δοκιμές (βλέπε παράγραφο 5.1) σε περίπου 6500 ενήλικες ασθενείς. Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου σε κλινικές δοκιμές για τη σχιζοφρένεια ήταν η αϋπνία, η υπνηλία, η κεφαλαλγία και η διέγερση. Σε κλινικές δοκιμές για τη διπολική μανία, οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου ήταν η καταστολή, η κεφαλαλγία και η υπνηλία.
Ο παρακάτω πίνακας περιέχει ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου που βασίζονται σε ελεγχόμενες μελέτες για τη σχιζοφρένεια και τη διπολική μανία.
Όλες οι ανεπιθύμητες ενέργειες του φαρμάκου αναφέρονται ανά κατηγορία και συχνότητα: πολύ συχνές (≥1/10), συχνές (≥1/100 έως <1/10), όχι συχνές (≥1/1.000 έως <1/100), σπάνιες (≥1/10.000 έως
<1/1.000), πολύ σπάνιες (<1/10.000), μη γνωστές (δεν μπορούν να εκτιμηθούν με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα).
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες που αναφέρονται παρακάτω μπορεί επίσης να σχετίζονται με την υποκείμενη νόσο και/ή τα συγχορηγούμενα φάρμακα.
| Κατηγορία/ Οργανικό Σύστημα | Πολύ συχνές≥1/10 | Συχνές≥1/100 έως <1/10 | Όχι συχνές≥1/1.000 έως<1/100 | Σπάνιες≥1/10.000 έως<1/1.000 | Μη γνωστή συχνότητα (δεν μπορεί να εκτιμηθεί με βάση τα διαθέσιμαδεδομένα) |
| Διαταραχές του ανοσοποιητικούσυστήματος | Υπερευαισθησία | Αναφυλακτική αντίδραση | |||
| Λοιμώξεις καιπαρασιτώσεις | Ρινίτιδα | ||||
| Διαταραχές του αιμοποιητικού και του λεμφικούσυστήματος | Λεμφοπενία, αριθμός ηωσινοφίλων αυξημένος | ||||
| Διαταραχές τουενδοκρινικού συστήματος | Υπερπρολακτιναιμία | ||||
| Διαταραχές τουμεταβολισμού και της θρέψης | Αυξημένη όρεξη | Υπασβεστιαιμία | |||
| Ψυχιατρικές διαταραχές | Αϋπνία | Μανία, διέγερση, άγχος, ανησυχία | Κρίση πανικού, εφιάλτης, νευρικότητα, καταθλιπτικό σύμπτωμα, γενετήσιαορμή μειωμένη | Υπομανία, βραδυφρενία, ανοργασμία, επίπεδο συναίσθημα | |
| Διαταραχές του νευρικού συστήματος | Υπνηλία, κεφαλαλγία | Δυστονία, εξωπυραμιδική διαταραχή, παρκινσονισμός, όψιμη δυσκινησία, δυσκινησία, υπερτονία, | Συγκοπή, σπασμός γενικευμένης επιληψίας, αταξία, ακινησία, σύνδρομο ανήσυχων ποδιών, διαταραχές της βάδισης, ακουσίαεκροή σιέλου από το | Κακόηθες νευροληπτικό σύνδρομο, σύνδρομο σεροτονίνης, πάρεση προσωπικούνεύρου, πάρεση |
| ακαθησία, τρόμος, ζάλη, καταστολή | στόμα, παραισθησία, υπαισθησία, δυσαρθρία, διαταραχή στην προσοχή, υπερυπνία,λήθαργος | ||||
| Οφθαλμικές διαταραχές | Όραση θαμπή, οπτική διαταραχή | Κρίση περιστροφής οφθαλμικών βολβών, φωτοφοβία,ξηροφθαλμία | Αμβλυωπία, κνησμός του οφθαλμού | ||
| Διαταραχές του ωτός και τουλαβυρίνθου | Ίλιγγος, εμβοές, ωταλγία | ||||
| Καρδιακές διαταραχές | Ταχυκαρδία | Αίσθημα παλμών | Κοιλιακήταχυκαρδία δίκην ριπιδίου | ||
| Αγγειακές διαταραχές | Υπέρταση | Υπερτασική κρίση, ορθοστατική υπόταση, υπόταση | Συστολική υπέρταση, διαστολική υπέρταση, ασταθής πίεσηαίματος | Φλεβική εμβολή | |
| Διαταραχές του αναπνευστικού συστήματος, του θώρακα και τουμεσοθωρακίου | Συσφιγκτικό αίσθημα λαιμού, δύσπνοια, στοματοφαρυγγικό άλγος | Λαρυγγόσπασμος, λόξυγγας | |||
| Διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος | Έμετος, διάρροια, ναυτία, δυσκοιλιότητα, υπερέκκριση σιέλου, ξηροστομία, δυσπεψία | Δυσφαγία, γαστρίτιδα, νόσος γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης, κοιλιακή δυσφορία, διαταραχή της γλώσσας,μετεωρισμός | Χαλαρά κόπρανα | ||
| Διαταραχές του δέρματος και του υποδόριου ιστού | Εξάνθημα | Κνίδωση, κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, ακμή, αλωπεκία | Αντίδραση στο φάρμακο με ηωσινοφιλία και συστηματικά συμπτώματα (DRESS),ψωρίαση, αγγειοοίδημα, αλλεργική δερματίτιδα, οίδημα προσώπου, ερύθημα, βλατιδώδες εξάνθημα, ερεθισμόςδέρματος | ||
| Διαταραχές του μυοσκελετικού συστήματος και του συνδετικού ιστού | Μυϊκή ακαμψία | Ραιβόκρανο, μυϊκοί σπασμοί, πόνος του άκρου, μυοσκελετική δυσφορία, δυσκαμψία άρθρωσης | Τρισμός | ||
| Διαταραχές των νεφρών και των ουροφόρωνοδών | Ακράτεια ούρων, δυσουρία | Κατακράτηση ούρων, ενούρηση | |||
| Καταστάσεις της κύησης, της λοχείας και της περιγεννητικήςπεριόδου | Σύνδρομο από απόσυρση φαρμάκου των νεογνών |
| Διαταραχές του αναπαραγωγικού συστήματος και του μαστού | Σεξουαλική δυσλειτουργία του άρρενος | Γαλακτόρροια, γυναικομαστία, αμηνόρροια | Πριαπισμός, αυξημένη στύση, στυτική δυσλειτουργία | ||
| Γενικές διαταραχές και καταστάσεις τηςοδού χορήγησης | Πυρεξία, άλγος, εξασθένιση, κόπωση | Θωρακική δυσφορία, δίψα | Αίσθηση θερμού | ||
| Παρακλινικές εξετάσεις | Σωματικό βάρος μειωμένο, σωματικό βάρος αυξημένο | Παρατεταμένο διάστημα QT στο ηλεκτροκαρδιογράφη μα, μη φυσιολογικές δοκιμασίες ηπατικήςλειτουργίας | Γαλακτική αφυδρογονάση αίματος αυξημένη |
Σε βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες κλινικές δοκιμές με ζιπραζιδόνη στη σχιζοφρένεια και στη διπολική μανία, η επίπτωση τονικοκλονικών σπασμών και υπότασης δεν ήταν συχνή, εμφανιζόμενη σε ποσοστό μικρότερο του 1% μεταξύ των ασθενών που ελάμβαναν ζιπραζιδόνη.
Η ζιπραζιδόνη προκαλεί ήπια έως μέτρια δοσοεξαρτώμενη παράταση του διαστήματος QT (βλέπε παράγραφο 5.1). Σε κλινικές δοκιμές στη σχιζοφρένεια, αύξηση κατά 30 έως 60 msec παρατηρήθηκε στο 12,3% (976/7941) των καταγραφών του ΗΚΓ επί ασθενών που βρίσκονταν υπό θεραπεία με ζιπραζιδόνη και 7,5% (73/975) των καταγραφών του ΗΚΓ επί ασθενών που βρίσκονταν υπό θεραπεία με το εικονικό φάρμακο. Παράταση >60 msec παρατηρήθηκε στο 1,6% (128/7941) και 1,2% (12/975) των καταγραφών των ασθενών που βρίσκονταν υπό θεραπεία με ζιπραζιδόνη και με το εικονικό φάρμακο αντίστοιχα. Η επίπτωση παράτασης του διαστήματος QTc πέραν των 500 msec εμφανίστηκε σε 3 από συνολικά 3266 ασθενείς (0,1%) οι οποίοι βρίσκονταν υπό θεραπεία με ζιπραζιδόνη και σε 1 από συνολικά 538 ασθενείς (0,2%) οι οποίοι βρίσκονταν υπό θεραπεία με το εικονικό φάρμακο. Συγκρίσιμα ευρήματα παρατηρήθηκαν σε κλινικές δοκιμές στη διπολική μανία.
Σε κλινικές δοκιμές εφαρμογής μακροχρόνιας θεραπείας συντήρησης, στη σχιζοφρένεια, ασθενείς που ελάμβαναν ζιπραζιδόνη εμφάνισαν μερικές φορές αυξημένα επίπεδα προλακτίνης, αλλά στους περισσότερους οι τιμές επανήλθαν στα φυσιολογικά επίπεδα χωρίς να γίνει διακοπή της θεραπείας. Επιπλέον, οι δυνητικές κλινικές εκδηλώσεις (π.χ. γυναικομαστία και αύξηση μεγέθους των μαστών) ήταν σπάνιες.
