XEOMIN® 50j. prašak za rastvor za injekciju

Farmakoterapijska grupa: mišićni relaksansi; ostali mišićni relaksansi, agensi sa perifernim delovanjem

ATC šifra: M03AX01

Botulinski neurotoksin tip A blokira holinergičku trasmisiju na neuromišićnoj vezi inhibiranjem otpuštanja acetilholina. Nervni završeci neuromišićne veze više ne odgovaraju na nervne impulse, a sekrecija neurotransmitera na završnim motornim pločama je sprečena (hemijska denervacija). Oporavak transmisije impulsa ponovo se uspostavlja formiranjem novih nervnih završetaka i ponovnim uspostavljanjem veza sa završnim motornim pločama.

Mehanizam dejstva

Mehanizam dejstva, kojim botulinski neurotoksin tip A ispoljava svoje dejstvo na holinergičke nervne završetke, može se opisati sekvencijalnim postupkom u četiri koraka koji uključuje sledeće korake:

• Vezivanje: Teški lanac botulinskog neurotoksina tip A veže se izuzetno visokom selektivnošću i afinitetom za receptore, koji se nalaze samo na holinergičkim završecima.

• Internalizacija: Konstrikcija membrane nervnih završetaka i apsorpcija toksina u nervni završetak (endocitoza).

• Translokacija: Aminoterminalni segment teškog lanca neurotoksina formira pore u vezikularnoj membrani, disulfidna veza se cepa i laki lanac neurotoksina prolazi kroz pore u citosol.

• Efekat: Nakon oslobađanja, laki lanac vrlo specifično cepa ciljni protein (SNAP 25), koji je esencijalan za oslobađanje acetilholina.

Potpuni oporavak funkcije/transmisije impulsa završne ploče nakon intramuskularne injekcije obično se javlja unutar 3-4 meseca kako se nervni završeci oporave i ponovo spoje sa motornom pločom.

Rezultati kliničkih ispitivanja

Terapijska ekvivalentnost leka XEOMIN u poređenju sa komparatorom Botox koji sadrži kompleks botulinskog toksina tip A (onabotulinumtoksinA, 900 kD) dokazana je u dva komparativna ispitivanja sa jednom dozom faze III , jedno na pacijenatima sa blefarospazmom (ispitivanje MRZ 60201-0003, n=300), a drugo na pacijenatima sa cervikalnom distonijom (ispitivanje MRZ 60201-0013, n=463). Rezultati ispitivanja takođe sugerišu da XEOMIN i ovaj komparator imaju slični profil efikasnosti i bezbednosti kod pacijenata sa blefarospazmom ili cervikalnom distonijom kada se koriste sa odnosom konverzije doziranja od 1: 1 (videti odeljak 4.2).

Blefarospazam

XEOMIN je ispitan u randomizovanom, dvostruko slepom, placebo kontrolisanom, multicentričnom ispitivanju faze III na ukupno 109 pacijenata sa blefarospazmom. Pacijenti su imali kliničku dijagnozu benignog esencijalnog blefarospazama, sa ocenom Jankovićeve skale (Jankovic Rating Scale, JRS) za stepen ozbiljnosti bolesti na početnoj viziti ≥ 2 i stabilnog zadovoljavajućeg odgovora na prethodnu terapiju sa lekom komparatorom (onabotulinumtoksinomA).

Pacijenti su randomizovani (2:1) kako bi primili pojedinačnu dozu leka XEOMIN (n=75) ili placebo (n=34) u dozi koja je bila podjednaka (+/- 10%) kao u prethodna 2 ubrizgavanja injekcije Botox, pre početka ispitivanja. Najviša dozvoljena doza u ovom ispitivanju bila je 50 jedinica po oku; srednja doza leka XEOMIN bila je 32 jedinice po oku.

Primarna krajnja tačka efikasnosti bila je promena JRS ocene stepena ozbiljnosti bolesti od početne vizite do

Pacijenti su mogli da nastave sa produženim periodom ukoliko je bila potrebna nova injekcija. Pacijenti su primili do pet injekcija leka XEOMIN sa najkraćim intervalom između primene od najmanje 6 nedelja (ukupno trajanje ispitivanja 48-69 nedelja sa najvišom dozom od 50 jedinica po oku). Tokom cele studije medijana intervala između primene kod ispitanika lečenih sa NT 201 kretao se između 10,14 (prvi interval) i 12,00 nedelja (drugi do peti interval).

