Elucirem 0,5 mmol/ml roztwór do wstrzykiwań

Grupa farmakoterapeutyczna: paramagnetyczne środki kontrastowe, kod ATC: V08CA12.

Gadopiklenol jest środkiem paramagnetycznym do obrazowania metodą rezonansu magnetycznego

(MRI).

Mechanizm działania

We wzmocnieniu kontrastu pośredniczy gadopiklenol, który jest makrocyklicznym niejonowym

kompleksem gadolinu, aktywnego ugrupowania, które zwiększa szybkość relaksacji protonów wody

w swoim sąsiedztwie w organizmie, prowadząc do zwiększenia intensywności sygnału (jasności) tkanek.

Po umieszczeniu w polu magnetycznym (pacjent w aparacie MRI) gadopiklenol skraca czasy relaksacji T1 oraz T2 w tkankach docelowych. Zakres, w jakim środek kontrastowy może wpływać na szybkość relaksacji wody tkankowej (1/T1 lub 1/T2) jest określany jako relaksacyjność (r1 lub r2).

Gadopiklenol wykazuje wysoką relaksacyjność w wodzie (patrz Tabela 3) ze względu na swoją strukturę chemiczną, ponieważ może wymieniać dwie cząsteczki wody, które są połączone z gadolinem, aby

uzupełnić jego liczbę koordynacyjną oprócz czterech azotów i trzech tlenów z grup karboksylowych

chelatu gadopiklenolu. Wyjaśnia to, że gadopiklenol podawany w połowie dawki gadolinu w porównaniu z innymi nieswoistymi środkami kontrastowymi zawierającymi gadolin może zapewniać takie samo wzmocnienie kontrastu.

Tabela 3: Relaksacyjność w temperaturze 37 °C dla gadopiklenolu

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Dwa kluczowe badania obejmowały dorosłych pacjentów poddawanych MRI z gadopiklenolem w dawce 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.) oraz MRI z gadobutrolem w stężeniu 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,1 mmol/kg mc.). Jedno badanie (Badanie GDX-44-010; PICTURE) obejmowało

256 pacjentów ze stwierdzonymi lub wysoce podejrzanymi zmianami w OUN z ogniskowymi zaburzeniami BBB (np. guzy pierwotne i wtórne). U większości pacjentów (72%) występowały guzy mózgu, 20% miało przerzuty do mózgu lub kręgosłupa, a u 8% inne choroby.

Kolejne badanie (Badanie GDX-44-011; PROMISE) obejmowało 304 pacjentów ze stwierdzonymi lub

podejrzewanymi nieprawidłowościami lub zmianami chorobowymi w innych obszarach ciała (8%

w głowie i szyi, 28% w klatce piersiowej, 35% w jamie brzusznej, 22% w miednicy i 7% w układzie mięśniowo-szkieletowym) – oba były oparte na wynikach wcześniejszego badania obrazowego, takiego jak tomografia komputerowa lub MRI. Najczęstszymi schorzeniami były guzy piersi (23%) i wątroby (21%).

Pierwszorzędowym punktem końcowym była ocena wizualizacji zmiany na podstawie 3 współkryteriów

(wytyczenie granic, morfologia wewnętrzna i stopień wzmocnienia pokontrastowego) przez trzech

niezależnych, zaślepionych osób dokonujących interpretacji przy użyciu skali 4-punktowej. Średnie

wyniki dla każdego z 3 współkryteriów wizualizacji zmian chorobowych obliczono jako sumę wyników dla maksymalnie 3 najbardziej reprezentatywnych zmian chorobowych podzieloną przez liczbę zmian chorobowych.

Oba badania wykazały:

• Wyższość połączonego MRI bez wzmocnienia lub wzmocnionego kontrastem (sparowanego) z gadopiklenolem w porównaniu z MRI bez wzmocnienia (Pre) dla wszystkich 3 kryteriów wizualizacji zmian chorobowych (p < 0,0001 dla wszystkich trzech osób dokonujących interpretacji, sparowane t-testy dla pasujących zmian chorobowych).

