Trimbow 172 mcg + 5 mcg + 9 mcg aerozol inhalacyjny, roztwór
Informacja o przepisywaniu
Refundacja
Informacja o wydawaniu
Ograniczenie recepty
Inne informacje
Nazwa leku
Postać farmaceutyczna
Producent
Posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu (MAH)
Ostatnia aktualizacja SmPC
Skorzystaj z aplikacji Mediately
Szybciej uzyskaj informacje o leku.
Ponad 36k oceny
ChPL - Trimbow 172 mcg + 5 mcg + 9 mcg
Leczenie podtrzymujące astmy u pacjentów z niewystarczającą kontrolą objawów astmy po zastosowaniu produktu złożonego z długo działającego agonisty receptorów beta-2 i dużych dawek kortykosteroidu wziewnego, u których wystąpiło jedno lub więcej zaostrzeń astmy w ciągu poprzedniego roku.
Dawkowanie
Zalecana dawka to dwie inhalacje podawane dwa razy na dobę. Maksymalna dawka to dwie inhalacje podawane dwa razy na dobę.
Pacjentom należy zalecić, aby przyjmowali produkt leczniczy Trimbow codziennie, nawet
w przypadku braku objawów.
Jeśli w okresie między dawkami wystąpią objawy, należy zastosować leczenie wziewnym, krótko działającym agonistą receptorów beta-2 w celu natychmiastowego złagodzenia objawów.
Wybierając moc dawki początkowej produktu leczniczego Trimbow (87/5/9 mikrogramów lub 172/5/9 mikrogramów), należy wziąć pod uwagę nasilenie choroby u pacjenta, uprzednio stosowane leczenie astmy, w tym dawkę kortykosteroidów wziewnych, jak również aktualną kontrolę objawów astmy oraz ryzyko zaostrzenia w przyszłości.
Stopniowe zmniejszanie dawki
Lekarz powinien regularnie ponownie oceniać stan pacjentów, aby zapewnić, że stosowane u nich dawki beklometazonu/formoterolu/glikopironium pozostają optymalne i są zmieniane wyłącznie na podstawie zalecenia lekarza. Dawki należy zmniejszyć do najmniejszych dawek, które zapewniają utrzymanie skutecznej kontroli objawów astmy.
Nie ma danych dotyczących skutku stopniowego zmniejszania dawki z produktu leczniczego o dużej mocy beklometazonu dipropionianu (Trimbow 172/5/9 mikrogramów) do produktu leczniczego
o średniej mocy beklometazonu dipropionianu (Trimbow 87/5/9 mikrogramów). Szczególne grupy pacjentów
Osoby w podeszłym wieku
Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów w podeszłym wieku (65 lat i starszych).
Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z lekkimi [współczynnik przesączania kłębuszkowego (ang. glomerular filtration rate, GFR) od ≥50 do <80 ml/min/1,73 m2] do umiarkowanych (GFR od ≥30 do <50 ml/min/1,73 m2) zaburzeniami czynności nerek można stosować produkt leczniczy Trimbow w zalecanej dawce.
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m2) lub schyłkową chorobą nerek wymagającą dializy (GFR <15 ml/min/1,73 m2), zwłaszcza związanymi ze znacznym zmniejszeniem masy ciała, stosowanie produktu leczniczego należy rozważyć tylko wtedy, gdy przewidywane korzyści przewyższają możliwe ryzyko (patrz punkty 4.4 i 5.2).
Zaburzenia czynności wątroby
Brak istotnych danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Trimbow u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasy C wg skali Childa-Pugha), dlatego należy
zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego u tych pacjentów (patrz punkty 4.4 i 5.2).
Dzieci i młodzież
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Trimbow u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej 18 lat). Dane nie są dostępne.
Sposób podawania
Do podawania wziewnego.
W celu zapewnienia właściwego podania produktu leczniczego lekarz lub inna osoba należąca do fachowego personelu medycznego powinna pokazać pacjentowi, jak prawidłowo korzystać
z inhalatora, oraz regularnie sprawdzać prawidłowość techniki inhalacji wykonywanej przez pacjenta (patrz „Instrukcja stosowania” poniżej). Należy zalecić pacjentowi, aby uważnie przeczytał ulotkę dla pacjenta oraz przestrzegał zawartej tam instrukcji stosowania.
Produkt leczniczy jest wyposażony w licznik liczby rozpyleń znajdujący się w tylnej części inhalatora, pokazujący liczbę pozostałych dawek. Każdorazowe naciśnięcie pojemnika przez pacjenta powoduje rozpylenie roztworu, a licznik pokazuje o jedno rozpylenie mniej.
Należy poinformować pacjenta, aby nie upuszczał inhalatora, ponieważ może to spowodować, że licznik wskaże o jedno rozpylenie mniej.
Instrukcja stosowania
Przygotowanie inhalatora
Przed pierwszym użyciem inhalatora pacjent powinien uwolnić jedno rozpylenie w powietrze w celu upewnienia się, że inhalator działa prawidłowo (przygotowanie). Przed przygotowaniem pojemnika ciśnieniowego, zawierającego 120 rozpyleń, licznik powinien wskazywać 121. Po przygotowaniu licznik powinien wskazywać 120.
Użycie inhalatora
Podczas wdychania z inhalatora pacjent powinien stać lub siedzieć w pozycji wyprostowanej. Należy postępować zgodnie z poniższą instrukcją.
WAŻNE: punktów od 2 do 5 nie należy wykonywać zbyt szybko.
-
Pacjent powinien zdjąć osłonę ochronną z ustnika i sprawdzić, czy ustnik jest czysty
i pozbawiony kurzu oraz wszelkich zanieczyszczeń.
-
Pacjent powinien wykonać powolny wydech tak głęboki, jak to możliwe bez uczucia
dyskomfortu, w celu opróżnienia płuc.
-
Pacjent powinien trzymać inhalator pionowo, do dołu ustnikiem, który należy umieścić między zębami, nie gryząc go. Następnie należy objąć ustnik wargami, przy czym język powinien leżeć płasko pod ustnikiem.
-
Jednocześnie pacjent powinien wykonać powolny i głęboki wdech przez usta, aż płuca będą wypełnione powietrzem (co powinno zająć około 4 – 5 sekund). Bezpośrednio po rozpoczęciu wdechu pacjent powinien mocno nacisnąć na górną część pojemnika ciśnieniowego w celu uwolnienia jednego rozpylenia.
-
Następnie pacjent powinien wstrzymać oddech tak długo, jak to możliwe bez uczucia dyskomfortu, po czym wyjąć inhalator z ust i powoli wykonać wydech. Nie należy wydychać powietrza do inhalatora.
-
Następnie pacjent powinien sprawdzić licznik dawek, aby upewnić się, że przemieścił się odpowiednio.
Aby przyjąć drugą inhalację, pacjent powinien trzymać inhalator w pozycji pionowej przez około 30 sekund i powtórzyć czynności opisane w punktach od 2 do 6.
Jeśli po inhalacji pojawi się mgiełka wydostająca się z inhalatora lub z boków ust, należy powtórzyć procedurę od punktu 2.
Po użyciu inhalatora pacjent powinien zamknąć ustnik osłoną ochronną i sprawdzić licznik.
Po inhalacji pacjent powinien wypłukać jamę ustną i gardło wodą, nie połykając jej, lub umyć zęby szczoteczką (patrz również punkt 4.4).
Kiedy uzyskać nowy inhalator
Należy poinformować pacjenta, że uzyskanie nowego inhalatora jest konieczne, gdy licznik dawek wskazuje liczbę 20. Należy przestać używać inhalatora, gdy licznik wskaże 0, ponieważ ilość leku pozostała w urządzeniu może nie wystarczyć, aby uwolnić pełną dawkę.