Παιδιατρικός Πληθυσμός
Σε ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο δοκιμές διπολικής διαταραχής (ηλικίες 10-17 ετών), οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες (που αναφέρθηκαν με συχνότητα >10%) ήταν καταστολή, υπνηλία, κεφαλαλγία, κόπωση, ναυτία, ζάλη, έμετος, μειωμένη όρεξη και εξωπυραμιδική διαταραχή. Σε μια ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο δοκιμή σχιζοφρένειας (ηλικίες 13-17 ετών), οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες (που αναφέρθηκαν με συχνότητα >10%) ήταν υπνηλία και εξωπυραμιδική διαταραχή. Το προφίλ ασφάλειας της ζιπραζιδόνης για τον παιδιατρικό πληθυσμό ήταν γενικώς παρόμοιο με το προφίλ για τους ενηλίκους. Ωστόσο, σε παιδιατρικές μελέτες διαπιστώθηκε υψηλή επίπτωση καταστολής και υπνηλίας.
Η ζιπραζιδόνη σχετίστηκε με παρόμοια, ήπια έως μέτρια, δοσοεξαρτώμενη παράταση του διαστήματος QT σε παιδιατρικές κλινικές δοκιμές παρόμοια με αυτή που παρατηρήθηκε στον πληθυσμό των ενηλίκων. Τονικοκλωνικοί σπασμοί και υπόταση δεν αναφέρθηκαν στις ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο παιδιατρικές κλινικές δοκιμές για διπολική διαταραχή.
Αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών
Η αναφορά πιθανολογούμενων ανεπιθύμητων ενεργειών μετά από τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας του φαρμακευτικού προϊόντος είναι σημαντική. Επιτρέπει τη συνεχή παρακολούθηση της σχέσης οφέλους-κινδύνου του φαρμακευτικού προϊόντος. Ζητείται από τους επαγγελματίες υγείας να αναφέρουν οποιεσδήποτε πιθανολογούμενες ανεπιθύμητες ενέργειες μέσω:
Ελλάδα ΚύπροςΕθνικός Οργανισμός Φαρμάκων Φαρμακευτικές Υπηρεσίες
Μεσογείων 284
GR-15562 Χολαργός, Αθήνα Τηλ: + 30 21 32040380/337
Φαξ: + 30 21 06549585
Ιστότοπος: http://www.eof.gr
Υπουργείο Υγείας CY-1475 Λευκωσία Τηλ: +357 22608607
Φαξ: + 357 22608669
Ιστότοπος: www.moh.gov.cy/phs
Υπάρχει περιορισμένη εμπειρία όσον αφορά την υπερδοσολογία ζιπραζιδόνης. Η μεγαλύτερη επιβεβαιωμένη εφάπαξ λήψη ζιπραζιδόνης είναι 12.800 mg. Σε αυτή την περίπτωση, αναφέρθηκαν εξωπυραμιδικά συμπτώματα και διάστημα QTc των 446 msec (χωρίς καρδιακά επακόλουθα). Γενικά, τα συμπτώματα που αναφέρθηκαν πιο συχνά μετά από υπερδοσολογία είναι τα εξωπυραμιδικά συμπτώματα, η υπνηλία, ο τρόμος και το άγχος.
Λόγω της πιθανότητας καταστολής, σπασμών ή δυστονικών αντιδράσεων της κεφαλής και του αυχένα μετά από υπερβολική δόση, μπορεί να υπάρξει κίνδυνος εισρόφησης σε περίπτωση πρόκλησης εμετού. Η καρδιαγγειακή παρακολούθηση πρέπει να αρχίζει αμέσως και να περιλαμβάνει συνεχή ηλεκτροκαρδιογραφική παρακολούθηση για την ανίχνευση πιθανών αρρυθμιών. Δεν υπάρχει ειδικό αντίδοτο στη ζιπραζιδόνη.
Φαρμακολογικές ιδιότητες - GEODON 40MG/CAP
Φαρμακοθεραπευτική κατηγορία: Αντιψυχωσικά, παράγωγα ινδολίου, κωδικός ATC Ν05Α Ε04.