• Równoważność gadopiklenolu w dawce 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.) z gadobutrolem w dawce 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,1 mmol/kg mc.) (p < 0,0001 dla wszystkich trzech osób dokonujących interpretacji, sparowane t-testy dopasowania zmian).

Zbiorcza analiza pierwotnego wyniku dla trzech osób interpretujących wynik i dla każdego kryterium wizualizacji zmiany również wykazała równoważność gadopiklenolu w dawce 0,05 mmol/kg w stosunku do gadobutrolu w dawce 0,1 mmol/kg w obu badaniach, jak pokazano w tabeli 4 poniżej.

Tabela 4: Wizualizacja zmian chorobowych – osoby interpretujące poza ośrodkiem – pełny zestaw

analiz

Oceniane kryteria drugorzędowe obejmowały oceny ilościowe (stosunek kontrastu do szumu, stosunek zmian chorobowych do mózgu (tło) i procent wzmocnienia zmiany), ogólne preferencje diagnostyczne i wpływ na postępowanie z pacjentem.

W Badaniu GDX-44-010 stosunek zmian chorobowych do mózgu oraz procent wzmocnienia zmian chorobowych były statystycznie istotnie większe w przypadku gadopiklenolu w dawce 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.) w porównaniu z gadobutrolem w dawce 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada

0,1 mmol/kg mc.) dla wszystkich 3 osób dokonujących interpretacji. Współczynnik kontrastu do szumu

był statystycznie istotnie wyższy dla 2 osób dokonujących interpretacji. W Badaniu GDX-44-011 odsetek wzmocnienia zmian chorobowych był znacznie wyższy w przypadku gadopiklenolu w dawce 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.) w porównaniu z gadobutrolem w dawce 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,1 mmol/kg mc.) i nie zaobserwowano statystycznie istotnej różnicy dla stosunku zmian chorobowych do tła.

Parametry wizualizacji zmian chorobowych (np. równorzędne pierwszorzędowe punkty końcowe i oceny ilościowe, takie jak stosunek kontrastu do szumu, stosunek zmian chorobowych do mózgu (tło) i procent wzmocnienia zmiany) zostały ocenione dla wszystkich zmian zidentyfikowanych przez zaślepione osoby dokonujące interpretacji wyników, niezależnie od ich wielkości, u ponad 86% pacjentów w badaniu

obejmującym OUN oraz ponad 81% pacjentów w badaniu obejmującym ciało, u których wystąpiły nie więcej niż 3 zmiany. U pozostałych pacjentów z więcej niż 3 widocznymi zmianami, do oceny równorzędnych pierwszorzędowych punktów końcowych wybrano podgrupę 3 najbardziej reprezentatywnych zmian. U tych pacjentów nie poddano więc ocenie dodatkowych zmian. Z tego powodu nie można ekstrapolować technicznych możliwości wizualizacji zmian chorobowych dla obu środków kontrastowych dla tych zmian, które nie zostały wybrane.

Ogólna preferencja diagnostyczna została oceniona na podstawie globalnie dopasowanych par (odczyt obrazów z obu MRI ocenianych obok siebie) za pośrednictwem trzech dodatkowych zaślepionych osób dokonujących interpretacji w każdym badaniu. Wyniki zostały przedstawione w Tabeli 5 poniżej.

W Badaniu GDX-44-010 osoby dokonujące interpretacji w większości preferowały obrazy uzyskane za pomocą gadopiklenolu. W Badaniu GDX-44-011 osoby dokonujące interpretacji w większości nie wyraziły preferencji diagnostycznych między obrazami uzyskanymi z użyciem gadopiklenolu

i gadobutrolu.

Tabela 5: Wyniki dotyczące ogólnych preferencji diagnostycznych dla Badania GDX-44-010 (OUN) i Badania GDX-44-011 (Całe ciało)

* Test Wilcoxona dla par obserwacji.

Zmianę planu leczenia pacjenta zgłoszono po podaniu gadopiklenolu w dawce 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.) odpowiednio u 23,3% i 30,1% pacjentów w Badaniu GDX-44-010 i w Badaniu GDX-44-011.