Dodatkowe instrukcje dla szczególnych grup pacjentów
Jeśli pacjenci mają słabe ręce, może im być łatwiej trzymać inhalator w obu dłoniach. Dlatego palce wskazujące należy umieścić na górnej części pojemnika ciśnieniowego, a obydwa kciuki na podstawie inhalatora.
Jeśli pacjentom jest trudno zsynchronizować inhalację aerozolu z wdechem, mogą korzystać z komory inhalacyjnej AeroChamber Plus, wyczyszczonej prawidłowo zgodnie z instrukcją użycia zamieszczoną w odpowiedniej ulotce. Lekarz lub farmaceuta powinien poinformować pacjentów
o prawidłowym użyciu i pielęgnacji inhalatora i komory inhalacyjnej, a także sprawdzić technikę użycia, w celu zapewnienia optymalnego dostarczania wziewnej substancji czynnej do płuc. Pacjenci stosujący komorę AeroChamber Plus mogą to uzyskać wykonując jeden ciągły, powolny i głęboki wdech przez komorę inhalacyjną, bez żadnego opóźnienia między rozpyleniem a inhalacją.
Alternatywnie, w celu przyjęcia produktu leczniczego pacjenci mogą po po rozpyleniu z inhalatora do komory po prostu wdychać i wydychać (przez usta), zgodnie z instrukcją zamieszczoną w ulotce komory inhalacyjnej (patrz punkty 4.4 i 5.2).
Czyszczenie
W ramach regularnego czyszczenia inhalatora pacjenci powinni co tydzień zdjąć osłonę z ustnika
i wytrzeć zewnętrzną i wewnętrzną stronę ustnika suchą ściereczką. Nie należy wyjmować pojemnika ciśnieniowego z dozownika ani używać do czyszczenia ustnika wody lub innych płynów.
Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
Nie stosować w stanach ostrych.
Ten produkt leczniczy nie jest wskazany w leczeniu ostrych epizodów skurczu oskrzeli lub w leczeniu
ostrego zaostrzenia choroby (tzn. w terapii ratunkowej).
Nadwrażliwość
Po podaniu zgłaszano natychmiastowe reakcje nadwrażliwości. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na reakcje alergiczne, zwłaszcza obrzęk naczynioruchowy (w tym trudności w oddychaniu lub połykaniu, obrzęk języka, warg i twarzy), pokrzywka lub wysypka skórna, należy natychmiast przerwać leczenie i rozpocząć leczenie alternatywne.
Paradoksalny skurcz oskrzeli
Paradoksalny skurcz oskrzeli może objawiać się natychmiastowym nasileniem świszczącego oddechu i duszności po podaniu dawki. Taki stan należy niezwłocznie leczyć za pomocą szybko działającego wziewnego leku rozszerzającego oskrzela (lek doraźny). Należy natychmiast przerwać leczenie, ocenić stan pacjenta i, w razie konieczności, rozpocząć leczenie alternatywne.
Nasilanie się choroby
Zaleca się nie przerywać nagle leczenia. Jeśli pacjenci uważają, że leczenie jest nieskuteczne, powinni kontynuować leczenie i zwrócić się do lekarza o poradę. Zwiększenie częstości stosowania doraźnych leków rozszerzających oskrzela wskazuje na nasilenie choroby podstawowej i konieczna jest ponowna ocena sposobu leczenia. Nagłe lub postępujące nasilenie objawów może zagrażać życiu, dlatego pacjent powinien pilnie zostać zbadany przez lekarza.
Wpływ na układ krążenia
Ze względu na zawartość długo działających agonistów receptorów beta-2 i długo działających antagonistów receptorów muskarynowychnależy zachować ostrożność podczas stosowania produktu leczniczego Trimbow u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca, zwłaszcza z blokiem
przedsionkowo-komorowym trzeciego stopnia i tachyarytmią [przyspieszone i (lub) nieregularne bicie serca, w tym migotanie przedsionków], idiopatycznym podzastawkowym zwężeniem aorty, kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, ciężką chorobą serca (zwłaszcza ostrym zawałem mięśnia sercowego, chorobą niedokrwienną serca, zastoinową niewydolnością serca), okluzyjnymi chorobami naczyniowymi (zwłaszcza miażdżycą tętnic), nadciśnieniem tętniczym i tętniakiem.
Należy również zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów ze stwierdzonym lub podejrzewanym wydłużeniem odstępu QTc (QTc > 450 milisekund u mężczyzn lub > 470 milisekund u kobiet), wrodzonym lub wywołanym przez produkty lecznicze. Pacjenci z rozpoznaniem
powyższych chorób układu krążenia zostali wykluczeni z badań klinicznych nad produktem leczniczym Trimbow. Z ograniczonych danych dotyczących pacjentów z astmą ze współistniejącymi chorobami układu krążenia lub czynnikami ryzyka wynika, że u tego typu pacjentów również istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zakażenia grzybicze lub dysfonia (patrz punkt 4.8).
Jeśli planuje się znieczulenie za pomocą halogenowych środków znieczulających, należy upewnić się, że pacjent nie przyjmował produktu leczniczego Trimbow przez co najmniej 12 godzin przed rozpoczęciem znieczulenia, ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca.
Należy ponadto zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z tyreotoksykozą, cukrzycą, guzem chromochłonnym i nieleczoną hipokaliemią.
Ogólnoustrojowe działania kortykosteroidów
Działania ogólnoustrojowe mogą wystąpić podczas wziewnego przyjmowania każdego z kortykosteroidów, szczególnie przepisywanych w dużych dawkach do stosowania przez długi okres. Dawka dobowa produktu leczniczego Trimbow odpowiada dużej dawce kortykosteroidu podawanego wziewnie; ponadto wystąpienie tych działań jest znacznie mniej prawdopodobne niż podczas doustnego przyjmowania kortykosteroidów. Możliwe działania ogólnoustrojowe obejmują: zespół Cushinga, objawy odpowiadające zespołowi Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu, zmniejszenie gęstości mineralnej kości i – rzadziej – szereg działań związanych z psychiką lub zachowaniem, w tym nadaktywność psychoruchowa zaburzenia snu, lęk, depresję lub agresję (zwłaszcza u dzieci).Z tego względu ważne jest regularne badanie pacjenta i zmniejszenie dawki kortykosteroidu wziewnego do najmniejszej dawki, która zapewnia utrzymanie skutecznej kontroli astmy (patrz punkt 4.2).
Produkt leczniczy Trimbow należy podawać ostrożnie pacjentom z aktywną lub nieaktywną gruźlicą płuc i u pacjentów z zakażeniami grzybiczymi i wirusowymi dróg oddechowych.
Hipokaliemia
Leczenie agonistą receptorów beta-2 może powodować potencjalnie ciężką hipokaliemię. Może się to przyczynić do wystąpienia działań niepożądanych dotyczących układu krążenia. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z ciężką chorobą, ponieważ działanie to może się nasilać pod wpływem niedotlenienia. Hipokaliemia może się również nasilić wskutek jednoczesnego stosowania innych produktów leczniczych mogących powodować hipokaliemię, takich jak pochodne ksantyny, steroidy i leki moczopędne (patrz punkt 4.5).
Zaleca się również zachowanie ostrożności, jeśli pacjenci stosują doraźnie kilka leków rozszerzających oskrzela. Zaleca się, by w takich sytuacjach kontrolować stężenie potasu w surowicy.
Hiperglikemia
Wdychanie formoterolu może powodować zwiększenie stężenia glukozy we krwi. Dlatego podczas leczenia pacjentów z cukrzycą należy kontrolować stężenie glukozy we krwi zgodnie z ustalonymi wytycznymi.