Drugo dvostruko-slepo, placebom kontrolisano kliničko ispitivanje efikasnosti leka XEOMIN faze III sa otvorenim produženim periodom ispitivanja uključilo je 61 pacijenta sa kliničkom dijagnozom benignog esencijalnog blefarospazma ocene ozbiljnosti bolesti ≥ 2 procenjene prema Jankovićevoj skali (JRS), a koji nisu prethodno lečeni bilo kojim lekom koji sadrži botulinski toksin za terapiju blefarospazma tokom najmanje 12 meseci pre primene leka XEOMIN. Tokom glavnog perioda (6-20 nedelje) pacijenti su randomizovani kako bi primili jednokratnu dozu leka XEOMIN u dozi od 12,5 jedinica po oku (n=22), 25 jedinica po oku (n=19) ili placebo (n=20). Pacijenti su mogli da nastave sa produženim ispitivanjem ukoliko je bila potrebna još jedna injekcija leka XEOMIN.

Tokom glavnog perioda medijana intervala između primene injekcija bila je 6 nedelja u grupi koja je primala placebo, 11 nedelja u grupi koja je primala 12,5 jedinica po oku i 20 nedelja u grupi koja je primala 25 jedinica po oku. Srednja razlika ANCOVA LS u odnosu na placebo (95% CI) procenjena prema promeni JRS ocene ozbiljnosti bolesti od početne vizite do 6. nedelje bila je -1,2 (-1,9; -0,6) u grupi koja je primala 25 jedinica leka XEOMIN po oku i procenjena je kao statistički značajna, dok je za grupu koja je primala 12,5 jedinica leka XEOMIN razlika u odnosu na placebo bila -0,5 (-1,1; 0,2) što se ne smatra statistički značajnim.

Tokom produženog ispitivanja pacijenti su primili jednu injekciju leka XEOMIN (n=39) u prosečnoj dozi koja je približna dozi od 25 jedinica (raspon: 15-30 jedinica) po oku, a medijana intervala između primene injekcije bio je 19,9 nedelja.

Spastični tortikolis

XEOMIN je ispitan u randomizovanom dvostruko slepom, placebo kontrolisanom, multicentričnom kliničkom ispitivanju faze III na ukupno 233 pacijenata sa cervikalnom distonijom. Pacijenti su imali dijagnozu predominantno rotacijske cervikalne distonije sa rezultatom od ≥ 20 prema Toronto Western skali za spastični tortikolis (TWSTR skala). Pacijenti su randomizovani (1:1:1) kako bi primili pojedinačnu dozu leka XEOMIN od 240 jedinica (n=81), leka XEOMIN od 120 jedinica (n=78) ili placebo (n=74). Mesta primene i njihov broj odredio je ispitivač.

Primarni pokazatelj efikasnosti bila je LS srednja promena rezultata dobijenih prema TWSTR skali od početne vizite do rezultata u 4. nedelji po primeni injekcije kod ITT populacije (populaciji predviđenoj za terapiju), s zamenom vrednosti koje nedostaju početnim rezultatom kod pacijenata (puni statistički model). Razlika u rezultatu dobijenom prema TWSTR skali od početnog do rezultata u 4. nedelje bila je značajno veća za grupe koje su primale NT 201 u odnosu na placebo grupu (p<0,001 prema svim statističkim modelima). Dobijene razlike takođe su bile klinički značajne, npr. -9,0 bodova kod 240 jedinica u odnosu na placebo i -7,5 bodova kod 120 jedinica u odnosu na placebo u punom statističkom modelu.

Pacijenti su mogli da nastave sa produženim periodom ukoliko je bila potrebna nova injekcija. Pacijenti su primili do pet injekcija leka XEOMIN od 120 jedinica ili 240 jedinica sa najkraćim intervalom između primene injekcije od najmanje 6 nedelja (ukupno trajanje ispitivanja 48-69 nedelja). Tokom celog ispitivanja medijana intervala između ubrizgavanja kod ispitanika lečenih sa NT 201 kretao se između 10,00 (prvi interval) i 13,14 nedelja (treći do šesti interval).

