Trodon 100mg/2mL rastvor za injekciju/infuziju

Terapija umerenog do jakog bola.

Pre započinjanja terapije opioidima, potrebno je razgovarati sa pacijentima i uspostaviti strategiju za završetak terapije tramadolom, kako bi se rizik od pojave zavisnosti i apstinencijalnog sindroma sveo na minimum (videti odeljak 4.4).

Doziranje

Doza se prilagođava intenzitetu bola i individualnom odgovoru pacijenta na lek. U terapiji je potrebno primeniti najmanju efikasnu dozu za postizanje analgezije. Ukupna dnevna doza od 400 mg tramadol- hidrohlorida ne sme se prekoračiti, osim pod posebnim kliničkim okolnostima.

Ukoliko nije drugačije propisano, lek Trodon se dozira na sledeći način:

Odrasli i adolescenti stariji od 12 godina

Uobičajena doza iznosi 50 mg ili 100 mg, na 4 - 6 sati (videti odeljak 5.1). Intravenska injekcija mora se primeniti sporo, u toku 2 - 3 minuta.

Za terapiju postoperativnog bola primenjuje se inicijalno bolus injekcija u dozi od 100 mg. Tokom 60 minuta nakon primene inicijalne bolus injekcije, mogu se primeniti doze od 50 mg, na svakih 10 do 20 minuta, do ukupne doze od 250 mg, uključujući i inicijalnu bolus injekciju. Naredne doze treba da iznose 50 mg - 100 mg na 4 – 6 sati, do ukupne dnevne doze od 400 mg.

Posebne populacije pacijenata Pedijatrijska populacija

Lek Trodon, rastvor za injekciju/infuziju nije pogodan za decu mlađu od 12 godina.

Stariji pacijenti

Prilagođavanje doze obično nije neophodno kod starijih pacijenata do 75 godina bez klinički manifestne insuficijencije jetre ili bubrega. Kod pacijenata starijih od 75 godina eliminacija leka može biti produžena. Stoga, ukoliko je neophodno, interval doziranja se produžava u skladu sa potrebama pacijenta.

Pacijenti sa insuficijencijom jetre ili bubrega / pacijenti na dijalizi

Kod pacijenata sa insuficijencijom bubrega i/ili jetre, eliminacija tramadola je produžena. Kod ovih pacijenata potrebno je pažljivo razmotriti produženje intervala doziranja u skladu sa stanjem pacijenta.

Način primene

Lek Trodon, rastvor za injekciju/infuziju, može da se primeni sporo intravenski, intramuskularno, supkutano ili da se razblaži u infuzionom rastvoru i da se primeni u obliku intravenske infuzije.

Za informacije o razblaživanju leka pre primene, videti odeljak 6.6.

Dužina primene

Tramadol se ni pod kojim uslovima ne sme primenjivati duže nego što je neophodno. Kod dugoročne terapije koja je uslovljena prirodom i težinom bolesti, neophodno je redovno i pažljivo praćenje pacijenata na terapiji (uključujući i povremene prekide ukoliko je neophodno), kako bi se utvrdilo da li je, i u kojoj meri, potreban nastavak terapije.

Lek Trodon, rastvor za injekciju/infuziju je kontraindikovan u sledećim situacijama:

• preosetljivost na tramadol ili na bilo koju od pomoćnih supstanci navedenih u odeljku 6.1;

• akutna intoksikacija alkoholom, hipnoticima, analgeticima, opioidima ili drugim psihotropnim lekovima;

• kod pacijenata koji primaju MAO inhibitore ili primena u intervalu do 14 dana nakon prekida terapije ovim lekovima (videti odeljak 4.5);

• kod pacijenata sa epilepsijom, koja nije adekvatno kontrolisana odgovarajućom terapijom;

• u terapiji odvikavanja (apstinencijalnog sindroma) od narkotika.

Tramadol se može primenjivati samo sa posebnim oprezom kod pacijenata sa opioidnom zavisnošću, kod pacijenata sa povredama glave, u stanju šoka, kod pacijenata sa poremećajem svesti različitog porekla, poremećajem centra za disanje ili funkcije disanja, povišenim intrakranijalnim pritiskom.

Kod pacijenata sa preosetljivošću na opijate, tramadol treba koristiti samo uz oprez.