Η ζιπραζιδόνη έχει υψηλή συγγένεια προς τους ντοπαμινεργικούς υποδοχείς τύπου 2 (D2) και σημαντικά υψηλότερη συγγένεια προς τους σεροτονινεργικούς υποδοχείς τύπου 2Α (5HT2A). Ο αποκλεισμός των υποδοχέων ήταν μεγαλύτερος από 80% για τους σεροτονινεργικούς υποδοχείς τύπου 2Α και μεγαλύτερος από 50% για τους D2, όπως διαπιστώθηκε με τη χρήση τομογραφίας εκπομπής ποζιτρονίων (PET) 12 ώρες μετά από χορήγηση μιας εφάπαξ δόσης 40 mg. Επίσης, η ζιπραζιδόνη αλληλεπιδρά με τους σεροτονινεργικούς υποδοχείς 5HT2C, 5HT1D και 5HT1A προς τους οποίους παρουσιάζει συγγένεια ίση ή μεγαλύτερη της συγγένειας που παρουσιάζει προς τους υποδοχείς D2. Η ζιπραζιδόνη παρουσιάζει μέτριου βαθμού συγγένεια προς τους νευρωνικούς μεταφορείς σεροτονίνης και νορεπινεφρίνης. Η ζιπραζιδόνη εμφανίζει μέτριου βαθμού συγγένεια προς τους υποδοχείς της ισταμίνης H(1)- και τους α(1)- υποδοχείς. Η ζιπραζιδόνη εμφανίζει αμελητέα συγγένεια προς τους μουσκαρινικούς Μ(1)- υποδοχείς.
Η ζιπραζιδόνη έχει αποδειχτεί ότι δρα ανταγωνιστικά προς τους σεροτονινεργικούς υποδοχείς τύπου 2Α (5HT2A) και προς τους ντοπαμινεργικούς υποδοχείς τύπου 2 (D2). Προτείνεται ότι η θεραπευτική της δράση επιτυγχάνεται μερικώς μέσω του συνδυασμού αυτών των ανταγωνιστικών δράσεών της. Η ζιπραζιδόνη αποτελεί επίσης έναν ισχυρό ανταγωνιστή των υποδοχέων 5HT2C και 5HT1D, έναν ισχυρό αγωνιστή του υποδοχέα 5HT1A και αναστέλλει την επαναπρόσληψη της νορεπινεφρίνης και της σεροτονίνης από τους νευρώνες.
Επιπλέον πληροφορίες από κλινικές δοκιμές Σχιζοφρένεια
Σε μία μελέτη διάρκειας 52 εβδομάδων, η ζιπραζιδόνη ήταν αποτελεσματική στη διατήρηση της κλινικής βελτίωσης κατά τη διάρκεια της συνέχισης της θεραπείας σε ασθενείς που ανταποκρίθηκαν αρχικά στη θεραπεία: δεν υπήρξαν σαφείς ενδείξεις συσχέτισης δόσης- απόκρισης μεταξύ των ομάδων που ελάμβαναν ζιπραζιδόνη. Σε αυτή τη μελέτη, η οποία περιελάμβανε ασθενείς τόσο με θετικά όσο και με αρνητικά συμπτώματα, η αποτελεσματικότητα της ζιπραζιδόνης ήταν εμφανής και στα θετικά και στα αρνητικά συμπτώματα.
Η επίπτωση αύξησης του βάρους του σώματος, η οποία αναφέρθηκε ως ανεπιθύμητο συμβάν κατά τη διάρκεια βραχυχρόνιων (4 - 6 εβδομάδων) κλινικών μελετών στη σχιζοφρένεια, ήταν μικρή και πανομοιότυπη μεταξύ των ασθενών που ελάμβαναν ζιπραζιδόνη και των ασθενών που ελάμβαναν
εικονικό φάρμακο (και στις δύο περιπτώσεις 0,4%). Σε μία ετήσια, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη παρατηρήθηκε διάμεση απώλεια βάρους 1-3 Kg στους ασθενείς που βρίσκονταν υπό θεραπεία με ζιπραζιδόνη, ενώ η διάμεση απώλεια βάρους των ασθενών που ελάμβαναν εικονικό φάρμακο ήταν 3 Kg.
Σε μία διπλά-τυφλή, συγκριτική μελέτη στη σχιζοφρένεια, προσδιορίστηκαν μεταβολικές παράμετροι που περιλάμβαναν μετρήσεις του βάρους και των επιπέδων της ινσουλίνης σε κατάσταση νηστείας, της ολικής χοληστερόλης και των τρυγλυκεριδίων και ενός δείκτη αντίστασης στην ινσουλίνη (IR). Στους ασθενείς υπό θεραπεία με ζιπραζιδόνη δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές σε οποιαδήποτε από αυτές τις μεταβολικές παραμέτρους σε σχέση με τις αρχικές τιμές.