Działanie przeciwcholinergiczne
Należy zachować ostrożność podczas stosowania glikopironium u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania, rozrostem gruczołu krokowego lub zatrzymaniem moczu. Pacjentów należy poinformować o podmiotowych i przedmiotowych objawach ostrej jaskry z wąskim kątem przesączania oraz o konieczności niezwłocznego przerwania leczenia i skontaktowania się z lekarzem, jeśli jakiekolwiek z tych objawów podmiotowych i przedmiotowych wystąpią.
Ponadto, z powodu działania przeciwcholinergicznego glikopironium nie zaleca się jednoczesnego długotrwałego podawania z innymi produktami leczniczymi zawierającymi substancje przeciwcholinergiczne (patrz punkt 4.5).
Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w tym ze schyłkową chorobą nerek wymagającą dializy, zwłaszcza związanymi ze znacznym zmniejszeniem masy ciała, produkt leczniczy Trimbow należy stosować tylko wtedy, gdy przewidywane korzyści przewyższają możliwe ryzyko (patrz punkt 5.2). Należy kontrolować, czy u takich pacjentów nie występują działania niepożądane.
Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby produkt leczniczy Trimbow należy stosować tylko wtedy, gdy przewidywane korzyści przewyższają możliwe ryzyko (patrz punkt 5.2). Należy kontrolować, czy u takich pacjentów nie występują działania niepożądane.
Zapobieganie zakażeniom jamy ustnej i gardła
W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia drożdżycy jamy ustnej i gardła, pacjentom należy zalecić wypłukanie jamy ustnej i gardła wodą, bez jej połknięcia, lub umycie zębów szczoteczką po inhalacji zalecanej dawki.
Zaburzenia widzenia
Zaburzenie widzenia może wystąpić w wyniku ogólnoustrojowego i miejscowego stosowania kortykosteroidów. Jeżeli u pacjenta wystąpią takie objawy, jak nieostre widzenie lub inne zaburzenia widzenia, należy rozważyć skierowanie go do okulisty w celu ustalenia możliwych przyczyn, do których może należeć zaćma, jaskra lub rzadkie choroby, takie jak centralna chorioretinopatia surowicza (CSCR), którą notowano po ogólnoustrojowym i miejscowym stosowaniu kortykosteroidów.
Stopniowe zmniejszanie dawki
Lekarz powinien regularnie ponownie oceniać stan pacjentów, aby zapewnić, że stosowane u nich dawki beklometazonu/formoterolu/glikopironium pozostają optymalne i są zmieniane wyłącznie na podstawie zalecenia lekarza. Dawki należy zmniejszyć do najmniejszych dawek, które zapewniają utrzymanie skutecznej kontroli objawów astmy.
Nie ma danych dotyczących skutku stopniowego zmniejszania dawki z produktu leczniczego o dużej mocy beklometazonu dipropionianu (Trimbow 172/5/9 mikrogramów) do produktu leczniczego
o średniej mocy beklometazonu dipropionianu (Trimbow 87/5/9 mikrogramów) (patrz punkt 4.2). Zawartość etanolu
Produkt leczniczy zawiera 8,856 mg etanolu na rozpylenie, co jest równoważne 17,712 mg na dawkę składającą się z dwóch rozpyleń. Teoretycznie jest możliwe wystąpienie interakcji u szczególnie wrażliwych pacjentów przyjmujących disulfiram lub metronidazol.
Interakcje farmakokinetyczne
Ponieważ glikopironium jest eliminowane głównie przez nerki, możliwa jest interakcja z produktami leczniczymi wpływającymi na mechanizmy wydalania nerkowego (patrz punkt 5.2). Skutkiem wpływu hamowania transportu kationów organicznych w nerkach (po podaniu cymetydyny jako doświadczalnego inhibitora nośników OCT2 i MATE1) na podatność na wziewnie podawane glikopironium było, spowodowane jednoczesnym podawaniem cymetydyny, ograniczone zwiększenie
całkowitego wpływu na organizm (AUC0-t) o 16% oraz niewielkie zmniejszenie klirensu nerkowego
o 20%.
Metabolizm beklometazonu w mniejszym stopniu zależy od CYP3A niż w przypadku innych kortykosteroidów i interakcje są raczej mało prawdopodobne, jednak nie można wykluczyć wystąpienia działań ogólnoustrojowych po jednoczesnym stosowaniu silnie działających inhibitorów CYP3A (np. rytonawir, kobicystat). Z tego względu zaleca się ostrożność i właściwe monitorowanie podczas stosowania tych produktów leczniczych.
Interakcje farmakodynamiczne
Związane z formoterolem
U pacjentów stosujących formoterol wziewnie należy unikać podawania niekardioselektywnych leków beta-adrenolitycznych (w tym w postaci kropli do oczu). Jeśli z ważnych powodów są one podawane, działanie formoterolu zmniejszy się lub zaniknie.
Podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami beta-adrenergicznymi może następować sumowanie się działania; należy więc zachować ostrożność podczas przepisywania formoterolu do stosowania jednocześnie z innymi lekami beta-adrenergicznymi.
Jednoczesne leczenie chinidyną, dyzopiramidem, prokainamidem, lekami przeciwhistaminowymi, inhibitorami monoaminooksydazy, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi
lub fenotiazynami może wydłużyć odstęp QT i zwiększyć ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca.
Ponadto L-dopa, L-tyroksyna, oksytocyna i alkohol mogą zaburzać tolerancję serca na leki
beta-2-sympatykomimetyczne.
Jednoczesne leczenie inhibitorami monoaminooksydazy lub produktami leczniczymi o podobnych właściwościach, takimi jak furazolidon i prokarbazyna, może wywołać nadciśnienie tętnicze.
Ryzyko zaburzeń rytmu serca zwiększa się u pacjentów poddawanych jednocześnie znieczuleniu za pomocą halogenowych węglowodorów.
Jednoczesne leczenie pochodnymi ksantyny, steroidami lub lekami moczopędnymi może nasilać działanie hipokaliemiczne agonistów receptorów beta-2 (patrz punkt 4.4). Hipokaliemia może zwiększyć skłonność do występowania zaburzeń rytmu serca u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy.
Związane z glikopironium
Nie badano jednoczesnego długotrwałego podawania produktu leczniczego Trimbow z innymi produktami leczniczymi zawierającymi substancje przeciwcholinergiczne i dlatego takie stosowanie nie jest zalecane (patrz punkt 4.4).
Brak doświadczenia lub dowodów dotyczących kwestii bezpieczeństwa stosowania gazu nośnego norfluranu (HFA134a) w okresie ciąży lub laktacji u ludzi. Badania nad wpływem HFA134a na reprodukcję i rozwój zarodka i płodu u zwierząt nie wykazały jednak istotnych klinicznie działań niepożądanych.
Ciąża
Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania produktu leczniczego Trimbow
u kobiet w okresie ciąży.
Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Wiadomo, że glikokortykosteroidy wywołują skutki we wczesnej fazie ciąży, natomiast beta-2-sympatykomimetyki, takie jak formoterol, mają działania tokolityczne. Dlatego, w celu zachowania ostrożności, zaleca się unikanie stosowania produktu Trimbow w okresie ciąży i podczas porodu.
Produkt leczniczy Trimbow należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści dla pacjentki przewyższają możliwe ryzyko dla płodu. Należy obserwować, czy u niemowląt
i noworodków, których matki otrzymywały znaczące dawki, nie występują objawy hamowania
czynności nadnerczy.
Jeśli leczenie w okresie ciąży jest konieczne, należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę (patrz
punkt 4.2). Karmienie piersią
Brak istotnych danych klinicznych dotyczących stosowania produktu leczniczego Trimbow podczas karmienia piersią u ludzi.