Analiza podgrup w Badaniu GDX-44-010 wykazała, że zmiana planu leczenia była możliwa u 64% z 22 pacjentów, w których przypadku badacz uznał, że nie można ocenić rozpoznania (lub nie można było określić stopnia zaawansowania guza glejowego) na podstawie rezonansu magnetycznego bez wzmocnienia, u 28% z 81 pacjentów z rozpoznaniem złośliwym i około 12% ze 111 pacjentów

z rozpoznaniem niezłośliwym.

W Badaniu GDX-44-011 plan leczenia mógł zostać zmieniony po badaniu MRI z użyciem gadopiklenolu u 41% z 22 pacjentów z rozpoznaniem niemożliwym do oceny na podstawie badania MRI bez wzmocnienia, u 32% ze 165 pacjentów z rozpoznaniem nowotworu złośliwego i u 14% z 64 pacjentów

z rozpoznaniem niezłośliwym.

Przeprowadzono w pełni zaślepiony, niedopasowany, randomizowany odczyt post-hoc wszystkich obrazów z obu badań kluczowych dla wskazań w zakresie OUN i ciała. Zaobserwowano wysoki poziom zgodności w zakresie wykrywalności zmian pomiędzy gadopiklenolem w dawce 0,05 mmol/kg masy

ciała i gadobutrolem w dawce 0,1 mmol/kg masy ciała na poziomie zmian i poziomie pacjenta. Podsumowanie wyników przedstawiono w Tabeli 6 poniżej.

Tabela 6: Zgodność w zakresie wykrywalności zmian pomiędzy gadopiklenolem w dawce 0,05 mmol/kg masy ciała i gadobutrolem w dawce 0,1 mmol/kg masy ciała

*Zakres wartości według osoby dokonującej interpretacji (3 osoby dokonujące interpretacji na obszar)

Dzieci i młodzież

Dwa badania (Badanie GDX-44-007 i GDX-44-015) obejmowało 80 pacjentów należących do populacji

dzieci i młodzieży w wieku od 2 lat do 17 lat oraz 36 noworodków i niemowląt w wieku poniżej 2 lat,

którym podano jedną dawkę gadopiklenolu (0,1 ml/kg mc., co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.). Oceniono uzyskane przed wzmocnieniem kontrastem i po wzmocnieniu kontrastem obrazy 78 pacjentów poddanych badaniu MRI OUN, 34 pacjentów poddanych badaniu MRI ciała oraz 3 pacjentów poddanych badaniu MRI naczyń krwionośnych.

Oceniono skuteczność diagnostyczną i nie stwierdzono różnic między pediatrycznymi grupami

wiekowymi.

Wchłanianie

Bezwzględna biodostępność gadopiklenolu (u ludzi) wynosi 100%, ponieważ jest on podawany wyłącznie drogą dożylną.

Po podaniu dożylnym dawki od 0,1 do 0,2 ml/kg mc. (co odpowiada odpowiednio 0,05 i 0,1 mmol/kg

mc.), wartość Cmaks. wynosiła odpowiednio 525 ± 70 µg/ml i 992 ± 233 µg/ml.

Wartość Cmaks. zwiększyła się 1,1–krotnie, 1,1–krotnie i 1,4–krotnie, a wartość AUCinf zwiększyła się 1,5–krotnie, 2,5–krotnie i 8,7–krotnie u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek odpowiednio po podaniu dawki 0,2 ml/kg mc. (co odpowiada 0,1 mmol/kg mc.).

Ponadto na podstawie wyników symulacji farmakokinetyki populacyjnej oczekuje się, że wzrost Cmaks.

i AUCinf będzie podobny po podaniu dawki 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.). Dystrybucja

Po podaniu dożylnym gadopiklenol ulega szybkiej dystrybucji w płynach pozakomórkowych.

Po podaniu dawki 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.) objętość dystrybucji Vd wynosiła

12,9 ± 1,7 l.

Wiązanie w warunkach in vitro 153Gd-gadopiklenolu z białkami ludzkiego osocza jest nieistotne

i niezależne od stężenia gadopiklenolu, ponieważ 153Gd-gadopiklenol wiąże się w 0,0–1,8% z białkami

ludzkiego osocza i w 0,0–0,1% z ludzkimi krwinkami czerwonymi. Metabolizm

Gadopiklenol nie jest metabolizowany.