Spastičnost gornjeg ekstremiteta (odrasli)

U pivotal studiji (dvostruko slepa, placebom kontrolisana, multicentrična) sprovedenoj na pacijenatima sa spastičnošću gornjeg ekstremiteta nakon moždanog udara, 148 pacijenata je randomizovano kako bi primili XEOMIN (n=73) ili placebo (n=75) u skladu sa preporukama doziranja za početnu terapiju predstavljenim u odeljku 4.2. Kumulativna doza nakon do 6 ponovljenih tretmana u kliničkom ispitivanju iznosila je u proseku 1333 jedinica (maksimalno 2395 jedinica) tokom perioda do 89 nedelje.

Kao što je određeno za primarni parametar efikasnosti (brzina odgovora za fleksore ručnog zgloba prema Ashworth skali u 4. nedelji, pri čemu je odgovor definisan kao poboljšanje za najmanje 1 bod u rezultatima Ashworth skale od 5 bodova), pacijenti na terapiji lekom XEOMIN (stopa odgovora: 68,5 %) imali su 3,97 puta više šanse da odgovore na terapiju u odnosu na pacijente koji su primali placebo (stopa odgovora: 37,3 %; 95 % CI: 1,90 do 8,30; p < 0,001, ITT populacija).

Ovo ispitivanje sa fiksnom dozom nije bilo dizajnirano da napravi razliku između žena i muškaraca, ali ipak u post-hoc analizi stope odgovora su bile više kod žena (89,3 %) u poređenju sa muškarcima (55,6 %), razlika je bila statistički značajna samo za žene. Međutim, kod muškaraca stope odgovora prema Ashworth skali nakon 4 nedelje kod pacijenata na terapiji lekom XEOMIN su bile dosledno više u svim lečenim mišićnim grupama u poređenju sa placebom.

Stope odgovora bile su slične kod muškaraca u poređenju sa ženama u otvorenom produženom periodu pivotal studije (fleksibilno doziranje je bilo moguće u ovom periodu ispitivanja) u kojoj je 145 pacijenata bilo uključeno, a izvedeno je do 5 ciklusa primene kao i u ispitivanju koje je bilo slepo za ispitivača (EudraCT broj 2006-003036-30) u kojoj se efikasnost i bezbednost leka XEOMIN ispitivala u dva različita razblaženja kod 192 pacijenta sa spastičnošću gornjeg ekstremiteta različite etiologije.

Drugo dvostruko-slepo, placebom kontrolisano kliničko ispitivanje u fazi III uključilo je 317 pacijenata sa spastičnošću gornjeg ekstremiteta koji nisu prethodno lečeni, najmanje 3 meseca nakon moždanog udara. Tokom glavnog perioda primenjena je fiksna doza leka XEOMIN (400 jedinica) u mišić prema unapred definisanom primarnom ciljnom modelu koji je odabran između modela flektiranog lakta, flektiranog ručnog zgloba i zgrčene šake, te u druge pogođene grupe mišića (n=210). Potvrdna faktorska analiza primarnih i ko- primarnih varijabli efikasnosti 4 nedelje nakon primene pokazala je statistički značajno poboljšanje stope odgovora po Aschworthovoj skali ili promena od početne vrednosti po Aschworthovoj skali i opšteg utiska poboljšanja u ispitivanju.

296 lečenih pacijenata završilo je glavni period ispitivanja i učestvovalo je u prvom nastavku otvorenog ispitivanja (engl. Open-label Extension, OLEX). Tokom nastavka ispitivanja pacijenti su primili do tri injekcije. Svaki OLEX ciklus sastojao se od jedne primene (400 jedinica ukupne doze leka XEOMIN fleksibilno podeljene po svim zahvaćenim mišićima), nakon čega sledi 12 nedelja razdoblja posmatranja. Ispitivanje je trajalo 48 nedelja.