Istovremena primena tramadola i sedativnih lekova, kao što su benzodiazepini ili slične supstance, može dovesti do sedacije, respiratorne depresije, kome i smrti. Zbog postojanja ovih rizika, istovremeno propisivanje sa ovim sedativnim lekovima opravdano je isključivo za pacijente kod kojih druga terapijska opcija nije moguća. Ukoliko je doneta odluka da se propiše tramadol istovremeno sa sedativnim lekovima, treba propisati najmanju efikasnu dozu tramadola i dužina trajanja istovremene terapije treba da bude što je moguće kraća. Pacijente treba pažljivo pratiti radi uočavanja znakova i simptoma respiratorne depresije i sedacije. U skladu sa ovim, strogo je preporučeno da se pacijenti i njihovi staratelji informišu kako bi bili svesni ovih simptoma (videti odeljak 4.5).

Oprez je potreban kada se tramadol primenjuje kod pacijenata sa respiratornom depresijom, ili ukoliko se istovremeno primenjuju lekovi depresori CNS-a (videti odeljak 4.5) ili ukoliko je preporučena doza značajno prekoračena (videti odeljak 4.9), obzirom da se u ovim situacijama ne može sa sigurnošću isključiti mogućnost pojave respiratorne depresije.

Poremećaji disanja tokom spavanja

Opioidi mogu izazvati poremećaje disanja tokom spavanja, uključujući centralnu apneju tokom spavanja (engl. central sleep apnea, CSA) i hipoksemiju povezanu sa spavanjem. Primena opioida dozno-zavisno povećava rizik od pojave centralne apneje tokom spavanja. Kod pacijenata sa centralnom apnejom tokom spavanja, potrebno je razmotriti smanjenje ukupne doze opioida.

Epileptični napadi su prijavljeni kod pacijenata koji su primali tramadol u preporučenim dozama. Rizik se povećava ako se prekorači preporučena maksimalna dnevna doza tramadola (400 mg). Pored toga, tramadol može povećati rizik od epileptičnih napada kod pacijenata koji koriste druge lekove koji snižavaju prag za nastanak epileptičnih napada (videti odeljak 4.5). Pacijenti sa epilepsijom ili pacijenti sa sniženim pragom za pojavu epileptičnih napada se mogu lečiti tramadolom samo u izuzetnim slučajevima.

Serotoninski sindrom

Serotoninski sindrom, potencijalno životno ugrožavajuće stanje, prijavljen je kod pacijenata koji primaju tramadol u kombinaciji sa drugim serotonergičkim lekovima ili kao monoterapiju (videti odeljke 4.5, 4.8 i 4.9).

Ukoliko je istovremena terapija sa drugim serotonergičkim lekovima klinički opravdana, preporučuje se pažljivo praćenje pacijenta, posebno tokom započinjanja terapije i povećanja doze. Simpomi serotoninskog sindroma mogu uključivati promene mentalnog statusa, nestabilnost autonomnog nervnog sistema, neuromuskularne poremećaje i/ili gastrointestinalne simptome.

Serotoninski sindrom se vrlo verovatno razvio kada se kod pacijenata primeti:

• Spontani klonus

• Inducibilni ili okularni klonus praćen agitacijom ili dijaforezom

• Tremor i hiperrefleksija

• Hipertonija i telesna temperatura > 38°C i inducibilni ili okularni klonus.

  Ukoliko se sumnja na serotoninski sindrom, potrebno je razmotriti smanjenje doze ili prekid terapije, u zavisnosti od težine simptoma. Obustava terapije serotonergičkim lekovima obično dovodi do brzog poboljšanja.

  Zavisnost od leka, tolerancija i mogućnost zloupotrebe

  Kod svih pacijenata, produžena upotreba ovih lekova može dovesti do pojave zavisnosti, čak i pri terapijskim dozama. Rizik je povećan kod su osoba sa uočenom zloupotrebom supstanci (uključujući zloupotrebu alkohola) ili mentalnim poremećajem (npr. teška depresivna epizoda), trenutno ili u anamnezi. Dodatna podrška i nadzor mogu biti neophodni kada se ovaj lek propisuje pacijentima koji su pod rizikom od zloupotrebe opioida. Potrebno je upoznati se sa pacijentovom istorijom bolesti, dokumentovati sve lekove koje pacijent uzima, uključujući i lekove koji se mogu nabaviti bez lekarskog recepta i putem interneta, kao i prethodna i trenutna medicinska i psihijatrijska stanja.