Glikokortykosteroidy przenikają do mleka ludzkiego. Można założyć, że beklometazonu dipropionian
i jego metabolity również przenikają do mleka ludzkiego.
Nie wiadomo, czy formoterol lub glikopironium (w tym ich metabolity) przenikają do mleka ludzkiego, ale wykryto je w mleku karmiących zwierząt. Leki przeciwcholinergiczne, takie jak glikopironium, mogą hamować laktację.
Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Trimbow, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.
Płodność
Nie przeprowadzono swoistych badań nad produktem leczniczym Trimbow, dotyczących bezpieczeństwa stosowania w odniesieniu do płodności u ludzi. Badania na zwierzętach wykazały zaburzenie płodności (patrz punkt 5.3).
Produkt leczniczy Trimbow nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi występującymi u pacjentów z POChP lub astmą są odpowiednio: dysfonia (0,3% i 1,5%) i kandydoza jamy ustnej (0,8% i 0,3%), zwykle związane
z podawaniem wziewnym kortykosteroidów, skurcze mięśni (0,4% i 0,2%), które można przypisać składnikowi będącemu długo działającym agonistą receptorów beta-2, i suchość w jamie ustnej (0,4% i 0,5%), co jest typowym działaniem przeciwcholinergicznym.
U pacjentów z astmą działania niepożądane zwykle występują w ciągu pierwszych 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia i występują rzadziej po długotrwałym stosowaniu (po 6 miesiącach leczenia).
Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych
Działania niepożądane związane z beklometazonu dipropionianem, formoterolem i glikopironium, które występowały podczas badań klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu, jak również działania niepożądane poszczególnych składników wprowadzonych do obrotu, wymieniono poniżej według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości występowania. Częstość występowania jest zdefiniowana w następujący sposób: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000) i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
| Klasyfikacja układówi narządów MedDRA | Działanie niepożądane | Częstość występowania |
| Zakażenia i zarażenia pasożytnicze | Zapalenie płuc (u pacjentów z POChP), zapalenie gardła, kandydoza jamy ustnej, zakażenie dróg moczowych1, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła1 | Często |
| Grypa1, zakażenie grzybicze jamy ustnej, kandydoza jamy ustnej i gardła, kandydoza przełyku, grzybicze zapalenie jamy ustnej i gardła, zapalenie zatok przynosowych1, zapalenie błony śluzowej nosa1, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit1, kandydozasromu i pochwy1 | Niezbyt często | |
| Zakażenie (grzybicze) dolnych dróg oddechowych | Rzadko | |
| Zaburzenia krwi i układu chłonnego | Granulocytopenia1 | Niezbyt często |
| Małopłytkowość1 | Bardzo rzadko | |
| Zaburzenia układuimmunologicznego | Alergiczne zapalenie skóry1 | Niezbyt często |
| Reakcje nadwrażliwości, w tym rumień, obrzęk warg,twarzy, oczu i gardła | Rzadko | |
| Zaburzeniaendokrynologiczne | Zahamowanie czynności nadnerczy1 | Bardzo rzadko |
| Zaburzenia metabolizmu i odżywiania | Hipokaliemia, hiperglikemia | Niezbyt często |
| Zmniejszenie łaknienia | Rzadko | |
| Zaburzenia psychiczne | Niepokój1 | Niezbyt często |
| Nadmierna aktywność psychoruchowa1, zaburzenia snu1, lęk, depresja1, agresja1, zmiany w zachowaniu (głównie u dzieci) 1 | Częstośćnieznana | |
| Bezsenność | Rzadko | |
| Zaburzenia układunerwowego | Ból głowy | Często |
| Drżenie, zawroty głowy, zaburzenia smaku1, niedoczulica1 | Niezbyt często | |
| Hipersomnia | Rzadko | |
| Zaburzenia oka | Nieostre widzenie1 (patrz także punkt 4.4) | Częstośćnieznana |
| Jaskra1, zaćma1 | Bardzo rzadko | |
| Zaburzenia ucha ibłędnika | Zapalenie trąbki słuchowej1 | Niezbyt często |
| Zaburzenia serca | Migotanie przedsionków, wydłużenie odstępu QTw elektrokardiogramie, częstoskurcz, tachyarytmia1, kołatanie serca | Niezbyt często |
| Dławica piersiowa (stabilna1 i niestabilna), dodatkowe pobudzenia (komorowe1 i nadkomorowe), rytm węzłowy, bradykardia zatokowa | Rzadko | |
| Zaburzenia naczyniowe | Przekrwienie1, uderzenie gorąca1, nadciśnienie tętnicze | Niezbyt często |
| Wynaczynienie krwi | Rzadko | |
| Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia | Dysfonia | Często |
| Stan astmatyczny 1, kaszel, kaszel z odkrztuszaniem1,podrażnienie gardła, krwawienie z nosa1, zaczerwienienie gardła | Niezbyt często | |
| Paradoksalny skurcz oskrzeli1, zaostrzenie astmy, ból jamy ustnej i gardła, zapalenie gardła, suchość w gardle | Rzadko | |
| Duszność1 | Bardzo rzadko | |
| Zaburzenia żołądka i jelit | Biegunka1, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia połykania1, nudności, niestrawność1, uczucie pieczenia warg1, próchnica zębów1, (aftowe)zapalenie jamy ustnej | Niezbyt często |
| Klasyfikacja układówi narządów MedDRA | Działanie niepożądane | Częstość występowania |
| Zaburzenia skóry i tkankipodskórnej | Wysypka1, pokrzywka, świąd, nadmierne pocenie się1 | Niezbyt często |
| Obrzęk naczynioruchowy1 | Rzadko | |
| Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkankiłącznej | Kurcze mięśni, ból mięśni, ból kończyny1, bólmięśniowo-szkieletowy w klatce piersiowej1 | Niezbyt często |
| Opóźnienie wzrostu1 | Bardzo rzadko | |
| Zaburzenia nerek i drógmoczowych | Bolesne oddawanie moczu, zatrzymanie moczu, zapalenie nerek1 | Rzadko |
| Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania | Zmęczenie1 | Niezbyt często |
| Astenia | Rzadko | |
| Obrzęk obwodowy1 | Bardzo rzadko | |
| Badania diagnostyczne | Zwiększenie stężenia białka C-reaktywnego1, zwiększenie liczby płytek krwi1, zwiększenie stężenia wolnych kwasów tłuszczowych1, zwiększenie stężenia insuliny we krwi1, zwiększenie stężenia ciał ketonowych we krwi1, zmniejszenie stężeniakortyzolu1 | Niezbyt często |
| Zwiększenie ciśnienia krwi1, zmniejszenie ciśnieniakrwi1 | Rzadko | |
| Zmniejszenie gęstości kości1 | Bardzo rzadko |
1 Działania niepożądane zgłaszane w ChPL obejmujące co najmniej jeden z poszczególnych składników, ale nieobserwowane jako działania niepożądane podczas prac klinicznych nad doskonaleniem produktu leczniczego Trimbow
Poniższe spośród zaobserwowanych działań niepożądanych, są zwykle związane z wymienionymi substancjami czynnymi.
Beklometazonu dipropionian
Zapalenie płuc, zakażenia grzybicze jamy ustnej, zakażenia grzybicze dolnych dróg oddechowych, dysfonia, podrażnienie gardła, hiperglikemia, zaburzenia psychiczne, zmniejszenie stężenia kortyzolu, nieostre widzenie.
Formoterol
Hipokaliemia, hiperglikemia, drżenie, kołatanie serca, kurcze mięśni, wydłużenie odstępu QT
w elektrokardiogramie, zwiększenie ciśnienia krwi, zmniejszenie ciśnienia krwi, migotanie przedsionków, częstoskurcz, tachyarytmia, dławica piersiowa (stabilna i niestabilna), dodatkowe pobudzenia komorowe, rytm węzłowy.