Terapija mišića ramena istražena je u otvorenom ispitivanju faze III koje je uključilo 155 pacijenata kod kojih je klinički bila potrebna terapija spastičnosti gornjeg i donjeg ekstremiteta. Protokol ispitivanja je dozvoljavao primenu doza do 600 jedinica leka XEOMIN u gornji ekstremitet. Ovo ispitivanje je pokazalo pozitivan odnos između povećanih doza leka XEOMIN i poboljšanja stanja kod pacijenata prema Aschworthovoj skali i drugim varijablama efikasnosti, a bez ugrožavanja sigurnosti pacijenata ili podnošljivosti leka XEOMIN.

Spastičnost donjeg i gornjeg ekstremiteta kao posledica cerebralne paralize (deca/adolescenti) Evaluacija donjeg ekstremiteta

U dvostruko-slepom kliničkom ispitivanju odgovora na doze sa paralelnim grupama faze III bilo je uključeno

311 dece i adolescenata (uzrasta od 2-17 godina) sa jednostranom ili dvostranom spastičnošću donjeg ekstremiteta uzrokovanog cerebralnom paralizom. XEOMIN je primenjen u svrhu terapije spastičnosti donjeg ekstremiteta u 3 terapijske grupe (4 jedinice/kg telesne mase sa najvećom dozom od 100 jedinica, 12 jedinica/kg telesne mase sa najvećom dozom od 300 jedinica ili 16 jedinica/kg telesne mase sa najvećom dozom od 400 jedinica) za terapiju dvaodabrana klinička uzorka (pes equinovarus, fleksirano koleno, aducirano bedro).

U ovom ispitivanju grupa sa malom dozom je imala ulogu kontrolne grupe. Nije se pokazala statistički značajna razlika kod poređenja velike i male doze ni kod primarnog niti ko-primarnog ishoda efikasnosti. LS-srednja promena (SE, 95% CI) rezultata dobijenih prema Aschworth skali za plantarne fleksore od početnog do rezultata u 4. nedelji bila je -0,70 (0,061, 95% CI: -0,82; -0,58) za visoku dozu i -0,66 (0,084,

95% CI: -0,82; -0,50) za malu dozu sa p-vrednosti od 0,650.

Poboljšanje u tonusu mišića se nije moglo primetiti ni preko poboljšanja mišićne funkcije niti opštim utiskom ispitivača o promeni. Ne može se odrediti doziranje leka XEOMIN u terapiji spastičnosti donjeg ekstremiteta kod dece i adolescenata na osnovu rezultata ovog ispitivanja. Nisu zabeleženi neočekivani štetni događaji u dvostruko-slepom ispitivanju i u otvorenom dugoročnom ispitivanju sa lekom XEOMIN kroz četiri terapijska ciklusa.

Evaluacija gornjeg ekstremiteta

Naredno dvostruko-slepo kliničko ispitivanje odgovora na doze sa paralelnim grupama faze III je uključilo 350 dece i adolescenata (uzrasta od 2-17 godina) sa spastičnošću gornjeg ekstremiteta ili u kombinaciji sa spastičnošću donjeg ekstremiteta uzrokovanog cerebralnom paralizom koja su lečena lekom XEOMIN. U svrhu terapije spastičnosti gornjeg ekstremiteta (fleksiran lakat, fleksiran ručni zglob, stisnuta šaka, uvrnuta podlaktica, palac-u-dlanu) ili kombinacije spastičnosti gornjeg i donjeg ekstremiteta (pes equinovarus, fleksirano koleno, aducirano bedro) XEOMIN je primenjen u 3 terapijske grupe u toku osnovnog perioda sa jednim terapijskim ciklusom: 2 do 5 jedinica/kg telesne mase sa najvećom dozom od 50 do 125 jedinica, 6 do 15 jedinica/kg telesne mase sa najvećom dozom od 150 do 375 jedinica i 8 do 20 jedinica/kg telesne mase sa najvećom dozom od 200 do 500 jedinica. Pacijenti su nastavili da primaju lek u najvišoj dozi u otvorenom produženom periodu ispitivanja kroz tri terapijska ciklusa.