Brak metabolizmu został potwierdzony przez dane w warunkach in vitro z wykorzystaniem połączonych mikrosomów ludzkiej wątroby inkubowanych z 153Gd-gadopiklenolem. Po 120 minutach ≥ 95% 153Gd-gadopiklenolu pozostało w niezmienionej postaci. Wyniki były podobne, gdy połączone inaktywowane termicznie mikrosomy ludzkiej wątroby (kontrole negatywne) inkubowano z 153Gd-gadopiklenolem, co wskazuje, że 153Gd-gadopiklenol nie jest metabolizowany.

Eliminacja

Gadopiklenol jest szybko eliminowany w postaci niezmienionej przez nerki na drodze przesączania kłębuszkowego. Po podaniu dawki od 0,1 do 0,2 ml/kg mc. (co odpowiada odpowiednio 0,05

i 0,1 mmol/kg mc.) średni okres półtrwania w fazie eliminacji z osocza (t1/2) u zdrowych ochotników z prawidłową czynnością nerek wynosił odpowiednio 1,5 i 1,7 godziny, a klirens odpowiednio

100 ± 10 ml/min i 96 ± 12 ml/min. Wydalanie z moczem jest główną drogą eliminacji gadopiklenolu, przy czym około 98% dawki jest wydalane z moczem po 48 godzinach, niezależnie od podanej dawki.

Liniowość lub nieliniowość

Profil farmakokinetyczny gadopiklenolu jest liniowy w badanym zakresie dawek (od 0,05 do 0,6 ml/kg mc., co odpowiada 0,025 do 0,3 mmol/kg mc.), bez różnic między mężczyznami i kobietami. Średnie maksymalne stężenie (Cmaks.) i pole pod krzywą (AUCinf) wzrastają proporcjonalnie do dawki.

Dzieci i młodzież

Dwa badania fazy 2 (GDX-44-007 i GDX-44-015) obejmowały 80 pacjentów należących do populacji dzieci i młodzieży w wieku od 2 lat do 17 lat (60 w kohorcie OUN uwzględniono w analizie PK) oraz 36 w wieku poniżej 2 lat. Wszyscy pacjenci otrzymali jedną dawkę gadopiklenolu wynoszącą 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.).

Poszczególne parametry przewidywane na podstawie najnowszego populacyjnego modelu farmakokinetycznego i znormalizowane wg masy ciała były podobne u dorosłych i dzieci. Mediana klirensu wynosiła od 0,08 l/h/kg (w grupie wiekowej 12–17 lat) do 0,12 l/h/kg (w grupie wiekowej 3–23 miesiące).

Mediana końcowego okresu półtrwania wynosiła 1,78 godziny w grupie wiekowej 12–17 lat, 1,61 godziny w grupie wiekowej 7–11 lat, 1,75 godziny w grupie wiekowej 2–6 lat, 1,45 godziny w grupie wiekowej 3–23 miesiące i 2,10 w grupie wiekowej poniżej 3 miesięcy.

Farmakokinetyka gadopiklenolu u dzieci jest porównywalna z farmakokinetyką u dorosłych. Zaburzenie czynności nerek i zdolność do dializy

Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) jest wydłużony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

i zwiększa się wraz ze stopniem zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z łagodnymi

(60 ≤ eGFR < 90 ml/min), umiarkowanymi (30 ≤ eGFR < 60 ml/min) i ciężkimi

(15 ≤ eGFR < 30 ml/min) zaburzeniami czynności nerek, średnia czasu T1/2 wynosiła odpowiednio 3,3, 3,8 i 11,7 godziny, a klirens odpowiednio 1,02, 0,62 i 0,17 ml/min/kg.

Wartość Cmaks. zwiększyła się 1,1–krotnie, 1,1–krotnie i 1,4–krotnie, a wartość AUCinf zwiększyła się 1,5–

krotnie, 2,5–krotnie i 8,7–krotnie u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek odpowiednio po podaniu dawki 0,2 ml/kg mc. (co odpowiada 0,1 mmol/kg mc.).