Glikopironium
Jaskra, migotanie przedsionków, częstoskurcz, kołatanie serca, suchość błony śluzowej jamy ustnej, próchnica zębów, bolesne lub utrudnione oddawanie moczu, zatrzymanie moczu, zakażenie dróg moczowych.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.
Przedawkowanie produktu leczniczego Trimbow może powodować objawy podmiotowe
i przedmiotowe, zgodnie z działaniem farmakologicznym poszczególnych składników, w tym objawy obserwowane po przedawkowaniu innych agonistów receptorów beta-2 lub leków przeciwcholinergicznych i zgodnie ze znanym „efektem klasy” kortykosteroidów podawanych wziewnie (patrz punkt 4.4). W razie przedawkowania pacjenta należy leczyć objawowo, a w razie konieczności zapewnić odpowiednie monitorowanie.
Właściwości farmakologiczne - Trimbow 172 mcg + 5 mcg + 9 mcg
Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych, leki adrenergiczne w skojarzenia z lekami przeciwcholinergicznymi, w tym potrójne skojarzenia z glikokortykosteroidami; kod ATC: R03AL09.
Mechanizm działania i działanie farmakodynamiczne
Trimbow zawiera beklometazonu dipropionian, formoterol i glikopironium (BDP/FF/G) w postaci roztworu tworzącego aerozol o bardzo drobnych cząstkach (ang. extrafine) o średnicy aerodynamicznej cząstki odpowiadającej medianie rozkładu masowego (ang. mass median aerodynamic diameter, MMAD) wynoszącej około 1,1 mikrometra, z jednoczesną depozycją wszystkich trzech składników. Cząstki aerozolu produktu Trimbow są średnio znacznie mniejsze niż cząstki dostarczane w postaciach innych aerozoli o większych cząstkach. Dla beklometazonu dipropionianu powoduje to silniejsze działanie niż po podaniu w postaci aerozolu o większych cząstkach (100 mikrogramów beklometazonu dipropionianu w postaci aerozolu bardzo drobnocząstkowego w produkcie leczniczym Trimbow odpowiada 250 mikrogramom beklometazonu dipropionianu w postaci aerozolu o większych cząstkach).
Beklometazonu dipropionian
Beklometazonu dipropionian podawany wziewnie w zalecanych dawkach wykazuje glikokortykosteroidowe działanie przeciwzapalne w obrębie płuc. Glikokortykosteroidy są powszechnie stosowane do hamowania stanu zapalnego w przewlekłych chorobach zapalnych dróg oddechowych. Ich działanie jest wywierane poprzez wiązanie do receptorów glikokortykosteroidowych w cytoplazmie, prowadząc do zwiększonej transkrypcji genów kodujących białka przeciwzapalne.
Formoterol
Formoterol jest selektywnym agonistą receptorów beta-2-adrenergicznych, powodującym rozkurcz mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalną obturacją dróg oddechowych. Działanie rozszerzające oskrzela występuje szybko, w ciągu 1 do 3 minut po inhalacji, i utrzymuje się przez 12 godzin po podaniu pojedynczej dawki.
Glikopironium
Glikopironium jest długo działającym antagonistą receptora muskarynowego (substancją o działaniu przeciwcholinergicznym), o dużym powinowactwie, podawanym wziewnie w leczeniu w celu rozszerzenia oskrzeli. Glikopironium działa poprzez blokowanie zwężającego oskrzela działania acetylocholiny na komórki mięśni gładkich dróg oddechowych, tym samym rozszerzając drogi oddechowe. Glikopironiowy bromek jest antagonistą receptora muskarynowego, o dużym powinowactwie i wykazanym ponad 4-krotnie większym selektywnym działaniu na ludzkie receptory M3 niż na ludzkie receptory M2.
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Program badań klinicznych III fazy w zakresie astmy obejmował dwa randomizowane, 52-tygodniowe badania prowadzone metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolną otrzymującą substancję czynną. Jedno badanie przeprowadzono z zastosowaniem kortykosteroidu wziewnego o średniej mocy dawki (BDP/FF/G 87/5/9; TRIMARAN), a drugie przeprowadzono z zastosowaniem kortykosteroidu wziewnego o dużej mocy dawki (BDP/FF/G 172/5/9; TRIGGER).
Oba badania przeprowadzono u dorosłych pacjentów z rozpoznaniem klinicznym astmy, u których nie
osiągnięto kontroli astmy w wyniku stosowania podwójnego leczenia podtrzymującego
z zastosowaniem średnich (TRIMARAN) lub dużych dawek (TRIGGER) kortykosteroidów wziewnych (ang. inhaled corticosteroid, ICS) w skojarzeniu z długo działającymi agonistami receptorów beta-2 (ang. long-acting beta2-agonist, LABA) (wynik ACQ-7 ≥1,5). Aby zakwalifikować się do badania, pacjenci musieli mieć co najmniej jedno zaostrzenie astmy wymagające zastosowania kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym lub odbyć wizytę w szpitalnym oddziale ratunkowym, lub hospitalizację w poprzednim roku.
W badaniu TRIMARAN porównywano dwie dawki dwa razy na dobę BDP/FF/G 87/5/9 (N=579)
z dwoma dawkami dwa razy na dobę produktu złożonego beklometazonu dipropionianu (BDP)
z formoterolem (FF) 100/6 mikrogramów (dostarczona dawka wynosiła 84,6/5,0) (N=576). W badaniu TRIGGER porównywano dwie dawki dwa razy na dobę BDP/FF/G 172/5/9 (N=573) z dwoma dawkami dwa razy na dobę produktu złożonego BDP z FF 200/6 mikrogramów w monoterapii (dostarczona dawka wynosiła 177,7/5,1) (N=576) lub dodatkowo do dwóch dawek raz na dobę tiotropium 2,5 mikrograma (N=288) podawanych grupie otrzymującej w ramach otwartej próby skojarzenie trzech substancji czynnych.
Głównym celem badania badań było wykazanie wyższości BDP/FF/G 87/5/9 lub BDP/FF/G 172/5/9 (dwie inhalacje dwa razy na dobę) nad poszczególnymi produktami złożonymi z dwóch substancji czynnych (ISC/LABA w średniej lub dużej dawce) w odniesieniu do równorzędnych pierwszorzędowych punktów końcowych (zmiana wartości FEV1 przed podaniem dawki
w 26. tygodniu w porównaniu do wartości wyjściowej oraz częstość występowania umiarkowanych
i ciężkich zaostrzeń w ciągu 52 tygodni).
Badanie TRIGGER nie miało wystarczającej mocy, aby ocenić skuteczność porównawczą BDP/FF/G 172/5/9 w porównaniu z BDP/FF w skojarzeniu z 2,5 mikrogramami tiotropium. Tabela 1 zawiera wyniki opisowe.
Mediana wieku pacjentów zakwalifikowanych do dwóch, głównych badań wynosiła 54 lata. Mniej niż 20% pacjentów miało 65 lat lub więcej i około 60% stanowiły kobiety. Podczas badania około 16% (TRIMARAN) i 23% (TRIGGER) pacjentów stosowało komorę inhalacyjną AeroChamber Plus.
Zmniejszenie zaostrzeń astmy
W badaniu TRIMARAN BDP/FF/G 87/5/9 istotnie zmniejszał częstość występowania umiarkowanych/ciężkich zaostrzeń w porównaniu z produktem złożonym BDP/FF
100/6 mikrogramów (skorygowana częstość występowania 0,846, 95%CI [0,725;0,987]).