  Tokom hronične primene, pacijenti mogu steći utisak da terapija nije dovoljno efikasna i zahtevati povećanje doze, kako bi se postigao isti nivo kontrole bola, kao na početku terapije. Pacijenti takođe mogu uzimati dodatna sredstva za ublažavanje bola. Ovo mogu biti pokazatelji da se kod pacijenta razvila tolerancija.

  Pacijentu je potrebno objasniti rizike od razvoja tolerancije.

  Prekomerna primena ili zloupotreba može dovesti do predoziranja i/ili smrti. Važno je da pacijenti primaju samo onaj lek koji im je propisan u dozi koja im je propisana, kao i da ovaj lek ne daju drugima.

  Pacijente je potrebno pažljivo nadzirati radi uočavanja znakova zloupotrebe ili zavisnosti. Potrebno je redovno preispitivati kliničku potrebu za analgetskom terapijom.

  Apstinencijalni sindrom

  Pre započinjanja terapije opioidima, potrebno je razgovarati sa pacijentima i uspostaviti strategiju za prekid terapije tramadolom.

  Apstinencijalni sindrom se može javiti usled naglog prekida terapije ili smanjenja doze. Kada pacijentu više nije potrebna terapija, preporučuje se postepeno smanjivanje doze, kako bi se apstinencijalni simptomi sveli na minimum. Postepeno smanjivanje velike doze može trajati od nekoliko nedelja do nekoliko meseci.

  Apstinencijalni sindrom nastao nakon prekida primene opioida karakterišu neki od ili svi sledeći simptomi: nemir, lakrimacija, rinoreja, zevanje, znojenje, drhtavica, mijalgija, midrijaza i palpitacije. Takođe se mogu javiti i drugi simptomi, uključujući iritabilnost, agitaciju, anksioznost, hiperkineziju, tremor, slabost, insomniju, anoreksiju, abdominalne grčeve, mučninu, povraćanje, dijareju, povišen krvni pritisak, ubrzano disanje ili ubrzani srčani ritam.

  Ukoliko žene primaju ovaj lek tokom trudnoće, postoji rizik od razvoja neonatalnog apstinencijalnog sindroma kod novorođenčadi.

  Tramadol nije pogodan kao zamena kod pacijenata zavisnih od opioida. Iako je tramadol opioidni agonist, on ne može suprimirati apstinencijalne simptome nakon prekida primene morfina.

  Hiperalgezija

  Hiperalgezija se može dijagnostikovati ukoliko se kod pacijenata na hroničnoj terapiji opioidima javi povećana osetljivost na bol. Ovo se može kvalitativno i anatomski razlikovati od bola usled progresije oboljenja ili probojnog bola usled razvoja tolerancije na opioide. Bol udružen sa hiperalgezijom je difuzniji i slabije definisan u poređenju sa već postojećim bolom. Simptomi hiperalgezije se mogu povući sa smanjenjem doze opioida.

  Adrenalna insuficijencija

  Opioidni analgetici mogu povremeno izazvati reverzibilnu adrenalnu insuficijenciju koja zahteva nadzor pacijenta i supstitucionu terapiju glukokortikoidima. Simptomi akutne ili hronične adrenalne insuficijencije mogu biti npr. izražen abdominalni bol, mučnina i povraćanje, nizak krvni pritisak, izrazit umor, smanjen apetit i gubitak telesne mase.

  Metabolizam putem CYP2D6

  Tramadol se metaboliše putem enzima jetre CYP2D6. Adekvatan analgetski efekat se možda ne može postići ukoliko pacijent ima smanjenu funkciju ili potpuni nedostatak ovog enzima. Procene ukazuju da do 7 % populacije bele rase ima nedostatak ovog enzima. Međutim, ukoliko je pacijent izrazito brz metabolizer postoji rizik od nastanka neželjenih dejstava usled toksičnosti opioida čak i prilikom primene najčešće propisivanih doza.