Pokazala se značajna statistička razlika između velike i male doze u rezultatima dobijenim prema Aschworth skali za fleksore lakta i ručnog zgloba od početnog do rezultata u 4. nedelji po primeni injekcije (-0,22 (0,091 [95% CI -0,4;-0,04] p= 0,017). Poboljšanje u tonusu mišića se nije moglo primetiti ni preko poboljšanja mišićne funkcije niti opštim utiskom ispitivača o promeni. Stoga se ne može odrediti doziranje leka XEOMIN u terapiji spastičnosti gornjeg ekstremiteta kod dece i adolescenata na osnovu rezultata ovog ispitivanja.

Nisu zabeleženi neočekivani štetni događaji u terapiji spastičnosti gornjeg i donjeg ekstremiteta lekom XEOMIN kroz četiri terapijska ciklusa (14± 2 nedelja svaki).

Hronična sijaloreja

Dvostruko slepo, placebom kontrolisano pivotal kliničko ispitivanje faze III uključilo je 184 pacijenata koji su bolovali najmanje tri meseca od sijaloreje koja je bila posledica Parkinsonove bolesti, atipičnog parkinsonizma, moždanog udara ili traumatske ozlede mozga. Tokom glavnog perioda intraglandularno je primenjena fiksna doza leka XEOMIN (100 odnosno 75 jedinica) ili placebo u parotidne odnosno submandibularne pljuvačne žlezde prema definisanom odnosu (3:2).

nSPS: Nestimulisana stopa protoka pljuvačke; ODPS: Opšti utisak promene skale RPV: Srednja razlika od početne vrednosti; SG: standardna greška srednje vrednosti

U 4. nedelji zapažen je barem jedan bod poboljšanja na ODPS (ko-primarna mera ishoda) kod 73% pacijenata lečenih sa 100 jedinica leka XEOMIN u poređenju sa 44% pacijenata iz placebo grupe. Potvrdna analiza obe ko-primarne varijable efikasnosti (nSPS i ODPS 4 nedelje nakon ubrizgavanja) pokazala je statistički značajno poboljšanje u grupi koja je primala 100 jedinica leka XEOMIN u poređenju sa placebom. Poboljšanja u parametrima efikasnosti 8 i 12 nedelje nakon primene su vidljiva i održavaju se do zadnje tačke opažanja tokom glavnog perioda u 16. nedelji. Ko-primarne varijable efikasnosti u 4. nedelji su pokazale bolje rezultate

kod primene navođene ultrazvukom u poređenju sa metodom anatomskih pokazatelja (nSPS p-vrednost 0,019 naspram 0,099 i ODPS 0,003 naspram 0,171).

173 pacijenata završilo je glavni period i učestvovalo u produženom periodu. Produženi period se sastojao iz 3 ciklusa savmaskiranim dozama, svaki ciklus se sastojao od jedne primene (100 odnosno 75 jedinica ukupne doze leka XEOMIN sa istim odnosom kao u glavnom periodu) nakon čega sledi period posmatranja od 16 nedelja. 151 pacijent završio je produženi period. Rezultati produženogperioda su potvrdili nalaze iz glavnog perioda i pokazali kontinuiranu korist terapije sa 100 jedinica leka XEOMIN.

Pedijatrijska populacija

Evropska agencija za lekove je izuzela obavezu podnošenja rezultata ispitivanja leka XEOMIN:

• u svim podgrupama pedijatrijske populacije u terapiji distonije, te u odojčadi i dece uzrasta od 0 do 24 meseca u terapiji spastičnosti mišića.

• u pedijatrijskoj populaciji od rođenja do dobi od manje od 2 godine i odložila ovu obavezu za pacijente starosti od 2 godine do manje od 18 godina u terapiji hronične sijaloreje.

Videti odeljak 4.2 za informacije o pedijatrijskoj primeni.

Opšte karakteristike aktivne supstance

Klasična ispitivanja kinetike i distribucije ne mogu biti sprovedena sa botulinskim neurotoksinom tip A, jer se aktivna supstanca primenjuje u malim količinama (pikogrami po injekciji) te se brzo i ireverzibilno veže za holinergičke nervne završetke.