W badaniu TRIGGER BDP/FF/G 172/5/9 również zmniejszał częstość występowania umiarkowanych/ciężkich zaostrzeń w większym stopniu niż produkt złożony BDP/FF 200/6 mikrogramów, ale działanie to nie było istotnie statystycznie (skorygowana częstość
występowania 0,880, 95%CI [0,751;1,030], p = 0,11). Ze względu na testowanie hierarchiczne wszystkie punkty końcowe skuteczności badania TRIGGER oraz z góry określone analizy ciężkich zaostrzeń (dane zbiorcze z badań TRIMARAN i TRIGGER) miały tylko nominalne wartości p (tabela 1).
Z danych uzyskanych z badań TRIMARAN i TRIGGER wynika, że czas do pierwszego umiarkowanego/ciężkiego zaostrzenia (drugorzędowy punkt końcowy) został wydłużony w grupie otrzymującej skojarzenie trzech substancji czynnych w porównaniu z poszczególnymi grupami otrzymującymi skojarzenie dwóch substancji czynnych.
Wpływ na czynność płuc
W obydwu badaniach BDP/FF/G 87/5/9 i BDP/FF/G 172/5/9 poprawiały parametry czynności płuc, takie jak FEV1 (równorzędny pierwszorzędowy punkt końcowy), szczytowa 0-3 h FEV1 i poranny szczytowy przepływ wydechowy (główne drugorzędowe punkty końcowe) mierzone przed podaniem dawki w porównaniu z produktem złożonym beklometazonu dipropionianu i formoterolu
100 /6 mikrogramów i 200 /6 mikrogramów mierzone po 26 tygodniach leczenia. Wszystkie te poprawy były istotne statystycznie (patrz tabela 1).
Tabela 1 – Wyniki w zakresie pierwszorzędowych i drugorzędowych punktów końcowych
| Badanie | TRIMARAN | TRIGGER | |
| Porównanie będące przedmiotem zainteresowaniaN = zrandomizowani pacjenci na grupę leczenia | BDP/FF/G 87/5/9 (N=579)vsBDP/FF1 84,6/5N=576) | BDP/FF/G 172/5/9 (N=573)vsBDP/FF1 177,7/5,1(N=576) | BDP/FF/G 172/5/9(N=573)vsBDP/FF1 177,7/5,1 +tiotropium 2,52(N=288) |
| Pierwszorzędowe punkty końcowe | |||
| FEV1 przed podaniem dawki po 26 tygodniach (równorzędny pierwszorzędowy punkt końcowy) | |||
| Różnica w leczeniu | +57 ml | +73 ml | -45 ml |
| Wartość p | p = 0,008 | p = 0,003* | p = 0,125* |
| Umiarkowane/ciężkie zaostrzenia w ciągu 52 tygodni (równorzędny pierwszorzędowy punkt końcowy) | |||
| Skorygowana częstośćw pacjento-latach | 1,83 vs 2,16 | 1,73 vs 1,96 | 1,73 vs 1,63 |
| Zmiana w częstości | -15,4% | -12,0% | +7,0% |
| Wartość p | p = 0,033 | p = 0,110 (n.s.) | p = 0,502* |
| Badanie | TRIMARAN | TRIGGER | |
| Porównanie będące przedmiotem zainteresowaniaN = zrandomizowani pacjenci na grupę leczenia | BDP/FF/G 87/5/9 (N=579)vsBDP/FF1 84,6/5N=576) | BDP/FF/G 172/5/9 (N=573)vsBDP/FF1 177,7/5,1(N=576) | BDP/FF/G 172/5/9(N=573)vsBDP/FF1 177,7/5,1 +tiotropium 2,52(N=288) |
| Główne drugorzędowe punkty końcowe i drugorzędowe punkty końcowe | |||
| Szczytowa0-3h FEV1 po 26 tygodniach (główny drugorzędowy punkt końcowy) | |||
| Różnica w leczeniu | +84 ml | +105 ml | -33 ml |
| Wartość p | p < 0,001 | p < 0,001* | p = 0,271* |
| Poranny szczytowy przepływ wydechowy (PEF) w ciągu 26 tygodni (główny drugorzędowy punkt końcowy) | |||
| Różnica w leczeniu | +8 l/min | +8 l/min | -0,2 l/min |
| Wartość p | p < 0,001 | p = 0,001* | p = 0,951* |
| Częstość występowania ciężkich zaostrzeń w ciągu 52 tygodni, analiza zbiorcza (główny drugorzędowy punkt końcowy) | |||
| Skorygowana częstośćw pacjento-latach | 0,24 vs 0,31 | nd. | |
| Zmiana w częstości | -23,0% | ||
| Wartość p | p = 0,008* | ||
| Czas do pierwszego umiarkowanego/ciężkiego zaostrzenia w ciągu 52 tygodni (drugorzędowy punkt końcowy) | |||
| Współczynnik ryzyka | 0,84 | 0,80 | 1,03 |
| Wartość p | p = 0,022* | p = 0,003* | p = 0,777* |
| Czas do pierwszego ciężkiego zaostrzenia w ciągu 52 tygodni, analiza zbiorcza (drugorzędowy punkt końcowy) | |||
| Współczynnik ryzyka | 0,79 | nd. | |
| Wartość p | p = 0,011* | ||
Równorzędne pierwszorzędowe punkty końcowe (FEV1 przed podaniem dawki w 26. tygodniu i częstość występowania umiarkowanych i ciężkich zaostrzeń w ciągu 52 tygodni) oraz główne drugorzędowe punkty końcowe (szczytowa0-3h FEV1 w 26. tygodniu, poranny PEF w ciągu 26 tygodni i częstość występowania ciężkich zaostrzeń [analiza zbiorcza badań TRIMARAN i TRIGGER] w ciągu 52 tygodni) stanowiły część strategii hierarchicznego, jednoczesnego testowania potwierdzającego kilka hipotez i tym samym były kontrolowane pod względem liczebności.
Ponieważ w badaniu TRIGGER nie osiągnięto istotności statystycznej w ocenie wyższości jednego
z równorzędnych pierwszorzędowych punktów końcowych, wyniki punktów końcowych skuteczności badania TRIGGER i częstość występowania ciężkich zaostrzeń (analiza zbiorcza) stanowią nominalne wartości p oraz przedstawiono je dla celów opisowych.
Ponieważ badanie TRIGGER nie miało wystarczającej mocy, aby ocenić skuteczność porównawczą BDP/FF/G 172/5/9 w porównaniu z BDP/FF 177,7/5,1 w skojarzeniu z tiotropium 2,5, nie wiadomo, czy obserwowane różnice są faktycznym, czy są przypadkowym wynikiem.