Ponadto oczekuje się, że wzrost Cmaks. i AUCinf będzie podobny dla dawki 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.) na podstawie wyników symulacji farmakokinetyki populacyjnej.

Wydalanie z moczem jest opóźnione wraz z postępem stopnia niewydolności nerek. U pacjentów

z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, ponad 90% podanej dawki zostało wydalone z moczem w ciągu 48 godzin. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, około 84% podanej dawki zostało wydalone z moczem w ciągu 5 dni.

U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ang. End Stage Renal Disease, ESRD), 4–godzinna

hemodializa skutecznie usuwała gadopiklenol z osocza, ponieważ procentowe zmniejszenie stężenia we krwi wynosiło 95 do 98% po zakończeniu pierwszej sesji hemodializy.

Masa ciała

Wpływ masy ciała badano za pomocą symulacji farmakokinetyki populacyjnej pacjentów o masie ciała w zakresie od 40 kg do 150 kg, otrzymujących gadopiklenol w dawce 0,1 ml/kg mc. (co odpowiada 0,05 mmol/kg mc.). Stosunki mediany AUCinf gadopiklenolu między typowym osobnikiem zdrowym

o masie ciała 70 kg a osobnikami o masie ciała 40 kg i 150 kg wynosiły odpowiednio 0,86 i 2,06. Stosunek stężeń w osoczu 10, 20 i 30 minut po podaniu między typowym osobnikiem zdrowym o masie ciała 70 kg a osobnikami o masie ciała 40 kg i 150 kg wynosił od 0,93 do 1,26.

Tetraksetan Trometamol

Kwas solny (w celu dostosowania pH)

Sodu wodorotlenek (w celu dostosowania pH)

Woda do wstrzykiwań

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.

3 lata.

W przypadku fiolek: Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze do 25 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, produkt należy zużyć natychmiast.

Jeżeli produkt nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. Zazwyczaj czas ten nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C, chyba że otwarcie nastąpiło w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

W przypadku fiolek:

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po pierwszym otwarciu, patrz punkt 6.3.

Ampułkostrzykawki:

Nie zamrażać.

3 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolce 10 ml (szkło typu I) z elastomerowym korkiem w opakowaniu

zawierającym 1 fiolkę.

7,5 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolce 10 ml (szkło typu I) z elastomerowym korkiem w opakowaniach zawierających 1 lub 25 fiolek.

10 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolce 10 ml (szkło typu I) z elastomerowym korkiem w opakowaniach

zawierających 1 lub 25 fiolek.

15 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolce 20 ml (szkło typu I) z elastomerowym korkiem w opakowaniach

zawierających 1 lub 25 fiolek.

30 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolce 50 ml (szkło typu I) z elastomerowym korkiem w opakowaniu

zawierającym 1 fiolkę.

50 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolce 50 ml (szkło typu I) z elastomerowym korkiem w opakowaniu

zawierającym 1 fiolkę.

100 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolce 100 ml (szkło typu I) z elastomerowym korkiem w opakowaniu

zawierającym 1 fiolkę.

7,5 ml, 10 ml lub 15 ml roztworu do wstrzykiwań w plastikowej (polipropylenowej) ampułkostrzykawce o pojemności 15 ml, wyskalowanej co 0,5 ml, bez igły, z elastomerowym (bromobutylowym) korkiem tłoka i zakończonym elastomerową (bromobutylową) osłonką końcówki. Opakowanie zawierające

1 ampułkostrzykawkę lub opakowanie zbiorcze zawierające 10 (10 opakowań po 1) ampułkostrzykawek.

7,5 ml, 10 ml lub 15 ml roztworu do wstrzykiwań w plastikowej (polipropylenowej) ampułkostrzykawce

o pojemności 15 ml, wyskalowanej co 0,5 ml, z elastomerowym (bromobutylowym) korkiem tłoka i elastomerową (bromobutylową) osłonką końcówki, z zestawem do podawania do wstrzykiwania ręcznego (jeden przewód przedłużający i jeden cewnik) w opakowaniu zawierającym

1 ampułkostrzykawkę.