Αποτελέσματα από μεγάλη μελέτη της ασφάλειας του φαρμάκου μετά την κυκλοφορία του στην αγορά Μια τυχαιοποιημένη, μετεγκριτική μελέτη 18.239 ασθενών με σχιζοφρένεια, με περίοδο παρακολούθησης 1 χρόνου, πραγματοποιήθηκε για να διαπιστωθεί εάν η επίδραση της ζιπραζιδόνης στο διάστημα QTc συσχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο θνησιμότητας από αίτια που δεν σχετίζονται με αυτοκτονία. Αυτή η μελέτη, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό συνθήκες καθημερινής κλινικής πρακτικής, δεν έδειξε διαφορά στο ποσοστό της συνολικής θνησιμότητας από αίτια που δεν σχετίζονται με αυτοκτονία, μεταξύ των θεραπειών με ζιπραζιδόνη και ολανζαπίνη (πρωτεύον τελικό σημείο). Η μελέτη δεν έδειξε επίσης διαφορά στα δευτερεύοντα τελικά σημεία της θνησιμότητας από οποιοδήποτε αίτιο, θνησιμότητας από αυτοκτονία, θνησιμότητας από ξαφνικό θάνατο. Ωστόσο, παρατηρήθηκε μια μη σημαντική, αριθμητικά μεγαλύτερη επίπτωση στη θνησιμότητα από καρδιαγγειακά αίτια στην ομάδα που ελάμβανε ζιπραζιδόνη. Μια στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη επίπτωση στην εισαγωγή σε νοσοκομείο από οποιοδήποτε αίτιο, κυρίως λόγω διαφορών στον αριθμό των εισαγωγών σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, παρατηρήθηκε επίσης στην ομάδα που ελάμβανε ζιπραζιδόνη.
Διπολική μανία
Η αποτελεσματικότητα της ζιπραζιδόνης σε ενήλικες με μανία έχει επιβεβαιωθεί σε δύο ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο, διπλά-τυφλές μελέτες, 3 εβδομάδων, όπου η ζιπραζιδόνη συγκρίθηκε με το εικονικό φάρμακο και σε μια διπλά-τυφλή μελέτη, 12 εβδομάδων, όπου η ζιπραζιδόνη συγκρίθηκε με αλοπεριδόλη και εικονικό φάρμακο. Αυτές οι μελέτες συμπεριέλαβαν περίπου 850 ασθενείς, με διπολική διαταραχή τύπου I με ένα οξύ μανιακό ή μεικτό επεισόδιο, με ή χωρίς ψυχωσικά χαρακτηριστικά, σύμφωνα με τα κριτήρια DSM-IV. Η παρουσία ψυχωσικών χαρακτηριστικών κατά την έναρξη των μελετών, ήταν 49,7%, 34,7% ή 34,9%. Η αποτελεσματικότητα αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας την κλίμακα Mania Rating Scale (MRS) (Κλίμακα Αξιολόγησης Μανίας). Η κλίμακα Clinical Global Impression-Severity (CGI-S) (Κλίμακα Συνολικής Κλινικής Εντύπωσης – Σοβαρότητας) ήταν είτε συν-πρωτεύουσα είτε βασική δευτερεύουσα μεταβλητή αποτελεσματικότητας σε αυτές τις μελέτες. Η θεραπεία με ζιπραζιδόνη (40-80 mg δύο φορές την ημέρα, με μέση ημερήσια δόση τα 120 mg) οδήγησε σε στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη βελτίωση στη βαθμολογία, τόσο στην MRS όσο και στην CGI-S στην Τελική Επίσκεψη (3 εβδομάδες) συγκρινόμενη με το εικονικό φάρμακο. Στην μελέτη των 12 εβδομάδων, η θεραπεία με αλοπεριδόλη (μέση ημερήσια δόση 16 mg) προκάλεσε σημαντικά μεγαλύτερες μειώσεις στη βαθμολογία στην MRS συγκρινόμενη με τη ζιπραζιδόνη (μέση ημερήσια δόση 121 mg). Η ζιπραζιδόνη παρουσίασε συγκρίσιμη αποτελεσματικότητα με την αλοπεριδόλη ως προς την αναλογία των ασθενών που διατήρησαν την απόκρισή τους στη θεραπεία από την εβδομάδα 3 έως την εβδομάδα 12.