Nativni botulinski toksin tip A je kompleks visoke molekularne mase, koji uz neurotoksin (150 kD) sadrži druge netoksične proteine, poput hemaglutinina i nehemaglutinina. Suprotno konvencionalnim agensima, koji sadrže kompleks botulinskog toksina tip A, XEOMIN sadrži čisti (150 kD) neurotoksin jer ne sadrži proteinske komplekse i stoga ima nizak sadržaj stranih proteina. Primenjeni sadržaj stranih proteina smatra se jednim od faktora za sekundarni neuspeh terapije.

Pokazano je da botulinski neurotoksin tip A prolazi retrogradni aksonski transport nakon intramuskularnog ubrizgavanja. Međutim, retrogradni transsinaptički prolaz aktivnog botulinskog neurotoksina tip A u središnji nervni sistem nije bio pronađen kod terapijski relevantnih doza.

Botulinski neurotoksin tip A vezan za receptor ulazi endocitozom u nervni završetak pre no što stigne do svog cilja (SNAP 25) i tada se intracelularno razgradi. Slobodno cirkulišući molekuli botulinskog neurotoksina tip A, koji se nisu vezali za receptore presinaptičkih holinergičkih nervnih završetaka, su fagocitirani ili pinocitirani te razgrađeni kao i svaki drugi slobodno cirkulišući protein.

Distribucija aktivne supstance kod pacijenta

Farmakokinetička ispitivanja sa lekom XEOMIN kod ljudi nisu bila sprovedena zbog prethodno navedenih razloga.

humani albumin saharoza

Lek se ne sme mešati sa drugim lekovima osim onih navedenih u odeljku 6.6.

XEOMIN 50 jedinica prašak za rastvor za injekciju: 3 godine XEOMIN 100 jedinica prašak za rastvor za injekciju: 4 godine XEOMIN 200 jedinica prašak za rastvor za injekciju: 3 godine

Rekonstituisani rastvor:

Hemijska i fizička stabilnost leka u toku upotrebe su dokazane u periodu do 24 h na temperaturi od 2 °C - 8 °C. Sa mikrobiološke tačke gledišta, pripremljeni rastvor treba upotrebiti odmah. Ukoliko se ne upotrebi odmah, uslovi i vreme čuvanja pre upotrebe su odgovornost korisnika i ne smeju biti duži od 24 sata na temperaturi od 2°C - 8°C osim ukoliko je rekonstitucija sprovedena u kontrolisanim i validiranim aseptičnim uslovima.

Čuvati na temperaturi do 25 °C.

Za uslove čuvanja nakon rekonstitucije, videti odeljak 6.3.

Unutrašnje pakovanje je bočica od bezbojnog stakla tip I zatvorena sa brombutil gumenim čepom i aluminijumskim flip-off zatvaračem sa polipropilenskim diskom.

XEOMIN 50 jedinica prašak za rastvor za injekciju

Spoljašnje pakovanje je složiva kartonska kutija u kojoj se nalazi 1 bočica koja sadrži 50 jedinica Clostridium botulinum neurotoksina tipa A (150 kD), bez vezujućih proteina.

XEOMIN 100 jedinica prašak za rastvor za injekciju

Spoljašnje pakovanje je složiva kartonska kutija u kojoj se nalazi 1 bočica koja sadrži 100 jedinica Clostridium botulinum neurotoksina tipa A (150 kD), bez vezujućih proteina.

XEOMIN 200 jedinica prašak za rastvor za injekciju

Spoljašnje pakovanje je složiva kartonska kutija u kojoj se nalazi 1 bočica koja sadrži 200 jedinica Clostridium botulinum neurotoksina tipa A (150 kD), bez vezujućih proteina.

(i druga uputstva za rukovanje lekom)

Rekonstitucija

Pre primene, lek XEOMIN se rekonstituiše rastvorom natrijum-hlorida 9 mg/mL (0,9 %) za injekciju. Rekonstituciju i razređivanje treba uraditi u skladu sa smernicama dobre kliničke prakse, naročito u pogledu aseptičnih uslova.