7,5 ml, 10 ml lub 15 ml roztworu do wstrzykiwań w plastikowej (polipropylenowej) ampułkostrzykawce

o pojemności 15 ml, wyskalowanej co 0,5 ml, z elastomerowym (bromobutylowym) korkiem tłoka

i elastomerową (bromobutylową) osłonką końcówki, z zestawem do wstrzykiwania Optistar Elite (jeden

przewód przedłużający, jeden cewnik i jedna pusta plastikowa strzykawka o pojemności 60 ml) w opakowaniu zawierającym 1 ampułkostrzykawkę.

7,5 ml, 10 ml lub 15 ml roztworu do wstrzykiwań w plastikowej (polipropylenowej) ampułkostrzykawce

o pojemności 15 ml, wyskalowanej co 0,5 ml, z elastomerowym (bromobutylowym) korkiem tłoka

i elastomerową (bromobutylową) osłonką końcówki, z zestawem do wstrzykiwania Medrad Spectris

Solaris EP (jeden przewód przedłużający, jeden cewnik i jedna pusta plastikowa strzykawka

o pojemności 115 ml) w opakowaniu zawierającym 1 ampułkostrzykawkę.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

i przygotowania produktu leczniczego do

stosowania

Nie używać, jeżeli produkt leczniczy lub opakowanie są otwarte lub uszkodzone. Roztwór do wstrzykiwań należy obejrzeć przed użyciem.

Nie wolno używać roztworu z widocznymi oznakami zepsucia (np. cząstki w roztworze, pęknięcia

w fiolce).

Przed i w trakcie stosowania produktu należy przestrzegać zasad bezpieczeństwa, higieny i aseptyki. W przypadku fiolek:

Korek fiolki należy przekłuć tylko raz.

Ampułkostrzykawki:

Nie używać ampułkostrzykawki, jeśli występują jakiekolwiek oznaki wycieku.

Ampułkostrzykawka jest przeznaczona wyłącznie do jednorazowego użytku. Nie używać

ampułkostrzykawki jednorazowego użytku po raz drugi, nawet po oczyszczeniu lub sterylizacji.

Wkręcić popychacz w tłok strzykawki. Ważne jest, aby obrócić i popchnąć popychacz o dodatkowe ½

obrotu, aby tłok mógł się swobodnie obracać.

Przed użyciem ampułkostrzykawki należy zdjąć osłonkę końcówki, obracając ją. Złącze jest kompatybilne z luer 6%.

Wszystkie złącza typu luer należy delikatnie dokręcać ręcznie, bez nadmiernego dokręcania, aby zapewnić bezpieczne połączenie i zapobiec uszkodzeniu wyrobu.

Przed podłączeniem pacjentowi należy całkowicie napełnić linię dożylną i sprawdzić, czy nie ma w niej powietrza: trzymać strzykawkę w pozycji pionowej i popchać tłok do przodu, aż całe powietrze zostanie usunięte, a na końcu igły pojawi się płyn lub linia dożylna napełni się.

Dokładność objętości dawki została sprawdzona i jest zgodna z normą ISO 7886-1.

Dokładność podawanej dawki dla strzykawek 15 ml, wyskalowanych co 0,5 ml, zależy od wstrzykniętej objętości. Dla zakresu objętości od 5 do 15 ml może się różnić maksymalnie o ± 0,6 ml.

W przypadku stosowania z wstrzykiwaczem elektrycznym należy postępować zgodnie z instrukcją obsługi wstrzykiwacza.

Niewykorzystany produkt należy wyrzucić po zakończeniu sesji badania.

Zerwaną z fiolki lub ampułkostrzykawki etykietę należy przykleić w karcie pacjenta w celu umożliwienia właściwej rejestracji zastosowanego produktu leczniczego zawierającego gadolin. Należy również

odnotować dawkę. W przypadku korzystania z elektronicznej karty pacjenta należy do niej wprowadzić również nazwę produktu, numer serii i dawkę.

Wszelkie niewykorzystane części i odpady pochodzące z utylizacji oraz przedmioty, które miały kontakt z produktem podczas podawania tego produktu za pomocą automatycznego systemu podawania, należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.