  Opšti simptomi toksičnosti opioida uključuju konfuziju, somnolenciju, plitko disanje, miozu, mučninu, povraćanje, konstipaciju i smanjen apetit. U teškim slučajevima mogu se javiti i simptomi cirkulatorne i respiratorne depresije, što može biti životno ugrožavajuće i veoma retko sa smrtnim ishodom. Procenjena prevalencija izrazito brzih metabolizera u različitim populacionim grupama je sažeta u sledećoj tabeli:

  Populacija:	Prevalencija (%) :
  Afrička/etiopijska	29%
  Afričko-američka	3,4% do 6,5%
  Azijata	1,2% do 2%
  Belaca	3,6% do 6,5%
  Grka	6,0%
  Mađara	1,9 %
  Severnoevropska	1% do 2%

  Postoperativna primena kod dece

  Postoje podaci u publikovanoj literaturi da tramadol primenjen postoperativno kod dece nakon tonzilektomije i/ili adenoidektomije u lečenju opstruktivne apneje u snu, dovodi do retkih ali životno ugrožavajućih neželjenih događaja. Kada se tramadol primenjuje kod dece u terapiji postoperativnog bola treba biti posebno oprezan i pažljivo pratiti simptome toksičnosti opioida, uključujući respiratornu depresiju.

  Deca sa kompromitovanom respiratornom funkcijom

  Tramadol se ne preporučuje za primenu kod dece kod koje respiratorna funkcija može biti kompromitovana usled neuromuskularnih poremećaja, teških kardioloških ili respiratornih stanja, infekcija gornjih respiratornih puteva ili pluća, multiplih trauma ili obimnih hirurških procedura. Ovi faktori mogu pogoršati simptome toksičnosti opioida.

  Ovaj lek sadrži manje od 1 mmol (23 mg) natrijuma po dozi, tj. suštinski je „bez natrijuma“.

Tramadol se ne sme primenjivati istovremeno sa MAO inhibitorima (videti odeljak 4.3).

Kod pacijenata koji su lečeni MAO inhibitorima u periodu do 14 dana pre primene opioida petidina, registrovane su po život opasne interakcije na nivou centralnog nervnog sistema, respiratorne i kardiovaskularne funkcije. Slične interakcije se ne mogu isključiti pri primeni tramadola i MAO inhibitora.

Istovremena primena tramadola sa drugim depresorima CNS-a, uključujući i alkohol, može dovesti do potenciranja dejstava na CNS (videti odeljak 4.8).

Istovremena primena opioida sa lekovima koji imaju sedativno dejstvo kao što su benzodiazepini ili slične supstance, povećava rizik od sedacije, respiratorne depresije, kome i smrti usled dodatnog depresornog dejstva na CNS. Doza tramadola i trajanje istovremene primene treba da budu ograničeni (videti odeljak 4.4).

Rezultati do sada sprovedenih farmakokinetičkih studija su pokazali da je mala verovatnoća za pojavu klinički značajnih interakcija sa cimetidinom (inhibitor enzima) kada se on primenjuje u toku ili pre primene tramadola. Istovremena ili prethodna primena karbamazepina (induktor enzima) može da smanji analgetsko dejstvo i skrati trajanje dejstva tramadola.

Tramadol može da izazove epileptične napade i da poveća potencijal za izazivanje epileptičnih napada kod lekova kao što su selektivni inhibitori ponovnog preuzimanja serotonina (engl. selective serotonin reuptake inhibitors, SSRI), inhibitori ponovnog preuzimanja serotonina i noradrenalina (engl. serotonin- norepinephrine reuptake inhibitors, SNRI), triciklični antidepresivi, antipsihotici i drugi lekovi koji snižavaju prag za nastanak epileptičnih napada (kao što su bupropion, mirtazapin, tetrahidrokanabinol).

Istovremena primena tramadola sa serotoninergičkim lekovima, kao što su selektivni inhibitori ponovnog preuzimanja serotonina (SSRI), inhibitori ponovnog preuzimanja serotonina i noradrenalina (SNRI), MAO inhibitori (videti odeljak 4.3), triciklični antidepresivi i mirtazapin, može da dovede do pojave serotoninskog sindroma, potencijalno životno ugrožavajućeg stanja (videti odeljke 4.4 i 4.8).

Potreban je oprez pri istovremenoj terapiji tramadolom i kumarinskim derivatima (npr. varfarinom), jer su prijavljeni slučajevi porasta INR-a sa obilnim krvarenjima i ekhimozama kod nekih pacijenata.

Ostale aktivne supstance za koje se zna da mogu inhibirati CYP3A4, kao što su ketokonazol i eritromicin, mogu inhibirati metabolizam tramadola (N-demetilacija), a verovatno i metabolizam aktivnog O- demetilovanog metabolita. Klinički značaj ove interakcije nije bio ispitivan (videti odeljak 4.8).

U izvesnom broju studija, preoperativna i postoperativna primena antiemetika 5-HT3 antagonista ondansetrona je povećala potrebu za tramadolom kod pacijenata sa postoperativnim bolom.