Η αποτελεσματικότητα της ζιπραζιδόνης στη θεραπεία της Διπολικής Διαταραχής Τύπου Ι σε παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας 10 έως 17 ετών), εκτιμήθηκε σε μια ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο δοκιμή, 4 εβδομάδων, σε εσωτερικούς ή εξωτερικούς ασθενείς (n=237) που πληρούσαν τα κριτήρια της DSM-IV για μανιακά ή μεικτά επεισόδια Διπολικής Διαταραχής Τύπου Ι, με ή χωρίς ψυχωσικά χαρακτηριστικά, και είχαν βαθμολογία ≥17 στην κλίμακα Y-MRS κατά την έναρξη. Σε αυτή τη διπλά-τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο δοκιμή, συγκρίθηκε η από του στόματος ζιπραζιδόνη με ευέλικτο δοσολογικό σχήμα (80-160 mg/ημέρα (40-80 mg BID) σε δύο διηρημένες δόσεις για ασθενείς που ζύγιζαν ≥45 kg και 40-80 mg/ημέρα (20-40 mg BID) για ασθενείς που ζύγιζαν <45 kg), σε σχέση με το εικονικό φάρμακο. Η ζιπραζιδόνη χορηγήθηκε ως εφάπαξ δόση των 20 mg την πρώτη ημέρα και ακολούθως τιτλοποιήθηκε σε διάστημα 1-2 εβδομάδων, σε δύο ημερήσιες δόσεις, με στόχο το εύρος των 120-160 mg/ημέρα για ασθενείς που ζυγίζουν ≥45 kg, ή το εύρος των 60-80 mg/ημέρα για ασθενείς που ζυγίζουν <45 kg. Επετράπη η μη ισόποσα διηρημένη δοσολογία, με πρωινές δόσεις κατά 20 mg ή 40 mg χαμηλότερες από τις βραδινές δόσεις. Η
ζιπραζιδόνη ήταν ανώτερη του εικονικού φαρμάκου στη μεταβολή στη συνολική βαθμολογία της Y- MRS από την έναρξη έως την εβδομάδα 4. Σε αυτήν την κλινική δοκιμή, η μέση τιμή των ημερήσιων δόσεων που χορηγήθηκαν ήταν 119 mg και 69 mg στους ασθενείς που ζύγιζαν ≥45 kg και <45 kg, αντίστοιχα.
Δεν υπάρχουν μακροχρόνιες κλινικές μελέτες σε ενηλίκους ασθενείς που να διερευνούν την αποτελεσματικότητα της ζιπραζιδόνης στην πρόληψη της υποτροπής των μανιακών/καταθλιπτικών συμπτωμάτων.
Παιδιατρικές Μελέτες
Διπολική Μανία
Η ζιπραζιδόνη εκτιμήθηκε για την ασφάλεια σε 237 παιδιατρικούς ασθενείς (ηλικίας 10 έως 17 ετών), οι οποίοι συμμετείχαν σε κλινικές δοκιμές πολλαπλών δόσεων, στη διπολική μανία. Συνολικά 31 παιδιατρικοί ασθενείς με Διπολική Διαταραχή Τύπου Ι έλαβαν θεραπεία με από του στόματος ζιπραζιδόνη για τουλάχιστον 180 ημέρες.
Σε μια δοκιμή 4 εβδομάδων σε παιδιατρικούς ασθενείς (10-17 ετών) με διπολική μανία, δεν υπήρξαν διαφορές μεταξύ των ασθενών που ελάμβαναν ζιπραζιδόνη και εικονικό φάρμακο, στη μέση μεταβολή σε σχέση με την έναρξη, στο σωματικό βάρος, στη γλυκόζη νηστείας, στην ολική χοληστερόλη, στην LDL χοληστερόλη ή στα επίπεδα των τριγλυκεριδίων.
Η αποτελεσματικότητα της ζιπραζιδόνης στη θεραπεία της Διπολικής Διαταραχής Τύπου Ι αξιολογήθηκε σε μια μελέτη μετά την κυκλοφορία στην αγορά σε παιδιατρικούς ασθενείς (n = 171 [πληθυσμός ασφάλειας], n = 168 [πληθυσμός ITT]), οι οποίοι πληρούσαν τα κριτήρια της DSM-5 για Διπολική Διαταραχή Τύπου Ι (για μανιακά ή μεικτά επεισόδια) κατά την έναρξη. Η μελέτη σύγκρινε τη χορηγούμενη από του στόματος με ευέλικτη δοσολογία ζιπραζιδόνη (80-160 mg/ημέρα [40-80 mg BID] για ασθενείς βάρους ≥45 kg, 40-80 mg/ημέρα [20-40 mg BID] για ασθενείς βάρους <45 kg) με εικονικό φάρμακο σε διάρκεια μιας περιόδου 4 εβδομάδων. Η μελέτη κατέδειξε ότι η ζιπραζιδόνη ήταν ανώτερη του εικονικού φαρμάκου στη μεταβολή στη συνολική βαθμολογία της Y-MRS από την έναρξη έως την εβδομάδα 4. Η μελέτη δεν παρατήρησε καμία σχετική διαφορά μεταξύ των ασθενών που ελάμβαναν ζιπραζιδόνη και εικονικό φάρμακο, στη μέση μεταβολή σε σχέση με την έναρξη, στο σωματικό βάρος, στη γλυκόζη νηστείας, στην ολική χοληστερόλη, στην LDL χοληστερόλη ή στα επίπεδα των τριγλυκεριδίων.