nd. = nie dotyczy
n.s. = nieistotne statystycznie
1 = produkt złożony beklometazonu dipropionianu (BDP) z formoterolu fumaranem (FF)
2 = otwarta grupa doraźna
* = nominalne wartości p
Dzieci i młodzież
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Trimbow u dzieci i młodzieży z astmą w wieku poniżej 18 lat (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
Trimbow – produkt złożony
Narażenie ogólnoustrojowe na beklometazonu dipropionian, formoterol i glikopironium określano w badaniu farmakokinetycznym przeprowadzonym u zdrowych osób. W badaniu porównano dane uzyskane po podaniu pojedynczej dawki produktu leczniczego Trimbow (4 inhalacje po
100 mikrogramów + 6 mikrogramów + 25 mikrogramów, postać nieznajdująca się w obrocie, o dwukrotnie większej niż zatwierdzona mocy glikopironium) lub pojedynczej dawki doraźnego skojarzenia beklometazonu dipropionianu z formoterolem (4 inhalacje po 100 mikrogramów + 6 mikrogramów) oraz glikopironium (4 inhalacje po 25 mikrogramów). Maksymalne stężenie
w osoczu i ogólnoustrojowe narażenie na główny, czynny metabolit beklometazonu dipropionianu (beklometazonu 17-monopropionian) i formoterol po podaniu produktu złożonego były podobne jak po podaniu doraźnego skojarzenia. W przypadku glikopironium maksymalne stężenie w osoczu po podaniu produktu złożonego było podobne jak po podaniu doraźnego skojarzenia, podczas gdy narażenie ogólnoustrojowe po podaniu produktu leczniczego Trimbow było nieco większe niż po podaniu doraźnego skojarzenia. W badaniu tym określano również możliwe interakcje farmakokinetyczne pomiędzy substancjami czynnymi produktu leczniczego Trimbow, porównując dane farmakokinetyczne uzyskane po podaniu pojedynczej dawki doraźnego skojarzenia lub po podaniu pojedynczej dawki poszczególnych składników: beklometazonu dipropionianu, formoterolu lub glikopironium. Nie uzyskano wyraźnych dowodów na interakcje farmakokinetyczne, jednak wykazano, że bezpośrednio po podaniu doraźnego skojarzenia stężenia formoterolu i glikopironium były przez pewien czas nieco większe niż po podaniu każdego ze składników osobno. Należy zauważyć, że glikopironium, jako pojedynczy składnik w postaci farmaceutycznej podawanej za pomocą inhalatora ciśnieniowego dozującego, stosowany w badaniach farmakokinetycznych, nie jest dostępny na rynku.
W badaniu farmakokinetyki z udziałem zdrowych osób badano proporcjonalność dawki narażenia ogólnoustrojowego i płuc na beklometazonu dipropionian, stosując niedopuszczone do obrotu postacie farmaceutyczne produktu leczniczego Trimbow zawierające dwukrotność zatwierdzonej mocy glikopironium (podawane jako odmierzane inhalacje). W badaniu porównywano dane uzyskane po leczeniu pojedynczą dawką (4 inhalacje) produktu leczniczego Trimbow 200 mikrogramów + 6 mikrogramów + 25 mikrogramów lub pojedynczą dawką (4 inhalacje) produktu leczniczego Trimbow 100 mikrogramów + 6 mikrogramów + 25 mikrogramów (obydwa są niedopuszczonymi do obrotu postaciami farmaceutycznymi zawierającymi dwukrotność zatwierdzonej mocyglikopironium).
Leczenie produktem leczniczym Trimbow 200 mikrogramów + 6 mikrogramów + 25 mikrogramów prowadziło do dwukrotnie większego narażenia ogólnoustrojowego i płuc na beklometazonu dipropionian i jego główny metabolit (beklometazonu 17-monopropionian) w porównaniu
z produktem leczniczym Trimbow 100 mikrogramów +6 mikrogramów +25 mikrogramów, co jest spójne z różnymi mocami dwóch postaci farmaceutycznych. Narażenie ogólnoustrojowe i płuc na glikopironium i formoterol było zbliżone po zastosowaniu tych dwóch sposobów leczenia, ale obserwowano dużą zmienność wartości Cmax glikopironiowego bromku.
Porównanie między badaniami wykazało, że farmakokinetyka beklometazonu 17-monopropionianu, formoterolu i glikopironium jest podobna u pacjentów z POChP, u pacjentów z astmą i u zdrowych osób.
Wpływ komory inhalacyjnej
U pacjentów z astmą stosowanie produktu leczniczego Trimbow z komorą inhalacyjną AeroChamber Plus zwiększyło dostarczanie do płuc beklometazonu 17-monopropionianu, formoterolu
i glikopironium (maksymalne stężenie w osoczu zwiększyło się odpowiednio o 7%, 23% i 34%). Całkowite narażenie ogólnoustrojowe na działanie beklometazonu 17-monopropionianu i formoterolu (mierzone za pomocą AUC0-t) było lekko zmniejszone (odpowiednio o 34% i o 30%), a narażenie na działanie glikopironium – zwiększone (o 36%). Patrz również punkt 4.2.
Wpływ zaburzeń czynności nerek
Zaburzenia czynności nerek o nasileniu lekkim do ciężkiego, nie miały wpływu na narażenie ogólnoustrojowe (AUC0-t) na beklometazonu dipropionian, na jego metabolit beklometazonu 17-monopropionian ani na formoterol. U pacjentów z lekkimi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie zaobserwowano żadnego wpływu dotyczącego glikopironium. Jednak
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego poniżej 30 ml/min/1,73 m2) odnotowano maksymalnie 2,5-krotne zwiększenie całkowitego narażenia ogólnoustrojowego w wyniku znacznego zmniejszenia wydalania z moczem (zmniejszenie klirensu nerkowego glikopironium o około 90%). Symulacje przeprowadzone z użyciem modelu farmakokinetycznego wykazały, że nawet jeśli współzmienne miały skrajne wartości (masa ciała poniżej 40 kg z jednoczesnym współczynnikiem przesączania kłębuszkowego poniżej
27 ml/min/1,73 m²), narażenie na substancje czynne produktu leczniczego Trimbow pozostaje
w przybliżeniu w 2,5-krotnym przedziale w porównaniu z narażeniem u typowego pacjenta, u którego
wartości współzmiennych są zbliżone do mediany. Beklometazonu dipropionian
Beklometazonu dipropionian jest prolekiem o słabym powinowactwie do wiązania się z receptorem
glikokortykosteroidowym, hydrolizowanym przez esterazy do czynnego metabolitu beklometazonu
17-monopropionianu, który z kolei wykazuje silniejsze miejscowe przeciwzapalne działanie niż prolek
– beklometazonu dipropionian.
Wchłanianie, dystrybucja i metabolizm
Wdychany beklometazonu dipropionian szybko wchłania się przez płuca; przed wchłonięciem następuje szybkie przekształcenie w beklometazonu 17-monopropionian przez esterazy, które znajdują się w większości tkanek. Dostępność ogólnoustrojowa czynnego metabolitu wynika z wchłaniania
z płuc (36%) i z wchłaniania połkniętej dawki z przewodu pokarmowego. Biodostępność połkniętego beklometazonu dipropionianu jest nieznaczna; jednakże przekształcenie w beklometazonu
17-monopropionian przed wchłonięciem powoduje, że 41% dawki jest wchłaniane jako czynny metabolit. Narażenie ogólnoustrojowe zwiększa się w przybliżeniu liniowo wraz ze zwiększaniem inhalowanej dawki. Po inhalacji biodostępność bezwzględna niezmienionego beklometazonu dipropionianu wynosi około 2% nominalnej dawki, a beklometazonu 17-monopropionianu – 62% nominalnej dawki. Po podaniu dożylnym dyspozycja beklometazonu dipropionianu i jego czynnego metabolitu charakteryzuje się dużym klirensem osoczowym (odpowiednio 150 i 120 l/h) przy małej objętości dystrybucji w stanie stacjonarnym beklometazonu dipropionianu (20 l) i większej dystrybucji tkankowej jego czynnego metabolitu (424 l). Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowanie duże.
Eliminacja
Wydalanie z kałem jest główną drogą eliminacji beklometazonu dipropionianu, zwłaszcza w postaci polarnych metabolitów. Wydalanie beklometazonu dipropionianu i jego metabolitów przez nerki jest nieznaczne. Końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji beklometazonu dipropionianu wynosi
0,5 godziny, a beklometazonu 17-monopropionianu – 2,7 godziny.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Nie badano farmakokinetyki beklometazonu dipropionianu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Jednak ze względu na to, że beklometazonu dipropionian jest bardzo szybko metabolizowany za pośrednictwem esteraz znajdujących się w płynie jelitowym, surowicy, płucach i w wątrobie,
w wyniku czego powstają bardziej polarne produkty: beklometazonu 21-monopropionian, beklometazonu 17-monopropionian i beklometazon, nie należy się spodziewać, że zaburzenia czynności wątroby modyfikują farmakokinetykę i profil bezpieczeństwa beklometazonu dipropionianu.