Dobra je praksa rekonstituisati rastvor u bočici i pripremiti špric iznad plastificiranog upijajućeg papira kako bi se uhvatila prolivena tečnost. U špric se uvuče odgovarajuća količina rastvora natrijum-hlorida (videti tabelu o razređivanju). Za rekonstituciju se preporučuje kratka konična igla 20-27 G. Nakon vertikalnog umetanja igle kroz gumeni čep, rastvor se mora polako ubacivati u bočicu kako bi se izbeglo stvaranje pene. Ako vakuum ne uvuče rastvarač u bočicu, potrebno je baciti bočicu. Izvadite iglu iz bočice i promešajte lek XEOMIN sa rastvorom laganim okretanjem i preokretanjem/preklapanjem bočice. Nemojte snažno tresti bočicu. Ukoliko je potrebno igla koja se koristila za rekonstituciju može ostati u bočici i potrebna količina rastvora se može povući u novi, sterilni špric, pogodan za primenu.

Rekonstituisani rastvor je bistar, bezbojan bez mehaničkih onečišćenja.

Lek XEOMIN se ne sme primeniti ako rekonstituirani rastvor izgleda mutno ili sadrži flokularne ili vidljive čestice.

Mora se paziti da se upotrebi tačan volumen rastvarača za odabranu jačinu leka a kako bi se izbeglo slučajno predoziranje. Ukoliko se koriste različite veličine bočica za jedan postupak ubrizgavanja mora se paziti na

korišćenje tačne količine rastvarača za rekonstituciju određenog broja jedinica u 0,1 mL. Potrebna količina rastvarača se razlikuje za XEOMIN 50 jedinica, XEOMIN 100 jedinica i XEOMIN 200 jedinica. Shodno tome, svaki špric mora biti označen.

Moguće koncentracije za XEOMIN 50, 100 i 200 jedinica navedene su u sledećoj tabeli:

Svaki rastvor za ubrizgavanje koji je bio skladišten duže od 24 sata kao i svaki neiskorišćen rastvor za ubrizgavanje mora biti bačen.

Procedura koje se treba pridržavati za sigurno uklanjanje bočica, špriceva i ostalog upotrebljenog materijala Sve neupotrebljene bočice ili preostali rastvor u bočici i/ili špricevima moraju se sterilisati u autoklavu. Drugi način je da se preostala količina leka XEOMIN inaktivira dodatkom jednog od sledećih rastvora: 70%-tni etanol, 50%-tni izopropanol, 0,1%-tni anjonski deterdžent, razređen rastvor natrijum-hidroksida (0,1 N NaOH) ili razređen rastvor natrijum-hipohlorita (najmanje 0,1% NaOCl).

Nakon inaktivacije, upotrebljene bočice, špriceve i ostali materijal ne smeju se isprazniti i moraju se baciti u za to odgovarajuće kontejnere i odložiti u skladu s lokalnim zahtevima.

Preporuke u slučaju nezgode pri rukovanju botulinskim toksinom tip A

• Sav proliveni lek se mora obrisati: bilo apsorptivnim materijalom natopljenim bilo kojim od gore navedenih rastvora u slučaju praška ili suvim apsorptivnim materijalom u slučaju rekonstituisanog leka.

• Kontaminirane površine treba očistiti apsorptivnim materijalom natopljenim bilo kojim od gore navedenih rastvora, potom osušiti.

• Ako se bočica razbije, treba postupiti prema gore navedenim instrukcijama pažljivo skupljajući komadiće slomljenog stakla i brišući lek, izbegavajući nastanak posekotina na koži.

• Ako lek dođe u kontakt s kožom, pogođeno područje treba temeljno isprati vodom.

• Ako lek dospe u oči, treba temeljno isprati s puno vode ili oftalmološkim rastvorom za ispiranje očiju.

• Ako lek dođe u kontakt s ranom, porezanom ili oštećenom kožom, treba temeljno isprati s puno vode. Treba preduzeti odgovarajuće medicinske korake shodno ubrizganoj dozi.

  Potrebno je strogo se pridržavati ovih uputstava za upotrebu, rukovanje i odlaganje.

  Svu neiskorišćenu količinu leka ili otpadnog materijala nakon njegove upotrebe treba ukloniti, u skladu sa važećim propisima.