Δεν υπάρχουν μακροχρόνιες, διπλά-τυφλές κλινικές μελέτες που να ερευνούν την αποτελεσματικότητα και την ανεκτικότητα της ζιπραζιδόνης σε παιδιά και εφήβους.
Δεν υπάρχουν μακροχρόνιες κλινικές μελέτες σε παιδιατρικούς ασθενείς που να διερευνούν την αποτελεσματικότητα της ζιπραζιδόνης στην πρόληψη από την υποτροπή των μανιακών/καταθλιπτικών επεισοδίων.
Σχιζοφρένεια
Το παιδιατρικό πρόγραμμα σχιζοφρένειας ήταν μια βραχυχρόνια, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο δοκιμή, διάρκειας 6 εβδομάδων (A1281134), ακολουθούμενη από μια μελέτη επέκτασης ανοικτής επισήμανσης 26 εβδομάδων (A1281135) που σχεδιάστηκε για την παροχή πληροφοριών σχετικά με την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και την ανοχή της από του στόματος ζιπραζιδόνης (40-80 mg BID με γεύματα) κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας χορήγησης σε εφήβους ασθενείς ηλικίας 13 έως 17 ετών (συμπεριλαμβανομένου) με σχιζοφρένεια. Η παιδιατρική μελέτη για το Geodon στη σχιζοφρένεια τερματίστηκε από την Pfizer λόγω απουσίας αποτελεσματικότητας (βλέπε
παράγραφο 4.2).
Απορρόφηση
Μετά από χορήγηση πολλαπλών δόσεων ζιπραζιδόνης από του στόματος μαζί με τροφή, οι μέγιστες συγκεντρώσεις στον ορό του αίματος τυπικά εμφανίζονται 6 έως 8 ώρες μετά τη λήψη της δόσης. Η
απόλυτη βιοδιαθεσιμότητα μιας δόσης 20 mg είναι 60% σε άτομα που έχουν γευματίσει. Φαρμακοκινητικές μελέτες έχουν δείξει ότι η βιοδιαθεσιμότητα της ζιπραζιδόνης αυξάνεται έως και 100% παρουσία τροφής. Κατά συνέπεια συνιστάται να λαμβάνεται μαζί με τροφή.
Κατανομή
Ο όγκος κατανομής είναι περίπου 1,1 L/kg. Η σύνδεση της ζιπραζιδόνης με τις πρωτεΐνες του ορού είναι μεγαλύτερη από 99%.
Βιομετασχηματισμός και αποβολή
Ο μέσος τελικός χρόνος ημιζωής της ζιπραζιδόνης μετά από του στόματος χορήγηση είναι 6,6 ώρες. Σταθεροποιημένη κατάσταση επιτυγχάνεται μέσα σε 1-3 ημέρες. Η μέση κάθαρση της ζιπραζιδόνης μετά από ενδοφλέβια χορήγηση είναι 5 ml/min/kg. Περίπου το 20% της δόσης απεκκρίνεται στα ούρα, ενώ περίπου το 66% αποβάλλεται στα κόπρανα.
Η ζιπραζιδόνη εμφανίζει γραμμική κινητική επί των θεραπευτικών δόσεων που κυμαίνονται από 40 έως 80 mg δύο φορές ημερησίως σε άτομα που έχουν γευματίσει.
Η ζιπραζιδόνη μεταβολίζεται εκτενώς μετά από του στόματος χορήγηση, ενώ ένα μικρό μόνο ποσοστό απεκκρίνεται στα ούρα (<1%) ή στα κόπρανα (<4%) ως αναλλοίωτη ζιπραζιδόνη. Η ζιπραζιδόνη μεταβολίζεται κυρίως μέσω τριών προτεινόμενων μεταβολικών οδών που οδηγούν στο σχηματισμό τεσσάρων κύριων κυκλοφορούντων μεταβολιτών: benzisothiazole piperazine (BITP) sulphoxide, BITP sulphone, ziprasidone sulphoxide και S-methyldihydroziprasidone. Η υπό αναλλοίωτη μορφή ζιπραζιδόνη αντιπροσωπεύει το 44% περίπου της συνολικής ποσότητας του φαρμάκου στον ορό του αίματος.