Trudnoća

Studije sprovedene na životinjama su pokazale da velike doze tramadola utiču na organogenezu, osifikaciju i neonatalni mortalitet. Tramadol prolazi placentalnu barijeru. Nema dovoljno dostupnih podataka o bezbednosti primene tramadola kod trudnica. Stoga, tramadol ne treba primenjivati kod trudnica.

Redovna primena leka tokom trudnoće može uzrokovati zavisnost kod fetusa, što vodi pojavi apstinencijalnih simptoma kod novorođenčeta.

Ukoliko je potrebna primena opioida tokom dužeg perioda kod trudnice, potrebno je informisati pacijentkinju o riziku od nastanka neonatalnog apstinencijanog sindroma i obezbediti dostupnost adekvatne terapije.

Tramadol, primenjen pre ili u toku porođaja, ne utiče na kontraktilnost uterusa.

Primena leka tokom porođaja može dovesti do pojave respiratorne depresije kod novorođenčeta, zbog čega je potrebno da antidot za dete bude dostupan.

Dojenje

Primena leka kod dojilja se ne preporučuje jer se tramadol izlučuje u majčino mleko i može uzrokovati respiratornu depresiju kod odojčeta.

Plodnost

Postmarketinško praćenje nije pokazalo da tramadol utiče na plodnost. Studije na životinjama nisu pokazale uticaj tramadola na plodnost.

Lek Trodon ima snažan uticaj na psihofizičke sposobnosti. Za vreme terapije nije dozvoljeno upravljanje motornim vozilima, niti rad sa mašinama.

Brza intravenska primena leka može biti povezana sa većom učestalošću neželjenih dejstava i zbog toga je treba izbegavati.

Najčešće prijavljena neželjena dejstva koja se mogu javiti su mučnina i vrtoglavica, koje se javljaju kod više od 10% pacijenata.

Učestalosti neželjenih dejstava su definisane na sledeći način:

Veoma često (≥ 1/10); Često (≥ 1/100 do <1/10);

Povremeno (≥ 1/1000 do < 1/100); Retko (≥ 1/10000 do < 1/1000); Veoma retko (< 1/10000);

Nepoznato (ne može se proceniti na osnovu dostupnih podataka).

Kardiološki poremećaji

Povremeno: poremećaj kardiovaskularne regulacije (palpitacije, tahikardija). Ova neželjena dejstva mogu da se jave posebno pri intravenskoj primeni tramadola i kod pacijenata izloženih fizičkom stresu.

Retko: bradikardija.

Ispitivanja

Retko: porast krvnog pritiska.

Vaskularni poremećaji

Povremeno: poremećaj kardiovaskularne regulacije (posturalna hipotenzija ili kardiovaskularni kolaps). Ova neželjena dejstva mogu da se jave posebno pri intravenskoj primeni tramadola i kod pacijenata izloženih fizičkom stresu.

Poremećaji metabolizma i ishrane Retko: promene u apetitu.

Nepoznato: hipoglikemija.

Respiratorni, torakalni i medijastinalni poremećaji Retko: respiratorna depresija, dispnea.

Nepoznato: štucanje

Ukoliko se znatno prekorače preporučene doze ili se istovremeno primene drugi lekovi sa centralnim depresornim dejstvom (videti odeljak 4.5), može doći do pojave respiratorne depresije.

Prijavljeno je pogoršanje astme, ali nije utvrđena uzročna veza sa primenom tramadola.

Poremećaji nervnog sistema Veoma često: vrtoglavica.

Često: glavobolja, somnolencija.

Retko: parestezija, tremor, epileptiformne konvulzije, nevoljne mišićne kontrakcije, poremećaj koordinacije, sinkopa, poremećaj govora.

Nepoznato: serotoninski sindrom.

Epileptični napadi se mogu javiti uglavnom nakon primene velikih doza tramadola ili pri istovremenoj primeni sa lekovima koji mogu sniziti prag za nastanak epileptičkih napada (videti odeljke 4.4 i 4.5).

Psihijatrijski poremećaji

Retko: halucinacije, konfuzija, poremećaji spavanja, delirijum, anksioznost i noćne more. Psihička neželjena dejstva se mogu javiti posle primene tramadola i variraju u intenzitetu i prirodi (individualno i u zavisnosti od trajanja terapije). Ovo uključuje promene raspoloženja (obično euforija, povremeno i disforija), promene u aktivnosti (obično suprimirana, povremeno povećana) i promene u kognitivnom ili senzornom kapacitetu (npr. poremećaji ponašanja prilikom donošenja odluka, poremećaji percepcije).