Formoterol
Wchłanianie i dystrybucja
Wdychany formoterol wchłania się zarówno z płuc, jak i z przewodu pokarmowego. Frakcja dawki inhalacyjnej, która zostaje połknięta po podaniu za pomocą inhalatora ciśnieniowego dozującego , może wynosić od 60% do 90%. Co najmniej 65% połkniętej frakcji wchłania się z przewodu pokarmowego. Stężenie maksymalne w osoczu niezmienionej substancji czynnej występuje w ciągu 0,5 do 1 godziny po podaniu doustnym. Wiązanie formoterolu z białkami osocza wynosi 61-64%,
z czego 34% związane jest z albuminami. W zakresie stężeń osiąganych po podaniu dawek terapeutycznych nie występowało nasycenie wiązania. Okres półtrwania w fazie eliminacji określony po podaniu doustnym wynosi 2-3 godziny. Wchłanianie formoterolu jest liniowe po inhalacji od 12 do 96 mikrogramów formoterolu.
Metabolizm
Formoterol jest szeroko metabolizowany, a najważniejszy szlak obejmuje bezpośrednie sprzęganie
z fenolową grupą hydroksylową. Koniugat kwasu glukuronowego jest nieczynny. Drugi główny szlak obejmuje O-demetylację, a następnie sprzęganie z fenolową grupą 2'-hydroksylową. Izoenzymy cytochromu P450 – CYP2D6, CYP2C19 i CYP2C9 – biorą udział w O-demetylacji formoterolu.
Wątroba wydaje się być głównym miejscem metabolizmu. W istotnych terapeutycznie stężeniach
formoterol nie hamuje enzymów CYP450.
Eliminacja
Całkowite wydalanie formoterolu z moczem po jednorazowej inhalacji suchego proszku z inhalatora
zwiększało się liniowo w zakresie dawek 12-96 mikrogramów. Średnio 8% dawki było wydalane w postaci niezmienionej, natomiast 25% jako formoterol całkowity. Na podstawie stężeń w osoczu mierzonych po inhalacji pojedynczej dawki 120 mikrogramów przez 12 zdrowych osób, średni końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji oznaczono jako 10 godzin. Enancjomery (R,R) i (S,S) stanowiły odpowiednio około 40% i 60% niezmienionej substancji czynnej wydalanej z moczem. Względna proporcja obu enancjomerów pozostawała stała w badanym zakresie dawek i nie było dowodów na względną kumulację jednego enancjomeru w stosunku do drugiego po wielokrotnym
dawkowaniu. Po podaniu doustnym (40 do 80 mikrogramów) zdrowym osobom, 6% do 10% dawki odzyskano w moczu w postaci niezmienionej substancji czynnej; w postaci glukuronidu odzyskano maksymalnie 8% dawki. Łącznie 67% doustnej dawki formoterolu jest wydalane z moczem (głównie w postaci metabolitów), a pozostała część z kałem. Klirens nerkowy formoterolu wynosi 150 ml/min.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Nie badano farmakokinetyki formoterolu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Jednak ze względu na to, że formoterol jest głównie eliminowany w procesach metabolizmu wątrobowego, można się spodziewać zwiększonego narażenia u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
Glikopironium
Wchłanianie i dystrybucja
Glikopironium ma budowę czwartorzędowej soli amoniowej, co ogranicza jego przenikanie przez błony biologiczne i powoduje powolne, zmienne i niekompletne wchłanianie z przewodu pokarmowego. Po inhalacji glikopironium biodostępność w płucach wynosiła 10,5% (z podaniem doustnym węgla aktywnego), podczas gdy całkowita biodostępność wynosiła 12,8% (bez doustnego podania węgla aktywnego), co potwierdza ograniczone wchłanianie z przewodu pokarmowego
i wskazuje na to, że ponad 80% ogólnoustrojowego narażenia na glikopironium wynika z wchłaniania w płucach. Po wielokrotnej inhalacji dwa razy na dobę dawek w zakresie od 12,5 do 50 mikrogramów za pomocą inhalatora ciśnieniowego dozującego u pacjentów z POChP, glikopironium wykazało liniową farmakokinetykę z niewielką, ogólnoustrojową kumulacją w stanie stacjonarnym (mediana współczynnika kumulacji 2,2-2,5).
Pozorna objętość dystrybucji (Vz) inhalowanego glikopironium była większa niż po infuzji dożylnej (6 420 l w porównaniu z 323 l), co odzwierciedla wolniejszą eliminację po inhalacji.
Metabolizm
Model metabolizmu glikopironium in vitro (mikrosomy wątroby i hepatocyty u ludzi, psów, szczurów, myszy i królików) był podobny wśród gatunków, a głównym procesem metabolicznym była hydroksylacja pierścieni fenylowych lub cyklopentylowych. Wykazano, że CYP2D6 jest jedynym enzymem warunkującym metabolizm glikopironium.
Eliminacja
Średni okres półtrwania glikopironium u zdrowych ochotników po wstrzyknięciu dożylnym wynosił około 6 godzin, natomiast po inhalacji u pacjentów z POChP wynosił od 5 do 12 godzin w stanie stacjonarnym. Po pojedynczym wstrzyknięciu dożylnym glikopironium 40% dawki było wydalane z moczem w ciągu 24 godzin. U pacjentów z POChP otrzymujących wziewnie glikopironium w dawce powtarzanej dwa razy na dobę, frakcja dawki wydalonej z moczem wynosiła od 13,0% do 14,5% w stanie stacjonarnym. Średni klirens nerkowy w zakresie badanych dawek był podobny po inhalacji jednorazowej, jak i wielokrotnej (zakres 281-396 ml/min).
Dane farmaceutyczne - Trimbow 172 mcg + 5 mcg + 9 mcg
Pojemnik ciśnieniowy zawierający 120 rozpyleń
21 miesięcy.
Stabilność chemiczną i fizyczną podczas użycia wykazano dla 3 miesięcy w temperaturze 25°C.
Po wydaniu produkt leczniczy można przechowywać maksymalnie przez 3 miesiące w temperaturze
do 25°C.
Nie zamrażać.
Nie wystawiać na działanie temperatury wyższej niż 50°C. Nie przekłuwać pojemnika ciśnieniowego.
Opakowania zawierające 1 pojemnik (120 rozpyleń)
Przed wydaniem
Przechowywać w lodówce (2°C-8°C).
Warunki przechowywania podczas używania, patrz punkt 6.3. Opakowania zbiorcze zawierające 2 lub 3 pojemniki (120 rozpyleń każdy)
Przed wydaniem i po wydaniu
Przechowywać w lodówce (2°C-8°C).
Pacjenci powinni wyjąć inhalator z lodówki na kilka minut przed użyciem, aby umożliwić ogrzanie się
roztworu.
Warunki przechowywania podczas używania, patrz punkt 6.3.
Pojemnik ciśnieniowy (powlekany aluminium) z zaworem dozującym. Pojemnik ciśnieniowy jest umieszczany w inhalatorze polipropylenowym, który zawiera ustnik i licznik ilości rozpyleń (opakowania zawierające 120 rozpyleń w pojemniku pod ciśnieniem) i jest wyposażony
w polipropylenową osłonę ustnika.
Wielkości opakowań:
Opakowanie zawierające 1 pojemnik po 120 rozpyleń.
Opakowanie zbiorcze zawierające 240 rozpyleń (2 pojemniki po 120 rozpyleń każdy). Opakowanie zbiorcze zawierające 360 rozpyleń (3 pojemniki po 120 rozpyleń każdy).
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.