Η ζιπραζιδόνη μεταβολίζεται κυρίως μέσω δύο οδών: της αναγωγής και μεθυλίωσης για την παραγωγή του S-methyldihydroziprasidone, που ευθύνεται για τα 2/3 περίπου του μεταβολισμού, και του οξειδωτικού μεταβολισμού, ο οποίος ευθύνεται για το υπόλοιπο 1/3. In vitro μελέτες, στις οποίες χρησιμοποιήθηκαν υποκυτταρικά κλάσματα ανθρωπίνου ήπατος, υποδεικνύουν ότι το S- methyldihydroziprasidone παράγεται σε δύο βήματα. Αυτές οι μελέτες υποδεικνύουν ότι για το πρώτο βήμα μεσολαβεί κυρίως η χημική αναγωγή από τη γλουταθειόνη, καθώς και η ενζυμική αναγωγή από την αλδεϋδική οξειδάση. Το δεύτερο βήμα είναι η μεθυλίωση, η οποία διαμεσολαβείται από τη μεθυλοτρανσφεράση της θειόλης. In vitro μελέτες υποδεικνύουν ότι το CYP3A4 είναι το κύριο κυτόχρωμα P450 που καταλύει τον οξειδωτικό μεταβολισμό της ζιπραζιδόνης, με πιθανή μικρή συμμετοχή του CYP1A2.
Η ζιπραζιδόνη, το S-methyldihydroziprasidone και το ziprasidone sulphoxide, σε in vitro δοκιμές, έδειξαν να έχουν κοινές ιδιότητες που μπορεί να προβλέψουν μια επίδραση στην παράταση του QTc. Το S-methyldihydroziprasidone απομακρύνεται κυρίως με τα κόπρανα μέσω της χολής με μικρή συμμετοχή του μεταβολισμού που καταλύεται από το CYP3A4. Το ziprasidone sulphoxide απομακρύνεται μέσω της νεφρικής απέκκρισης και με δευτερογενή μεταβολισμό που καταλύεται από το CYP3A4.
Ειδικοί πληθυσμοί
Η φαρμακοκινητική ανάλυση ασθενών δεν έδειξε σημαντικές φαρμακοκινητικές διαφορές μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών.
Δεν έχουν παρατηρηθεί κλινικά σημαντικές διαφορές στην φαρμακοκινητική της ζιπραζιδόνης σχετιζόμενες με την ηλικία και το φύλο. Η φαρμακοκινητική της ζιπραζιδόνης σε παιδιατρικούς ασθενείς ηλικίας 10 έως17 ετών ήταν παρόμοια με αυτή των ενηλίκων, μετά τη διόρθωση για τις διαφορές στα σωματικά βάρη.
Σε συμφωνία με το γεγονός ότι η νεφρική κάθαρση συμβάλλει ελάχιστα στην συνολική κάθαρση, δεν παρατηρήθηκαν προοδευτικές αυξήσεις στην έκθεση στη ζιπραζιδόνη, όταν η ζιπραζιδόνη χορηγήθηκε σε ασθενείς με διαφόρων βαθμών νεφρική λειτουργία. Η έκθεση στη ζιπραζιδόνη μετά από του στόματος χορήγηση 20 mg δύο φορές ημερησίως για επτά ημέρες, σε άτομα με ήπια (κάθαρση κρεατινίνης 30-60 ml/min), μέτρια (κάθαρση κρεατινίνης 10-29 ml/min) και σοβαρή νεφρική δυσλειτουργία (που απαιτεί αιμοκάθαρση) ήταν ίση με το 146%, 87% και 75% των υγιών
εθελοντών (κάθαρση κρεατινίνης >70 ml/min). Δεν είναι γνωστό εάν στους ασθενείς αυτούς οι συγκεντρώσεις των μεταβολιτών στον ορό του αίματος είναι αυξημένες.
Σε ήπια έως μέτρια ηπατική δυσλειτουργία (Child Pugh A ή B) που προκλήθηκε από κίρρωση, οι συγκεντρώσεις στον ορό μετά από του στόματος χορήγηση ήταν κατά 30% υψηλότερες και ο τελικός χρόνος ημιζωής περίπου 2 ώρες μακρύτερος από ό,τι σε φυσιολογικούς ασθενείς. Η επίδραση της ηπατικής δυσλειτουργίας στις συγκεντρώσεις των μεταβολιτών στον ορό του αίματος δεν είναι γνωστή.
Φαρμακευτικές πληροφορίες - GEODON 40MG/CAP
Περιεχόμενα:
Λακτόζη μονοϋδρική
Άμυλο αραβοσίτου προζελατινοποιημένο Μαγνήσιο στεατικό
Κέλυφος καψακίου:
Ζελατίνη
Τιτανίου διοξείδιο (E171)
Νάτριο λαουρυλοθειικό (δωδεκυλοθειϊκό νάτριο)
Ινδικοκαρμίνιο (E132, μόνο στα καψάκια των 20 mg, 40 mg, 80 mg)
Μελάνι εκτύπωσης:
Κόμμεα λάκκας Προπυλενογλυκόλη (E1520) Αμμωνίου υδροξείδιο (E527) Καλίου υδροξείδιο (E525) Σιδήρου οξείδιο μέλαν (E172)