Nepoznato: zavisnost od leka (videti odeljak 4.4).

Poremećaji oka

Retko: mioza, midrijaza, zamagljen vid.

Gastrointestinalni poremećaji Veoma često: mučnina.

Često: povraćanje, konstipacija, suva usta.

Povremeno: gađenje, osećaj nelagodnosti u gastrointestinalnom traktu (osećaj pritiska u abdomenu, osećaj nadutosti), dijareja.

Poremećaji kože i potkožnog tkiva

Često: hiperhidroza.

Povremeno: kožne reakcije (npr. pruritus, osip, urtikarija).

Poremećaji mišićno-koštanog sistema i vezivnog tkiva Retko: mišićna slabost.

Hepatobilijarni poremećaji

Prijavljeni su izolovani slučajevi porasta vrednosti enzima jetre koji su vremenski bili povezani sa terapijskom primenom tramadola.

Poremećaji bubrega i urinarnog sistema

Retko: poremećaji mikcije (dizurija i retencija urina).

Poremećaji imunskog sistema

Retko: alergijske reakcije (npr. dispnea, bronhospazam, zviždanje u grudima, angioneurotski edem) i anafilaksa.

Opšti poremećaji i reakcije na mestu primene Često: umor.

Povremeno: apstinencijalni sindrom.

Simptomi apstinencijalnog sindroma, slični onim koji se javljaju nakon prekida primene opioida, mogu biti: agitacija, anksioznost, nervoza, insomnija, hiperkinezija, tremor i gastrointestinalni simptomi. Drugi simptomi koji se veoma retko javljaju kod obustave tramadola su: panični napadi, teška anksioznost, halucinacije, parestezije, tinitus i neuobičajeni simptomi od strane CNS-a (npr. konfuzija, deluzije, depersonalizacija, derealizacija, paranoja).

Prijavljivanje neželjenih reakcija

Prijavljivanje sumnji na neželjene reakcije posle dobijanja dozvole za lek je važno. Time se omogućava kontinuirano praćenje odnosa koristi i rizika leka. Zdravstveni radnici treba da prijave svaku sumnju na neželjene reakcije na ovaj lek Agenciji za lekove i medicinska sredstva Srbije (ALIMS):

Agencija za lekove i medicinska sredstva Srbije Nacionalni centar za farmakovigilancu Vojvode Stepe 458, 11221 Beograd

Republika Srbija

fax: +381 (0)11 39 51 131

website: www.alims.gov.rs

e-mail: nezeljene.reakcije@alims.gov.rs

Potrebno je informisati pacijente o znacima i simptomima predoziranja i osigurati da porodica i prijatelji takođe budu svesni ovih znakova, kao i da potraže hitnu medicinsku pomoć ukoliko se ovi znakovi jave.

Simptomi

U načelu, nakon intoksikacije tramadolom se mogu očekivati simptomi koji su slični simptomima nakon trovanja drugim analgeticima (opioidima) sa centralnim delovanjem. Ovi simptomi uključuju posebno miozu, povraćanje, kardiovaskularni kolaps, poremećaje svesti do kome, konvulzije i respiratornu depresiju do zastoja disanja. Serotoninski sindrom je takođe prijavljen.

Terapija

Sprovode se opšte hitne terapijske mere. Treba osigurati prohodnost disajnih puteva (aspiracija!), održavati respiraciju i cirkulaciju u skladu sa simptomima. Antidot kod respiratorne depresije je nalokson. U ispitivanjima na životinjama, nalokson nije imao dejstva na konvulzije. U takvim slučajevima treba dati diazepam intravenski.

U slučaju intoksikacije nakon oralne upotrebe, gastrointestinalna dekontaminacija primenom aktivnog uglja ili gastričnom lavažom preporučuje se samo tokom 2 sata nakon uzimanja tramadola. Nakon isteka ovog vremena, gastrointestinalna dekontaminacija korisna je samo ukoliko su uzete izuzetno velike količine.

Tramadol se minimalno eliminiše iz seruma hemodijalizom ili hemofiltracijom. Zbog toga terapija akutne intoksikacije tramadolom putem hemodijalize ili hemofiltracije nije pogodna za detoksikaciju.